فصل شانزده
این که من دیگه دختر نیستم. دیگه دست نخورده و بکر نیستم. اونم دیگه اولیش نیست.
سرم را از سینه اش جدا می کند. توي چشمانم خیره می شود و می گوید:
-واست مهمه؟
سرم را آزاد می کنم و توي آغوشش جمع می شوم.
-خیلی وقته که هیچی واسم مهم نیست!
صدایم می زند.
-سایه؟
دوست دارم بگویم جانم، اما حدم را حفظ می کنم و می گویم:
-هوم؟
دوباره سنگینی سرش را روي سرم حس می کنم.
-پویا لیاقت تو رو نداره.
لبم را گاز می گیرم؛ با تمام قدرت.
-می دونم!
/
دستش دور شکمم حلقه می شود. چقدر جاي خالیشان، درست همین جا، حس می شد.
-مردي که تمام ارزش یه زن رو به باکرگیش بدونه، ارزش فکر کردن نداره.
چشمانم را روي هم فشار می دهم.
/
- می دونم!
حلقه دستش را محکم تر می کند. سرش را کنار گوشم می آورد. داغی نفسش، دلم را می لرزاند.
-پس چی این قدر داغونت کرده؟
به پیراهنش چنگ می زنم. صادقانه می گویم:
-تنهایی!
دوباره سرم را بالا می گیرد. چشمانش پر از ستاره هاي کوچک و پر نور است. خنده در صورتش نشسته و جذابیتش را بیشتر کرده. دستش را روي گونه ام می کشد و می گوید:
-آخ آخ! دوباره شب شد!
مسخ نگاهش می شوم. خودم را به بوسه هاي بی امانش می سپارم!
گرم می شوم. داغ می شوم. آتش می گیرم. دستم را دور گردنش می اندازم. دستش به سمت بلوزم می رود. ممانعت نمی کنم؛ اما ناگهان صداي اذان در کل خانه می پیچد.
-اﷲ اکبر!
تمام آتشم فرو می نشیند. حس از بدنم می رود. امیرحسین توجهی به عقب کشیدنم نمی کند. سعی می کنم قوه شنوایی را نادیده بگیرم. چشم می بندم. گوش می بندم. بوسه امیرحسین را جواب می دهم اما این بار صداي زمزمه پدر در سرم طنین می اندازد.
» ملکا ذکر تو گویم، که تو پاکی و خدایی «دندان هایم را روي هم فشار می دهم.
» نروم جز به همان ره، که توام راهنمایی «سرم را می چرخانم. امیر حالم را نمی فهمد.
» بري از رنج و گدازي، بري از درد و نیازيبري از بیم و امیدي، بري از چون و چرایی «
سرم را تکان می دهم بلکه این صدا خاموش شود. این بار صداي موذن می پیچد. دستم را روي گوشم می گذارم. پدر می خواند:
» همه درگاه تو جویم، همه از فضل تو پویمهمه توحید تو گویم که به توحید سزایی «
دیوانه شده ام، بی شک! تمایلاتم محو می شود. با دست کنارش می زنم. باز توجه نمی کند. از دست خودم عصبانی ام. از دست اذان. از دست پدر و این شعري که عاشقش بود. از دست خدا! بوسه امیرحسین روي گردنم می نشیند. تمام توانم را در گلویم جمع می کنم و به زور می گویم:
/
-نه امیر!
سرش را بالا می آورد. نمی دانم به چه حالی افتاده ام که سریع بلند می شود و می گوید:
-چی شد سایه؟ اذیتت کردم؟
پاهایم تحمل وزنم را ندارند. اما من سایه ام. نتوانستن معنی ندارد. پدر همچنان می خواند:
» همه عزي و جلالی همه علمی و یقینیهمه نوري و سروري همه جودي و سخایی «
برمی خیزم. به سمت شیشه دو جداره می روم. پرده یاسی و بنفش را کنار می زنم و پنجره را باز می کنم. تاریکی شب حالم را خراب تر می کند. اذان که تمام می شود، نفس راحتی می کشم، اما نفس هنوز بالا نیامده، در سینه حبس می شود. صدا در تمام وجودم پژواك می شود. دهانم باز می ماند. از پخش این آهنگ، این موقع سال!
بازآ، بازآ، هر آن چه هستی، بازآگر کافر و گبر و خودپرستی بازآاین درگه ما درگه نومیدي نیستصدبار اگر توبه شکستی، بازآ
زانویم می لرزد. قلبم به جاي طپش، می لرزد. دستم را به لبه پنجره می گیرم که نیفتم و در همان حال به سمت امیرحسین می چرخم که دست در جیب وسط پذیرایی ایستاده. نگاهش می کنم و با بهت می گویم:
-شنیدي؟
نگاهش پر از ... نمی دانم چیست. کمی جلو می آید و می گوید:
-چی رو؟
نشنیده؟ یعنی او نشنیده؟ گلدسته مسجد را نگاه می کنم و زیر لب می گویم:
-مگه این شیشه ها دو جداره نیستن؟ چطور صداي اذان این قدر بلند و واضح تو این خونه پخش می شه؟به سمتم می آید و تن لرزانم را در آغوش می کشد. صدایش آخرین توانم را به تاراج می برد.
- ده و نیم شبه سایه. اذان رو چهار ساعت پیش گفتن!
همچنان مبهوت نگاهش می کنم. دیوانه شده ام، بی شک!
قلپ قلپ آب می خورم. این بار از درون آتش گرفته ام. امیر رو به رویم نشسته و با دقت نگاهم می کند. انگشتانم را توي لیوان فرو می برم و به گردنم می کشم. تمام تنم می سوزد. زمزمه می کنم:
-چه بلایی به سرم اومده؟نفسش را پر صدا بیرون می دهد:
-هیچی. اعصابت ضعیف شده. چند ساعت یه جا نشستن و فکر و خیال الکی کردن مغزت رو دچار توهم کرده. فقط همین.
/
نگاهش می کنم.
-توهم؟ می خواي بگی عقلم رو از دست دادم؟بلند می شود و مقابلم زانو می زند.
/
-نه عزیزم. عقلت سرجاشه. اشتباه از من بود. زیاده روي کردم.
هنوز از بهت در نیامده ام.
-اما، ما قبلا هم با هم بودیم.
لبخند بی رنگ و رویی می زند و می گوید:
-می دونم ولی امشب، وقتش نبود!
حرفش توي کتم نمی رود. به دستش که روي پایم گذاشته نگاه می کنم. صدا واضح تر و نزدیک تر از توهم بود. قسم می خورم.
-می خواي بخوابی؟
می خواهم تنها باشم. به سمت اتاق خواب می رویم. روي تخت می نشینیم. ذهنم لحظه اي از فعالیت نمی ایستد. می گوید:
-این جا می مونم تا بخوابی.
نگاهش می کنم؛ در تاریکی.
-توهم نبود امیر!
دستی به پیشانی ام می کشد و می گوید:
-ممکنه. می تونه ناشی از اعتقادات سفت و سخت قدیمیت باشه.
دستم را روي گلویم می گذارم ومی گویم:
-بابام رو حس کردم امیر. خیلی نزدیک حسش کردم. انگار داشت نگام می کرد!
چشمانش را پایین می اندازد.
-مقصر منم سایه. خودت رو عذاب نده.
سرم را به سمت پنجره می چرخانم و می گویم:
-منظور خدا از این کارا چیه؟
سکوت می کند. نور گلدسته چشمم را می زند اما رو برنمی گردانم.
-یعنی دلش می خواد من برگردم طرفش؟پوزخند می زنم.
-الان؟ یعنی الان یادش افتاده که من هستم؟ هه! چقدر دیر!
صداي آرام امیر را می شنوم.
-بسه سایه..
/
/
پوزخند روي لبم عمق می گیرد؛ بی اراده.
-دیر شده امیر. میگه بازآ ولی دیگه خیلی دیره. اون موقع که التماسش می کردم باید دستم رو می گرفت، نه الان که تا خرخره تو لجنمشانه ام را فشار می دهد. همچنان خیره به گلدسته ام.
-اگه برنگردم چی میشه؟ مگه می تونه زندگیم رو از این بدتر کنه؟ یا شاید بگه می ندازمت تو جهنم؟ خب بندازه! مگه الان تو جهنم نیستم؟قطره اي اشک فرو می چکد.
-می دونی آدم وقتی خدا نداشته باشه، حداقل دلش نمی سوزه. میگه هیچ کس رو ندارم که کمک کنه. خودم هستم و خودم؛ اما واي به اون روزي که تموم امیدت رو بدي به اون و یه دفعه وسط راه قالت بذاره. داغون می شی امیر. می شکنی. نابود می شی.
قطره ها بیشتر می شود.
- من دیگه برنمی گردم. طاقت ندارم التماس کنم و جواب نشنوم. دیگه نمی تونم.
با انگشتانش اشک از چشمم می گیرد. نگاهش می کنم. هیچی نمی بینم جز تاریکی مطلق. دستم را دراز می کنم و صورتش را می یابم.
-من دیگه پیش خدا هم زانو نمی زنم امیر. نمی زنم!
دستم را می گیرد و روي لبش می گذارد. سرم را روي پایش می گذارم. قلبم میان پنجه هاي آهنین کسی محبوس شده. بغضم می ترکد. با صدا گریه می کنم و می گویم:
-ولی دلم خیلی واسش تنگ شده، حتی بیشتر از بابام.
احساس می کنم قطره اي اشک روي موهایم می چکد. زار می زنم.
-من باهاش قهرم ولی تو بهش بگو که خیلی دلم واسش تنگ شده! بهش بگو که این سایه ي احمق، هنوزم دوسش داره!
سرم را بلند می کنم. چشمان امیر نم دار است. لب می زنم:
-بهش می گی؟
سرش را به چپ و راست تکان می دهد. سرم پایین می افتد. چانه ام را می گیرد. دستانش یخ کرده. درد دارم. با درد می گویم:
-نمی گی؟
بین دو چشمم را می بوسد ومی گوید:
-نه، ولی کمکت می کنم که خودت بهش بگی.
پتو را روي سرم می کشم بلکه از شر نور مزاحمی که مخل خوابم شده نجات بیابم. اما همین فعالیت اندك، ذهنم را بیدار می کند. تند، سرجایم می نشینم و موقعیتم را می سنجم. اتاقم خالی از هر جنبنده اي است و این یعنی، امیرحسین رفته. موبایلم را چک می کنم. چندین تماس بی پاسخ از شرکت. بدون هیچ نام و نشانی از او! کج خلقی شدت می گیرد. سردردهایم همیشگی شده. کمی گردنم را ماساژ می دهم و از اتاق بیرون می زنم. نرسیده به آشپزخانه، خشک می شوم. روي صندلی ایستاده و لامپ سوخته را عوض می کند. نگاهم روي قامتش می چرخد. نمی دانم چرا این روزها، نگاه هاي یواشکی ام خاصیت خصمانه بودنشان را از دست داده اند. از تغییر لباسش می فهمم که شب را این جا نبوده. دلم ،مالش می رود. از گرسنگی است یا دیدن قد و بالاي یک مرد توي این خانه؟ تکان هاي عجیب و غریب قلبم را حس می کنم. دوست دارد از سینه بیرون بزند؛ از شوق دیدن کسی، بودن کسی، داشتن کسی، مهم بودن براي کسی! مطمئنم که هیچ حسی به او ندارم، اما نمی دانم چرا تازگی ها، وقتی او را نزدیکم حس می کنم دلم نفس کشیدن می خواهد؛ عمیق. آن قدر که بوي خاص عطرش، حتی کف پایم را هم پوشش دهد! نمی دانم چرا تازگی ها، چشمانم روي آستین بالا زده پیراهنش، دکمه باز مانده یقه اش، رگ هاي قطور و برجسته گردنش، گره هاي بازویش و عضلات سینه اش خیره می ماند! نمی دانم چرا تازگی ها، گوش هایم ضربان می خواهند. از همان نبض هاي پر و کوبنده. از همان ها که فقط وقتی سرم را در آغوش می گیرد می شنوم! نمی دانم چرا تازگی ها، دستانم زود به زود یخ می کنند و چرا تازگی ها هیچ گرمایی به جز دستان او از انجمادشان نمی کاهد! نمی دانم چرا تازگی ها، یک فضاي خالی روي شکمم حس می کنم که هیچ حجمی به جز انگشتان حلقه شده او پرش نمی کند! نمی دانم چرا تازگی ها، دلم زنانه راه رفتن کنار یک مرد را می خواهد. بازویی که از آن آویزان شوم و تنی که به آن تکیه دهم! نمی دانم چرا تازگی ها، خلوت و تنهایی ام فقط او را می طلبد و چراغ هاي خانه ام لمس او را براي روشن شدن می خواهند! نمی دانم چرا تازگی ها ،موبایلم از جانم هم عزیزتر شده و صدایش آهنگ قلبم را تغییر می دهد!نمی دانم چرا تازگی ها، حتی فکر کردن به او، لبخند روي لبم می آورد و چرا تازگی ها، تنها با شب بخیرهاي او خوابم می برد!
به من دید ندارد. یعنی با اخم تمام حواسش را به لوستر چرخان داده است! عقب گرد می کنم و به اتاق می روم. هیچ حسی به او ندارم اما نمی دانم چرا تازگی ها، دلم نمی خواهد ظاهرم را آشفته ببیند!
دست و رویم را می شویم. موهایم را شانه می زنم و همان طور باز، رهایشان می کنم. با کمی آرایش، خواب آلودگی ام را می پوشانم و دوباره بیرون می روم. کنار کانتر ایستاده و با دستمال کاغذي دست هایش را خشک می کند. صداي پاشنه صندل هایم متوجهش می کند. می چرخد و با لبخند نگاهم می کند. من هم می خندم.
-صبح بخیر.
دستمال را توي سطل زیر ظرفشویی می اندازد و به سمتم می آید. براي اولین بار روشن پوشیده. پیراهن سفید با خط هاي ریز سورمه اي و شلواري همرنگ طرح پیراهنش. حرصم می گیرد از خودم و نگاه هاي مشتاقم. مسیر دیدم را منحرف می کنم اما همین که عطرش توي بینی ام می خوابد، چشم من هم توي صورت مردانه مرد رو به رویم می نشیند.
-همیشه وقتی از خواب بیدار می شی همین جوري خوشگل و مرتبی؟نگاهش مملو از شیطنت است. لحظه اي سکوت می کنم.
-اوهوم.
می خندد. با دستش موهایم را به بازي می گیرد و می گوید:
-نمی دونستی من این جام؟سرم را تکان می دهم. یعنی نه!
بلندتر می خندد.
-پس اونی که یه ساعت همین گوشه وایساده بود و منو نگاه می کرد تو نبودي؟
لعنتی! دیده و به روي خودش نیاورده! دیده و محلم نداده! با مشت ضربه آرامی به لپش می زنم و می گویم:
/
-نه، من نبودم.
می خواهم از سد تنش عبور کنم اما بازویم را می کشد. من هم از خدا خواسته، در آغوشش رها می شوم.
-راست می گی. اونی که من دیدم یه دختر هپلی بداخلاق بود. هیچ شباهتی با این عروسک نداشت!
دلم می خواهد توانایی خفه کردن ضربه هاي قلبم را داشتم! نکند این صداي بی آبرو، به گوشش برسد! با استرس نگاهش می کنم. لبخند همیشگی روي لبش محو شده. چشمانش محو چشمانم شده اند. این بار که حرف می زند، کاملا جدي است!
-گفته بودم چشمات خیلی خوشگلن؟
آب دهانم را قورت می دهم. صورتش را نزدیک می آورد. چشمانم را می بندم. شب رفته، غم رفته، پدر رفته، خدا هم رفته! آماده ام؛ براي هر گناهی، هر دنائتی. پیشانی ام می سوزد؛ از بوسه نه چندان محکمش. چشم باز می کنم. تلخی تمام صورتش را پوشانده. صدایش هم تلخ است.
-تو به درد این کارا نمی خوري افعی خانوم خوشگل!
برخلاف تمام دفعات گذشته، این بار از افعی گفتنش دلم می شکند. حس خوبی ندارم از این بی اعتمادي نگاهش!خودم را جمع و جور می کنم و در حالی که نقاب خونسردي ام را به چهره می زنم، به آشپزخانه می روم. دنبالم نمی آید. با نگاه تعقیبم می کند! ظرف پنیر و کره را از یخچال بیرون می آورم و روي میز می گذارم.
-ممنون بابت لامپ. تا حالا ده بار عوضش کردم. نمی دونم چرا این قدر زود به زود می سوزه.
دست هایش را به لبه کانتر می زند و تنش را از آن فاصله می دهد.
-حتما اتصالی داره. باید سیم هاش چک بشه.
لقمه می گیرم و در دهان می گذارم.
-صبحونه خوردي؟سرش را تکان می دهد.
-آره راحت باش. می ري شرکت؟
لقمه دوم را در دهانم می گذارم و می گویم:
-نه، یه جا قرار دارم.
چشمانش برق می زنند؛ چشمان همیشه خندانش! با بی تفاوتی می گویم:
-اون جوري نگام نکن. یه قرار کاریه.
شانه هایش را بالا می اندازد و می گوید:
-من که حرفی نزدم.
لعنتی! یعنی برایم مهم نیست! بی اراده اخم هایم در هم فرو می روند. سرم را پایین می اندازم و می گویم:
-فکر کردم واست مهمه که بدونی.
بغض بی معنی و بی جا، گلویم را فشار می دهد. به آشپزخانه می آید و پشت سرم می ایستد. دستش را روي شانه هایم می گذارد و خم می شود.
/
نفسش را حس می کنم. هم شانه ام می سوزد، هم پوست صورتم!
-درست فکر کردي. هر چی که مربوط به تو باشه واسم مهمه.
دندان هایم را روي هم فشار می دهم. می ترسم؛ از خودم و عکس العمل هاي بی پروایم!
/
بوسه سریعی روي گونه ام می زند و می گوید:
-می خواي برسونمت؟
سرم را جا به جا می کنم اما صورتم مماس با صورتش می شود و دگرگونی حالم را بیشتر می کند.
-نه، خودم می رم. تو برو به کارت برس.
راست می ایستد. بلافاصله دلم تنگش می شود.
-باشه، شب می بینمت. باید حرف بزنیم.
چشمانم را باز و بسته می کنم. او که می رود، نفس می کشم. کاري که تا الان براي حفظ حیاتم انجام می دادم، جان کندن بود!
****
ماشین را پارك می کنم و پیاده می شوم. قدم هایم استواري سابق را ندارند اما اراده ام همچنان محکم است. روسري را روي موهایم مرتب می کنم و وارد رستوران می شوم. بلافاصله موهاي جوگندمی اش توجهم را جلب می کند. دلم می لرزد اما دستم نه. جلو می روم. رو به رویش می ایستم .سرم را بالا می گیرم و می گویم:
-سلام جناب احتشام!
می نشینم و به جذابیت عجیب و غیر قابل انکار مرد رو به روبم خیره می شوم. سعی می کنم شباهت بی حدش را به امیر، نادیده بگیرم اما با هر خنده اش، امیرحسین، زنده می شود و مقابلم می نشیند. کمی آب می خورم. صدایش سکوت را می شکند:
-خب، چه خبر؟ استانبول خوش گذشت؟
نفرت غل می زند و تا پشت چشمم می رسد. سرم را پایین می اندازم تا موج منفی نگاهم را نگیرد.
-واسه خوش گذرونی نرفته بودیم!
حرکت عصبی دستش را حس می کنم. سرم را بالا می گیرم. صورتش متفکر و در هم است.
-یعنی نتونستی امیرحسین رو رام کنی؟از طرز حرف زدنش چندشم می شود. کاش می توانستم خرخره اش را بجوم. چقدر سخت است آرام و خونسرد بودن در مقابل این شیطان!
-نتونستنی در کار نبود جناب؛ نخواستم!
چشمانش را تنگ می کند.
-عجب! پس قید سهام شرکت رو زدي!
جواب نگاه پرسشگرش را با نیشخند می دهم.
/
-قبلا هم گفته بودم، سهام شرکت شما، دیگه از ارزش زیادي برخوردار نیست!
دستش را روي سینه اش قلاب می کند. او هم پوزخند می زند.
-پس چرا الان این جایی؟
/
دستم را روي لبه لیوان می کشم و می گویم:
-واسه شنیدن پیشنهادهاي بهتر.
می خندد.
-نه، خوشم اومد. حواست جمعه.
موبایلم زنگ می خورد. اسم امیرحسین نقش می بندد. دلم می لرزد براي شنیدن صدایش اما ذهنم را منحرف می کنم و رد تماس می زنم!
-من منتظرم!
سرش را تکان می دهد.
-ببین دختر خوب! این قبري که داري روش گریه می کنی، مرده نداره! در شرایطی که کل اون شرکت و متعلقاتش به اسم امیرحسینه، من هیچ کاري از پیش نمی برم!
از شدت تعجب، ناخنم را توي گوشت دستم فرو می برم اما آرامش چهره ام را حفظ می کنم.
-فکر نکنم بدونی اما تمام سرمایه من متعلق به مادر امیرحسین بود. اونم قبل از مرگش همه رو به اسم یه دونه پسرش کرد.
خشم نشسته در چشمانش می ترساندم.
-در واقع من تو اون شرکت هیچی ندارم به جز چهل درصد از سهامش!