نخستین قانون جادوگری

فصل نه

زِد یک دستش را روي زانویش گذاشت و با کمک آن بلند شد، ردایش را دور بدن لاغرش مرتب کرد و دسـتش رابه طرف کیلان دراز کرد که هنوز نگاهش رو به زمین بود. کـیلان متوجـه دسـت شـد و آن را گرفـت و او هـم رويپاهایش ایستاد. چهره اش با پریشانی در هم رفته بود. زِد لحظاتی به کیلان نگاه کرد و او با تکان دادن سرش فهمانـدکه حالش خوب است.

زِد به طرف ریچارد چرخید. "جستجوگر چه کسیه؟ اولین سوال هوشمندانه در مقام جدیدت، اما سوالی که جواب سر راستی نداره."

ریچارد به پایین، به شمشیر درخشانی که در دستانش بود خیره شد. اصلاً مطمئن نبود که بخواهد با آن سر و کاري داشته باشد. ریچارد شمشیر را در غلافش فرو کرد، خوشحال بود که از احساساتی که شمشیر در او بیدار مـی کـرد رهـاشده و شمشیر را در دو دستش جلوي خودش گرفت. "زِد، من قبلاً اینو ندیده بودم. کجا اینو نگه میداشتی؟"

زِد با افتخار لبخندي زِد. "تو کمد، توي خونه."

ریچارد مشکوکانه به او نگاه کرد. "توي کمد به جز بشقاب ها و ماهیتابه ها و پودرهاي تو چیز دی گهاي نیست."

"اون کمد نه،" زِد صدایش را پایین آورد گویی که می خواهد کسی صدایش را نشنود: "توي کمد جادوییم!" ریچارد با اخمی صاف ایستاد. "من تا حالا کمد دیگه اي ندیده بودم."

"لعنت، ریچارد! تو قرار نبوده که اونو ببینی! اون یه کمد جادوییه؛ اون نامرئیه!"

ریچارد شدیداً احساس حماقت کرد. "و چند وقته که تو اینو داري؟"

"اوه، نمی دونم، شاید دوازده سال یا همچین حدودي." زِد دست نحیفش را در هوا تاب داد مثل اینکه بخواهد سوال را کناري بزند.

ریچارد گفت: "و چطور شد که اینو به دست آوردي؟"

لحن زِد سخت و جدي شد. "انتصاب جستجوگر وظیفه ي جادوگراست. کنسول مرکزي به ناحق تعیین کردن فرد رو به دست خودش گرفت. اونا اصلاً در مورد پیدا کردن شخص مناسب اهمیتی نمی دادن. اونا این پست رو به هرکسی که دلشون می خواست می دادن. یا کسی که بهاي بیشتري پیشنهاد می داد. شمشیر تا زمانی که جستجوگر زنده هست یا تا وقتی که بخواد جستجوگر باقی بمونه، مال اونه. در این میون تا وقتی که یه جستجوگر جدید پیدا بشه، شمشیر حقیقت مال جادوگرها هست. یا اگه بخوایم دقی قتر بگیم، مال منه، همون طور که انتصاب جستجوگر به عهدهي منه. آخـرینمردي که شمشیر رو داشت یه جورایی......" چشمانش به طرف بالا چرخیدند مثـل اینکـه بـه دنبـال کلمـ هي مناسـبمی گشت. "........گرفتار یه زن افسونگر شد. بنابراین در حالی که اون مغشوش و به هم ریخته بود، من به سرزمین میانه رفتم و چیزي رو که به من تعلق داشت پس گرفتم. حالا این مال توئه."

ریچارد احساس کرد بدون داشتن حق انتخاب، به داخل ماجرا کشیده میشود. به کیلان نگاه کرد. به نظر میرسید که او نگرانی هایش را به دور ریخته و دوباره همان چهره اي را به خود گرفته که هیچ چیز از آن فهمیده نمیشد. رو بـهکیلان گفت: "این چیزي بود که تو به خاطرش اینجا اومدي؟ این کاري بود که می خواستی جادوگر انجام بده؟"

"ریچارد، من می خواستم جادوگر یه جستجوگر انتخاب کنه. من نمی دونستم که تو جستجوگر میشی."

ریچارد درحالی که از یکی به دیگري نگاه می کرد کم کم احساس کرد که در دام افتاده. "شما دو نفر فکر می کنیـدمن می تونم یه جوري همه رو نجات بدم. این چیزیه که شما هردوتون فکر میکنید: اینکه من یه جوري جلوي دارکن رال رو می گیرم. یه جادوگر از عهده ي این کار برنمیاد، اما من باید تلاش کنم تا این کارو انجام بدم؟" وحشت به همراه قلبِ ریچارد تا گلویش بالا آمد.

زِد جلو آمد و دستانش را دور شانه هاي ریچارد گذاشت تا به او قوت قلب دهد. "ریچارد، بالاي سرت تو آسمون نگاه کن. بگو ببینم چی می بینی." ریچارد نگاه کرد و ابر مار شکل را دید. نیازي نبود تا سـوال را پاسـخ دهـد. زِد انگشـتانقوي و استخوانی اش را روي بدن ریچارد فشار داد و گفت: "بیا. بشین تا من چیزایی رو که لازمه بدونی بهت بگم. بعد تو خودت تصمیم بگیر که چه کار می خواي بکنی. بیا." دست دیگرش را دور شانه ي کیلان گذاشته و هر دو نفر را بـهطرف نیمکت هدایت کرد. زِد سر جاي خودش در آن طرف میز رفته و نشست. ریچارد شمشیر را بین خودشان روي میز گذاشت تا بفهماند که هنوز تصمیمی درباره این موضوع نگرفته است.

زِد آستین هایش را کمی بالا زد و شروع کرد: "یه جادویی وجود داره، یـه جـادوي باسـتانی و خطرنـاك بـا قـدرتیبیکران. این جادویی هست که از زمین، از خود زندگی، تولید شده. این جادو داخل سه محفظه نگهداري می شه که سه جعبه ي اوردن نامیده میشن. جادو غیر فعال و ساکن هست تا اینکه همون طور که اصطلاح شده، جعبـه هـا وارد بـازيبشن. انجام این کار راحت نیست. به شخصی نیازه که با تحقیقات فراوان دانشی رو کسب کرده باشد و به فردي نیـازهکه خودش به تنهایی هم نیروي قابل توجهی رو تحت اختیار داشته باشه. وقتی که یه نفر حداقل یکی از سه جعبـه روداشته باشه، می شه جادوي اوردن رو وارد بازي کرد. اون فرد از اون لحظه یک سال مهلت داره تا یکی از جعبه ها رو باز کنه، اما باید قبل از باز کردن هر کدام از جعبه ها هر سه ي اونا رو داشته باشه. اونا با هم کار میکنن؛ تو نم یتونی فقط یکی رو داشته باشی و اونو باز کنی. اگه کسی که جعبه ها رو وارد بازي کرده نتونه هر سه جعبه رو بـه دسـت بیـاره، ونتونه یکی از اونا رو تو وقت تعیین شده باز کنه، زندگیش رو به جادو تسلیم می کنه. هیچ راه برگشتی وجود نداره. دارکن رال باید یکی از جعبه ها رو باز کنه یا بمیره. در اولین روز زمستون، یکسال اون تموم میشه."

چهره ي زِد سخت در هم رفته بود و مصمم بود. او کمی به جلو خم شد. "هر جعبه قدرت متفاوتی رو نگه مـ یداره، که با باز کردنش آزاد میشه. اگه رال جعبه ي درست رو باز کنه، جادوي اوردن رو به دست میاره، جادوي خـود زنـدگی،قدرتی بر تمام چیزهاي زنده و مرده. او نیرو و اقتدار غیر قابل رقابتی پیدا می کنه. اون تبدیل به اربابی با حکومتی پابرجا بر همه ي مردم می شه. از هر کسی خوشش نیاد، میتونه با یه فکر کردن بکشه، هرجور که خودش بخواد، هرجایی کـهاون فرد باشه، مهم نیست که چقدر دور باشه."

ریچارد گفت: "به نظر جادوي شیطانی وحشتناکی هست."

زِد به عقب برگشت و دستش را از روي میز برداشت. سرش را به نشان نفی تکان داد. "نه، لزوماً نه. جادوي اوردن قدرت زندگیه. مثل تمام قدرت ها اون هم به سادگی فقط وجود داره. این استفاده کننده هست که تصمیم مـ یگیـره درچه راهی ازش استفاده بشه. جادوي اوردن می شه به همون راحتی براي افزایش محصول، یا براي شفا دادن مریضی ها یا پایان دادن به جنگ ها استفاده بشه. کاملاً به خواست استفاده کننده بستگی داره. قدرت نه خوبه و نه بد؛ فقط وجـودداره. همه اینها به ذهن انسان بستگی داره که از اون استفاده کنه. فکر میکنم که هم هي مـا بـدونیم دارکـن رال چـهاستفاده اي از اون می کنه."

زِد مثل عادت همیشگی اش مکث کرد تا به ریچارد اجازه دهد که درباره ي مفهوم چیزهایی که شـنیده بـود تعمـقکند. همینطور که صبر می کرد صورت لاغرش ثابت و مصمم بود. کیلان هم نگاهی در چشمانش داشت که به ریچارد می گفت او مصمم است تا ریچارد کاملاً عمق تهدید و مصیبت را از چیزي که زِد به او می گفت، درك کند.

البته ریچارد به تعمق نیازي نداشت، چون او هم هي اینها را از کتاب سایه هاي شمرده شـده مـی دانسـت . محتـوايکتاب خیلی واضح و روشن بود. ریچارد از کتاب می دانست که زِد به بخش بسیار اندکی از سیل عظیم وقایع و تحولاتی که اگر دارکن رال جعبه ي درست را باز کند در سطح زمین رخ خواهند داد، اشاره می کند. او هم چنین می دانست که اگر یکی از جعبههاي دیگر باز شوند چه اتفاقی خواهد افتاد، اما نمی توانست نشان دهد که از قبل همه چیز را می دانسته، و بنابراین مجبور بود که درباره ي آن سوال کند. "و اگه اون یکی از جعبه هاي دیگه رو باز کنه چی؟"

زِد در یک چشم به هم زدن روي میز به جلو آمد. او انتظار داشت که این سوال بعدي باشد "جعبه ي اشـتباه رو بـازکنه، جادو زندگی اونو مال خودش میکنه. اون می میره." زِد بشکنی زد. "به همـین راحتـی. همـه ي مـا نجـات پیـدامی کنیم؛ تهدید برطرف می شه." زِد بیشتر به جلو خم شد، ابرویش چین افتاده بود و با نگاهی سنگین به ریچارد خیـرهشد. "اون یکی جعبه ي اشتباه رو باز کنه، هر حشره اي، هر ساقه ي علفی، هر درختی، هر مرد، زن و بچهاي، هر موجود زنده اي خاکستر می شه و از بین میره. این پایان تمام زندگی و هستی میشه. جادوي اوردن همزاد خود جادوي زندگیه و مرگ هم جزئی از هر موجود زنده ایه، پس جادوي اوردن همون طور که به زندگی متصله به مرگ هم گره خورده."

زِد عقب نشست، به نظر میرسید که با گفتن پایان هاي ممکن، در هم شکسته بود. با وجود اینکه ریچارد تمام اینرا از قبل می دانست، اما با شنیدن آن از زبان زِد، آب دهانش را به سختی پایین داد. به نوعی به این شکل حقیقی تر به نظرش می رسید، خیلی حقیقی تر بود وقتی که نامی بر آن گذاشته می شد. وقتی که او کتاب را خوانده بود، این موضـوعخیلی غیر واقعی، خیلی تخیلی به نظر رسیده بود، آن قدر که او هیچ وقت به امکان رخ دادن آن فکر نکرده بـود . تنهـانگرانی او این بود که محتواي کتاب را حفظ کند تـا آن را بـه نگهبـان کتـاب بـازپس دهـد. ریچـارد آرزو داشـت کـهمی توانست چیزهایی را که می داند به زِد بگوید، اما سوگندي که براي پدرش خورده بود او را از گفـتن هـر چیـزي بـازمی داشت. هم چنین براي پنهان ساختن این موضوع او ناچار بود سوال دیگري را که جواب آن را هم می دانست بپرسد.

"چه طوري رال می تونه بفهمه که کدوم جعبه رو باید باز کنه؟"

زِد دوباره لبه هاي آستینش را مرتب کرده و به میز نگاه کرد، وقتی که حرف می زِد به دستانش نگاه می کـرد . "وارد بازي کردن جعبه ها فرد رو از آگاهی هاي خاصی بهره مند می کنه. احتمالاً به وسیل هي همین اطلاعـات هسـت کـه اونمی تونه بفهمه کدوم جعبه، جعبه ي درست هست."

این توضیح به نظر منطقی می رسید. هیچ کس به جز نگهبان کتاب از وجود آن اطلاع نداشت، و البته ظاهراً به نظر می رسید به اضاف هي کسی که جعبه ها را وارد بازي کرده باشد. کتاب هیچ اشاره اي به ایـن موضـوع نداشـت، امـا ایـنمنطقی به نظر می رسید. شوکی ناگهانی از بـدنش عبـور کـرد: دارکـن رال حتمـاً بـه خـاطر کتـاب دنبـال او بـوده. او تقریباًًصداي زِد را که دوباره شروع به صحبت کرده بود نشنید.

"با این وجود رال کاري غیر عادي انجام داده. اون قبل از اینکه هر سـه جعبـه رو داشـته باشـه اونـا رو وارد بـازيکرده."

توجه ریچارد فوراً به حرف هاي زِد برگشت. "اون باید احمق باشد، یا اینکه خیلی به خودش اعتماد داشته باشه."

جادوگر گفت: "اعتماد به نفس. وقتی که من سرزمین میانه رو ترك کردم، به دو دلیل اصلی بود. اولی این بود کـهکنسول مرکزي انتصاب جستجوگر رو خودش به عهده گرفته بود. دومی این بود که چون اونا جعبه هـاي اوردن رو بـداداره می کردن. مردم به این باور رسیده بودند که قدرت جعبه ها فقط یه افسانه هست. وقتی که من به اونـا گفـتم ایـنموضوع یک افسانه نیست و حقیقته، فکر کردن من یه پیر خرفت هستم. اونا قبول نکردن که به اخطارهاي من توجـهکنن."

زِد مشتش را روي میز کوبید و باعث شد تا کیلان از جایش بالا بپرد. "اونا به من خندیدن!" از عصبانیت صـورتشقرمز شده بود و باعث شده بود در برابر دسته ي موهاي سفیدش کاملا به چشم بیاید. "مـن مـی خواسـتم جعبـه هـا بـافاصله ي زیاد از هم نگه داري بشن، و با جادو مخفی بشن و در حفاظی قرار بگیرن کـه هرگـز دوبـاره پیـدا نشـن. درعوض، کنسول می خواست اونا رو مثل غنایمی که با افتخار به نمایش در میان، به اشخاص مهم بده. اونا از جعبه ها بـه

عنوان پاداشی براي خدمت ها یا عهدها استفاده کردن. این کار جعبهها رو در معرض دس تهاي حـریص قـرار داد. مـننمی دونم که در طی این سال ها چه چیزي سر اونا اومده. رال حداقل یکی از جعبهها رو داره، ولی نه هر سه تـاي اونـا. لااقل هنوز نداره." چشمان زِد با اشتیاق برقی زِدند. "می بینی ریچارد؟ ما مجبور نیستیم که بر علیه دارکن رال دست به کار بشیم، ما فقط باید قبل از اون حداقل یکی از جعبه ها رو پیدا کنیم."

ریچارد متذکر شد که: "و اونو از دست رال دور نگه داریم، که ممکنه بـه طـور قابـل ملاحظـه اي از پیـدا کـردنشسخت تر باشه." او گذاشت تا کلمات براي دقایقی معلق بمانند. ناگهان فکري به ذهنش رسید. "زِد فکر میکنی ممکنه یکی از جعبه ها اینجا توي وستلند باشه؟"

"خیلی بعیده."

"چرا نه؟"

زِد با لحظه اي مکث گفت: "ریچارد من هرگز به تو نگفته بودم که یه جادوگرم، اما تو هم تا حالا نپرسـیده بـودي،بنابراین من واقعاً در این مورد دروغ نگفته بودم. با این وجود من یه دروغ به تو گفته بودم. من بهت گفتم کـه قبـل ازایجاد مرز به اینجا اومدم، در حقیقت من قبل از ایجاد مرز اینجا نیومدم، چـون نمـی تونسـتم . مـی دونـی، بـراي ایجـادوستلندي عاري از جادو، نباید هیچ جادویی قبل از ایجاد مرز اینجا می بود. جادو میتونست بعد از اینکه مرز ثابت شد به این طرف بیاد، اما نه قبل از اون. از اونجا که من جادو داشتم، حضورم در این طرف مانع این قضیه می شد، بنابراین من مجبور بودم تا بعد از تثبیت مرز توي سرزمین میانه بمونم و فقط بعد از اون می تونستم ازش عبور کنم."

"هر کسی رازهاي کوچیک خودش رو داره. من از تو رازهاي خودت رو دریغ نمی کنم. ولی منظورت چیه؟"

"منظورم اینه که، ما می دونیم که هیچ کدوم از جعبه ها قبل از ایجاد مرز نم یتونستن اینجا باشن، وگرنه جادوشـون

مانع می شد. پس اگه اونا به خاطر جادو، قبل از مرز در سرزمین میانه بودند، و من هم یکی از اونا رو با خودم نیـاوردم،پس اونا باید هنوز تو سرزمین میانه باشن."

ریچارد براي مدتی در این باره فکر کرد و حس کرد که کورسوي امیدش خاموش شد. افکارش را به طرف موضوع در حال حاضر برگرداند.

"تو هنوز به من نگفتی که یه جستجوگر چه کسیه. یا اینکه نقش من این وسط چیه."

زِد دست به سینه نشست. "یه جستجوگر کسیه که به کسی غیر از خودش جوابگو نیست؛ او خودش قانون خودشه. شمشیر حقیقت در اختیارشه تا هرطور که او دلش بخواد ازش استفاده کنه، و تا جایی که توانایی داشته باشه می تونه هر کسی رو براي هرچیزي مورد مؤاخذه و سوال قرار بده." زِد دستش را بلند کرد تـا از پـیش، جلـوي سـوال پرسـیدن واعتراض ریچارد را بگیرد. "میدونم که این تعریف مبهمیه. مشکل توضیح دادنش اینه که این هم مثل تمام قدرت هاي

دیگه هست. همون طورکه قبلاً بهت گفتم، شکلی که از قدرت استفاده می شه اون قدرت رو تعریف میکنه. علت اصلیاینکه پیدا کردن شخص مناسب این قدر مهمه هم همینه، شخصی که از این قدرت خردمندانه استفاده کنه. مـی دونـیریچارد، یه جستجوگر دقیقاً همون کاري رو می کنه که اسمش میگه؛ اون جستجو مـی کنـد . اون دنبـال پاسـخ چیزهـامی گرده. چیزایی که خودش انتخاب می کنه. اگه اون شخص مناسب باشه، دنبال پاسخ هایی میگرده کـه نـه تنهـا بـهخودش، بلکه به دیگران هم کمک می کنه. تمام هدف از وجود یه جستجوگر اینه که آزادانه براي خـودش بگـرده، هـرجایی که میخواد بره، هر چی می خواد بپرسه، هرچی رو میخواد بفهمه، جواب هر چیزي رو که می خواد بدونه، و اگـهلازم شد هر کاري رو براي پیدا کردن جواب ها بکنه."

ریچارد صاف نشست. صدایش بلند شد. "داري میگی که یه جستجوگر یه قاتل آدمکش هست؟"

"من بهت دروغ نمی گم ریچارد؛ مواقعی بوده که جستجوگرا این شکلی از آب در اومدن."

صورت ریچارد سرخ شده بود. "من یه قاتل نمی شم."

زِد شانه اي بالا انداخت. "همون طور که گفتم یه جستجوگر همون چیزیه که خـودش مـی خـواد . یـه جسـتجوگرایده آل، پرچمدار عدل و انصافه. من نمی تونم چیز بیشتري بهت بگم چون هیچ وقت یه جستجوگر نبودم. من نمی دونم چه چیزي تو ذهن اونا می گذره؛ ولی به هر حال فرد مناسب براي این پست رو می شناسم."

زِد همانطور که به ریچارد نگاه میکرد دوباره آستین هایش را بالا زد. "اما من خـودم یـک جسـتجوگر رو انتخـابنکردم، ریچارد. یه جستجوگر واقعی خودش خودشو انتخاب می کنه. من فقط اونا رو نامگذاري میکنم. تو سـال هـا یـهجستجوگر بودي بدون این که ازش خبر داشته باشی. من مراقب تو بودم و این کاریه که تو میکنی. تو همیشه در حال جستجو براي حقایق هستی. فکر می کنی که توي جنگل وِن بالا داشتی چه کار میکردي؟ تـو داشـتی دنبـال جـوابشاخه ي تاك می گشتی، جوابی براي قتل پدرت. می تونستی این کارو به دیگران بسـپاري، بـه کسـایی کـه صـلاحیت

بیشتري داشتن، و این طور که معلوم شد شاید باید همین کارو هم می کردي، اما این خـلاف طبیعـت تـو بـود، خـلاف

طبیعت یه جستجوگر. جستجوگرها جستجو رو به دیگران نم یسپرن چون میخوان خودشون جواب رو پیدا کنن. وقتی

که کیلان به تو گفت دنبال یه جادوگر میگرده که قبل از به دنیا اومدنش ناپدید شده، تو حس می کردي که باید بدونی اون جادوگر کیه، و پیداش هم کردي."

"اما این فقط براي این بود که... "

زِد حرف او را قطع کرد. "این مهم نیست. هیچ ربطی نداره. فقط یه چیز مهمه: اینکه تو انجامش دادي. من تـو روبه وسیله ي ریشه اي که پیدا کردم نجات دادم. حالا مهمه که پیدا کردن ریشه براي من خیلی آسون بود؟ نه. اگـه پیـداکردن ریشه براي من خیلی مشکل بود تو الان بیشتر زنده بودي؟ نه. من ریشه رو پیدا کردم و تو خوب شدي. این تمامچیزیه که اهمیت داره. درمورد جستجوگر هم همینطوریه. اینکه چطوري جواب رو پیدا می کنه اصلاً مهم نیسـت، فقـطپیدا کردن جواب مهمه. همون طوري که گفتم هیچ قانونی وجود نداره. همین الان جوا بهایی هست که تو بایـد پیـداکنی. من نمی دونم که تو چطوري این کارو انجام میدي و برام مهم هم نیست، فقط مهمه که تو باید اینکارو بکنی. اگه تو بگی، »اوه، این که ساده هست،« که چه بهتر، چون ما وقت زیادي هم نداریم."

حالت دفاعی ریچارد ایجاد شد. "چه جواب هایی؟"

زِد لبخند زد و چشمانش برق زدند. "من یه نقشه اي دارم، اما اول تو باید راهی براي رد کردن ما از مرز پیدا کنی."

"چی!" ریچارد با عصبانیت انگشتانش را در میان موهایش فرو کرد و زیر لب زمزمه کرد که بـاورش نمـی شـود . او دوباره به زِد نگاه کرد. "تو یه جادوگري؛ تو از اول مرز رو این جایی که هست گذاشتی. تو خودت همین الان گفتی که براي برگردوندن شمشیر از بینش عبور کردي. کیلان هم از تـوي مـرز رد شـده و جـادوگرا فرسـتادنش. مـن هیچـیدرباره ي مرز نمی دونم! اگه از من انتظار داري که جواب این سوال رو پیدا کنم، خوب جوابش اینه: زِد تو یه جـادوگري .

ما رو از توي مرز رد کن!"

زِد سرش را به نشان نفی تکان داد. "نه. من گفتم از مرز نه از توي مرز. من می دونم چطور از توش رد بشم، ولی ما نمی تونیم این کارو بکنیم. رال منتظر ماست که این کارو بکنیم. اگه ما سعی کنیم که از داخلـش رد بشـیم، اون مـا رومی کشه، تازه اگه خوش شانس باشیم. ما باید به جاش، بدون اینکه توش بریم، ازش رد بشیم. خیلی فرق می کنه." "زِد، متأسفم، اما این غیر ممکنه. من چیزي درباره ي اینکه چطور از مرز رد بشیم نمی دونم. اصلاً نمی فهمم چطـورچنین چیزي ممکنه. مرز، دنیاي مردگانه. اگه ما نتونیم داخلش بریم، پس اینجا گیر افتادیم. تمام هـدف مـرز اینـه کـهنگذاره کسی ازش عبور کند و این دقیقاً همون کاریه که تو از من می خواي انجام بـدم ." ریچـارد احسـاس درمانـدگیمی کرد. آنها به او تکیه کرده بودند و او هیج جوابی نداشت.

صداي زِد ملایم و مهربان بود. "ریچارد، تو خیلی سریع خودت رو سرزنش می کنـی . وقتـی کـه ازت میپرسـم کـهچطور باید مشکلات بزرگ رو حل کرد، تو همیشه چی میگی؟"

ریچارد می دانست که زِد درمورد چه چیزي صحبت می کند اما میلی به جواب دادن نداشت، چرا که حـس مـی کـردپاسخ به این سوال فقط مشکلاتش را عمیق تر می کند. زِد یک ابرویش را بالا برد و منتظر ماند. ریچارد به میز نگاه کرد و با ناخن شستش به چوب میز ناخونک زد. "به راه حل فکر کن، نه به مشکل."

"و الان تو داري برعکس انجامش میدي. تو فقط روي این تمرکز کردي که چرا این کار غیر ممکنه. اصلاً بـه راهحل فکر نمی کنی."

ریچارد می دانست که زِد راست میگوید، اما چیز دیگري هم در میان بود. "زِد، من فکر نمی کنم که واجـد شـرایطجستجوگر بودن باشم. من هیچ چیزي درباره ي سرزمین میانه نمی دونم."

جادوگر رمزآلود گفت: "بعضی اوقات اگه بار تاری خچهي چیزي روي دوشت نباشه، راحـت تـر مـیتـونی دربـاره شتصمیم بگیري."

ریچارد نفس عمیقی کشید. "من اونجا رو نمی شناسم. اونجا گم میشم."

کیلان دستش را روي بازوي ریچارد گذاشت. "نه، گم نمیشـی . مـن سـرزمین میانـه رو تقریبـاًبهتر از هـر کسـیمی شناسم. من می دونم که کجا امنه و کجا نیست. من میشم راهنمایی تو. تو گم نمیشـی . مـن اینقـدر رو بهـت قـولمیدم."

ریچارد نگاهش را از چشمان سبز او جدا کرده و سرش را پایین انداخته و به میز نگاه کرد. فکر اینکه ممکن اسـتکیلان را ناامید کند برایش سخت بود، اما اعتماد کیلان و زِد به او به نظر غیرمنصفانه می رسید. او هـیچ چیـز درمـوردسرزمین میانه یا جادو، یا چگونگی پیدا کردن یک سري جعبه، یا چگونگی متوقف کـردن دارکـن رال نمـی دانسـت . او اصلاً نمی دانست هیچ کدام از اینها را چگونه انجام دهد! و به عنوان اولین کار، باید خودشان را از مرز رد می کرد!

زِد گفت: "ریچارد می دونم که تو فکر می کنی من دارم غیر عاقلانه این مسئولیت رو روي دوش تو می گـذارم، امـامن کسی نیستم که تو رو انتخاب کرده. تو کسی هستی که خودش رو براي جستجوگر بودن نشون داده. من فقط این حقیقت رو تشخیص دادم. من مدت زیادیه که جادوگرم. تو جزئیات اینو نمی فهمی اما وقتی کـه مـیگم مـ یتـونم فـردمناسب رو تشخیص بدم، باید به من اعتماد کنی." زِد، دستش را روي میز و از بالاي شمشیر دراز کرد و دستش را روي دست ریچارد گذاشت. چشمان زِد غمگین بودند. "دارکن رال شخصاً دنبال تو هستش. تنها دلیلی که براي این کار بـهفکر من می رسه اینه که بوسیله ي فراستی که از جادوي اوردن به دست آورده، اون هم فهمیـده کـه تـو فـرد مناسـبهستی و بنابراین دنبالت می گرده تا خطر احتمالی رو برطرف کنه."

ریچارد با شگفتی پلک زد. شاید زِد راست می گفت. شاید رال به همین دلیل به دنبال او بود. یـا شـاید هـم نـه. زِد چیزي دربار هي کتاب نم یدانست. ریچارد احساس کرد که گویی سرش بـا تمـام چیزهـایی کـه آن را پـر کـرده بـود،می خواهد بترکد و ناگهان دیگر نتوانست نشسته باقی بماند. بلند شد و در حالی که فکر میکرد شروع به قدم زدن کرد.

زِد دستانش را به سینه اش زد. کیلان یک آرنجش را روي میز گذاشت. هر دو در سکوت به او کـه قـدم مـی زد، نگـاهمی کردند.

پري گفته بود که باید جواب را بیابد یا بمیرد. او نگفته بود که لازم است تا یـک جسـتجوگر شـود. او مـی توانسـتجواب ها را با روش خودش پیدا کند، مثل همیشه. او براي فهمیدن اینکه چه کسی جـادوگر اسـت نیـازي بـه شمشـیرنداشت، اگرچه این کار چندان سخت هم نبود.

اما گرفتن شمشیر هم چه ضرري داشت؟ اگر کمک شمشیر را هم می داشت چه اشکالی داشت؟ آیا احمقانه نبود اگرهر کمکی را رد میکرد؟ ظاهراً شمشیر میتوانست مورد هر استفاد هاي که صاحبش بخواهد قرار گیرد، پس چـرا از آندر راهی که خودش میخواست استفاده نکند؟ او مجبور نبود تا به یک قاتل یا چیز دیگري تبدیل شود. او میتوانست از شمشیر براي کمک به خودشان استفاده کند، فقط همین. این تمام چیزي بود لازم بود، یا از او خواسـته شـده بـود؛ نـهچیزي بیشتر.

اما، ریچارد می دانست که چرا آن را نمی خواهد. او احساسی را که هنگام کشیدن شمشیر به او دست می داد دوسـتنداشت. این احساس خوبی بود و همین موضوع او را نگران کرده بود. شمشیر عصبانیتش را طوري تحریک کـرده بـودکه او را ترسانده بود. به او احساسی را داده بود که هیچ گاه قبلاً تجربه نکرده بود. چیـزي کـه بـیش از همـه او را آزارمی داد، این بود که آن احساس به نظر درست و به حق میرسید. او نم یخواست تا درباره ي عصبانیت احسـاس برحـقبودن کند، نم یخواست کنترلش را بر آن از دست بدهد. عصبانیت اشتباه بود. این چیزي بود که پدرش بـه او یـاد دادهبود. خشم مادرش را کشته بود. ریچارد عصبانیتش را پشت یک در بسته نگه داشته بود که نم یخواست باز شود. نـه، اواین کار را به روش خودش و بدون شمشیر انجام می داد. او نیازي به شمشیر نداشت، نیـازي نداشـت تـا نگرانـی آن راداشته باشد.

ریچارد به طرف زِد برگشت که هنوز دست به سینه به او نگاه میکرد. نور آفتاب بر روي چـروك هـاي صـورت زِدسایه هایی عمیق را ایجاد کرده بود. خطوط و زاویه هاي شکسته ي صورت آشناي او به گونه اي متفاوت به نظر می رسید.

زِد به نظر ترسناك و مصمم و بیشتر شبیه یک جادوگر به نظر میرسید. چشمانشان در هم قفل شـد و بـه هـم خیـرهشدند. ریچارد تصمیمش را گرفته بود. او به دوستش جواب منفی میداد. او به آنها کمک می کرد و در کنارشـان بـاقیمی ماند. زندگی خود او نیز بستگی به این ماجرا داشت. اما او یک جستجوگر نمی شد. قبل از اینکه بتواند اینها را بگوید، زِد شروع به صحبت کرد.

"کیلان، به ریچارد بگو که دارکن رال چطور از مردم بازجویی می کنه." صداي زِد آرام و پایین بـود . او بـه کـیلاننگاه نکرد و هم چنان به نگاه خیره اش به چشمان ریچارد ادامه داد.

صداي کیلان به سختی شنیده شد. "زِد، خواهش می کنم."

"بهش بگو." اینبار لحن زِد محکم تر و آمرانه تر بود. "بهش بگو که رال بـا چـاقوي خمیـ دهاي کـه بـه کمربنـدشمی بنده چه کار می کنه."

ریچارد نگاهش را از چشمان زِد برداشت و به صورت رنگ پریده ي کیلان نگاه کرد. بعد از مدتی کیلان دسـتش رادراز کرد و با چشمان سبز غمگینش به او نگریست و اشاره کرد تا ریچارد پیشش بیایـد . ریچـارد لحظـ هاي محتاطانـهایستاد، بعد آمد و دست او را گرفت. کیلان او را به پایین و کنار خودش کشید. ریچـارد روي عـرض نیمکـت و رو بـهکیلان نشست در حالی که منتظر آن چیزي بود که به کیلان امر شده بود تا بگوید، و درحالی که از آن چیز میترسید. کیلان به او نزدیک شد، دستهاي از موهایش را پشت یک گوشش انداخت و سرش را پـایین انداختـه و بـه دسـتراست ریچارد که در دو دست خودش نگه داشته بود نگاه کرد. پشت دست او را با شس تهایش نوازش کـرد . انگشـتانکیلان بر روي کف دست ریچارد، لطیف، نرم و گرم بودند. اندازه ي دستان کیلان باعث می شد تا دستان ریچارد به طور نامناسبی زمخت و بزرگ به نظر بیایند. کیلان بدون نگاه کردن به بالا، با صدایی آرام شروع به صحبت کرد.

"دارکن رال متخصص یک شاخه ي باستانی از جادو هست که انسـان درون شناسـی نامیـده مـی شـه . اون جـوابسوالاتش را با معاینه ي احشاء انسان هاي زنده غیب گویی می کنه."

ریچارد حس کرد عصبانیتش شعله ور می شود.

"این روش استفاد هي محدودي داره؛ اون حداکثر میتونه یه جواب بله یا نه براي فقط یک سـوال بدسـت بیـاره وبعضی اوقات یه اسم. با این حال اون همچنان به استفاده از این روش علاقه داره. متأسفم ریچارد. لطفاً منو ببخش که اینا رو بهت گفتم."

خاطره ي مهربان یهاي پدرش، خند ههاي او، عشقش، دوست یاش، زمان هایی را که با هم بـا کتـاب سـرّّي گذرانـدهبودند، و هزاران لحظه ي دیگر همراه غم و اندوه و دلتنگی او را در خود فرو بردند. همه ي صحنه ها و صداها درون ذهن ریچارد به سایه هایی مبهم و انعکاس هایی پوچ تبدیل شدند و ناپدید شدند. به جاي آن، خاطراتی از لکههاي خون روي زمین، صورت هاي رنگ پریده ي مردمی که آنجا بودند، تصاویري از درد و وحشت پدرش و چیزهایی کـه چـِیس بـه اوگفته بود در لحظاتی در ذهن او به وضوح زنده می شدند. ریچارد سعی نکرد تا جلوي آنها را بگیرد، بلکه در عوض آنها را به جلو کشید، اشتیاق داشت تا آنها را ببیند. خودش را در جزئیات آنها غرق کرد، پیچش عذاب آور را حـس کـرد. درد از چاله اي در اعماق وجودش به بالا شعله کشید. درد و رنجی که بی هیچ پروایی احضار شده بود فریاد کشان در وجودش به جلو آمد. ریچارد در ذهنش، شمایلی سایه وار از دارکن رال را اضافه کرد، دستانی که خون سرخ از آنها می چکد و بـربالاي جناز هي پدرش ایستاده است و خنجر خونی و درخشانش را در دستانش نگـه داشـته. ریچـارد تصـویر را جلـوي

رویش نگه داشت، آن را چرخاند، آن را بررسی کرد، آن را به داخل روحش جذب کرد. تصور حالا کامل شده بود. او به

جواب سوالش رسیده بود. او می دانست که آن حادثه چگونه اتفاق افتاده بود. چگونه پدرش مرده بود. تا به حالا این تنها چیزي بود که او همیشه به دنبالش می گشت - جواب ها. در تمام زندگی اش، هرگز از مرز ایـن جسـتجوي سـاده خـارجنشده بود.

در یک لحظه ي داغ و گداخته این موضوع تغییر کرد.

دري که عصبانیتش را پشت خود نگه داشته بود و دیوار دلایلی که خشم و غضبش را در بر گرفته بـودن، در یـکچشم به هم زدن با خوسته اي پر حرارت سوختند و نابود شدند. یک عمر تفکر عقلانی در برابر غضب سوزاننده اش دود شد و رفت. عقلانیت و درك در دیگ نیاز ذوب شده و چون کف به سطح آن آمد.

ریچارد دستش را به سمت شمشیر حقیقت دراز کرد، انگشتانش را دور غـلاف آن حلقـه کـرد و آن را محکـم تـر ومحکم تر فشار داد تا اینکه بند انگشتانش سفید شده بودند. ماهیچه هاي فکّش منقبض شـده بودنـد. تنفسـش سـریع وبریده شده بود. او دیگر هیچ یک از چیزهایی را که در اطرافش بودند نم یدید. گرمـاي خشـم از سـوي شمشـیر مـوجبرداشت و نه با خواست خود شمشیر، بلکه با فراخوانی جستجوگر.

سینه ي ریچارد با درد سوزان اندوهش از دانستن آنچه که براي پدرش اتفاق افتاده بود بالا و پایین مـی رفـت، و بـاآمدن این آگاهی عهدي نیز ایجاد شد. افکاري که هرگز به خودش اجازه فکر کردن به آنها را نمی داد، تبدیل بـه تنهـاخواسته ي او شده بودند. احتیاط و تفکر عقلانی در مقابل طغیان هوسِ انتقام جویی ناپدید شدند.

در آن لحظه، تنها خواسته ي او، تنها آرزوي او، تنها نیاز او، کشتن دارکن رال بود. هیچ چیز دیگري مفهومی نداشت.

با دست دیگرش قبضه ي شمشیر را گرفت تـا آن را بیـرون بکشـد. دسـت زِد روي دسـت او چفـت شـد. چشـمانجستجوگر به طرف بالا پرید و نگاهی از غضب به مزاحم انداخت.

صداي زِد مهربان و آرام بود. "ریچارد...... آروم باش."

جستجوگر که ماهیچه هایش با قدرت منقبض می شدند، به چشمان آرام فرد مقابلش خیره شد. قسمتی از وجـودش،در اعماق ذهنش مدام به او هشدار می داد و تلاش می کرد تا کنترل را دوباره به دست بگیرد. او به هشدار اعتنایی نکرد.

روي میز به طرف جادوگر خم شد، دندان هایش را به هم فشرد.

"من جایگاه جستجوگر رو قبول می کنم."

زِد به آرامی تکرار کرد. "ریچارد، مشکلی نیست. آروم باش. بشین."

دنیاي واقعی با یورشی، دوباره به ذهنش بازگشت. ریچارد آمادگی اش براي کشتار را یک مرحله به عقب برگردانـد،اما نه خشم و غضبش را. نه تنها درب، بلکه دیواري که خشمش را در خود نگه داشته بود هم نابود شده بود. بـا اینکـهجهان پیرامون او برگشته بود، اما این جهانی بود که از میان چشمانی متفاوت دیده می شد، چشمانی که او همیشه آن را داشت اما می ترسید از آن استفاده کند: چشمان یک جستجوگر.

ریچارد متوجه شد که ایستاده است. او به یاد نمی آورد که بلند شده باشد. دوباره کنار کیلان نشست و دستانش را از روي شمشیر برداشت. چیزي در درونش دوباره کنترل خشمش را به دست گرفته. با این حال این مثل قبل نبـو د. ایـنکنترل خشمش را خاموش نمی کرد، آن را پشت یک در محبوس نمی کرد، بلکه آن را عقب میکشید، بدون هیچ ترسی و آماده براي وقتی که دوباره به آن نیاز باشد.

بخشی از شخصیت قدیمیش به درون ذهنش تراوش کرد، او را آرام کرد و تنفسش را آهستهتر سـاخت و عقـل واستدلال را درونش جاري کرد. احساس می کرد آزاد و نترس شده است، براي اولین بار از خشـمش شـرمنده نبـود. بـهخودش اجازه داد تا زمانی که انقباض جسمی و روحی اش باز می شود، آنجا بنشیند. احساس میکرد ماه یچههـایش آراممی گیرند.

به بالا و به صورت آرام و بی حرکت زِد نگاه کرد. پیرمرد که سقف موهاي سفیدش چهره اي نحیف را برایش ساخته بودند، با نگاهی هوشمندانه نشسته بود و ریچارد را بررسی می کرد. درحالی که ناچیزترین اثـري از لبخنـد در گوشـ هي دهانش دیده می شد، ریچارد را ارزیابی می کرد.

جادوگر گفت: "تبریک میگم، تو امتحان نهایی من براي جستجوگر شدن رو با موفقیت طـی کـردي." ریچـارد بـاسردرگمی عقب نشست. "منظورت چیه؟ تو قبلا منو به عنوان جستجوگر انتخاب کردي."

زِد به آهستگی سرش را به طرفین تکان داد. "قبلاً بهت گفتم. نگو گوش نمی کردي؟ یه جستجوگر خودش خودش رو انتخاب می کنه. قبل از اینکه تو بتونی یه جستجوگر بشی باید توي یه آزمون تعیین کننده موفق می شدي. تو باید به من نشون می دادي که میتونی از تمام ذهنت استفاده کنی. سال ها بود، ریچارد، که تو قسمتی از اون رو، محصور کرده بودي. خشمت رو. من باید می فهمیدم که تو می تونی اونو آزاد کنی و احضارش کنی. من تو رو در حالت عصبانیت دیده بودم، ولی تو نم یتونستی خشمت رو به خودت بقبولونی. جستجوگري که نتونه به خودش اجـازه بـده کـه از خشـمشاستفاده کنه به طور مأیوس کننده اي ضعیفه. این قدرت خشم و غضب هست که پیشروي بی باکانه و نترسی لازم براي غالب شدن رو ایجاد می کنه. بدون خشم، تو شمشیر رو بر می گردوندي و من هم میذاشتم که این کـارو بکنـی. چـوناونوقت تو چیزي رو که نیاز بود نداشتی. اما حالا دیگه این موضوع مسئله اي نیست. تو ثابت کردي کـه دیگـه زنـدانیترست نیستی. با این حال مراقب باش. همون قدر که توانا بودن در استفاده از خشمت مهمه، به همون انـداز ه توانـاییمهار کردن اون هم مهمه. تو همیشه این توانایی رو داشتی. نذار که حالا اونو از دست بدي. تو باید به حد کافی باهوش باشی تا بفهمی کدوم راه رو انتخاب کنی. بعضی وقتها بروز دادن خشم، اشتباه دردناك تري از نگه داشتن اونه."

ریچارد با چهره اي جدي سر تکان داد و تأیید کرد. او به احساسش هنگامی که شمشـیر را بـا عصـبانیت در دسـتداشت فکر کرد، به قدرتی که احساس کرده بود، به احساس رهایی ناشی از تسلیم کردن خودش به اصرار و میل اصلی که از وجود خودش سرچشمه می گرفت و از شمشیر سرچشمه می گرفت.

"شمشیر جادو داشت." ریچارد با احتیاط گفت: "من حسش کردم."

"جادو داره. اما ریچارد، جادو فقط یه وسیله ست، مثل خیلی وسیله هاي دیگه. وقتی که تو از یه سنگ چاقو تیز کـناستفاده می کنی تا چاقوي خودت رو تیز کنی، فقط داري خیلی ساده کاري می کنی کـه چـاقو بـراي مقصـود و هـدفخودش بهتر کار کنه. جادو هم همینطوره. فقط یه سنگ چاقو تیز کن براي قصد و نیت هست." چشـمان زِد صـاف و

هوشیار بودند. "بعضی از مردم از مرگ بوسیله ي جادو خیلی بیشتر میترسن تا به عنوان مثال مرگ بوسیل هي شمشـیر .

اصلاً انگار یه نفر که به وسیل هي یه انفجار یا جراحت کشته شده کمتر مرده هست تا اونی کـه بـه وسـیل هي یـه چیـزنامرئی و نادیدنی کشته میشه. اما خوب گوش کن. مرده، مرده هست. اگرچه شاهکار جادو اینه که یه سلاح قدرتمنـده .

اینو به یاد داشته باش."

ریچارد سرش را به نشان فهمیدن تکان داد. آفتاب بعد از ظهر صـورتش را گـرم مـ یکـرد و از گوشـ هي چشـمشمی توانست ابر را ببیند. رال هم ممکن بود در حال تماشا باشد. ریچارد یکی از مردان گـروه چهـارنفره ي روي تنگـه ي بلانت را به یاد آورد. اینکه چطور شمشیرش را روي ساعدش کشیده بود و قبل از حمله خون خودش را ریخته بـود . او نگاه در چشمان مرد را به یاد آورد. او نتوانسته بود که در آن زمان معنی اش را درك کند، اما حالا آن را درك می کـرد .

ریچارد شدیداً مشتاق نبرد بود.

برگ هاي درختان نزدیک آنها، در باد سبک پاییزي می لرزیدند. و با اولین نشانه هاي رنگ هاي طلایی و قرمز سوسو می زدند. زمستان داشت از راه میرسید؛ اولین روز زمستان به زودي فرا میرسید. ریچارد به این فکر کـرد کـه چگونـهخودشان را از مرز عبور دهد. آنها باید یکی از جعبه هاي اوردن را بدست می آوردند، و وقتی که آن را پیـدا کردنـد، بایـدرال را پیدا می کردند.

"زِد، بازي دیگه بسه. من حالا دیگه جستجوگرم، دیگه امتحانی در کار نیست. درسته؟"

"درسته، مثل وزغ هاي برشته شده."

"پس ما داریم وقتمون رو هدر میدیم. مطمئنم که رال وقت خودش رو هدر نمی ده." او رویش را به سمت کیلان برگرداند. "من تو رو طبق عهد خودت به عنوان راهنماي خودم نگه میدارم، تا وقتی که به سرزمین میانه رسیدیم منو راهنمایی کنی."

کیلان براي بی صبري او لبخندي زد و با تکان سرش قبول کرد. ریچارد به سمت زِد برگشت.

"به من نشون بده که این جادو چطوري کار می کنه، جادوگر."