ویرانه‌های گورلان

فصل شانزده

اما بارون و سر ردنی، در حالی که نیزه هایشان را آماده می کردند، مثل بچه مدرسه اي ها نیششان باز بود. آنها از بودن در اینجا لذت می بردند، درست همان طور که هلت در موردشان گفته بود. به سرعت ویل کمانش را از روي شانه اش برداشت و پیکانی را در میان چله ي کمان جاگذاري کرد. او لحظه اي نوك آن را لمس کرد تا مطمئن شود که هنوز تیز است. گلویش خشک بود. مطمئن نبود که قادر باشد اگر کسی با او صحبت کرد، جوابش را بدهد.

سگ ها در مقابل افسارشان غرش می کردند و با پارس هیجان زده یشان انعکاسی ضعیف در دل جنگل ایجاد می کردند. این صداي آنها بود که گراز را تحریک کرد. حالا، در حالی که آنها به پارس کردنشان ادامه می دادند، ویل می توانست صداي عظیم حیوان بزرگ، که داشت با دندان هاي بلندش درخت ها و بوته ها را در خانه اش می انداخت و می برید، بشنود.

بارون به سمت برت، نگهدارنده ي سگ هایش چرخید و با دست علامتی داد تا سگ بان، سگها را آزاد کند. حیوان هاي قدرتمند و بزرگ فورا و با سرعت برق و باد از محوطه ي خلوت به درون بیشه زار انبوه رفتند و در میان آن ناپدید شدند. آنها حیواناتی سنگین و درشت و وحشی بودندکه مخصوصا به منظور شکار گراز پرورش می یافتند.

صداها در میان بیشه زار توصیف ناپذیر بود. پارس خشمگین سگ ها ،با نعره هاي منجمد کننده ي گراز عصبانی در هم آمیخته بود. صداي خرد شدن و شکستن بوته ها و نهال هاي کوچکتر به گوش می رسید. بوته ها به نظر می لرزیدند.

بعد، ناگهان، گراز در محوطه ي باز بود.

به نیمه ي راه درون حلقه آمد، به میان نقطه اي که ویل و هلت جاگیري کرده بودند. با جیغی آتشین، او یکی از سگ ها را، که هنوز به او چسبیده بود، به کناري پرت کرد، لحظه اي مکث کرد، بعد به سرعت یک چشم بر هم زدن، به شکارچی ها حمله کرد.

شوالیه ي جوان، درست در مقابل حمله ي گراز، تردید نکرد. او بر روي یک زانو نشست و انتهاي نیزه اش را در زمین بند کرد و نوك درخشان را به سمت حیوان حمله ور نشانه رفت.

گراز هیچ شانسی براي چرخیدن نداشت. حمله ي آتشینش او را درست به سمت نوك نیزه برد. او به سمت بالا شیرجه رفت و از درد و خشم غرید، در حالی که سعی می کرد تکه ي مرگبار فولاد را از بدنش بیرون براند.

اما شوالیه ي جوان محکم به نیزه چسبیده بود و آن را محکم در درون زمین نگه داشته بود و حیوان خشمگین هیچ شانسی براي خلاصی از آن نداشت.

ویل با چشمانی گشاد شده از ترس به تماشا ایستاد، میله ي ستبر چوبی نیزه در زیر وزن گراز شبیه یک کمان خم شده بود، بعد با دقت، نوك تیز شده ي نیزه به قلب حیوان فرو رفت و همه چیز تمام شده بود.

با آخرین غرش جیغ وار، گراز بزرگ از پهلو فرو افتاد و دراز کش شد و مرد.

بدن خال خالی اش به بزرگی یک اسب بود و هر اینچش یک عضله ي محکم. دندان هاي درازش، حالا که مرده بود، بی خطر بودند، و بر روي پوزه ي وحشی اش خم شده بودند، آنها با خاك زمینی که با خشم شخم زده بود و خون حداقل یکی از سگ ها آغشته بودند .ویل به آن جسد عظیم الجثه خیره شد و لرزید. او با خودش فکر کرد، اگه این یک گراز وحشیه ،او عجله اي براي دیدن بعدي ندارد.

/

دیگر شکارچیان به دور شوالیه جوان، که شکار را کشته بود، جمع شدند و به او تبریک می گفتند و به پشتش می کوبیدند. بارون ارالد شروع کرد به سمت او رفتن، اما کنار تاگ مکثی کرد و در حالی که صحبت می کرد به بالا نگاه کرد. او با حالتی گرفته گفت:

- تو دیگه توي این اندازه ها تا مدت زمانی طولانی یک گراز دیگه رو نخواهی دید، ویل. چه حیف که اون به سمت ما نیومد. از یه غنیمت مثل اون براي خودم خوشم می اومد.

او راهش را به سمت سر ردنی ادامه داد، که همکنون به گروه جنگجویان دور گراز مرده پیوسته بود.

در نتیجه، ویل خودش را در حالی یافت که براي اولین بار بعد از هفته ها، با هوراس رو در رو بود. تردیدي ضعیف وجود داشت، به خاطر این که هیچ کدام از پسرها مایل نبود اولین حرکت را انجام دهد.

هوراس، که از ماجراهاي صبح هیجان زده بود، قلبش هنوز با هیجان ترس آوري، که از اولین نگاه بر روي گراز احساس کرده بود، به شدت می تپید، ستیزه ي بچه گانه یشان به نظر بی اهمیت می رسید، و حالا، او حس بدي در مورد رفتارش در آن روز، در شش هفته ي قبل، داشت. اما نمی توانست کلماتی پیدا کند تا احساسش را به زبان آورد و هیچ دلگرمی براي انجام آن کار در حالت مصمم ویل ندید، براي همین با شانه بالا انداختنی کوتاه، شروع کرد که از کنارتاگ بگذرد و به شکارچی جوان تبریک بگوید. وقتی که این کار را کرد، پونی سیخ شد و گوش هایش راست ایستاد، و شیهه اي هشدار دهنده کشید.

ویل به بوته زار انبوه نگاهی کرد و خون در رگ هایش منجمد شد. آنجا، آن چه درست در پناه بوته ها ایستاده بود، یک گراز دیگر بود، حتی بزرگتر از آن یکی که حالا بر روي برف ها دراز کش افتاده بود. او ،وقتی که جانور عظیم الجثه با دندان هایش زمین را شخم زد، فریاد کشید:

- مراقب باشین!

موقعیت بدي بود. خطوط شکارچی ها به هم ریخته بود و اکثر آنها با حیرت و کنجکاوي از اندازه ي گراز مرده، رفته بودند تا آن را از نزدیک ببیند و شکارچی اش را تحسین کنند. اساسا تنها ویل و هوراس در مسیر گراز دوم باقی مانده بودند، ویل متوجه شد هوراس آنجاست، چون براي آن چند ثانیه ي حیاتی تردید کرده بود.

هوراس با فریاد ویل به دور خودش چرخید. او به ویل نگاه کرد و بعد چرخید تا به خطر جدید بنگرد. گراز سرش را پایین آورده بود، دوباره زمین را چاك داد و حمله کرد. همه ي اینها با سرعتی وحشتناك رخ داد. یه لحظه حیوان عظیم الجثه در حال شخم زدن زمین با دندان هایش بود و لحظه ي بعدي، با سرعت به سمت آن ها حرکت می کرد.

بدون هیچ تردیدي، هوراس خودش را بین ویل و گراز قرار داد و چرخید تا با آن رو در رو شود، در حالی که نیزه اش را همان طور که سر ردنی و بارون نشان داده بودند قرار داد. اما وقتی او این کار را کرد، پاهایش بر روي مسیر یخی در برفها سر خورد و او بدون هیچ راه گریزي بر روي پهلویش فرو افتاد و نیزه ي بلند از دستش به زمین افتاد.

هیچ وقتی براي از دست دادن وجود نداشت، هوراس بدون هیچ راه گریزي در مقابل دندان هاي غول پیکر گراز دراز شده بود. ویل پاهایش را از رکاب آزاد کرد و بر روي زمین پرید ،و در همان حین پیکانی کشید و آن را در چله ي کمان قرار داد. او می دانست که با کمان کوچک هیچ شانسی براي متوقف کردن حمله ي دیوانه وار گراز ندارد. همه ي آنچه که امیدوار بود انجام دهد آن بود که حواس حیوان عصبانی را پرت کند، و آن را از پسر بی چاره بر روي زمین دور کند.

او شلیک کرد و فورا به سمتی دوید، به دور از کارآموز سقوط کرده. او با تمام توانش فریاد کشید و دوباره شلیک کرد. پیکان ها مثل سوزن بر روي جا سوزنی، در پوست ضخیم گراز فرو میرفتند. آنها فرو می رفتند اما آسیب جدي وارد نمی کردند، اما درد آنها تمام بدن حیوان را شبیه چاقویی داغ می سوزاند. چشمان قرمز و عصبانی گراز بر روي پیکر رقصان و کوچک در طرف دیگر قفل شد و با خشم به دنبال ویل چرخید.

هیچ وقتی براي شلیک دوباره نبود. هوراس حالا در امان بود. حالا این خود ویل بود که در خطر بود. او به سرعت به پناه درختی دوید و به پشت آن پرید، درست به موقع!

حمله ي سبع گونه ي گراز درست به تنه ي درخت برخورد کرد. بدن عظیمش به تنه ي درخت برخورد کرد، آن را تا عمق ریشه هایش لرزاند، و آبشاري از برف را از شاخه هاي بالایی اش به راه انداخت.

با حیرت و شگفتی، به نظر می رسید که به خاطر تصادم با درخت، گراز هیچ چیزي حس نکرده است. گراز چند قدمی به عقب برداشت و دوباره به ویل حمله کرد. پسر دوباره به سرعت به دور تنه ي درخت چرخید، در حالی که به سختی از تکه پاره شدن توسط دندان هاي گراز اجتناب می کرد، وقتی که گراز تندر وار از کنارش رد شد.

با غرشی از خشم، حیوان بزرگ بر روي پاهایش چرخید، بر روي برف سر خورد، و دوباره به سمت او آمد. این بار، خیلی کندتر آمد، و به ویل، در آخرین لحظه، شانسی براي جاخالی دادن نداد.

گراز به سرعت جلو می آمد، با خشمی در چشمان قرمزش، و دندان هایی که به این سمت و آن سمت می چرخاند، نفس داغش در هواي منجمد کننده ي زمستان بخار می شد.

پشت سر او، ویل می توانست صداي فریاد شکارچی ها را بشنود، اما می دانست که آنها براي کمک به او خیلی دیر خواهند رسید. او پیکان دیگري در چله ي کمانش گذاشت، در حالی که می دانست هیچ شانسی براي نشانه روي بر روي نقطه ي حساس ندارد، وقتی که گراز، رودررو به سمتش می آمد.

بعد صداي تپ تپ خفه ي سم هایی بر روي برف به وجود آمد و پیکري پشمالو و کوچک داشت به سمت هیولاي خشمگین می دوید. ویل با ترسی مرگبار براي اسبش جیغ کشید:

نه، تاگ!

اما پونی کوچک به گراز عظیم الجثه حمله کرد، بر روي پاهایش چرخید و سم هاي عقبی اش را ،وقتی که در فاصله ي مناسب رسید، به هوا پرت کرد. سم هاي عقبی تاگ به دنده هاي گرازبرخورد کرد و با تمام نیروي پاهاي پشتی پونی در پشت آن لگد، گراز چرخان بر روي برف غلت خورد.

گراز به سرعت به پا شد، حتی خشمگین تر از قبل.

پونی تعادل گراز را بر هم زده بود، اما لگدش هیچ آسیب جدي وارد نکرده بود. حالا، گراز با دندان هایش به سمت تاگ حمله ور شد و ضربه زد، و پونی کوچک با ترس شیهه کشید و رقص کنان از تیررس آن دندان هاي تیز دور شد. ویل دوباره جیغ کشید:

تاگ! دور شو!

قلبش در دهانش بود. اگر آن دندان ها زخمی در تاندون هاي پاهاي کوتاه اسب وارد می کرد ،تاگ تمام عمر لنگ می شد. او نمی توانست کنار بایستد و ببیند اسبش، خودش را براي اربابش در چنین موقعیت خطرناکی قرار دهد.

او کمانش را کشید و دوباره شلیک کرد و چاقوي بلند رنجر را از کمربندش بیرون کشید و در میان برف به سمت آن جانور تندخوي بزرگ حمله ور شد.

سومین پیکان به پهلوي گراز فرو رفت. دوباره او نقطه ي حیاتی را از دست داد و فقط هیولا را زخمی کرد. ویل، وقتی که به سمت گراز می دوید فریاد می زد و جیغ می کشید تا تاگ دور شود.

گراز نزدیک شدنش را دید، پیکر کوچکی، که براي اولین بار او را به چنان جنونی گرفتار کرده بود، را بازشناخت. چشمان قرمز پر از نفرتش را بر روي ویل قفل کرد و سرش را براي آخرین حمله ي کشنده اش پایین برد. ویل دسته اي از عضله ها را در قسمت عظیم پشت گراز دید، و او خیلی دور از هر پوشش و استتاري از درختان و یا هر چیز دیگري بود تا به سمت آن بدود. او مجبور بود که این جا، در همین محوطه ي باز، با این حمله رو در رو شود.

او بر روي یک زانو نشست و با ناامیدي، وقتی که گراز حمله کرد، چاقوي لبه تیز رنجر را در رو به رویش نگه داشت. به طور مبهمی، او صداي فریاد خشن هوراس را شنید، وقتی که کارآموز جنگجو به جلو حمله ور می شد تا به ویل کمک کند، و نیزه اش آماده بود.

بعد یک صداي عمیق هیس سوت کشان بر بالاي صداي سم هاي گراز قرار گرفت، که با صداي ترق! محکم و قویی دنبال شد. گراز در میان دویدنش بر پا بلند شد، با درد و تقلایی مرگبار بر خود پیچید و در میان برف فرو افتاد، مرده مثل یک سنگ.

پیکان بلند و میله سنگین، تقریبا در پهلویش جا گرفت، در حالی که با قدرت سهمگین کمان بلند رنجر به آنجا فرو رفت. پیکان هلت درست به زیر شانه ي چپ هیولاي خشمگین برخورد کرده بود، سر پیکان در میان قلب بزرگ گراز فرو رفته بود. یک هدف گیري بی نقص.

هلت، افسار ابلارد را در میان کوه برف کشید و از روي او به پایین پرید ،و بازوهایش را به دور پسر لرزان قفل کرد. ویل، که در آسودگی نجات یافتن غرق بود، سرش را در میان پارچه ي شنل رنجر فرو برد. او نمی خواست هیچ کس، اشک هایی که از رهایی جستن از آن موقعیت بر روي صورتش جاري بود، را ببیند.

به آرامی، هلت چاقو را از میان دستان ویل بیرون کشید. او پرسید:

آخه امید داشتی با این چی کار کنی؟

ویل به طور خلاصه اي سرش را تکان داد. او نمی توانست صحبت کند. او حس کرد پوزه ي نرم تاگ به آرامی به او ضربه می زند، و به بالا نگاه کرد، به درون آن چشمان بزرگ و باهوش. بعد وقتی که شکارچی ها به دورشان جمع شدند، همهمه و آشفتگی زیادي آنجا بود، آنها با حیرت به جثه ي گراز دوم خیره مانده بودند و محکم به پشت ویل می کوبیدند، به خاطر شجاعتش. او در میانشان ایستاده بود، یک پیکر کوچک، هنوز از اشک هایی که از روي گونه هایش فرو می چکید شرمنده بود، و هیچ اهمیتی نداشت که چقدر سعی می کند جلوي فرو ریختنشان را بگیرد.

او دستی را بر روي شانه اش حس کرد و برگشت و متوجه شد که دارد به درون چشمان هوراس نگاه می کند- و کارآموز جنگجو داشت سرش را به آرامی، با تحسین و ناباوري، تکان می داد.

او گفت:

تو جونم رو نجات دادي. این شجاعانه ترین چیزي بود که تا حالا دیدم.

ویل سعی کرد با شانه بالا انداختن از تشکرات آن پسر دیگر جلوگیري کند، اما هوراس فشاري بر شانه هایش وارد کرد. او همه ي آن زمان هایی که ویل را آزار داده بود، را به یاد آورد، وقتی که براي او گردن کلفتی و قلدري کرده بود. حالا، به طور غیر ارادي پسر کوچکتر، او را از آن دندان هاي خرد کننده ي عظیم نجات داده بود. و این چیزي را ثابت می کرد، رشد و بلوغ هوراس را ،که عمل غیر ارادي خودش را فراموش کرده بود، وقتی که خودش را بین گراز وحشی و کارآموز رنجر قرار داده بود.

اما چرا، ویل؟ بعد از همه ي اینها، ما ...

او نمی توانست خودش را وادارد تا جمله اش را تمام کند، اما ویل به نوعی می دانست که چه چیزي در ذهنش می گذرد. ویل گفت:

هوراس، ممکنه در گذشته در حال کشمکش و جنگ بوده باشیم، اما ازت متنفر نیستم. من هرگز ازت متنفر نبودم.

هوراس یک بار سري به موافقت تکان داد، نگاهی از درك بر روي صورتش نقش بست. بعد به نظر می رسید که تصمیمی گرفته است. او با صدایی مصمم گفت:

من زندگی ام رو بهت بدهکارم. هرگز این بدهکاري رو فراموش نمی کنم. اگه یه روزي به یه دوست نیاز داشتی، اگه کمک لازم داشتی، می تونی روي من حساب کنی و خبرم کنی.

دو پسر چند لحظه اي به صورت یکدیگر خیره شدند، بعد هوراس دستش را دراز کرد و ویل آن را گرفت. حلقه ي شوالیه ها به دور آنها ساکت بود، شاهد آن لحظه بودند، اما نمی خواستند در آن لحظه وقفه اي ایجاد کنند، در این لحظه ي مهم براي هر دو پسر.

بعد بارون ارالد گامی به جلو برداشت و دستانش را به دور هر دوي آنها بست. او از ته قلب گفت:

خیلی خوب عمل کردین، هر دوتاتون!

و شوالیه هاي دیگر تاییدات و تحسیناتشان را بیان کردند.

بارون با خوشحالی لبخند زد. روي هم رفته صبح بی نظیري بود. کمی هیجان. دو گراز بزرگ کشته شده بودند. و حالا دو تا از تحت الحمایه هایش، نوعی پیوند خاص را بین خودشان ایجاد کردند که فقط در مواجهه با خطري مشترك به وجود می آمد. او رو به گروه بزرگ گفت:

- ما دو تا مرد جوون خوب این جا داریم!

و دوباره هم نوایی صمیمانه اي از موافقت به وجود آمد.

هلت، ردنی، شماها می تونید هر دوتاتون به کارآموزانتون افتخار کنید!

سر ردنی جواب داد:

در واقع افتخار می کنیم، سرورم.

او با تایید رو به هوراس سري تکان داد. او ،لحظه اي که آن پسر بدون هیچ تردیدي با آن حمله رو در رو شده بود، را مشاهده کرده بود. و پیشنهاد گشاده روي هوراس براي دوستی به ویل را تایید می کرد. ردنی به خوبی آن لحظه را به یاد می آورد که آن ها را در روز جشن برداشت در حال جنگ و دعوا دیده بود. به نظر می رسید حالا آن ستیزه جویی هاي بچه گانه را پشت سر گذاشته اند و حس عمیقی از رضایت، براي این که در روز انتخاب، هوراس را برگزیده بود، در خودش حس می کرد.

هلت، در جاي خودش، هیچ نگفت. اما وقتی ویل برگشت و به استادش نگاه کرد، رنجر مو خاکستري به چشمانش خیره شد و به سادگی سري به موافقت تکان داد. و ویل می دانست، آن حرکت معادل با سه هوراي صمیمانه از سوي هلت است.

/

در چند روز بعد از شکار گراز، ویل متوجه تغییري در رفتار دیگران با خودش شد. مطمئنا ستایشی محض، و حتی احترام، در شیوه اي که مردم با او صحبت میکردند، و وقتی که او عبور می کرد نگاهش می کردند، وجود داشت.