فصل پنج
صدای برخورد شدید قطرات باران با شیشه ی پنجرهی اتاق، مرا از خواب شیرین بیدار کرد. به سختی چشمانم را باز کردم و به آسمان خوشرنگ گرگ و میش صبح چشم دوختم. صدای این باران تند، بهترین موزیکی است که پس از یک شب خستهکننده، میتواند به گوش برسد. سریع از جایم بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم. باید در این هوا کمی قدم بزنم؛ قدم بزنم و از خیس شدن زیر دانههای ریز آب غرق لذت بشوم. به در خانه که رسیدم، صدای عمه مرا از حرکت بیشتر متوقف کرد.
-جایی تشریف میبری؟
به سمتش چرخیدم و لبخندی تصنعی زدم.
-سلام عمه. صبحتون بخیر. میرم یه کمی هوا بخورم.
-این موقع صبح وقت هوا خوریه؟
-مگه چه اشکالی داره؟
-هوا تاریکه! اینجا هم تا هوا روشن نشده خیلی خلوته.
-خوبه که خلوته!
با حرص نفسی بلند کشید.
-تو آخر منو به کشتن میدی!
نفسی عمیق کشید و لحنش را ملایمتر کرد.
-بیا بشین یک قهوه بخوریم. بعدش با هم میریم.
-میخوام تنها...
نگذاشت حرفم را کامل بگویم و گفت:
-حرف نباشه! بیا بشین.
با حرص کفشهایم را در آوردم و دوباره وارد پذیرایی شدم. دستم را در موهایم فرو بردم و همزمان با نفس عمیقی که برای آرامتر شدن کشیدم، روی مبلی نشستم. عمه در حالی که پوفی طولانی میکشید، روی مبل کنارم نشست.
-آرزو تو فکر میکنی من دوستت ندارم؟
-نه! اما درکم نمیکنید.
-آره واقعا تو رو درک نمیکنم! واقعا نمیفهمم تو چرا انقدر لجاجت میکنی؟
-چون به تنهایی علاقه دارم. من نمیتونم با آدمها ارتباط برقرار کنم. من اجتماعی نیستم و شما هم این رو خوب میدونید!
-اما باید باشی! تو باید معاشرت کردن رو یاد بگیری!وقتی از همه دوری میکنی، بقیه فکر میکنند داری بهشون کم محلی میکنی.
-مهم نیست.
با لحنی معترضانه و پرحرص مرا صدا زد:
-آرزو!
صدای زنگ تلفن مانع ادامهی بحث ما شد. مارگارت درحالیکه که گوشی به دست، به سمت ما میآمد گفت:
-از ایران تماس گرفتند خانوم.
عمه با کنجکاوی همراه با نگرانی، سریع دستش را به سمت مارگارت دراز کرد و گوشی تلفن را از دستش گرفت. اگر بگویم من اصلا نگران و کنجکاو نشدم، دروغی محض گفتهام. به مکالمهای که تنها سخنان عمه را از آن میشنیدم گوش دادم.
-سلام.
-نفس خودتی؟
با شنیدن اسم مامان تپش تندتر شدهی قلبم را به وضوح حس کردم. انگشتان دستم شروع به لرزش کردند و ناخودآگاه با دندانهایم به کندن پوست اضافهی کنار ناخن انگشت شستم، مشغول شدم.
-حالت چطوره؟ بهتری الان؟
بیشتر از هر لحظهای دلم میخواست صدایش را بشنوم؛ صدای آرامشبخش زنانه و لطیفش را، همان صدایی که زیباترین لالاییهای شبانهام را خوانده است و همان صدایی که بوی نجابت و وقارش را میدهد. عمه نگاهی به من انداخت و مکالمهاش را ادامه داد:
-آره الان اینجاست.
از اینکه از من میپرسید، در میان این استرس، شوقی فراوان در تمام وجودم نفوذ کرد. هنوز دوستم دارد، هنوز به من فکر میکند و هنوز یادم را به فراموشی نسپرده است!
-آره همه چی رو بهش گفتم.
-نه، نگران نباش! اون دختر قویایه!
-باشه، گوشی.
به محض آنکه گوشی را از گوش چپش دور کرد، گوشی را از دستش گرفتم. دیگر طاقت صبر نداشتم.
-الو مامان.
-سلام آرزو! خوبی دخترم؟
صدای گرفته و خشدارش خنجری تیز و برنده در قلبم فرو کرد. بیحالی در صدای زیبایش موج میزد. با فشار، آب دهانم را قورت دادم تا بغضم مانع ادامهی مکالمهام نشود. دلم نمیخواست دلش را بشکنم. باید مثل همیشه دختری قوی و درونریز میبودم، تا ذرهای غم در قلب مهربانش نگذارم.
-مرسی مامان. حال خودت چطوره؟ الان درد داری؟ هنوز بستری هستی؟
یک نفس بدون هیچگونه مکثی به پرسش ادامه دادم. انگار مرا زور کردهاند، تمام احوالپرسیهای این ماه را الان جبران کنم!
-خوبم دخترم! آروم باش عزیزم! قسمت شده ده روز دیگه بیایم خونهت و مزاحمت بشیم. -مامان! این حرفا چیه؟! مزاحم؟!
-بالاخره زحمتت میشه دیگه. فقط آرزو ازت خواهش میکنم غصه نخور! من حالم خوبه. اگر هر اتفاقی هم بیفته، ازت میخوام قوی باشی. قول بده، باشه؟
بغض بزرگی به گلویم چنگ زد. از حرفهایی که میزد و قولی که میخواست بگیرد، متنفر بودم.
من طاقت این حرفها و قولها را نداشتم. دلم نمیخواست هیچوقت به روز پایانی و وعدهای برای خداحافظی فکر کنم. من قوی هستم اما قدرت هم آستانه دارد.
-آرزو، عزیزم! قول میدی به من؟
با نفسی عمیق و کشدار سعی کردم بغضم را مهار کنم تا صدایم نلرزد.
-میشه این قول رو از من نگیری؟ تو فقط به خوب شدن فکر کن.
-البته! منم میخوام خوب بشم، اما میخوام از جانب تو مطمئن باشم. دلم نمیخواد اونقدر وابستهی من باشی که از نبودم زجر بکشی. پدرت، رایان، آرش و آرشیدا همشون بعد از من، به تو بیشتر از همه احتیاج دارند. پس ازت میخوام برای خودت و بقیهی خانوادهمون قوی باشی.
باشه ؟
-گفتنش راحته. خودت تونستی با مرگ پدرت راحت کنار بیای و قوی باشی؟ یادت نیست تا یک هفته اصلا نمیفهمیدی چه اتفاقایی داره اطرافت میفته؟ تازه من خیلی بیشتر به تو نیاز دارم!
من بدون تو اصلا نمیتونم... نمیتونم...
-چرا میتونی! تو از من خیلی قویتری!
-اگر قراره واسه همچین چیزی قوی باشم، نمیخوام دیگه قوی باشم! مامان تو فقط به خوب شدن فکر کن، نه چیزای دیگه. باشه؟ -آرزو!
-تو به من قول بده تا منم بهت قول بدم.
مکثی به نسبت طولانی کرد. مطمئن بودم خیلی نگران من است، اما باید نگرانی مرا هم درک میکرد.
-باشه، قول میدم. تو هم قول بده قوی باشی.
-قول میدم.
تا چند دقیقه فقط صدای نفسهایمان جاری بود. این سکوت پر از حرف بود؛ حرفهایی از جنس ناگفتههای پردرد...
-خب آرزو کار دیگهای نداری؟
-نه، بابا نیست؟
-نه، بهش گفتم بره شرکت. شب اومد میگم بهت زنگ بزنه.
-نیازی نیست. مطمئنا فراموشم کرده. نمیخواد من رو یادش بیاری.
- ا دختر این حرفا چیه؟! مگه میشه تو رو یادش بره؟ اون عاشقته!
-کاملا واضحه!
-آرزو ببخشید، به خدا تقصیر من شد. اگه واسه این بیماری نبود، اون حتما بیشتر باهات تماس میگرفت.
اخمی غلیظ ابروهایم را به هم گره زد. از عصبانیت دستم را در موهایم فرو بردم. به خودخواهی کودکانهام پوزخندی عصبی زدم.
-تقصیر تو نیست! فقط میترسم که دوباره مثل بچگیهام...
-دیگه مثل اون زمان نمیشه! بهت قول میدم که آرمان دیگه هیچوقت مثل قدیم از تو بدش نیاد.
مطمئن باش.
-امیدوارم!
-شک نکن! راستی آرزو، عمهت رو زیاد اذیت نکنی. اون خیلی دوستت داره. اگر هم گاهی بهت سخت میگیره از روی علاقهشه، نه خشونت.
با نظرش دربارهی علاقهی عمه به خودم کاملا موافق بودم، اما نمیتوانستم به همهی حرفها و دستوراتش کاملا عمل کنم! با این حال راهی جز آرام نگه داشتن مامان نداشتم.
-باشه مامان. نگران نباش.
-کاری با من نداری؟
-نه، مواظب خودت باش.
-مرسی دخترم! تو هم همینطور.
-خداحافظ.
-خدانگهدارت.
به گوشی تلفن که در دستم مانده بود خیره شدم. اگر همینجا میماندم قلبم میترکید!
-آرزو خوبی؟
نگاهم به سمت چهرهی نگرانش کشیده شد.
-آره خوبم. اما میشه یه خواهشی کنم؟
-حتما! بگو چی میخوای؟
-میشه یه کم تنهایی برم بیرون؟
ابروهایش پایین آمدند و از اخمی که کرد، بینشان یک خط نازک چروک افتاد. وقتی اخم میکند دقیقا شبیه بابا میشود!
-لازم نکرده!
-خواهش میکنم!
-هوف! پس وایستا خورشید طلوع کنه بعد برو. الان خیلی خلوته.
-چشم.
-قهوه نمیخوری؟
-الان دیگه میل ندارم.
-پس من میرم بخوابم. خیلی خستهام. کاری که نداری؟
-نه، بفرمایید.
-یادت نره تا یک ساعت دیگه بیرون نری ها!
-چشم.
خمیازهای عمیق کشید و راهی راه پله شد. وارد اتاقم شدم و کتاب کهنهی برگ کاهیام را از چمدانم در آوردم. بازش کردم. بوی خوب کهنگیاش را به مشام کشیدم. با انگشت اشارهام، نام برجستهاش بر جلد چرم قهوهای رنگش را لمس کردم. نامش را با لذت بر زبان آوردم؛
"") "Wuthering Heightsبلندیهای بادگیر"(، شاید برای پنجاهمین بار بود که آن داستان را میخواندم اما هنوز هم برایم جذاب است! عجیب است که خواندن آثار رمانتیک قدیمی، تا این حد دلنشین است! من که حکمتش را نمیدانم، شاید واقعا عشقهای قدیمی واقعیتر بودهاند.
عشقهایی که از جنس محبت و آرامش بودند؛ عشقهایی که در آتششان، ظواهر تنها حاشیهای بیش نبودند. با صدای بلند رعد و برق کتاب را بستم و به سمت پنجره رفتم. بیشتر از یک ساعت است که غرق کتاب خواندن شدهام! بدون هیچگونه معطلی، بارانیام را پوشیدم و از خانه بیرون زدم. به این باران و این تنهایی نیاز داشتم؛ نیاز داشتم تا فکر کنم، شاید هم نه؛ شاید باید بگویم نیاز داشتم تا ذهنم را آزاد کنم؛ آزادش کنم از اسارت افکار منفی، که چون علفی هرز به جان ذهن و دل نگران من افتادهاند. نمیدانم چند ساعت بود که زیر باران قدم میزدم، اما نصف شدن نگرانیام را مدیون این باران سرد و این تنهایی بودم. صدای برخورد قطرات درشت آب با
بارانیام، همچون نوای زندگی گوشنواز بود. سرم را بالاتر گرفتم تا صورتم با قطرات سرد آب خیس شود. این باران چقدر برایم لذتبخش است؛ اگر نباشد من میمیرم!
چشمانم را بستم. نفسی عمیق کشیدم و هوای سرد زمستانی را تا اعماق ریههایم فرو بردم.
احساس سبکی و طراوت، تکتک سلولهای بدنم را در برگرفت. غرق لذتی بیانتها شدم. با باز کردن چشمانم، نگاهم روی زوج عاشقی که چند متر جلوتر از من، مشغول پیادهروی بودند ثابت ماند. مردی بلند قد که دستش را دور بازوهای معشوقهاش حلقه کرده بود، مدام دهانش را نزدیک گوش دختر میآورد. در گوشش زمزمههای عاشقانه میکرد و لبخند میزد. تنها چیزی که آنها را از خیس شدن در امان نگه میداشت، چتری سیاه در دست آن مرد عاشق بود.
شاید اسم حسشان عشق نباشد، بلکه علاقه یا میلی ساده باشد اما تعبیر من عشق است. من هم اگر اندکی ارتباط برقرار کردن بلد بودم، شاید امروز اینقدر تنها نبودم. شاید عشق آنقدر که من از آن گریزانم بد نباشد اما برای دنیای ساده ولی پیچیدهی من، تنهایی بهترین گزینه است.
صدای بوق ماشینی در کنارم و توقف ناگهانیاش، باعث شد تا سرعت راه رفتنم را تندتر کنم. در حیطهی ارادهام نبود که بیدلیل از هیچ و پوچ میترسیدم. ترس است دیگر؛ نه سن میشناسد، نه منطق!
-سلام.
صدایش را با آنکه زیاد نشنیده بودم، خوب میشناختم. حتی صدایش هم آرامشبخش بود. با بهت به سمتش چرخیدم. نگاهم به نگاهش گره خورد. از چشمان گیرایش هنوز هم سوسوی آرامش میتابید. در دلم نامش را تکرار کردم: "ماکان"
-شما اینجا چی کار میکنید؟!
-اومده بودم کمی هوا بخورم. حیف این بارون بود که توی خونه بمونم.
لبخندی کج بر لبم شکل گرفت. درست مثل من بود! عاشق باران!
-مایلید در قدم زدن همراهیتون کنم؟
-ترجیح میدم تنها باشم.
-شاید از شکستن تنهاییتون با من پشیمون نشید!
-خب راستش...
مکثی به نسبت طولانی کردم. عجیب بود که مغزم بهانهای برای رد کردن پیشنهادش نمییافت!
من همیشه از تنهایی آرامش بیشتری میگرفتم، اما گویی او برایم با بقیه فرق داشت. در آن اعماق قلبم، حسی من را به ارتباط بیشتر با او میل میداد.
-یک نوشیدنی گرم هم مهمان من.
-فقط زیاد طول نکشه.
-البته! هر وقت خسته شدید برمیگردیم.
در کنار راننده را باز کرد و منتظر ایستاد. با قدمهایی آرام و محکم به سمتش رفتم و روی صندلی نشستم. لباسهایم خیس بودند، اما مطمئن بودم او کسی نیست که از خیس شدن صندلی ماشینش با لباسهای من عصبانی شود، وگرنه خودش هم با چتر پیاده میشد. همزمان با نشستنش در ماشین، بوی عطر خنکش فضای ماشین را پر کرد. انتخاب این عطر، علاقهاش به باران را فریاد میزد. بوی چوب خیس درخت میداد، بوی خوب همین باران، بوی آب سرد، بوی لندن، بوی طبیعت، بوی آرامش، بوی زندگی. با لذت نفسی عمیق کشیدم و زیر ل**ب نام عطرش را با صدایی آرام زمزمه کردم:
He wood ocean wet wood""-
-ازش خوشتون نمیاد؟
با کمال تعجب به سمتش چرخیدم. گوشش بیش از حد تیز بود و این برای منی که در حالت عادی هم به سختی ارتباط برقرار میکردم، یک تهدید بود.
-بوی عطرو میگم.
سعی کردم چهرهای بیتفاوت به خود بگیرم و با لحنی خالی از احساس گفتم:
-نه! خوبه.
برای عوض کردن بحث پرسیدم:
-کجا داریم میریم؟
-یک پارک قدیمی.
-قدیمی؟
-آره. از وقتی بچه بودم هر وقت به رم میومدیم، حداقل یکبار اونجا رفتیم.
-زیاد میاید رم؟
-آره، مادرم توی لندن حوصلهش سر میره. تنهایی هم نمیاد دیدن خواهرش، واسه همین منم باهاش میام.
-پدرتون چرا نمیاد؟
-زیاد نمیبینیمش.
-چرا؟!
-چون همیشه سرکاره.
-خب پدر منم اکثرا سرکاره، ولی بقیهی اوقاتش هم کنار مادرمه!
-روش پدرتون خیلی عالیه ولی پدر من اصلا اینطور نیست. از وقتی بچه بودم تا الان، یادم نمیاد خاطرهای خانوادگی باهاش داشته باشم.
-خیلی مسخرهست! مگه آدم باید خودشو با کارش خفه کنه؟!
-کاریش نمیشه کرد. با بعضی آدمها فقط میشه کنار اومد.
-اگر من بودم کنار نمیومدم!
-خب بگذریم. خالهم میگفت شما همکار من هستید. همینطوره؟
-من که تازه متخصص پوست شدم.
-خب پس مثل هم پزشکیم.
-عمومی هستید؟
-نه.
پس از مکثی کوتاه پرسید:
-بهم میاد چه تخصصی گرفته باشم؟
نگاهی به چهرهی کنجکاوش که به خاطر توقف پشت چراغ قرمز، به سمتم چرخیده بود انداختم. ناخودآگاه گفتم:
-اطفال.
ابروهایش از شدت تعجب بالا رفتند.
-چه طوری حدس زدید؟!
-نمیدونم چطور به ذهنم رسید. حدسم درست بود؟
-کاملا!
-پس علاقهی زیادی به بچهها دارید.
با سبز شدن چراغ، چشم از من گرفت و دوباره راه افتاد.
-بیشتر از اونی که فک رشو بکنید.
-کاملا واضحه!
-چرا؟!
-دقیقا نمیدونم اما شاید چون خیلی آرامش دارید. بچهها آرامشبخشند و شما هم که علاقهمند به کودکان هستید، این خصلتتون ارتباط زیادتون با اونا رو نشون میده.
زیر ل**ب گفت:
-آرامش!
مدت زیادی نگذشت که ماشین متوقف شد.
-چتر داخل ماشین هست. براتون بیارم؟
-نه! من عاشق قدم زدن زیر بارونم!
لبخندی از تحسین زد و به من نزدیک شد. پارک بزرگی بود و مطمئنا در فصل بهار، تمام درختانش پر از برگ و شکوفه خواهند بود. با اینکه از درختان بلند با تنههای باریک تیره رنگ، چیزی جز شاخههای لختیده از برگ باقی نمانده بود، فضای زیبا و دلپذیری بود. با کمی فاصله از من شروع به قدم زدن در کنارم کرد. از اینکه تا اینحد حرمتها را رعایت میکرد، فکر و احساسم لبریز از اعتماد شدند.
-خب شما بچهها رو دوست ندارید؟
-مگه میشه دوست نداشته باشم؟ عاشق خودشون و دنیای ساده و قشنگشونم!
-پس چرا پوست؟!
چهرهاش از نفرت، کمی جمع شد.
-بدتون میاد؟!
-امراض پوستی نفرتانگیزند! چطوری دیدنشون رو تحمل میکنید؟!
-منم از کک و مک و جوش متنفرم، اما باهاشون زندگی میکنم.
دستم را روی صورتم گذاشتم و نفسی پرحرص کشیدم.
-اونقدرا هم مهم نیستند!
-خیلی هم مهمند! موقع مهمونی رفتنم، بعد از موهام بزرگترین معضل ذهنیاند!
-معضل!
-چون دختر نیستید، متوجه نمیشید!
-واقعا چرا دخترها انقدر به ظاهرشون اهمیت میدن؟
-جوری میپرسید انگار مردها اهمیت نمیدن!
-میدن ولی نه مثل زنها.
-چون زیبایی زنها مهمتره.
-اما به نظر من، زیبایی زنها اونقدر که بهش اهمیت میدن مهم نیست.
-این نظر شماست. هر کسی با نظر خودش تصمیم میگیره و عمل میکنه.
-که البته همیشه هم تصمیم درست رو نمی گیره.
مکثی کرد و افزود:
-خب چطوره بریم اونجا؟
به سمتی که اشاره میکرد نگاه کردم؛ به آلاچیقی بزرگ که زیر آن چندین میز چوبی با صندلیهای چوبی اطرافشان در کنار بوفهای کوچک، مرتب چیده شده بودند.
-فکر خوبیه.
پس از چند قدم به یکی از میزها رسیدیم و گارسون جوانی که دواندوان به سمتمان میآمد، یکی از صندلیها را برای من و دیگری را برای ماکان بیرون کشید. م نویی که جلد چرمی پارهپاره و کهنهای داشت را روی میزمان گذاشت و منتظر نگاهمان کرد. دلم بدجور قهوهای شیرین میخواست، اما منتظر ماندم تا اول او انتخاب کند.
-چای.
با تعجب نگاهش کردم. به نظرم یک چای ساده ارزش این فضای بینظیر را نداشت! اما تعجبم بیشتر شد وقتی که ناخودآگاه جواب دادم:
-منم چای میخورم.
گارسون رفت و من با خود فکر میکردم این دیگر چگونه سفارشی بود که من دادم! اصلا مگر من چای میخورم؟!
-میتونم یک سوال بپرسم؟
-بله بفرمایید؟
-چرا انقدر نگران به نظر میرسید؟
کمی جا خوردم. من نگرانیهایم را به خوبی پنهان میکردم!
-من نگران به نظر میرسم؟!
سرش را به پایین تکان داد و گفت:
-نگاهتون خیلی نگرانه. این برای من خیلی عجیبه!
-مشکلات زندگی.
-مشکلات معمولی که ارزش نگرانی ندارند!
با صدایی که به طرزی عصبی کمی بلندتر شده بود گفتم:
-همهی مشکلاتم معمولی نیستند!
-مشکل بزرگی دارید؟!
سکوت کردم. سکوتم را به علامت رضا فهمید و افزود:
-اگر کمکی از من برمیاد بگید. دریغ نمیکنم.
حرفش مرا عجیب به فکر فرو برد. او هم پزشک بود و طبق گفتهی گلنوش، ساکن لندن بود.
چهرهاش هم نشان میداد دست کم پنج، شش سالی از من بزرگتر است. به احتمال زیاد، مدت بیشتری در فضای پزشکان و بیمارستانهای لندن به سر برده است.
-خب راستش...
-راحت باشید.
با قرار گرفتن فنجانهای چای بر روی میز روبرویم، کمی فکر کردم تا حرفهایم را ساماندهی کنم.
-مادر من... مادرم... اون...
زبانم گیر کرده بود. به هیچ زوری نمیتوانستم جملهام را به اتمام برسانم.
-مادرتون؟
نفسی عمیق کشیدم تا بر خودم مسلط بشوم.
-مادرم بیماری قلبی داره و دکترا گفتند که تنها راه درمانش پیوند قلبه، ولی توی ایران هنوز قلبی واسش پیدا نشده، واسه همین دارن میان لندن برای درمانش. من با اینکه تحصیلاتمو اینجا گذروندم، نمیدونم چطوری باید کسی رو پیدا کنم که کمک کنه مامانم درمان بشه... مشکل اینه که اگه اون هر چه زودتر درمان نشه... اگه درمان نشه... اگه...
آب دهانم را با فشار قورت دادم و جرعهای از چای جلویم نوشیدم، تا اثری از بغض در گلویم نماند. لعنت بر این قوی بودنها!
-گروه خونی ایشون چیه؟
-اوی منفی).(-O
-دقیقا مثل مادر من! من یک دوست دارم که جراح قلب حاذقیه. با اون صحبت میکنم که اگر کسی با این گروه خونی قلبش رو اهدا کرد، اولین گزینه برای عمل پیوند، مادر شما باشه. چطوره؟ ناباور نگاهش کردم. لایهای اشک از جنس شوق در چشمانم جا خوش کرد. لبخندی عمیق از تشکر زدم و گفتم:
-واقعا نمیدونم چطور باید تشکر کنم!
لبخندی عمیق بر لبش شکل گرفت.
-نیازی به تشکر نیست! به دید یک کمک دوستانه بهش نگاه کنید. راستی...
دستش را در کتش فرو برد و از جیب داخلی آن، کارتی بیرون آورد و روی میز گذاشت.
-این کارت ویزیت منه. اگر کاری داشتید شمارهی من روش هست.
-ممنونم!
موبایلم را از جیب شلوارم بیرون آوردم و با شمارهاش که روی کارت ثبت شده بود، تماس گرفتم.
صدای لرزش گوشیاش، او را وادار کرد تا دستش را در جیب کتش فرو ببرد و به شمارهی تماس گیرندهی نمایان بر صفحهاش، نگاهی کنجکاوانه بیاندازد.
-