شاه شطرنج

فصل یک

/

/

شاه شطرنجP*E*G*A*H کاربر انجمن

نودهشتیا کتابخانه مجازي ایرانیان

****

به صفحه شطرنج مقابلم خیره می شوم. سیاه این ور، سفید آن ور. انگشتم را روي سر وزیر می گذارم و لمسش می کنم.

-شطرنج یه بازي دو نفره ست که هر بازیکن، یه گروه مهره به رنگ سفید یا سیاه داره.

سربازها را می چینم.

-در ابتدا که مهره ها چیده شدن، بازیکن سفید حرکت اول رو انجام می ده و بعد بازیکن سیاه و به این ترتیب بازي رو ادامه می دن.

رخ ها را در ستون a و h قرار می دهم.

-هر گروه شونزده تا مهره داره. هشت تا سرباز، دو تا رخ، دو تا اسب، دو تا فیل، یه وزیر و یک شاه!

وزیر را هم سرجایش گذاشتم.

-به مهره هاي سرباز، اسب و فیل، مهره هاي سبک یا کم ارزش و به مهره هاي شاه، وزیر و رخ، مهره هاي سنگین یا با ارزش می گن.

شاه را برمی دارم و مقابل چشمانم می چرخانم.

-کیش؛ وقتیه که مهره حریف با قرار گرفتن در راستاي شاه تو، اونو تهدید می کنه.

چشمکی به شاه سفید می زنم. /

-مات؛ وقتیه که شاه کیش میشه و راه فرار نداره!

شاه سفید را روي صفحه می گذارم. بادگیرم را روي مانتو می پوشم و کلاهش را روي سرم می کشم. کولی ام را روي دوش می اندازم و از خانه بیرون می روم. امروز من شاه سیاه شطرنجم. کمین کرده و منتظر اولین حرکت حریف! شاهم؛ شاهی که شاید کیش شود، اما مات، هرگز!

اولین قطره باران که به صورتم می خورد، سرم را بالا می گیرم. آسمان گرفته و سیاه، فقط منتظر یک اشاره براي غریدن و بارش است! کاپشنم را محکم تر به دور خودم می پیچم و سرم را تا چانه توي گردن فرو می برم. دوباره مهره ها را می چینم. مرور می کنم. حرکات حریف را می خوانم. کیش می شود اما مات نه! باز به هم می ریزم، باز می چینم، کیش می شوم اما مات نه! نه، نه، محال است. این بازي مساوي نخواهد شد.

این بازي بی برنده تمام نمی شود. بازنده این بازي من نیستم!

دوباره از نو! شاه سیاه رو به روي شاه سفید. وزیر دارد. وزیر ندارم. رخ دارد. رخ ندارم. سرباز دارد. سرباز ندارم. فیل دارد. فیل ندارم!

پوزخند می زنم و زمزمه می کنم:

ـ من بی سلاح و تو قد یه لشکري!

مرور می کنم. مرور می کنم هزاران بار. رخ و فیل و سربازانش را می شناسم اما از وزیر بی خبرم! خیلی تلاش کردم تا شناسایی اش کنم اما نشد. این وزیر دربار را فقط به شرط ورود به بازي می توان شناخت و تنها خدا می داند که این صورتک ناشناس چقدر می تواند خطرناك باشد و تکان دادن مهره ها مقابل کسی که نمی شناسی چه ریسک بزرگی است!

می ایستم؛ درست مقابل شرکت! نگاهی به سر در بزرگ و پرهیبتش می کنم. شرکت امیر دارو گستر! دکمه اینتر مغزم را می زنم و براي بار هزارم تمام اطلاعاتی که به دست آورده ام لود می کنم اما به محض دیدن لیموزین مشکی، سریع پشت درخت تنومند رو به روي شرکت سنگر می گیرم. تمام تنم چشم می شود و تمام حواسم، شنوایی! ماشین بزرگ و شش در توقف می کند. راننده سریع پیاده می شود و در را می گشاید.

برق کفش هاي ورنی، چشمم را می زند. دستم را دور تنه درخت حلقه می کنم و خیره به مردي که با آرامش پا بر زمین می گذارد، می مانم.

هیجان زده ام؟ نه اصلا! قلبم طپش غیر عادي دارد؟ به هیچ وجه! خونسردم. آنقدر زیاد که یخ بسته ام! از سردي خونم، یخ بسته ام!

نگاهم را تا صورت مرد بالا می کشم. آه از نهادم بلند می شود. دیدن مرد جوان و خوش پوش حالم را می گیرد!

شاه سفید هنوز روي صفحه حاضر نشده است!

از ندیدن آنچه که می خواهم، روزم خراب می شود. نگاهی به ساعت می اندازم. مهم تر از عقربه ها، تقویم است و روز شمار معکوسش که روي عدد یک ثابت شده. این یعنی فردا؛ همین فردایی که می آید، همین فردا، اگر بیاید، مسابقه شروع خواهد شد!

کلید می اندازم و وارد خانه می شوم. تاریکی و سکوت محض به استقبالم می آیند!

صداي مادر در گوشم زنگ می زند: » حتی اگر شده با یک شمع، خانه ات را همیشه روشن نگه دار!« آخ! آخ که امشب جایی میان سینه ام، آنجا که خون پمپاژ می کند، سنگین است. خیلی سنگین است!

صداي خرخر پودي توجهم را جلب می کند. چراغ را می زنم و سریع به سمتش می روم. پشت به من نشسته اما گردنش را چرخانده و با چشمان نافذ زرد رنگش نگاهم می کند. دیوانه این طرز نشستن و این چرخش 180 درجه گردنش هستم! از یخچال جگر مرغی که برایش خریده ام خارج می کنم و توي قفسش می اندازم. با منقار قوي و خمیده اش به چشم به هم زدنی غذا را می بلعد و دوباره خیره ام می شود! ظرف خالی آبش را با شرمندگی پر می کنم و جلویش می گذارم. دوست دارم بغلش کنم و بدن گرمش را میان دستانم بفشارم اما می دانم جغد بی جنبه و خشنم، تحمل هیچ گونه ابراز محبتی را ندارد و این دقیقا نقطه اشتراك و دلیل این همه تفاهم ماست!

با برداشتن چند قدم کوتاه، به اتاق خوابم می رسم. چقدر زندگی در این خانه عجیب و در عین حال راحت است! براي منی که عمري در کاخ زیسته ام، این خانه هشتاد متري به کوچکی قفس پودي به نظر می رسد! دوش می گیرم. لباس هایم را آماده می کنم. لپ تاپم را توي کاورش می گذارم. فلش مموري ام را توي جیب کوچک کیف دستی ام جا سازي می کنم و دراز می کشم! بدون خوردن شام یا حتی یک چاي ناقابل! دراز می کشم و چشمانم را می بندم! چشمانم را می بندم و فکر می کنم! فکر می کنم به صنعتی که به اندازه یکسال دنبالش دویده ام! تجارت دارو!

علم زیاد کسب کرده ام اما تجربه نه! شاه سفید علم ندارد اما تجربه،بی نهایت! امیر دارو گستر به دوازده کشور دنیا دارو صادر می کند و شرکت من، تنها یک ماه است که مجوز کار گرفته. توي شرکت او فقط سی دکتر داروساز و چهارده متخصص داروسازي کار می کنند و توي شرکت من ... هه!

نور ضعیف گوشی مجبورم می کند صورتم را بچرخانم. فدایی از صبح صد بار زنگ زده. می توانم لحن و صدایش را تجسم کنم. پر از استرس ،پر از وحشت! حوصله اش را ندارم. گوشی را برعکس روي میز می گذارم و سرم را زیر پتو فرو می برم!

فردا، هر چه که باشد مهم نیست. مهم این انتظار کشنده اي ست که به پایان می رسد!

راس ساعت نه آراسته و شیک، درست مثل یک مدیر عامل، از خانه بیرون می زنم. پشت مزدا 3 مشکی که آخرین بازمانده از ثروت پدري است می نشینم و دوباره اس ام اس تازه رسیده را مرور می کنم.

-وزیر شناسایی شد!

دنده را جا می زنم و راه می افتم. این که استرس ندارم و این قدر راحت نفس می کشم، فوق العاده ست! با آرامش راه را طی می کنم و درست یک ساعت بعد مقابل مقابل ساختمان می ایستم. روي فرمان خم می شوم و از شیشه ي جلو، ساختمان را بررسی می کنم.

تابلوي بزرگ و سفید » امیر دارو گستر «

تابلویی به همان اندازه و در همان ارتفاع، اما مشکی رنگ. » امین دارو گستر! «

گوشی ام را از روي صندلی برمی دارم و شماره فدایی را می گیرم. به محض شنیدن صدایش می گویم:

-سلام. من پایینم.

اوکی را که می دهد پیاده می شوم. کیف چرمم را توي مشت می فشارم و براي اولین بار به سمت برج قدم بر می دارم!

چشم می بندم و به صداي موزیکی که توي آسانسور پیچیده گوش می دهم. آهنگ الهه ناز، ترانه مورد علاقه پدرم که همیشه عاشقانه زیر گوش مادر نجوا می کرد و مادر با ابروهاي گره خورده با چشم و ابرو ما را نشان می داد. چقدر از آن زمان گذشته؟ نمی دانم! اشکی وجود ندارد اما آه تا دلت بخواهد!

/

صداي گرفته و جدي زن طبقه هجدهم را اعلام می کند! چشم می گشایم و توي آینه خودم را برانداز می کنم. خوبم؛ همین!

به محض توقف آسانسور در طبقه بیستم و باز شدن در، بچه ها با گل و شیرینی به استقبالم می آیند. بی توجه به واحد رو به رو با همه دست می دهم و تشکر می کنم. با چشم دنبال فدایی می گردم و دست به سینه و لبخند بر لب مقابل در وردي می یابمش. لبخندش را بی جواب می گذارم و در حالی که از کنارش رد می شوم زیر لب می گویم:

-هنوز تایید نکردم که این قدر مطمئن نگام می کنی.

به همان روش خودم می گوید:

-مشکلی نیست. منتظر می مونم!

وارد دفتر می شوم. کارمندها پشت سرم صف می کشند. نگاه می کنم. موشکافانه، دقیق، بهانه جو، اما همه چیز درست همان طور است که طراحی کرده بودم. میز و کمدها همه ام دي اف سفید و مشکی. صندلی ها چرم مشکی. مبلمان پذیرایی سفید و مشکی. واحدها همان طور که خواسته ام نامگذاري شده اند. اسامی برجسته سفید توي قاب مشکی. اتاق خودم هم درست باب میلم تزیین شده. درست پشت میزم، اسم بزرگ شرکت که روي چوب مشکی کنده کاري شده توي قاب خاتم سفید، به دیوار کوبیده شده است! میز کنفرانس شطرنجی سیاه و سفید میان اتاق خود نمایی می کند. پوسترهاي رنگی از انواع مختلف کپسول و آمپول و شربت هر جا که مناسب بوده نصب شده و درست مقابل در ،چیزي که به محض وارد شدن چشم هر کسی را خیره می کند، مجسمه سیاه رنگ و بلند شاه شطرنج است! به سمت فدایی می چرخم. سري تکان می دهم و با بدجنسی می گویم:

-بدك نیست.

بلند می خندد و آهسته می گوید:

-روتو برم دختر.

پشت میز می نشینم. دکمه استارت کامپیوتر را می زنم و می گویم:

-دیگه خبري نشده؟

صندلی اي بیرون می کشد و مقابلم می نشیند. دستش را روي میز می گذارد و می گوید:

-خیلی مشتاق دیدنتن.

ابرویی بالا می اندازم و می گویم:

-خوبه.

تنه اش را به سمتم می کشد و می گوید:

-می دونی که داري چی کار می کنی. نه؟صورتم منقبض می شود.

-می دونم!

آهی می کشد و قصد رفتن می کند. ضربه اي به در می خورد. منشی داخل می آید و رو به من می گوید:

/

-آقاي احتشام اومدن. می خوان شما رو ببینن!

نگاهم به چشمان پر از حرف فدایی گره می خورد. سرم را به سمت مانیتور می چرخانم و لبخند زنان می گویم:

-بگو بیان.

فدایی هر دو دستش را میان موهایش فرو می برد و از اتاق خارج می شود و همزمان با خروج او، متین احتشام، لیموزین سوار معروف شهر، با کت و شلوار و کفش هاي ورنی براق، داخل می شود!

از بوي تند و تلخ عطرش چینی بر بینی ام می اندازم. متین احتشام، برادرزاده احتشام بزرگ، بیست و نه ساله، قد حدود 180 سانت، صورت جذاب با موهاي تیره و لخت و پرطرفدار، دخترباز قهار و فارغ التحصیل داروسازي. این تمام اطلاعاتی است که از او دارم. نیم خیز می شوم و با دست به مبل کنار میز اشاره می کنم و می گویم:

-خوش اومدین. بفرمایین.

دستانش را توي جیبش فرو کرده و بی توجه به تزیینات اتاق، مستقیم و خیره نگاهم می کند. کنجکاوي اش را درك می کنم. بی خیال روي صندلی جا به جا می شوم و می گویم:

-بفرمایین بشینین جناب احتشام. نشسته هم می تونین منو نگاه کنین!

پوزخندي روي لبش می نشیند. عرض اتاق را طی می کند و این بار به شاه خیره می شود. دست به سینه عکس العمل هایش را زیر نظر می گیرم. به سمت میز می رود. دستی به چهارخانه هاي سفید و سیاه می کشد و می گوید:

-خیلی به شطرنج علاقه داري. درسته؟

کمرم را از پشتی صندلی جدا می کنم و می گویم:

-من قهرمان شطرنجم!

گوشه لبش به نشانه تمسخر می لرزد. تلخ می شوم!

-اگه اومدین دکوراسیون این جا رو بررسی کنی، باید بگم که متاسفانه الان فرصت همراهیتون رو ندارم. وقتم پره!

این بار خنده اش را کنترل نمی کند. دستش را پشتش می گذارد و می گوید:

-جدا؟

اشاره اي به میز خالی از هر کاغذ و خودکاري می کند و ادامه می دهد:

-از این همه پرونده اي که دور و برتون ریخته معلومه که چقدر گرفتارین!

لبخند پهنی می زنم و می گویم:

-وقتی یه بچه رو واسه جاسوسی می فرستن همین میشه دیگه.

خنده اش قطع می شود. به مردانگی اش برخورده. برمی خیزم و به تبعیت از خودش دستانم را پشتم می گذارم و با قدم هاي آهسته نزدیکش می روم! رو در رویش می ایستم و در چشمان تیره اش زل می زنم.

-ببین پسرم، بذار یادت بدم. عصر کاغذ بازي گذشته. الان دوره کامپیوتر و اینترنته. کامپیوتر که می دونی چیه؟ همین که الان رو میز منه؛ اون مشکیه. البته اون مانیتورشه. یه روز که وقت داشتم بیا تا بقیه اجزاشم نشونت بدم. اینترنتم یه شبکه جهانیه که با اون در هر لحظه از شبانه روز با هر کس که بخواي می تونی در تماس باشی. اگه شما هنوز نامه هاتون رو به پاي کبوتر می بندین و ارسال می کنین، مشکلی نیست. بازم من می تونم تو یادگیري اینترنت کمکتون کنم، با کمال میل!

پیشانی اش سرخ می شود. سرش را جلو می آورد. از داغی نفسش چندشم می شود. عقب می کشم. پوزخند می زند و می گوید:

-نه، خوشم اومد! به جز اعتماد به نفس کاذب، زبون درازي هم داري! ولی ننه جون جهت اطلاع باید بگم توي صنعت دارو قرداد اینترنتی بی معنیه! اصلا منع قانونی داره!

لعنتی! نمی دانستم! پوزخندش عمیق تر می شود.

-الهی! نمی دونستی نه؟ اشکال نداره. واسه تویی که این قدر باهوشی که میاي درست رو به روي بزرگ ترین شرکت پخش دارو، بیتوته می کنی، نفهمیدن و ندونستن این قانونا زیاد به چشم نمیاد!

ضربه خوردن از این فیل بی مقدار سخت است. خیلی سخت! لبخندم را حفظ می کنم و می گویم:

-آخ آخ! سوء تفاهم شده انگار! جناب باهوش! من در مورد قردادام با تو حرف نزدم. چون فکر نمی کنم هیچ آدم عاقلی قرارداداش رو روي میز بچینه. فکر می کردم بحثت اون کاغذ پاره ها و نامه هاي اداریه که این جوري مشتاقانه انتظار داري رو میز ببینیشون! اما نه، مثل این که شما عادت دارین اسنادتون رو به نمایش عمومی بذارین! البته اگه تو همچین کاري می کنی جاي تعجب نداره. کاملا طبیعیه. خرده اي وارد نیست.

هیچ اشکالی هم نداره. چون تو هنوز خیلی کوچولویی. این چیزا رو نمی دونی. نمی فهمی!

با حرص دهانش را باز می کند. کف دستم را بالا می آورم و در چند سانتی لب هایش نگه می دارم و با بی حوصلگی می گویم:

-بسه دیگه. بهتره بري بچه جان. من کاراي مهم تر از سر و کله زدن با تو دارم.

منتظر جوابش نمی شوم. فاصله می گیرم و در را برایش باز می کنم. سرش را بالا می گیرد و در حالی که با قدم هاي بلند به سمت در می آید می گوید:

-این جا آخرش نیست خاله پیرزن. با بد کسی در افتادي.

لبخندم را سخاوتمندانه به رویش می پاشم و می گویم:

-این تهدیدا اندازه قد و قوارت نیست آقا پسر. واسه این حرفا بزرگترت رو بفرست.

در را که می بندم، چند نفس عمیق و پشت سر هم می کشم. پشت میز می نشینم و چشم هایم را روي هم می گذارم. اولین برخورد زیاد سخت نبود. یعنی اصلا سخت نبود. فقط امیدوارم حرف هایم آن قدر محرك بوده باشد که شاه یا حداقل وزیرش را از قلعه خارج کند!

فلشم را به کامپیوتر می زنم و مشغول بازخوانی اطلاعات مربوط به کارخانه کیمیا می شوم. اولین جلسه، امروز بعد از ظهر، با مسئول فنی این غول داروساري است. همیشه قدم نخست، مهم ترین قدم است و احتمالا در مورد من، سخت ترینش! قانع کردن هیئت مدیره کیمیا نمی تواند خیلی راحت باشد. گوشی تلفن را برمی دارم و داخلی فدایی را می گیرم.

-امین نیومده؟

صدایش خسته است. می دانم چه فشاري را تحمل می کند.

/

-تو راهه. برسه می فرستمش پیشت.

با نوك خودکارم ضربه اي به میز می زنم و می گویم:

-اوکی. وقتی اومد با هم بیاین این جا. واسه آخرین هماهنگیا فقط سه ساعت وقت داریم.

و قطع می کنم و دوباره خیره می شوم به مانیتور. شک ندارم امروز نماینده امیر هم خواهد بود. صداي اس ام اس، نگاهم را از صفحه سیاه رنگ می کند. با دیدن شماره، سریع گوشی را بر می دارم و پیام رسیده را می خوانم.

-اومد!

نفسم را با صدا بیرون می دهم و گوشی را روي میز می اندازم. در همان لحظه تقه اي به در می خورد و امین و فدایی داخل می شوند! ذهنم را از پیام رسیده منحرف می کنم و به چهره جدي دو مرد رو به رویم لبخند می زنم. هر دو لبخند کم جانی می زنند و پشت میز کنفرانس می نشینند. به آن ها ملحق می شوم. نگرانی در تک تک اجزاي صورتشان هویداست. انگشتانشان را در هم گره کرده اند و روي میز گذاشته اند. دستم را زیر چانه ام مشت می کنم و رو به امین می گویم:

-خب؟ چه خبر؟

دستش را آزاد می کند و توي موهایش فرو می برد. شمرده می گوید:

-نتیجه آخرین آزمایشا هم مثبت بود. هفتاد درصد موشا بهبود پیدا کردن. ده درصد کاملا خوب شدن و بقیه هم مردن!

سرم را تکان می دهم و می گویم:

-خوبه. خرگوشا و خوکچه ها هم که جواب دادن.

با سر تایید می کند. دستم را به سمتش دراز می کنم و می گویم:

-پاورپوینتی رو که آماده کردي بده من دکتر.

مردد نگاهم می کند. دستم را عقب می کشم. با کلافگی می گویم:

-شما دو تا چتونه؟ چرا عین دلمه وا رفتین؟

از تندي کلامم جا می خورند. نگاهی بین خودشان رد و بدل می کنند. فدایی زمزمه می کند:

-