فصل پنج
تو مستی،داري چرت و پرت می گی،همچین عقدي هم باطله.
می خواهد برود..محکمتر می گیرمش و در چشمانش خیره می شوم.
-نگام کن،مستی تو چشماي من می بینی؟تو نباشی،یه مرد دیگه.چه فرقی داره؟
آرام می گیرد.آرام که نه..از تحرك می ایستد.نگاه خشمگینش هوشمند می شود.صورتم را می کاود و با صدایی که عجیب خونسرد شده،می گوید:
- من عربی بلد نیستم،چی باید بگم؟
قلبم گریه می کند.لبم می خندد.ذهن پریشانم را متمرکز می کنم و جملاتی که از بر کرده ام روي کاغذ می نویسم.او می خواند و من براي دوازده ساعت، قبلت می گویم.
خرد و خمیر چشم باز می کنم. جاي سالم در تنم ندارم. حتی یک نقطه وجود ندارد که بی درد باشد. نگاهی به جاي خالی امیرحسین می اندازم و به هر بدبختی اي که هست خودم را به حمام می رسانم. آب داغ تن کوفته ام را تسلی می بخشد. حوله پیچ بیرون می آیم و با همان موهاي خیس به هال می روم. تصاویري از گندي که دیشب زده ام جلوي چشمم می آیند. انتظار دارم با صحنه وحشتناك و بوي تعفن رو به رو شوم ولی خوشبختانه همه جا تمیز است. گردن خشکم را می چرخانم و امیر حسین را گرفته و سر در گریبان، روي مبل گوشه پذیرایی می بینم. بی توجه به او به آشپزخانه می روم و مسکنی می خورم. از صداي به هم خوردن کابینت ها سرش را بالا می گیرد. زیرچشمی نگاهش می کنم. به آشپزخانه می آید. نگاه بی تفاوتی به صورت اخمو و عصبی اش می کنم و کره و عسل را از یخچال بیرون می کشم. حرکاتم را زیر نظر دارد.
پشت میز می نشینم و لقمه اي براي خودم می گیرم. دستش را توي موهایش فرو می کند و با آشفتگی می گوید:
-سایه باید حرف بزنیم!
لقمه را توي دهانم می چرخانم و به سردي می گویم:
-حرف بزنیم!
می نشیند. نگاهی به صبحانه نه چندان مفصلم می کند. سرش را پایین می اندازد و می گوید:
-من واقعا متاسفم.
لقمه را قورت می دهم.
-بابت چی؟
/
براي چند ثانیه حرکات تنفسی اش قطع می شود. با صدایی که انگار از ته چاه بیرون می آید می گوید:
-نمی دونستم بار اولته!
پوزخندي می زنم و لقمه دوم را می گیرم.
/
-مثلا اگه می دونستی چی کار می کردي؟سرش را بین دستانش می گیرد و زمزمه می کند:
-من پاي کاري که کردم می ایستم. مسئولیتش رو هم می پذیرم.
خنده ام می گیرد اما خودم را کنترل می کنم. گاز کوچکی به کره و عسلم می زنم و می گویم:
-احتیاجی نیست. اتفاقیه که افتاده. قرار نیست به خاطر یه اشتباه وبال گردن همدیگه بشیم!
از خونسردي ام شوکه شده. با حیرت نگاهم می کند. لقمه سوم را به سمتش می گیرم و با خنده می گویم:
-پس نیفتی یه وقت! نکنه اونی که باکرگیش رو از دست داده تویی و من خبر ندارم؟
دستم را تکان می دهم یعنی زود باش بگیر. نگاهش را به دستم می دوزد. مردد لقمه را می گیرد و روي میز می گذارد. دستانش را در هم گره می زند و دوباره سر به زیر می اندازد.
صبحانه ام را تمام می کنم و با پودي مشغول می شوم. حضورش در نزدیک ترین فاصله ممکن دست پاچه ام می کند. صدایش را درست کنار گوشم می شنوم.
-خوبی؟
کلافه می شوم، از این نگرانی و اضطراب مسخره اش. می چرخم و رو در رویش می ایستم. قدم تا سینه اش می رسد. نگاه منحرف شده ام را از سرشانه هایش می گیرم و به صورتش می دوزم.
-ببین، بابت دیشب خیلی متاسفم. زیاده روي کرده بودم. اصلا نمی دونم چطور شد که با تو تماس گرفتم ولی واقعا ممنونم که اومدي. چون با اون همه الکل خالصی که خورده بودم ممکن بود تا صبح دووم نیارم. الانم من حالم خوبه. تو رو هم بابت اتفاقی که افتاده سرزنش نمی کنم. هیچ انتظاري هم ازت ندارم. دیشب رو فراموش کن و با وجدان راحت برو دنبال زندگیت.
چشمانش روي صورتم می چرخد و به گردن و سپس سینه ام می رسد و همان جا متوقف می شود. می دانم که کبودي پر رنگ و وسیع، توجهش را جلب کرده. پوفی می کنم که به خودش بیاید. آهسته می گوید:
-حداقل بذار یه دکتر ببرمت!
تند می شوم و تلخ، مثل زهر!
-گفتم که حالم خوبه. مشکلی هم باشه خودم از پسش بر میام.
نگاهش خالی و بی روح می شود. دستی به صورتش می کشد و به هال می رود. کاپشنش را برمی دارد و می گوید:
-اگه کاري داشتی تماس بگیر!
و از خانه بیرون می رود. در که بسته می شود، لبخند روي لبم می نشیند.
/
-حالا اگه می تونی منو فراموش کن وزیر اعظم!
لخ لخ کنان، در حالی که هر دو پایم را روي زمین می کشم به اتاق خواب می روم. مقابل آینه می ایستم و به سایه موتمنی، به شاه سیاه، خیره می شوم. تمام زوایاي تنش را می نگرم. صورت زیبا و اندام متناسبش را. دستی به تیرگی چندش آور روي سینه ام می کشم و زیر لب می گویم:
/
-وحشی!
و داد می زنم.
-وحشی!
خم می شوم و توي چشمان خودم زل می زنم؛ به عسلی آشناي چشمانم. زمزمه می کنم:
-مامان!
به صورتم سیلی می کوبم و داد می زنم.
-مامان!
چیزي توي گلویم بالا و پایین می شود. لبه میز توالت را می گیرم که نیفتم. آب دهانم را تند تند قورت می دهم. نمی خواهم گریه کنم. نمی خواهم. سیلی می کوبم و داد می زنم.
-بابا!
سیلی می زنم و جیغ می کشم.
-سامان!
اشک مجالم نمی دهد. خارج از کنترل است. باز مشت می کوبم و فریاد می زنم.
-خـــــدا!
همان طور که دستم به لبه میز است، زانو می زنم. سرم را روي دستان کشیده ام می گذارم و زار می زنم! مگر می توان گریه نکرد؟ مگر می توان این گونه در لجن دست و پا زد و گریه نکرد؟ مگر این اشک بند می آید؟
صدایم گرفته. صورتم زق زق می کند. دلم تیر می کشد. قلبم تیر می کشد. روح آزرده ام تیر می کشد. دستانم را رها می کنم و سجده وار سرم را روي زمین می گذارم. هر دو دستم را روي شکمم می گذارم نجوا می کنم:
-منو ببخشین!
به پهلو می افتم؛ مچاله و جنین وار. با لجبازي چهره امیرحسین را مقابل چشمم زنده نگه می دارم و با مرور کردن تمام لحظه هاي شب گذشته ،خودم را شکنجه می کنم. از یادآوري کاري که کردم، دلم پیچ می خورد. نفرت غل می زند، در مغزم، در روحم، در جانم! پلک می زنم و اشک می ریزم. تمام دختري ام، تمام باکرگی ام، جسم پاك و دست نخورده ام را تسلیم نفرت کردم. چطور با این درد کنار بیایم؟ چطور فراموش کنم؟ مثل دختري که تجاوز دیده، تا ابد با این کابوس دست و پنجه نرم خواهم کرد. مثل جنگل آفت زده و آتش دیده، تمام سبزي و طراوتم را از دست دادم. دیگر به معناي واقعی چیزي براي از دست دادن ندارم.
آخرین نقطه سفید روحم، سیاه شد!
/
صداي گوشخراش زنگ تلفن اعصابم را از چیزي که هست له تر می کند. به سختی از جا بلند می شوم و گوشی را بر می دارم. صداي عصبی و نگران فدایی می پیچد.
-سایه، کجایی؟ناي حرف زدن ندارم.
-چی شده؟
-نمی خواي بیاي شرکت؟
نگاهی به ساعت می کنم. 11:30 دقیقه. هر دختري جاي من باشد، تا یک هفته از تخت بیرون نمی آید. هر دختري، هر دختري که نازکش داشته باشد. نه من، نه سایه!
-جایی کار دارم ولی میام!
خون تمام چشمم را گرفته. چند مشت آب به صورتم می زنم. با آرایش، سرخی ناشی از سیلی ها را می پوشانم. دوباره در قالب سرد و جدي ام فرو می روم و از خانه بیرون می زنم!
فضاي شرکت غیرعادي است. همه زیرچشمی و با اضطراب نگاهم می کنند. حوصله دقیق شدن در احوالات کارمندانم را ندارم. به اتاق می روم و در را به هم می کوبم. سر درد امانم را بریده. پشت میز می نشینم و کامپیوتر را روشن می کنم. ضربه اي به در می خورد و امین و فدایی داخل می شوند. بدون این که نگاهشان کنم با دست اشاره می دهم که بنشینند. منتظر می مانم که حرفشان را بشنوم اما به جز سکوت، چیزي نصیبم نمی شود. صندلی گردانم را می چرخانم و مستقیم رو به آن ها می نشینم. نگاه هاي مشکوکی که بینشان رد و بدل می شود، دلم را می لرزاند.نکنه ماجرا رو فهمیدن!
رو به فدایی می کنم و می گویم:
-نمی خواین بگین چی شده؟
فدایی باز هم به امین نگاه می کند و من من کنان می گوید:
-راستش خبراي خوبی واست نداریم!
قلبم می ریزد. تند می شوم.
-خیله خب. اینو که فهمیدم؛ ادامش؟
امین بلند می شود و چند کاغذ جلوي دستم می گذارد. در حالی که نگاهش را از چشمان من می دزدد می گوید:
-کیمیا پیشنهادش رو پس گرفته!
وا می روم. صداي فدایی را می شنوم.
-و همین طور کارخونه هاي دیگه.
با هر دو دستم شقیقه هایم را فشار می دهم. امین تیر خلاص را می زند.
-شرکت هاي پخش هم قرارهاي ملاقاتمون رو کنسل کردن.
سرم را بین هر دو دستم می گیرم. احتشام بازي را شروع کرده. بد هم شروع کرده. امین لیوان آبی به دستم می دهد. نمی خورم. آهسته می گویم:
-شما می تونین برین!
/
تردیدشان را حس می کنم. سرم را بالا می گیرم و می گویم:
-من حالم خوبه. نگران نباشین.
امین کمی این پا و آن پا می کند. می خواهد حرف بزند. کف دستم را نشانش می دهم.
-گفتم نگران نباشین. حل می شه.
سرشان را پایین می اندازند و از اتاق بیرون می روند. پشت میز شطرنجی می نشینم و دوباره مهره ها را از نو می چینم. این بار جاي وزیر سفید را خالی می گذارم و زمزمه می کنم:
-وزیرت، تنها فرد قابل اعتمادت، مهره اصلی و باهوش بازیت، سوخته! هنوزم اونی که کیشه تویی جناب احتشام!
با خشم همه مهره ها را به هم می ریزم و از شرکت بیرون می زنم. تمام وجودم بیزاري است؛ از عالم و آدم، از خودم، بیشتر از همه! توي لابی با متین رخ به رخ می شوم. چینی بر بینی ام می اندازم و از کنارش می گذرم. صدایش را از پشت سرم می شنوم.
-شنیدم قراره تابلوتون رو بکشین پایین. کمک خواستی خبرم کن!
بدون این که برگردم جوابش را می دهم!
-تو وردست عموت وایسا. تابلوي شما بزرگتره. باربر هیکلی تري می خواد!
می چرخم و در حالی که عقب عقب راه می روم ادامه می دهم:
-یادت نره پالونت رو بپوشی. وسایل سنگینن، کمرت درد می گیره!
فریادش بلند می شود.
-اینم نگی چی بگی؟ قسم می خورم خودم اولین نفري باشم که با اردنگی از این جا بندازمت بیرون.
می خندم، بلند.
-شتر در خواب بیند پنبه دانه. لازمه بازم قد و قوارت رو یادآوري کنم بچـــه؟
محکم با جسمی برخورد می کنم. سریع بر می گردم و خودم را در آغوش امیرحسین می بینم. دستانش را دور کمرم گذاشت تا تعادلم را حفظ کند. بی توجه به من، با اخم هاي در هم به متین می گوید:
-چه خبرته؟ کل ساختمون رو گذاشتی رو سرت!
از گرمی دستانش چندشم می شود .عقب می کشم. دستش روي شکمم می لغزد و از تنم جدا می شود.
-از این خانوم بپرس که عینهو یه حیوون وفادار پاچه می گیره!
پوزخند می زنم و می گویم:
-جواب لگداییه که تو مثل یه حیوون بارکش و دراز گوش می پرونی!
اخم هایش غلیظ تر می شوند اما باز بی توجه به من و رو به متین می گوید:
-زشته متین. این چه طرز حرف زدنه؟ اونم تو ساختمون با این صداي بلند.
می خواهد حرف بزند اما امیرحسین نمی گذارد.
/
-بسه دیگه. تمومش کن. برو بالا!
متین تمام خشمش را توي چشمانش می ریزد و نثار من می کند. در جوابش چشمکی می زنم که بدتر آتشش می زند. پا بر زمین می کوبد و می رود.
از نزدیک شدن امیرحسین، پیشانی ام نبض می گیرد. نگاه کردن به صورتش برایم سخت است. مقابلم می ایستد. سعی می کنم تصاویر رابطه سرد و نفرت انگیز دیشب را از پیش چشمم کنار بزنم. رابطه اي که لحظه به لحظه اش توي ذهن نیمه هوشیارم ثبت شده. رابطه بی کلام و بی احساس. رابطه اي که تنها گرمی بخشش، الکل شصت درجه ي خون من و غریزه مردانه امیرحسین بود! بوي عطرش اذیتم می کند. بویی که به تمام تاژك ها و مژك هاي بینی ام چسبده و قصد ترك کردنم را ندارد. دوست دارم با هر قدم نزدیک شدنش، من صد قدم عقب بروم و دور شوم اما پاهایم را به استقامت و ایستادگی مجبور می کنم. قیافه اش جدي و خشک است، بدون ذره اي انعطاف. کیفم را روي شانه جا به جا می کنم. می خواهم به هر بهانه اي شده از او فاصله بگیرم اما بند کیفم را می گیرد و متوقفم می کند. نگاهی به دستش و نگاهی به چشمانش می کنم .دلم می خواهد قطع کنم این دستانی را که جاي سالم توي تنم نگذاشته اند!
آرام ولی قاطع می گوید:
-امشب میام دنبالت. کارت دارم!
دلم می خواهد بکوبم توي دهانی که آن طور وحشیانه و بی ملاحظه مرا می بوسید و اکنون این طور خونسرد و آرام حرف می زند. دستم را روي دستش می گذارم و بند کیفم را آزاد می کنم. از سردي کلامم خودم هم یخ می زنم!
-چه کاري مثلا؟
دستش را توي موهایش فرو می کند و می گوید:
-باید در مورد دیشب حرف بزنیم. من باید بدونم چرا بین این همه آدم قرعه به نام من افتاد!
صداي سیاه در سرم داد می زند. شک کرده سایه. مشکوك شده! نگاهی به ساعتم می اندازم و می گویم:
-قضیه رو جناییش نکن لطفا. دیشب قبل از این که برم خونه، آخرین کاري که با گوشیم کردم سیو کردن شماره شما بود. از رو کارتتون برش داشتم. همون صفحه مربوط به شما باز مونده بود.
دوباره جاي کیفم را روي شانه محکم می کنم و در حالی که پوزخند پررنگی می زنم زیر گوشش می گویم:
-ببخشید اگه خیلی بد گذشت. سخت گذشت. تلخ گذشت.
بیشتر سرم را جلو می برم.
-ببخشید اگه از مستیت سوء استفاده کردم. ببخشید اگه تو بی خبري بهت تجاوز کردم! ببخشید اگه با بی رحمی دختریتو، باکرگیت رو ازت گرفتم!
/
با خشم مچم را می گیرد و فشار می دهد. نگاهی به نگهبان می اندازم که روي ما فوکوس کرده. صداي خفه اش را از بین دندان هاي کلید شده اش می شنوم!
-مزخرف نگو. خودتم می دونی که این حرفا چرنده. این قدر حرفه اي عمل کردي که اصلا نفهمیدم بار اولته! مقاومتم رو اصرار تو شکست وگرنه هیچ وقت این اتفاق نمی افتاد! هنوزم می گم مسئولیت کارم رو به گردن می گیرم ولی اجازه نمی دم این جوري در موردم فکر کنی!
با نفرت مچم را از دستش بیرون می کشم و می گویم:
-من اصلا در مورد شما فکر نمی کنم؛ چه خوب، چه بد! خودت گیر دادي ول نمی کنی من که گفتم فراموشش کن و برو رد کارت! الانم می گم.
من قصد ندارم آویزون کسی بشم که نمی خوامش و دوسش ندارم. نمی خوام به خاطر یه اشتباه، مرتکب یه حماقت بشم. پس دست از سرم بردار!
ابرویش را بالا می دهد. دستانش را توي جیبش فرو می کند و گردنش را به طرف من می کشد.
-فکر کردي من دوست دارم و می خوامت؟ فکر کردي عاشق چشم و ابروت شدم؟ یا با یه شب بغل کردنت دین و ایمونم رو باختم؟راست می ایستد.
-نه عزیزم، از این خبرا نیست. فقط اون قدر مردونگی دارم که نمی خوام به خاطر من آبرو و زندگی کسی به خطر بیفته. همین و بس!
نیشخند صدا داري می زنم و می گویم:
-آقاي مرد، قبلا گفتم، بازم می گم. تو این دنیا هیچی وجود نداره که من بابتش نگران باشم و بترسم. بنابراین بهتره بري و این همه حمیت و مردانگی رو خرج یکی دیگه بکنی. من به اندازه کافی طعم مردونگیت رو چشیدم. اون قدر که دیگه دلم رو زده!
چند ثانیه با طلبکاري به چشمان ریز شده اش خیره می شوم و بعد می روم. در حالی که در دلم دعا می کنم زیاده روي نکرده باشم و امیرحسین همانی باشد که فکر می کنم!
دست در جیب، روي نیمکت، در پارك ساعی، درست مقابل دفتر مرکزي کیمیا می نشینم. دانه هاي برف روي صورتم می نشینند و من با بی خیالی، در مقابل سرماي زیر صفر مقاومت می کنم. نیمکت سرد، دردهاي جسمی ام را شدت می دهد اما با سماجت تاب می آورم. تمام ساختمان را زیر نظر می گیرم؛ با دقت. درست همان جور که پودي طعمه اش را می پاید! هوا که رو به تاریکی می رود بارش برف شدیدتر می شود. بی تفاوت به شرایط جوي نامناسب برگه هایم را از کیفم بیرون می کشم و صدبار می خوانمش. می خوانم و فکر می کنم. می خوانم و رفت و آمدها را چک می کنم! پشیمان از این که بیشتر از این ها روي این کارخانه وقت نگذاشته ام از جا بر می خیزم و در حالی که تقریبا حسی توي دست و پایم نمانده، پیاده به سمت خانه می روم. درست دو ساعت بعد به آپارتمانم می رسم. پوشیده از برف، نزدیک به انجماد، با پوست خشکیده و ترك خورده! انگشتان یخ زده ام توانایی چرخاندن کلید را در قفل ندارند. دسته کلید کم وزن، از دستم می افتد. خم می شوم. سر می خورم.