اسارت نگاه

فصل چهار

خوش بگذرانم؟ چه خیال خامی! من هیچوقت از بودن در جمع لذت نبردم! مخصوصا الان که توسط جمعیتی از آدمهای غریبه احاطه شدهام! به ناچار به خاطر اشارههای عمه با صورتش و تعارف گلنوش، به سمت دیگر سالن رفتم. صدای موسیقی که توسط ارکستر هنرمند نواخته میشد در این بخش بیشتر به گوش میرسید. لبخندی کج زدم. خوشم میآمد که در مجلسشان سازهای کلاسیک مینواختند. همین که خوانندهای نیاورده و درامز نواخته نشد، جای شکر داشت. شاید از نظر خیلیها من آدمی نچسب، با عقاید و سلایقی کهنه و پوسیده باشم ولی من به هنرهای کلاسیک علاقهی بیشتری دارم تا صداهای عجیبی که به جای آرامش دادن، روی مغزخستهی آدم رژه میروند.

برای آنکه در دید عمه و گلنوش نباشم، پشت جمعیت رفتم و تنهایی خودم را گوشهای پنهان کردم. از سینی گرد براقی که پیشخدمتی جلویم گرفت، گیلاسی نیمهپر برداشتم و آرام مزهمزهاش ک ردم. زبان و گلویم را تلخ میکرد و به شدت میسوزاند ولی این تلخی و سوزانندگی را دوست داشتم؛ چرا که ذرهای از درد حس تنهاییام را کم میکرد. از بچگیام با این مشکل مواجه بودم؛ من هیچوقت یاد نگرفتم که چطور باید با اطرافیانم ارتباط برقرار کنم! افکار نفرتانگی زم هر لحظه سرم را بیشتر به درد میآوردند. به گیلاس خالی دستم خیره شدم و منتظر ماندم تا پیشخدمت باز هم سینیاش را مقابلم بگیرد. خوشبختانه انتظارم زیاد طول نکشید که گیلاس نیمهپر دیگری برداشتم و بیمیل خودم را به نوشیدنش مشغول کردم.

آنقدر نوشیدم که سرگیجهای عذابآور اما دلنشین با من همراه شد. کمی با دست خودم را باد زدم تا از حرارتی که تمام بدنم را داغ کرده بود، کم کنم. با دیدن دست مردانهای که جلویم قرار گرفت سرم کمی بالا آمد. مطمئن بودم گونههایم از شدت داغی، گلگون شده بودند ولی باید وانمود میکردم حتی ذرهای از هوشیاریام کم نشدهاست. به پسر قد بلند سفید پوست، با موهای حالتدار قهوهایرنگ و چشمانی قهوهای که دستش همچنان جلوی من دراز بود، نگاهی بیتفاوت انداختم. چهرهی جذابی داشت ولی هدفش برای ارتباط با من بیثمر بود!

-افتخار یک دور رقص با بنده رو میدید خانوم؟ سرم را به طرفین تکان دادم و گفتم:

-متاسفم!

متعجب نگاهم کرد. مطمئنا باور نمیکرد به این شدت وقیحانه پاسخ رد به سینهاش بزنم؛ آن هم برای رقصی کوتاه! برای آنکه حس نکند غرورش را شکستم، حرفم را ادامه دادم:

-من حوصلهی رقص ندارم. بهتره به دنبال همراه دیگهای باشید.

لبخندی زد که باعث شد چهرهاش جذابتر به نظر برسد.

-ایرادی نداره! دیدم تنهایید گفتم از تنهایی درتون بیارم. البته این اول پیشنهاد مادرم بود.

-مادرتون؟!

-بله، مادرم.

سرش را چرخاند و نگاهش را روی گلنوش متمرکز کرد. دستم را در موهایم فرو بردم و کمی آنها را کشیدم. خیلی از کارم پشیمان بودم که پیشنهاد پسر صاحب مجلس را برای رقص رد کردم.

مطمئنا از من ناراحت خواهند شد و به عمه که بگویند، دیگر عمه من را زنده نمیگذارد!

-نمیدونستم پسرشون هستید!

-یعنی الان که میدونید، پیشنهادمو واسه رقص قبول میکنید؟

از این حرفش خوشم نیامد و ناخودآگاه اخم کردم. پسر پررویی بود که آنقدر روی حرفش پافشاری میکرد؛ آن هم وقتی که من سنگ روی یخش کردم!

-اخم بهتون نمیاد!

در حالیکه لبخندی از شیطنت زده بود، به چشمانش نگاه کردم. چشمان آدمها همیشه بیشتر از بقیهی اعضای صورتشان، حس درونیشان را آشکار میکند و من در چشمانش نه شیطنتی دیدم و نه حالت خوشحالی! فقط پشیمانی موج میزد؛ پشیمانی از حرفی که ناخودآگاه زده بود و باعث اخم من شده بود. دلم نمیخواست جشن تولد خواهرش خراب شود، پس در نهایت اخمهایم را باز کردم و جوابی که اصلا دلم نمیخواست را دادم:

-بسیار خب اما من زیاد رقصیدن بلد نیستم!

لبخندی از رضایت روی ل**بهایش نقش بست:

-همراهیتون مایهی افتخاره!

دوباره دستش را که با جواب رد من پس کشیده بود، به سمتم دراز کرد و من اینبار دستم را در دستش گذاشتم. همراهش به پیست رقص وسط سالن که اکثر زوجهای جوان به هنرنمایی در آن پرداخته بودند، رفتم. دو دستم را روی شانههایش گذاشتم و دستانش دور کمرم حلقه شدند. بهرقصی آرام با آهنگ ملایم و گوشنوازی که از نواختن ماهرانهی یکی از سمفونیهای باخ شنیده میشد، پرداختیم. تنها چیزی که نگاه میکردم گیرهی براق کراواتش بود که دقیقا جلوی چشمانم بود. به جای اینکه سرم را بالا بیاورم، سرم را کمی پایینتر انداخته بودم تا از نگاههایش معذب نشوم. هم حوصلهام سر رفت و هم سرگیجهام بیشتر شده بود. به ناچار سرم را کمی بالا آوردم و با دیدن چشمانش که با لذت نگاهم میکردند، اخم میهمان ابروهایم شد.

-میشه به من اخم نکنی؟

از حرکت متوقف شدم و در جایم ایستادم. دستانم را از روی شانه هایش برداشتم. بهت زده به من نگاه کرد و گفت:

-من کار اشتباهی کردم خانوم؟

-من حالم خوب نیست. با کس دیگهای به رقص ادامه بدید.

-چرا خوب نیستید؟ میخواید بگم واستون شربت عسل بیارن که اثر الکل رو کم کنه؟

دیگر اعصابم را خطخطی کرد. دلم نمیخواست به حرف زدن با او ادامه بدهم و بدتر از آن، دلم نمیخواست او تا این حد حواسش به من باشد که بداند چه قدر نوشیدنی خوردهام!

-فقط میخوام تنها باشم. خدانگهدار.

به عقب چرخیدم و از او فاصله گرفتم. برایم مهم نبود که با حسرت به رفتنم نگاه میکرد. از پیشخدمتی که از کنارم رد شد پرسیدم:

-ببخشید سرویس بهداشتی کجاست؟

-از اون طرف برید.

سریع به سمتی که اشاره کرد رفتم. در حال آتش گرفتن از داغی بودم. مثلا میخواستم با نوشیدنی کمی حالم را بهتر کنم ولی به اشتباه بزرگی که کردم، پی بردم. جلوی آینهی روشویی ایستادم و به صورت گلگونم نگاهی پر تاسف انداختم. شیر آب سرد را باز کردم و آبی را که از سردی دستم را میلرزاند، به شدت به صورت داغم پاشیدم. صدای شلپشلوپ برخورد آب با صورتم تنها صدای گوشنوازی بود که به گوش من میرسید. پس از چند دقیقه شیر را بستم و به سالن برگشتم. امیدوارم این مرد تا حالا همراه دیگری برای هنرنمایی امشب پیدا کرده باشد و بیخیال من بشود. سرم را پایین انداختم و سریع قدم برداشتم تا به عمه برسم. درگیر افکار و نگرانیام برای دیده نشدن توسط پسر گلنوش بودم که به مردی که در حال گفتگو پشت به من ایستاده بود، برخورد کردم. قبل از آنکه سرم را بالا بیاورم به سمتم چرخید و چشمانم روی کراوات سرمهای رنگ و مارک گیرهی نقرهای رنگش ثابت ماند. باورم نمیشد این مرد از قصد همواره جلویم سبز میشد! این گلنوش چگونه زنی است که هنوز پسرش را درست تربیت نکرده که تا این حد لجاجت نکند؟! اخم مهمان ابروهایم شد و بدون آنکه سرم را بالا بیاورم تا مستقیم نگاهش کنم، با حرص و دندان قروچهای عصبی گفتم:

-میشه دست از سرم بردارید؟! بهتون گفتم حالم خوب نیست! چرا دوباره سر راهم سبز شدید؟!

سرم را بالا آوردم و خشمم جایش را به بهتی آمیخته با پشیمانی داد. آنقدر خشمگین بودم که از روی رنگ یک کراوات و مارک گیرهاش دربارهی هویت مردی که جلویم بود، به اشتباه قضاوت کردم! به چهرهی مردی که اصلا نمیشناختم نگاهی گذرا انداختم؛ چهرهی خیلی زیبایی نداشت؛ صورتی مستطیلی با پوستی گندمی، موها و ابروهایی به سیاهی یال یک اسب یراق)نژاد اسبهای براق مشکیرنگ( و چشمهایی که رنگشان از شدت تیرگی به آسمان شب میگرایید.

بیاراده روی چشمانش متمرکز شده بودم. سعی کردم از نگاهش، حسی که به تهمت من داشت را بیابم و متناسب با آن پاسخی تنظیم کنم. هر چه به دنبال اثری از نگاهی پر کینه، تحقیر یا تمسخر گشتم، بیفایده بود. چهرهی بهت زدهاش هیچگونه حس منفی را به من القا نمیکرد.

فقط یک چیز در چشمانش موج میزد؛ همان چیزی که همیشه آرزو داشتم در دل نگران من موج بزند "آرامش".

-ببخشید خانوم ولی فکر میکنم منو اشتباه گرفتید!

نگاهم را از چشمان عجیبش که با وجود معمولی بودن، مرا به شدت جذب میکردند، گرفتم و به طرف دیگرم نگاه کردم. وجدانم اجازه نمیداد در چشمان مردی که بیدلیل شخصیتش را زیر سوال برده بودم، نگاه کنم.

-بله اشتباه گرفتم. عذر میخوام.

-مشکلی نیست. خوشحالم که سوءتفاهم برطرف شد.

صدای گلنوش به گوش رسید که گفت:

-ماکان بیا اینجا.

-اومدم خاله.

متحیر به مسیر رفتنش نگاه کردم. نمیدانستم خواهرزادهی گلنوش بود! از شانس خوب من هر کسی که در این میهمانی مورد برخورد نامناسب من قرار میگرفت، نسبتی نزدیک با دوست صمیمی عمه داشت!

با ایما و اشارههای عمه به سمتش رفتم. نزدیک که شدم آرام پرسیدم:

-با من کاری داشتید عمه؟

-فکر کردی تا حالا حواسم بهت نبود؟

-من که گفتم از جمعهای ناآشنا بدم میاد!

-ولی باید با همه بجوشی! چرا متوجه نمیشی این حصاری که دور خودت کشیدی، چه قدر به ضررت تموم میشه؟ فکر میکنی تا ابد میتونی با دوری از آدمایی که نمیشناسی، آرامش داشته باشی؟

-عمه خواهش میکنم اینجا دیگه با من بحث نکنید! شما جای من نیستید و حسمو درک نمیکنید!

نفسی پرصدا کشید و گفت:

-یک روز خودت به این نتیجه میرسی که تنها بودن چه قدر نگرانیهاتو بیشتر میکنه، در حالیکه اگر کسی همدم تنهاییات باشه کلی ازش آرامش میگیری.

-همچین کسی رو بین غریبهها نمیشه پیدا کرد!

با نزدیک شدن گلنوش به ما، عمه هم بحث بینتیجهاش با من را به اتمام رساند. برایم مهم نبود حرفهایش عین حقیقت بودند یا تصورات شخصیاش از حقیقت؛ من توان آرزوی ایدهآل او بودن را نداشتم!

بر عکس تصورم او اصلا ما را ندید و تنها به دخترش که کمی دورتر از ما بود نزدیک شد.

مکالمهای که ابتدا با صدای آهسته داشتند، به گوش نمیرسید اما پس از چند دقیقه، صدای گلنوش که دخترش را سرزنش میکرد ما را متوجه خود کرد.

-بهسا چرا کاری نمیکنی که به آرزو هم خوش بگذره؟ ببین چه قدر توی تولدت حوصلهش سر رفته!

-مامان به من چه؟ اون خیلی غد و از خودراضیه. از اول مهمونی هم خودشو گرفته. حتی بابک هم باهاش رقصید تا یه کم نرم بشه ولی یهو پیچوندش. خب به من چه که اون از ما خوشش نمیاد.

-این حرفا رو نزن. باید بیشتر یخش باز بشه دیگه. آخه اون که اینجا کسی رو نمیشناسه!

-مامان بس کن دیگه. اون خودش نمیخواد با بقیه قاطی بشه. خودشو تافتهی جدابافته میبینه. اگر هم دلش بخواد با بقیه آشنا میشه.

-به جای این حرفات برو باهاش حرف بزن. راستی به ماکان هم گفتم زنگ بزنه کیکتو بیارن، پس دیگه نمیخواد تو زنگ بزنی.

-خب میرم پیش دوستای خودم.

- ا ! بهسا!

-مامان! میخوام تولدم بهم خوش بگذره.

-با آرزو هم بهت خوش میگذره! اون غد نیست. از وقار و خانومی اینطوریه.

-جالبه! حالا اگه من رفتار اونو داشتم کلی از من ایراد میگرفتی.

-واقعا که! اصلا برو پیش دوستات.

عمه نگاهی سرزنشبار به من انداخت و با لحنی پرتاسف گفت:

-تو خجالت نمیکشی راجع بهت اینطوری حرف میزنن؟ چقدر باید بهت بگم چطور رفتار کنی، تا جلوی کسی آبروریزی نکنی؟

-آبروی من با این چیزا نمیره. اصلا هم واسم مهم نیست که بقیه راجع به من چه فکری میکنن.

زندگی منه و نظر خودم مهمه، نه بقیهی مردم.

-تو خودت هم داری با این مردمی که اینطور از بیاهمیت بودنشون حرف میزنی زندگی میکنی!

-عمه میشه این بحث رو تموم کنید؟

کلافه دستی در موهایم فرو بردم و با لحنی عصبی حرفم را ادامه دادم:

-اصلا نباید میاومدم.

ناگهان صدای مردی که وارد بحث گلنوش و دخترش شد، به گوش رسید.

-چیزی شده؟!

-نه ماکان، فقط نمیدونم چرا هر چی به بهسا میگم، یک بهانهای میاره که به حرف من گوش نده.

-وای مامان بسه دیگه!

-بهسا!

-ماکان اون درکم نمیکنه!

-بهسا من فقط میگم برو با دختر دوستم حرف بزن تا غریبی نکنه! این درک کردن میخواد؟!

-آره!

-خب با این بحث که به نتیجه نمیرسید! پس بهتر نیست بیخیال بشید!

گلنوش با لحنی آرامتر پاسخ داد:

-آره از اولم نباید بحثی میکردم. هر چی بگم بیفایدهست!

سرش را کمی چرخاند و چشمش به من و عمه که فاصلهی کمی از او داشتیم، افتاد. لبخندی بر ل**بهایش نمایان و به ما نزدیکتر شد.

-خب تا حالا که به همگی خوش گذشته؟

-معلومه! مثل بقیه ی جشنهایی که میگیرید بینقصه.

-اغراق میکنی آرمیتا جان!

سرش را به سمت من چرخاند و در حالیکه نگاهی کنجکاوانه به من میکرد، پرسید:

-به تو هم خوش گذشت آرزوی عزیز؟ به ناچار لبخندی زدم و پاسخ دادم:

-بله خیلی. همه چیز عالی و بینظیره.

-خوشحالم که بهت خوش گذشته.

لبخندی کج به نشانهی پوزخندی بیصدا بر لبم آمد. چه خوب بود که هیچکس جز خودم، تفاوت بین لبخندهای کجم را نمیفهمید. واقعا جای پوزخند داشت جملهی ساده لوحانهاش! به من خوش بگذرد؟ آن هم در جمعی ناآشنا، با این تعداد بیاحتیاطی که از من سر زده است!

گلنوش در حالیکه نگاهش را از ما گرفته بود و با چشم به دنبال کسی میگشت، زیر ل**ب از خود پرسید:

-پس کجان؟

با دیدن شخصی، نگاهش رنگ آرامش گرفت و با شوق به من نگاه کرد.

-آرزو جان میخواستم بهت بگم خواهر من هم با خانوادهش لندن زندگی میکنه. تازه پسرش، ماکان هم همکارته و میتونید بیشتر با هم ارتباط داشته باشید و از تنهایی در بیای.

از تنهایی در بیایم؟! او حتما دیوانه شده است! مگر نمیداند من عاشق تنهاییام هستم؟! من برای تنها بودن جان میدهم و او میخواهد با شکستن نردههای قصر تنهاییام، خوشبختی مرا نابود کند. به خیال خودش به من که از غریبه گریزانم لطف میکند!

-خب بذار معرفی کنم، خواهرم بهنوش و پسرش ماکان.

به خانم میانسالی که چهرهاش شباهت زیادی به گلنوش داشت و دستش را دور بازوی پسرش حلقه کرده بود، نگاهی تحسینآمیز انداختم. نگاهش دقیقا از جنس نگاه پسرش بود؛ مملو از آرامشی کمنظیر! برای رعایت ادب، من اولین مکالمهی بینمان را آغاز کردم.

-از دیدار با شما خوشبختم.

دستم را به سمتش دراز کردم. لبخندی متین و مهربان به رویم زد و صمیمانه با من دست داد. با صدایی که آرامش از آن سرازیر بود، جوابم را داد:

-ممنونم عزیزم. منم خیلی خوشحالم که میبینمت.

عجیب من را به یاد مادر خودم میانداخت. شاید برای وقارش، شاید برای آرامش و مهربانیاش و شاید هم برای حالت پرمحبتی که در چهرهاش نمایان است.

-سلام عرض شد.

نگاهم به سمتش کشیده شد. چه قدر خوب وانمود میکرد که من را اصلا ندیده است! برای اولینبار از فیلم بازی کردن کسی خوشم آمد. خوشحال بودم که در لحن صدایش، تمسخر یا طعنهای حس نمیشد. شعورش به حدی بود که حس پشیمانی از اشتباهم را درک و وانمود کند، هیچ نشده است.

-سلام آقای؟

-آریانپور. میتونید ماکان صدام کنید.

از اینکه به من دستور نداد چطور صدایش کنم، لبخندی کج از تحسین زدم. چشمانش روی نیمهی بالارفتهی لبم ثابت ماند. انگار ندیده بود دختری اینگونه لبخند بزند!

-با صدا کردن فامیلیتون راحتترم.

با لبخندی کمرنگ پاسخ داد:

-هر طور راحتید.

با صدای بهسا مکالمهی کوتاهمان قطع شد.

-سلام آرزو. من بهسا هستم. مرسی که برای تولدم اومدی.

لحن صدایش خالی از هرگونه احساسی بود. به زور لبخندی زدم. حس کردم به یک طوطی جملهای را یاد دادهاند، تا حفظ کند و به من بگوید. حتی طوطی هم با احساس بیشتری سخن میگوید! سعی کردم با لحن مهربانی در صدایم پاسخ دهم، تا کمی ذهنیتش نسبت به من تغییر کند.

-از آشنایی باهات خوشبختم بهسای عزیز. تولدت مبارک!

لبخندی جذاب زد و با خوشرویی بیشتر جوابم را داد:

-ممنونم!

-خب کیک هم رسید. دیگه وقت بریدن کیکه.

ذوق کودکانهای که به خرج میداد، لبخندی کج بر لبم آورد. با این سن با چنین چیزهای کوچکی خوشحال میشد! بهسا به دنبال مادرش، راهی میز مخصوصی که کیک چهار طبقهاش را روی آن گذاشته بودند، شد. یکی از خدمتکاران سریع بیست شمع روی کیک را روشن کرد و دوستان بهسا، هماهنگ با هم شروع به خواندن ترانهی

" "Happy birthday to youکردند. با بلند شدن صدای دست زدنشان، بقیهی جمع هم با دست و آواز همراهیشان کردند. بهسا که از خوشحالی در جایش بند نمیشد، کف دستانش را به هم چسباند و جلوی بینیاش آورد. چشمانش را بست و زیر ل**ب آرزو کرد. با باز شدن چشمانش، صدای دست زدنها هم بالاتر رفت و او شمعهای بیستمین تولدش را با فوتی پرقدرت خاموش کرد. ناخودآگاه به یاد تولد بیست سالگی خودم افتادم. آن روز چه قدر برایم رویایی و تکرارنشدنی بود. مامان، بابا، آرش، آرشیدا و حتی رایان برای تولدم به آپارتمان کوچکم در لندن آمدند و من آخرین روز بیستمین سال زندگیام را در کنار عزیزترینهایم سپری کردم.

بدون هیچ نگرانی، بدون هیچ دغدغهای و بدون هیچ ترسی از آینده! با به پایان رسیدن میهمانی با شکوهشان، لبخندی از آسودگی زدم. دیگر خلاص شدم؛ خلاص شدم از این تعداد بیگانه که تا این حد، در برابرشان بیاحتیاطی کردم. گلنوش در لحظات مقدس پایانی، با خوشحالی مرا به آغوش کشید.

-خیلی خوشحال شدم اومدی آرزو. واقعا مشتاق بودم ببینمت.

-ممنونم از لطفتون! مهمونی خیلی عالی بود. متشکرم که من رو هم دعوت کردید.

-این چه حرفیه؟! اومدنت اصلا دعوت نمیخواد! تو هم مثل دختر خودم، بهسایی.

-لطف دارید.

با تمام وجود آرزو میکردم مکالمهاش را پایان بدهد. دلم میخواست این شب تمام شود و من دوباره در تنهایی، به زندگی خودم فکر کنم.

-جدی از این به بعد بیشتر بیا پیش ما. آرمیتا هم که خیلی دوستت داره. کمانصافی نکن و انقدر دیر به دیر نیا دیدنش.

نگاهی به عمه که با لبخند به دوستش نگاه میکرد، انداختم. بی شک حرف دلش بود که اینگونه با تحسین و تشکر نگاه میکرد.

-حتما! از این به بعد بیشتر میام.

***

با صدای عمه تکیهی سرم را از شیشهی کنارم گرفتم و در ماشین را باز کردم. به چهرهی عصبانیاش بیتفاوت نگاه کردم.

-فکر نکن ازت راضیام، که خیلی هم دلخورم! رفتار امشبت به عنوان یک خانم به سن تو، اصلا شایسته نبود!

-همین که به این مهمونی اومدم خودش خیلیه!

-وای آرزو! این انزوا و گوشهگیری تو اصلا پسندیده نیست! چرا اینو متوجه نمیشی؟

-چون خوابم میاد. شبتون بخیر.

راهم را کج کردم تا از کنارش رد شوم که آرنجم را گرفت.

-دارم با تو حرف میزنم!

-حرفای تکراری، عمه اگر قرار بود من عوض بشم تا حالا میشدم. پس بیخیال من بشید!

-واقعا که!

با حرص آرنجم را رها کرد و من سریع به اتاقم هجوم بردم. از این شب خستهکننده، چیزی جز کسالت نصیبم نشد.