فصل یک
تقدیم به تمامی فانتزي دوستان ایران زمین و
تمامی کسانی که در این مدت
با همراهی مترجم، نقشی ستودنی در به پایان رساندن ترجمه ي این کتاب داشتند.
با تشکر از همیاري شایان جلیلیان در ترجمه ي فصل دهم، و همین طور
با تشکر از ندا، ریحانه، و زهرا سعیدي که در بازخوانی نهایی این کتاب به مترجم یاري رساندند.
/
مرگارث، لرد کوهستانهاي باران و شب، بارون سابق گرلان در پادشاهی آرالوئن، نگاهی به قلمرو متروك و باران زده اش انداخت و شاید براي هزارمین بار زیر لب فحش داد .
این همه چیزي بود که برایش باقی مانده بود- تکه اي کوچک از صخره هاي گرانیتی زمخت، تخته سنگ هایی صاف، و رشته کوههایی یخی، دره هایی تنگ و گذرگاه هایی باریک و تند از ماسه و سنگ، بدون هیچ درختی و یا نشانه اي از یک پوشش گیاهی که یکنواختی آن را از بین برد .
حتی با این که پانزده سال از زمانی که او به این قلمرو ممنوعه عقب رانده شده بود، می گذشت، مکانی که حالا به زندانی برایش مبدل گشته بود، باز می توانست بیشه هاي سبز و خرم با تپه هاي جنگلی املاك اربابی قدیمی اش را به یاد آورد. رودخانه هایی پر از ماهی، و مزارعی پر از محصول و حیواناتی براي شکار. گرلان مکانی زیبا و پر از شور حیات بود .کوهستان هاي باران و شب، مرده و غم افزا بودند.
گروهی از ورگالها در آن پایین، در حیاط قلعه در حال حفاري بودند. مرگارث، در حالی که به زمزمه ي هماهنگ و توگلویی که آنها با حرکاتشان همراه می کردند ،گوش می کرد، چند ثانیه اي به آنها خیره شد. آنها موجوداتی ناقص الخلقه و قوي بودند، با اندامی که اندکی شبیه انسان ها بود؛ اما با پوزه اي حیوانی و بزرگ، و دندان هاي نیشی شبیه خرس یا یک سگ بزرگ.
با اجتناب کردن از هر تماسی با انسان ها، از عصر حجر تا کنون، ورگال ها در این کوهستان دورافتاده زندگی کرده و بزرگ می شدند.
هیچ فرد زنده اي هرگز یکی از آنها را ندیده بود، اما شایعات و افسانه ها بر وجود قبیله اي وحشی از حیوانات نیمه هوشمند در کوهستان ها سماجت می کردند. مرگارث، که در حال برنامه ریزي شورشی بر علیه پادشاهی آرالوئن بود، املاك گرلان را رها کرده بود تا ورگال ها را بیابد.
اگر این موجودات وجود داشتند، او برگ برنده اي براي جنگی که در پیش رویش بود، در دست داشت.
چند ماه طول کشید، اما بالاخره آنها را یافت. جدا از زمزمه هاي بی معنی شان، ورگال ها هیچ زبانی براي ایجاد یک ارتباط کلامی نداشتند و بر روش هاي ابتدایی حس ششم براي ارتباط برقرار کردن متکی بودند. اما افکارشان ساده و فهم شان اندك بود .براي همین آنها کاملا مستعد آن بودند که تحت سیطره یک رهبر باهوش و با اراده در آیند .
مرگارث آنها را تحت اراده اش در آورد و آنها ارتشی بی نظیر برایش شدند- زشت تر از هر کابوسی، بدون هیچ ترحم، و کاملا تحت اختیار دستورات ذهنی مرگارث.
حالا، در حالی که به آنها نگاه می کرد، به روشنی، شوالیه هاي پوشیده در زره هاي درخشان را به یاد می آورد که عادت داشتند در مسابقات قهرمانی در قصر گرلان مبارزه کنند، و زنانشان را به یاد می آورد که در جامه هاي بلند نقره اي براي آنها هورا می کشیدند و مهارت هایشان را ستایش می کردند. با فکر کردن در مورد آن و مقایسه کردن آنها با این موجودات ناقص الخلقه ي خز پوش سیاه، دوباره زیر لب فحش داد .
ورگالها، که با افکارش هماهنگ بودند، آشفتگی اش را حس کردند و با ناراحتی به خروش آمدند و آنچه را که در حال انجامش بودند متوقف کردند. با عصبانیت، او مستقیما آنها را به پشت مته هاي حفاریشان برگرداند و زمزمه ها دوباره از سر گرفته شد.
مرگارث از جلوي پنجره ي مات کنار رفت، به آتش نزدیکتر شد که به نظر می رسید کاملا از برطرف کردن نم و سرما از این قلعه حزین عاجز مانده است. پانزده سال. او دوباره با خودش فکر کرد. پانزده سال از زمانی که او بر علیه شاه دانکن شورش کرده بود، می گذشت، پادشاهی که به تازگی تاجگذاري کرده بود، جوانی در اوان بیست سالگی. او نقشه اش را با احتیاط فراوان پایه ریزي کرده بود، در زمانی که بیماري پادشاه قبلی در حال پیشرفت بود .با حساب باز کردن بر روي آشفتگی و هرج و مرجی که بعد از مرگ پادشاه پیر باعث شکافت بین بارون ها می شد، فرصتی براي مرگارث، براي تصاحب تاج و تخت، به وجود می آمد.
در خفا، او ارتش ورگال هایش را تعلیم داده بود، آنها را اینجا در کوهستان سامان دهی کرده بود، در حال آماده باش براي لحظه هجوم. ناگهان، در روزهاي آشفته بازار و پر از غم بعد از مرگ پادشاه، وقتی که بارون ها براي مراسم خاك سپاري به قصر آرالوئن رهسپار شدند، در حالی که ارتش هایشان را بدون رهبر رها کردند، مرگارث حمله کرد، ظرف چند روز به بخش جنوب شرقی پادشاهی تاخت، و با نیروهایی گیج و بی فرمانده که سعی داشتند با او مقابله کنند روبرو شد.
دانکن، جوان و ناآزموده، هرگز نمی توانست در مقابلش دوام آورد. پادشاهی از آن او بود تا تصاحبش کند. تاج و تخت چیزي بود که او طلب می کرد.
ناگهان لرد نروثلت، فرمانده ي ارشد ارتش پادشاه پیر، تعدادي از بارون هاي جوان تر را در پیمانی وفادارانه به دور هم جمع کرد و قدرتی به تصمیم دانکن و استحکامی به شجاعت متزلزل شده ي بقیه داد .ارتش ها در هکام هیث در نزدیکی رودخانه اسلیپساندر به هم رسیدند و جنگ براي پنج ساعت در حالت تعادل نوسان داشت، با حمله ها و ضد حمله ها و تعداد زیادي زندگی که از دست رفت. اسلیپساندر یک رودخانه کم عمق بود، اما کرانه هاي خائنانه ي شن
روان و گل باتلاق، سد غیر قابل عبوري ساخته بود که از جناح راست ارتش مرگارث حفاظت می کرد.
اما یکباره، یکی از آن فضول هاي شنل خاکستري که به رنجر ها معروف بودند، یک گروه بزرگ از سوار نظام را از یک مکان کم عمق ناپیدا از ده کیلومتري بالاي رودخانه عبور داد .
سواره نظام زره پوش در لحظه وخیم جنگ ظاهر شد و بر عقبه ي ارتش مرگارث تاخت.
ورگال ها که در صخره هاي تکه پاره ي کوهستان آموزش دیده بودند یک نقطه ضعف داشتند. آنها از اسب ها می ترسیدند و نمی توانستند در مقابل یک چنین حمله سواره نظام غافلگیرانه اي مقاومت کنند. آنها از هم پاشیدند و به تنگه هاي باریک رودخانه تیري استپ پس عقب نشینی کردند و به کوهستان هاي باران و شب گریختند. مرگارث، که شورشش شکست خورده بودند، با آنها همراه شد.
و اینجا، این پانزده سال، تبعیدگاه او بود. در حال انتظار، در حال نقشه کشیدن و در حال پروراندن تنفرش از مردانی که این بلا را بر سرش آورده بودند.
حالا، او فکر می کرد که وقت انتقام فرا رسیده است. جاسوس هایش به او گفته بودند که در پادشاهی سکون و تن آسایی رواج یافته و حضور او در این جا همه اش به دست فراموشی سپرده شده. این روزها نام مرگارث، اسمی در میان افسانه ها بود، اسمی که مادران براي آرام کردن بچه هاي ننر به کار می بردند، تا آنها را تهدید کرده باشند، اینکه اگر درست رفتار نکنند ،لرد سیاه، مرگارث، به دنبالشان خواهد آمد.
زمانش فرا رسیده بود .یک بار دیگر، او ،ورگال ها را در یک حمله رهبري خواهد کرد. اما این بار او هم پیمانانی خواهد داشت. و این بار پیشاپیش در میانشان با دو دلی و آشفتگی تفرقه خواهد انداخت. این بار هیچ کدام از آنها که قبلا به او خیانت کرده بودند، زنده نخواهند ماند تا از شاه دانکن حمایت کنند.
و ورگال ها تنها موجودات عصر حجري ترسان، که او در این کوهستان غم افزا یافته بود، نخواهند بود. او دو متحد دیگر خواهد داشت، حتی خیلی ترسناك تر، موجودات وحشتناکی که به اسم کالکارا شناخته می شدند.
وقت آن رسیده بود که آن ها را رها کند.
/
یه چیزي بخور ویل. بعد از این همه سال، فردا روز بزرگیه.
جنی2، دخترك بلوند زیبا و بشاش اشاره اي به بشقاب دست نخورده ي ویل کرد و با حالتی مشوقانه لبخند زد .ویل سعی کرد در پاسخش لبخندي زند، اما این کار با شکستی ملال انگیز روبرو شد. او به بشقاب مقابلش روبرو شد که کاملا پر از غذاهاي دلخواهش بود .امشب دل و روده اش از انتظار و اضطراب به هم گره خورده بود، طوري که حتی به سختی می توانست آب دهانش را فرو دهد.
فردا روز بزرگی بود، او می دانست. در واقع، خیلی هم خوب می دانست. فردا بزرگترین روز در زندگی اش خواهد بود، چون فردا روز انتخاب3 بود و مشخص می شد که بقیه زندگی اش را چگونه خواهد گذراند.
جورج چنگال پرش را بر زمین گذاشت و لبه هاي یقه اش را با حالتی عاقلانه به هم آورد.
فکر کنم عصبیه.
او پسري لاغر مردنی، قد بلند و درس خوان بود، کاملا مسحور و مجذوب قوانین و آیین نامه ها، با شوقی وافر براي رسیدگی و بحث کردن با هر کدام از طرف یک مناظره، گاهی در مدت زمان هایی بس طولانی.
عصبی بودن، چیز وحشتناکیه. می تونه طوري خشکت کنه که نتونی فکر کنی یا بخوري یا حرف بزنی.
ویل با سرعت گفت:
من عصبی نیستم.
در حالی که متوجه هوراس شد که سرش را بالا می آورد و آماده می شد تا نظر طعنه آمیزش را به زبان آورد.
جورج در حالی که به صورت ویل خیره شده بود، چندین بار سرش را به موافقت تکان داد. او اضافه کرد:
از طرف دیگه، یه کمی اضطراب می تونه عملکردت رو بهتر کنه. اون می تونه قوه درکت رو بالا ببره و عکس العمل هات رو سریعتر کنه. براي همین، در حقیقت این که نگرانی، اگه واقعا نگران هستی، چیز مهمی نیست که به خاطرش نگران باشی، اگه بشه این طوري گفت.
بر خلاف خواسته اش، لبخندي کمرنگ بر روي لب هاي ویل نشست. او با خودش فکرکرد، جورج یک نابغه در حرفه وکالت است. جورج فردا صبح به احتمال زیاد انتخاب رئیس بخش کاتبان قصر بود. ویل فکر کرد، شاید این دقیقا مشکل اصلی خودش است. در میان تحت الحمایه ها، او تنها کسی بود که در مورد انتخابی که در دوازده ساعت دیگر فرا می رسید، ترس و واهمه داشت.
هوراس با تمسخر گفت:
اون بایدم عصبی باشه! بعد از همه ي این حرفا، کدوم رئیس اون رو به عنوان کارآموز انتخاب می کنه؟ الیس3 گفت:
مطمئنم همه ي ما عصبی هستیم.
او یکی از آن لبخند هاي نادرش را تحویل ویل داد.
احمقیم اگه عصبی نباشیم.
هوراس گفت:
خب، من نیستم!
او وقتی الیس ابرویش را بالا برد و جنی زیر لبی خندید، قرمز شد.
ویل با خودش فکر کرد که این خصوصیت الیس است. او می دانست که به این دختر موقر و بلند قامت، همین حالا هم یک جا به عنوان کارآموز نزد بانو پولین، رئیس بخش خدمات دیپلماتیک قصر ردمونت2 وعده داده شده است. ادعایش مبنی بر آن که در مورد فردا عصبی ست و کاردانی اش در جلوگیري کردن از اشاره به اشتباهات هوراس، اثبات می کرد که او همکنون نیز یک دیپلمات با مهارت است.
جنی هم البته فورا جذب آشپزخانه قصر شده بود، قلمرو استاد چاب3، سرآشپز ردمونت. او مردي بود که در کل پادشاهی براي ضیافت هاي بزرگی که در تالار پذیرایی سرو می کرد، مشهور بود .
جنی عاشق غذا و آشپزي بود و طبیعت آسان گیر و خوش مشربی پایدارش، او را به یکی از اعضاي بی نظیر در آشفتگی هاي آشپزخانه ي قصر مبدل می کرد.
مدرسه نظامی انتخاب هوراس بود .ویل نگاهی کوتاه به هم دوره اش کرد که با اشتهایی بسیار به کباب ترکی و ژامبون و سیب زمینی اش حمله ور شده بود، که در بشقابش کپه بود .هوراس نسبت به سنش درشت هیکل و به طور ذاتی یک ورزشکار بود .شانس این که دست رد به سینه اش زده شود به معنی واقعی وجود نداشت. هوراس دقیقا از همان تیپ تازه سربازانی بود که سر ردنی4 براي کارآموزان جدیدش جستجو می کرد. مدرسه نظامی مسیري بود به سمت شوالیه شدن براي پسرهایی شبیه هوراس که یک غیر اشراف زاده مادرزادي بودند، اما داراي قابلیت هاي جسمانی، که می توانستند مانند یه شوالیه خدمت کنند.
چه چیزي براي ویل باقی می ماند. انتخاب او چه بود؟ خیلی مهمتر از آن ،همان طور که هوراس یادآوري کرده بود کدامیک از رئیس بخش ها او را به عنوان کارآموز انتخاب می کرد؟ روز انتخاب، نقطه عطفی در زندگی تحت الحمایه هاي قصر بود .آنها بچه هاي یتیمی بودند که با سخاوت و بزرگواري لرد ارالد، لرد املاك ردمونت، بزرگ می شدند. مهمترین بخش زندگی شان آن بود که پدر و مادرهایشان در راه خدمت به آن قسمت از پادشاهی مرده بودند و بارون آن را بخشی از مسولیتش می دانست که از بچه هاي رعایاي سابقش مراقبت کند، آنها را بزرگ کند، و به آنها فرصتی دهد تا جایگاهشان در زندگی را تا جایی که ممکن بود بهبود بخشند .
روز انتخاب چنین شانسی را فراهم می کرد.
هر سال تحت الحمایه هایی که پانزده ساله می شدند، می توانستند درخواست کارآموزي هر یک از استادان بخش هاي مختلف، که به قصر و افراد آن خدمت می کردند، را بکنند. معمولا کارآموزان یا تحت نفوذ شغل والدین شان انتخاب می شدند یا انتخاب خود رئیس بخش ها .
تحت الحمایه ها معمولا چنین نفوذي نداشتند و این شانس خودشان بود که با آن آینده شان را رقم بزنند.
آن تحت الحمایه هایی که انتخاب نمی شدند، یا آنهایی که هیچ جایی برایشان در قصر پیدا نمی شد، به خانواده هاي کشاورزان در حاشیه روستا سپرده می شدند تا به کار مزرعه مشغول شوند و محصولات و حیواناتی که غذاي ساکنین قصر را تامین می کرد، پرورش دهند .ویل می دانست این اتفاق خیلی به ندرت اتفاق افتاده است. بارون و رئیس بخش هایش معمولا راهی در پیش می گرفتند تا تحت الحمایه ها را براي این یا آن بخش از قصر آماده کنند.
اما این می توانست اتفاق بیفتد و این سرنوشت چیزي بود که ویل بیشتر از هر چیز دیگري از آن می ترسید. هوراس چشم از غذایش بر گرفت و لبخندي از خود راضی تحویل ویل داد:
هنوز داري روي درخواست براي مدرسه نظامی نقشه می ریزي، ویل؟ او آن سوال را از میان دهانی پر از کباب ترکی و سیب زمینی پرسید.
پس بهتره یه چیزي بخوري. تو باید یه کمی خودت رو بسازي .
او با خنده اش خرناسی کشید و ویل به او اخم کرد. چند هفته قبل هوراس از دور شنیده بود که که ویل محرمانه به الیس می گفت که با نا امیدي می خواهد براي مدرسه نظامی انتخاب شود،
و هوراس از آن موقع زندگی اش را به جهنم تبدیل کرده بود، و در هر وهله اي یادآور می شد که بدن لاغر ویل کاملا براي تمرینات خردکننده ي مدرسه نظامی نامناسب است.
در حقیقت احتمالا حق با هوراس بود که این فقط همه چیز را بدتر می کرد. هر چه هوراس بلند قد و عضلانی بود، ویل ریز نقش و لاغر مردنی بود .ویل چابک، فرز و به طور شگفت آوري قوي بود، اما به طور واضحی آن جثه اي که براي کارآموزان مدرسه نظامی لازم بود را نداشت. از سالها قبل، امید پشت امید داشت که آن چه مردم "جهش رشد" می نامند، قبل از این که روز انتخاب فرا رسد، برایش اتفاق افتد. اما آن اتفاق هرگز رخ نداده بود و حالا روز انتخاب دقیقا فرا رسیده بود .
چون ویل هیچ نگفت، هوراس حس کرد که به او زخم زبانی کاري زده است. این در روابط پرفراز و نشیبشان بسیار نادر بود. در این چند سال گذشته، او و ویل دعوا مرافعه هاي زیادي با هم داشتند. با قوي تر شدن هوراس، او معمولا بهتر از پس ویل برمی آمد، اگر چه سرعت فوق تصور ویل و چابکی اش به او اجازه می داد که ضربه اي غافل گیرانه یا مشتی حواله ي حریفش کرده و بعد از آن فرار کند، قبل از این که هوراس بتواند او را بگیرد.
اما تا هنگامی که هوراس بهترین فیزیک بدنی را در دعواهایشان داشت، برایش غیر معمول بود که در دعواهاي لفظی پیروز میدان نباشد. هوش ویل به همان چابکی بدنش بود و او اکثرا سعی می کرد در کمترین حد ممکن حرف بزند. در حقیقت همین تمایلات بود که اغلب بینشان را شکراب می کرد. ویل هنوز یاد نگرفته بود که دوري کردن از بحث و مرافعه همیشه ایده ي خوبی نیست.
هوراس تصمیم گرفته بود که برتري اش را اثبات کند. او گفت:
- تو براي این که بري مدرسه نظامی به عضله نیاز داري، ویل. عضله هاي واقعی.
و به دور و اطراف میز نگاهی انداخت تا ببیند آیا کسی مخالف است. بقیه تحت الحمایه هاي بارون، از بالا گرفتن کشمکش بین این دو پسر ناراحت بودند و به بشقاب هایشان زل زده بودند.
ویل جواب داد:
مخصوصا توي گوشهات .
بدبختانه جنی نتوانست جلوي خنده ي ریزش را بگیرد.
صورت هوراس قرمز شد و شروع کرد به بلند شدن از روي صندلی اش. اما ویل سریع تر بود و تقریبا به در رسیده بود، قبل از این که هوراس بتواند از میان میز و صندلی اش رها شود.
هوراس خودش را به همین قانع کرد که قبل از عقب نشینی هم دوره اش آخرین تیکه اش را هم بپراند.
درسته! فرار کن، ویل بی نام و نشون! تو هیچ اسم فامیلی نداري و هیچ کسی هم تو رو به عنوان شاگردش نمی خواد!
در درگاهی بیرون اتاق، ویل قسمتی از حرفهاي هوراس را شنید و احساس کرد که خون به گونه هایش دوید. این حرف زخم زبانی بود که از هر چیزي بیشتر از آن بدش می آمد، اگر چه سعی کرده بود که هرگز اجازه ندهد هوراس آن نقطه ضعف را بداند، چون حس می کرد که این کار باعث می شود آن پسر درشت هیکل سلاحی بر علیه اش به دست آورد.