فصل هفت
به همه دادم ولی اش کان نبودش.داش تم چایی میخوردم که احس اس کردم یه جفت چ شم براق با موهای پ شمالو کنار صورتمه.آروم و با ترس برگ شتم و از چیزی که دیدم فقط جیغ میزدم.لیوان چاییمو پرت کردم و سر جام ایستادم.بقیه هم با ترس بلند شدن ببینن چه خبره. اشکان یه گربه آورده بود و گرفته بود پیش صتتورتم و هی اذیت میکرد و میووردش نزدیکتر.احستتاس کردم فشتتارم افتاده کف حیاط.ستترم گیج رفت و افتادم رو چمنا.بیهوش کامل نبودم ولی حم و حالی نداش تم.ص داها نامفهوم بودن.نمیدونم چقدر گذش ت که با احس اس خیسی روی صورتم چشمام و بی حال باز کردم.صورت نگران امیر سام جلوی چشم بود. وقتی دید بهوش اومدم آروم گفت-خوبی؟
سرم و آوردم پایین که یعنی آره.یهوبا ع صبانیت بلند شد رفت طرف ا شکان و هولش داد و داد زد-ب خدا بلایی ستترش میو مد الان ج نازت و با ید جمع میکردن.
پس ران اومدن کش یدنش کنار. اش کان خودش ناراحت و پش یمون بود.دوباره امیر داد زد-د اخه ک*ث*ا*ف*ت مگه نمیدونی از گربه میترسه؟ ب ل ن د ش تتدم و ب ا ک م ک ه ان ی ایس تتت ادم.ح رف ای ام ی ر س تتام حمایتاش،کمکش،نگرانیشتان،دو نستتن اینکه من از چی میترستم همه و همه ه ضمش وا سم سنگین ولی در عین حال شیرین بود.بااینکه از این حمایتاش گرم ل*ذ*ت بودم ولی نمیخوا ستم با ا شکان اینجوری حرف بزنه،دلم وا سش میس تو خت،از نظر من اون خیلی ب چه بود.رفتم نزدیکش و گفتم:امیرکافیه،اشتتکان منظوری نداش تت،البته منم خیلی ستتوستتولم از گربه خیلیمیترسم...بعدم یه لبخند زدم.
امیر ستاکت شتد و فتانه عصتبانی گفت:شتیفته خیلی بچه ای...یه گربه آنقدر کولی بازی نداره..واقعا که..
بعدم از کنارم رد شد و یه تنه بهم زد و رفت داخل.
یه نگاه به امیرستتام کردم ولی اونم یه پوزخند تحویلم داد و رفت تو خونه.این چش شد؟من چمه؟چرا انتظار داشتم امیر جلوی فتانه در بیاد بخاطر من؟چرا پوزخند زد؟احساس کردم یه توپه بزرگی تو گلومه و داره خفم میکنه.
اشکان اومد کنارم و گفت:شیفته من..منظور ی نداشتم..ببخشید.
یه لبخند کمرنن زدم و گفتم:جمع کن پسر.خجالت بکش،فقط اینو بدون من از موش و گربه خیلی میترسم.
اون مهمونی و اون روز جمعه کاملا بهم زهر شتتد،تا شتتب امیر اصتتلا نگامم نکردو وقتی منو م یدید یه پوزخند مستتخره تحویلم م یداد.واقعا این کارش عصبیم میکرد.چرا کارای امیر سام داره واسم مهم میشه؟
فتانه هم از آب گل الود ماهی میگرفت و خودش و عین چسب دقلو میچسبوند به امیر.هرچند که اونم محلش نمیذاش تت.بعد از ش تام بالاخره رفتن خونه هاشون و منم یه نفم راحت کشیدم.یکم جمع و جور کردیم و بعد شب بخیر گفتم و رفتم تو اتاقم.
ن ش ستم رو تخت و بروبرو خیره شدم.مگه من چکار کردم که امیر اینطور بی محلی بهم میکرد،آنقدر بیتفاوت بود،یه نفم عمیق کش یدم و رفتم کنار پنجره که دیدم امیر ای ستاده تو حیاط و داره سیگار میک شه.یه سالی می شد که سیگارمیکش ید،عمو و خاله هم میدونس تن ولی امیر س ام به احترامش ون جلوش ون نمیکشید.
وقتی مطمئن ش تدم همه خوابن رفتم تو حیاط،تا بهم نمیگفت چش ته خیالم راحت نمیشد.
اومدم بیرون.الان نشسته بود رو یه کنده چوبی.آروم رفتم نشستم کنارش.منوکه دیدباز یه پوزخند عصبیه دیگه زد و روش و ازم گرفت.
-من کاری کردم که اینطوری باید با پوزخندت روبرو بشم؟ امیر سام:خودت چی فکر میکنی؟
-از صبح دارم فکر میکنم ولی به نتیجه ای نرسیدم.
امیر:پم بهتره بخودت فشار نیاری.
-امیر تو چته؟من چکار...
امیر ستتام:بم کن گلی..من اون موقع با این کار اشتتکان به خاطر تو داشتتتم دیوونه میشتتدم وقتی دیدم بیهوش افتادی،اونوقت تو خیلی راحت بلند شتتدی جلوی همه طرف اون و میگیری و اون همه جیغ و غش و ندید گرفتی و میگی مهم نیست و لبخند تحویل من میدی؟
وا،امیر که آنقدر حساس نبود،من که حرفی نزدم فقط نخواستم بحش بالا بگیره و مهمونی رو خراب کنه.
:-امیر من منظوری نداشتم،فقط وقتی صورت خجالت زده اشکان و دیدم دلم براش ریش شد،همین.
امیر یکم ساکت شد بعد گفت:ناراحتی اشکان واست خیلی مهمه؟ نمیدونم چی شد که از دهنم در اومد و گفتم:تو واسم مهمتری ،اشکان فقط یهپسر بچه شیطونه،همین.
یه نفم عمیق کشید و گفت :ولش کن گلی،برو بخواب.
یه ستتیگار دیگه روشتتن کرد،اومد بذاره گوشتته لبش که از دستتتش گرفتم و گفتم:میشه دیگه نکشی ،منو نگران میکنی.
برگشت تو چشمامو نگاه کرد و گفت: نگران واسه کی،من؟ سرم و آوردم پایین که یعنی آره.
لبخند کمرنگی زد و سیگار و ازم گرفت و انداختش زیر پاش و خاموشش کرد.
امیرس تام:بخاطر تو خیلی کارا میکنم،این که چیزی نیس تت،حالا هم برو بخواب.صبح شد.
چقدر الان احس اس راحتی میکنم ،اینکه امیر از دس تم دلخور نیس ت ،اینکه گفت وا سه من خیلی کارا میکنه یعنی وا سش خیلی ارزش دارم دیگه،آخ خدا کاشکی تکلیفم معلوم میشد.
چقدر حم خوبی دارم،نمیدونم چیه ولی احس اس میکنم دارم وارد یه مرحله جدید از زندگیم میشم،دارم..دارم..عاشق میشم عشق یعنی تا ابد با من بمان عشق یعنی همنفم با من بخوان عشق یعنی بامنی دستم بگیر بی توقع در ره جانم بمیر
به خودم که نمیتونم دروغ بگم،دارم به امیر س ام علاقمند میش م،کاراش گرمممیکنه و محبتاش دلگرمم،حمایتاش..وقتی پیش مه قلبم آنقدر تند تند میزنه که احس تاس میکنم الانه که بترکه ولی در کنار اینا یه جور امنیت یه جور راحتی خیال یه حم ق شنن آرامش هم باهاش ه ست.وقتی باهام حرف میزنه از اون حرفای دو پهلو گوشام داغ میشه صورتم میسوزه،سرخ میشم ولی با این حال همه این حسای قشنن دوست دارم با همه حرارتش.
دو ماهی از کلاس رفتنامون میگذره ،جو خوبیه.بچه های خوبی همکلاسمون هستتتن.یه دختریه تو کلاستتمون خیلی دختر خوب و با حالیه استتمش ترانه ا ست، صورتش بامزه ولی تپله،مهربون و تو دل برو.یه پ سره ه ست تو کلاس خیلی تو نخ هانیه است.یعنی چشت که بهش میفته این فقط داره هانی رو نگاه میکنه.اسمش فریبرزه،اصلا خوشم نمیاد ازش،شاید چون دوست ندارم کسی غیر از فرید هانی رو با ل*ذ*ت نگاه کنه.یه پسره هم هست تو دانشگاه ماست ولی مکانیک میخونه و بعضی از درسامون و با همیم.یه سمجیه اه. .اه..اسمش سامانه،یکی دوبار پی شنهاد دو ستی داد که وقتی قیافه برزخیه منو دید سرش و انداخت پایین و گفت:مثل اینکه زیاد مایل نیستتتید.ببخشتتید.بچه پرو نه بیا با کمال میل مایلم.ولی خیلی خوش گل بودا البته قد و هیکلش تعریفی نبود ولی تا دلت بخواد پولدار بود،حیف بودا،خاک برسرت دختر مثلا عاشق شدیا.
امروز از ص بح که اومدیم دانش گاه هانی دمغ بود،اص لا حرف نمیزد،باهاش شتتوخی هم که میکردم یه جوری نگام میکرد که خودم اتوماتیک وار خفه میشدم.همش سرش تو گوشیش بود.از کلاس اومدیم بیرون که نگاش کردم وگفتم:هانیه میگی چه مرگته یا نه؟بابا دق کردم.
یهو بدون اینکه باز گارد بگیره چشماش پره اشک شدن و گفت:فرید باهام قهر کرده.
سرش و گذ اشت رو شونم و گفت:نمیدونم چکار کنم؟ پشتش و نوازش کردم و گفتم:چرا هانی ؟دعواتون شده؟
آروم بردمش یه گوشه ن ش ست و یکم آب بهش دادم خورد و گفت:دعوا که چه عرض کنم ،کولاک کرد.
-حالا میگی چی شده؟
هانیه:هیچی بابا،پریروز که تو رفته بودی کتابخونه دوس تت بابا و زن و بچش اومده بودن خونمون،خوب منم نمیدونس تم پس رش بجای 6س ال ممکنه 26 ستتاله باشتته،فریدم که دیدی جدیدا چقدر اصتترار داره جلوی پستترای جوون رو سری سرم کنم و لبا سای پو شیده بپو شم،اوف مامانم منو نتون ست آدم کنه ولی این داره موفق میشه.خب منم روسری سرم نبود اینا اومدن و یه پسره بزرگ داشتن که از موقعی که اومد نشست ور دلم و حرف زد،دیگه هم ضایع بود برم رو سری سرم کنم،یکم بعد امیر سام و فرید هم اومدن،وای گلی فرید تا اومد داخل و منو بدون روستتری و کنار اون پستتره دید اخماش رفت تو هم و حتی جواب سلامم و نداد،بعدم به بهونه خستگی بلند شد رفت،دیروز هرچی بهش زنن زدم جواب نداد و امروزم که بحثمون شد میگه جلو روم یه جوری پ شت سرم یه جور دیگه.گلی خیلی ازم دلخوره.
لبخند زدم و گفتم :هانی عزیزم خودت میدونی که فرید خیلی دوستت داره،اگهتو هم واقعا دوسش داری
تعهدی و که قراره در آینده بهش بدی و باید از الان نشونش بدی ،بایداعتمادش و جلب کنی،کاری کن بهت ایمان بیاره،اگه نظرش و قبول داری بهشون احترام بذار ،اونم به نظره تو احترام میذآره.حالا هم دیگه نمیخواد آنقدر زنن بزنی و خودت و کوچیک کنی.مطمئن باش آروم بشه میاد دنبالت.
اشکاش و پاک کرد و گفت:امیدوارم.
داشتیم میرفتیم در دانشگاه که یهو فریبرز جلو رومون ظاهر شد.
فریبرز اومد و کنار هانی ایستاد و گفت:هانیه خانم خوبید،چرا چشماتون قرمز شده؟
هانی اخم کرد و گفت:خانم مهاجر.
فریبرز خندید و گفت:چشتتم چشتتم خانم مهاجر.میتونم چند لحظه وقتتون و بگیرم؟
هانی:الانم گرفتید.فقط زودترعجله دارم.
فریبرز:حالا چرا آنقدر اخمو؟عصبی هستیا؟
هانی یه ن گاه تیز بهش ا ندا خت و او مدبره که فریبرز دستتتش و گر فت و گفت:کجا بابا،حالا قهر نکن.
همون موقع صدای فرید اومد که باعش شد من و هانی با ترس برگردیم.
فرید با تعجب و حالت غمگینی گفت:خیلی پستی هانیه..خیلی.
هانی اول بهت زده خیره به رفتن فرید بود و بعد با گریه رفت دنبالش.وای خداچقدر فرید داغون بود،با ع صبانیت برگ شتم سمت فریبزر و گفتم:خوب شددلت خنک شد،دید زدنات سر کلاس ها کم بود باید میونش و با نامزدش هم خراب میکردی.
فریبرز که گیج شده بود گفت:نامزدش..مگه نامزد داره...بخدا من نمیدون ستم نامزد داره ،من فقط ازش خوشتتم اومده بود نمیدونستتتم..بخدا من مال مردم خور نیستم.
با تاسف سرم و تکون دادم و گفتم:دعا کن چیزی خراب نشه.
با قدمای بلند اومدم در دانشتتگاه.خلوت بود،فرید به دیوار تکیه داده بود و یه پاش و چ سبونده بود به دیوار و د ستاش تو جیب شلوارش بود و هانی ای ستاده بود روبروشد و گریه میکرد.
آروم رفتم کنارش و گفتم:هانی برو سر نبش یه ماشین بگیر تا من بیام.نگام کرد که بهش فهموندم که بره. آروم یه خدافظ گفت و رفت.
رو کردم سمت فرید و گفتم:خیلی بچه ای فرید.
عصبی گفت:من بچم.من،دستش تو دست اون ع*و*ض*ی بود،من بچم؟ -فرید تو که از اول نبودی،چرا الکی ق ضاوت میکنی؟فریبرز از هانی خو شش اومده بود ،الانم میخواستتت مثلا راضتتی اش کنه هانی عصتتبی اومد بره که دستتتش و گرفت و تو هم همون موقع اومدی،واس ته اون مهمونی هم هانی نمیدونسته که اونا پسره مجرد دارن.این دو روزو به دوتا تون زهر کردی.
اومدم برم که گفت: شیفته..من یه لحظه ع صبی شدم،بخدا من خیلی دوسش دارم. .دیوونشم..فکر میکنم عکم العملم طبیعی بود.
لبخند زدم و گفتم:برو ماشتتینت و بیار برو ستتر کوچه دنبالش،منم تاکستتیمنتظرمه،ببینم میتونی از دلش در بیاری.
خندید و گفت:ماشین و رد کن میرسونمت.
-لازم نکرده تو برو ببینم میتونی از پم این کار بربیای یانه.
اینو گفتم و رفتم ستتر کوچه پیش هانی.ستتوار شتتدم که هانی هم اومد بشتتینه گفتم:تو با اقاتون بیا.
گیج نگام میکرد که بروبرو اشاره کردم.فرید تو ماشین منتظرش بود.در و بستم و براننده گفتم بره.خب خداروشکر ایناهم آشتی کردن.
الان که دارم فکر میکنم میبینم از خیلی چیزا راحت گذشتم بدون اینکه بهشون فکر کرده باشم.شاید خیلی اشاره ها نشانه ها واسه اینکه به حم امیر سام پی ببرم.هنوز مطمئن نیستتتم که حم امیر نستتبت به من چیه .از طرفی پیام های شبونش هرشب که میگذره داغتر و با احساس تر میشه .از اون ور فرداش انگار نه انگار که پیامی داده و احساسی و حرفی.از یه طرف کاری نکرده که فکر کنم منو به چشم خواهری میبینه و بازم حرکتی مبنی بر اینکه من عشقش باشم ازش ندیدم.گیج گیجم ولی از یه چیزی مطمئنم اونم احس تاس خودمه.اینکه الان مطمئن مطمئنم که دو سش دارم.چند روز پیش امیر پنج شنبه و جمعه و شنبه که تعطیل رس می بود با فرید و یکی دیگه از دوس تاش رفته بودن ش مال.فقط خدا میدونه که من چقد کلافه بودم.مردم و زنده ش دم.انقد که این س ه روز به من سخت گذ شت که دیگه دو ست ندارم ا صلا تجربش کنم.انقد بداخلاق و بهونه گیر ش ده بودم که هانی هم با اینکه دلتنن فرید بود ولی بازم مثل من بی قرار نبود چون اون هر روز فرید و نمیدید ولی من عادت به دیدن و شتتنیدنصورت و صدای ق شنن امیر سام دا شتم.روز اخر هانی با شک نگام کرد وگفت_گلی ...تو واسه نبود امیر سام انقد گند اخلاق شدی؟
منو میگی از ترس اینکه هانی فهمیده با شه به سک سکه افتاده بودم.تو اون سه روز فهمیدم که دیگه طاقت دوریش و ندارم.با خودم فکر میکنم که چطور هفت ستتال دوریه خونوادم و تحمل کردم و دم نزدم ولی تو این ستته روز انقد ع صبی بودم.هرچند که این هفت سال به من هفتاد سال گذ شت. فکر اینکه خونوادم منو وا سه چی تنها گذا شتن و دنبالم نگ شتن مثل خوره همه مجودم و میخورد ولی تو این چند روز یه مستتکن واستته این دردام پیدا کردم.وقتی درد دوری خونوادم اذیتم میکنه به امیر و چشتتمای قشتتنگش فکر میکنم و تموم وجودم و یه حم گرم و شیرین میگیره.میرم تو رویا و...
وقتی بعد از سه روز امیر و از پشت پنجره اتاقم دیدم وقتی که داشت ساکش و از ماشینش در میوورد یه بغض گنده گلوم و گرفت.اخ خدا چقد دلتنگش بودم .
دلتنن حمایتاش و دلگرمیش.دلتنن نگاه ارومش و پر از نجابتش.
وقتی منو از پ شت پنجره دید ای ستاد ..قدماش شل شدن..یعنی اونم اندازه من دلتنگه..پرده رو کنار زدم و س رم و رو زمین گذاش تم و خدا رو از نه دل ش کر کردم...خدایا خونوادم و که ازم گرفتی..ولی ترو خدا عشقم و ازم نگیر...
بی دلیل رفتم به چند سال پیش...
4_5 ستتال پیش فکر کنم اون موقع 13 ستتالم بود و 2 ستتالی از اومدن من به اونجا میگذشتت.با تمام وجود بهشتون عادت کرده بودم.جوریکه با نبودشتون احستتتاس ترس میکردم.حم این که ا گه تن هام بذارن دی گه هیچ کم و ندارم.دو س شون دا شتم چون بجز محبت هیچی از شون ندیدم.اون موقع امیرس ام 19 س الش بود.تو اون س ن تازه داش تم قد میکش یدم و زیبا میش دم و به اصطلاح خانم..
اون روز جز من و خا له کستتی خو نه نبود. هانی هم مریض بود و خواب یده بود.یکم بالا ستترش نشتتستتتم ولی وقتی دیدم خوابیده بلند شتتدم رفتم دنبال کارام.تابستتتون بود و بیکار بودم.خاله فاطی پای چرخ خیاطیش نشتتستتته بود.وا سه تفریحش و علاقه ای که دا شت بع ضی وقتا پای چرخ مین ش ست و خیاطی میکرد.چند تا قرقره رنگی و یه بستتته ستتوزن چرخ و صتتابون خیاطی میخواست ولی پسرا خونه نبودن که برن واسش بخرن.منم سریع اماده شدم و بهش گفتم میرم واسش میخرم .
تا دم در رفتم ولی یهو ذهنم خاطره اون روز دزد یدنم و رفتن تن هاییم و یادم اورد.با خودم گفتم نکنه برم و بازم این خونوادم رو هم از دس تت بدم .پاهام س ست شدن ولی یه لحظه یاد قولی که بخودم دادم افتادم.اینکه قوی با شم و زرزرو نباشم.اینکه بتونم سر پاهام وایسم .اینکه صبور باشم و امیدوار.
یه نفم عمیق کشیدم و بسم الله گفتم و رفتم بیرون.
هنوز کوچه خودمون و رد نکرده بودم که یه پستتر جوون 17_18 ستتاله که قبلا هم دیده بودمش اونورا اومد کنارم و گفت_چطوری خوشگله؟ با ترس کشیدم کنار که گفت_دختر تو چشات چه رنگین؟چقد خوشگلی؟ دیگه حالم از این جمله بهم میخورد.شاید باید خیلی هم کیف میکردم و شایدبه این همه زیبایی مغرور می شدم ولی من دو ست دا شتم بی شتر چ شم و ابرومشکی باشم.
محلش نذاشتم .داشتم به راه خودم ادامه میدادم که دستم کشیده شد .برگشتم همون پ سره بود.دا شت با خنده نگام میکرد.هرچند خندش نا پاک و تر سناک نبود ولی من خوشم نیومد.
پسره_میدونستی تا حالا دختری به قشنگیه تو ندیدم.
دستم و کشیدم و گفتم_ ولم کن.
دوباره دستم و کشید و گفت_چقد عجله داری تو؟وایسا.راستی من پیمانم.تو چی؟
همون موقع صتتدای داد و فریاد دوتا پستتر دیگه هم اومد.نگاه کردم دیدم امیر سام و فرید دارن با عصبانیت میان سمتمون.
امیر یقه پسره رو گرفت و گفت_دستت و بکش بی ناموس.
پسره دست امیر و از یقش جدا کرد و گفت_به تو چه ؟چکار داری؟ امیر اون موقع هنوز باشگاه نرفته بود و لاغر و دراز بود.
عصبانی گفت_یه بار دیگه ببینم مزاحمش بشی روزگارت سیاه.
پیمان با اینکه ترسیده بود ولی حق به جانب گفت_به تو چه؟چه کارشی ؟ ای ندف عه فر ید عص تبی ر فت جلو با دس تتش زد زیر چو نه پس تره و گفت_داداششه.خر فهم شدی.
تا گفت خواهرش حم خوبی بهم دس تت داد.حم کردم الان شتتهاب داره واسم یقه پاره میکنه.نگاش کردم هنوز صورتش اخمو بود.