عسل

فصل چهار

شما ھم حال ما را نمی پرسید.

ببین عسل . من الآن حال خودم را ھم نمی فھمم. مادرت گذاشتھ و رفتھ ، اصلا انگار نھ انگار کھ ...آخ! خدای من . دیوانھ نشوم خوب است.

دلم برای مادر تنگ شده. آخر چرا اذیتش می کردی؟

او با من لجبازی می کرد ، می خواست مرا عصبانی کند تا بر سرش فریاد بکشم و او را بزنم ، تا بتواند بھ این بھانھ چند روزی را قھر کند ... ھمھ ی تلاش من خوشبخت کردن او بود اما خودش نخواست ، رفت و یقین دارم روزی پشیمان بر می گردد.

صبح زود از خانھ خارج شدم ...با دیدنش جانی دوباره گرفتھ و بھ مدرسھ رفتم. در راھرو نگاھم بھ آقای یگانھ افتاد کھ داشت با یکی از دخترھای سال چھارمی حرف می زد نخست خیال کردم صحبتشان در مورد درس است اما با نزدیک تر شدن من حرف ھایشان را قطع کرده و از ھم خدافظی کردند . بی اختیار این موضوع را بھ فاختھ گفتم ، با ناراحتی گفت : احتمالا آن دختر سوگل بوده... او دارد خودش را برای کنکور آماده می سازد.

آن روز فاختھ تا زنگ آخر بی مھابا گریست و ساکت بود.

در راه خانھ دوباره دیدمش . ھمان پسر سیاه پوش و زیبا... با متانت و غروری کھ او را از دیگران متمایز ساختھ بود... نگاھم در نگاھش گره خورد و لبخندی کم رنگ بر لبش نشست منتظر بودم چیزی بگوید اما ھیچ...

چھ شانسی داشتم من!؟ وقتی مادرم دوستم نداشت دیگر از یک غریبھ چھ انتظاری می رفت!

چرا مرا در این دوراھی گذاشتھ بود وعذابم می داد؟ اگر حرفی داشت باید می گفت و گرنھ چرا چشم بھ راھم می ماند؟

شب جمعھ بود و آسمان خیس و بارانی. از تصور اینکھ فردا آن غریبھ را نمی دیدم غمی سنگین بر قلبم نشست، زیر لب گفتم: فردا تعطیل است.

پدر لبخندی زد و گفت: خوشحال نیستی؟ می توانی راحت بخوابی.

بھ سادگی پدر لحظھ ای خنده ام گرفت، من حاضر بودم ھرگز نخوابم و لحظھ ای دیگرآن غریبھ را ببینم . آخ! پدر چھ می دانست ...؟ ھیچ چیز.

فواد را در آغوش گرفتم و با انگشتانش بازی کردم ... مرجان بھ خواھش من مرتب بھ او آب میوه تازه میداد و مواظبش بود.

بھ آشپز خانھ رفتم، مشغول تھیھ ی شام بود.

با دیدن من لبخندی زد و گفت: اسم تو را چھ کسی عسل گذاشتھ؟

می دانستم منظورش چیست ، از وقتی بھ خانھ ما آمده بود فقط اخم می کردم و بھانھ می گرفتم.

زیر لب گفتم: تو ھم اگر دل تنگ بودی نمی توانستی بخندی ...

می فھمم. من وقتی ده سالھ بودم مادرم مرد. پدرم با زن دیگری ازدواج کرد ومن نزد مادر بزرگم رفتم . خوب او زیاد حوصلھ ی مرا نداشت... دو سال تحملم کرد و دیگر نتوانست.

آه سردی کشید و گفت: من مجبور شدم از دواج کنم. آن ھم با چھ کسی؟نگاھش کردم.

ادامھ داد: پنجاه سال داشت ، بی انصاف زندگی ام را سیاه کرد. خانم خانھ کس دیگری بود من را برای کار کردن می خواست . وقتی کھ مرد سوگند خوردم کھ دیگر ازدواج نکنم و برای این کھ در آمدی داشتھ باشم در خانھ ھای مردم کار کردم.

چند سال داری؟

بیست و شش سال. باور می کنی؟شگفت زده شده بودم تاکنون فکر می کردم ھم سن و سال پدرم است! روزگار چقدر زود جوانی اش را از او ربوده بود.

عسل تو خیلی زیبایی، مواظب باش. شنیده ام انسان ھای زیبا خوشبخت نمی شوند.

اگر چھ حرف ھایش را باور نکردم اما ناخواستھ قطره ای اشک از چشمانم فرو چکید ...بھ چھره ی مرجان بیشتر خیره شدم... ھنوز تھ مانده ھای زیبایی بر صورتش پیدا بود . ھر چھ بیشتر دقت کردم زیباتر دیدمش... پس زیبا بود کھ خوشبخت نبود ...

آن روز دلم می خواست فقط گریھ کنم، پیش از این ھم جمعھ ھا را دوست نداشتم.

مادر رفتھ و این جمعھ نھ مادر را می بینم و نھ آن غریبھ را...

فواد در حالیکھ خوابیده بود سعی داشت خودش را بھ من برساند. با شگفتی نگاھش کردم ، ھرچقدر نزدیک تر می شد صدای نفس زدن ھایش را بھتر می شنیدم. با بلند شدن فریادی کھ از شادی قلبم برخواستھ بود ، پدر سراسیمھ وارد اتاق شد. او ھم چون من غافل گیر شده بود .حالا دیگر فواد در آغوشم لبخند می زد. چھ لحظھ ی زیبایی بود! حتی چشمان پدر از شادی می درخشیدند.

او آنقدر ھیجان زده شد کھ گفت: شام را بیرون می خوریم.

انگار فواد ھم فھمیده بود کھ با این تلاشش شادی را بھ خانھ ی ما آورده است.

این نخستین حرکت او برای ادامھ زندگی بود. پدر او را در آغوشش گرفت و گونھھایش را غرق در بوسھ کرد. فواد فقط می خندید... انگار درد برای ساعتی رھایش کرده بود.

بھ رستورانی نزدیک خانھ رفتیم، مرجان ھم شریک شادیمان شد. چقدر دلم می خواست مادر امروز کودکش را می دید و می فھمید کھ فواد خودش را برای مرگ آماده نکرده بلکھ تمام تقلایش برای زندگیست.

ھنگام خواب نوازشش کردم آخر او جمعھ ی دلگیرم را چراغانی کرده بود.

وقتی بیدار شدم ، کنارم نبود .با نگرانی از اتاق خارج شدم کھ پدر را دیدم. لبخندی زد و گفت : نگران نباش. صبح دیدم خودش را بھ اتاق من رسانده و کنارم خوابیده است.

این پسر عجب دوست داشتنی شده.

لبخندی زدم . دلم می خواست از خوشحالی گریھ کنم ، بھ مرجان سپردم بیشتر مواظبش باشد.

با دیدن غریبھ خوشبختی ام دو چندان شد. نمی دانم خودش می دانست این چنین سلطان رویاھایم شده است؟ می دانست اگر روزی سر راھم قرار نگیرد دیوانھ می شوم! حتما می دانست کھ ھر روز می آمد و بھ من زندگی می بخشید.

تصمیم داشتم موضوع را بھ فاختھ بگویم. پس از پایان حرف ھایم گفت: اسمش چیست؟- نمی دانم.

چند سالھ است؟

شانھ ھایم را با افسوس بالا انداختم.

مطمئنی دوستت دارد؟

قطرات اشک صورتم را پوشاند ، من ھیچ چیز نمی دانستم.

فاختھ در حالیکھ شگفت زده شده بود گفت: حداقل می دانی چھ شکلی است؟

لبخندی زده و گفتم: ھمانندش را تا بھ حال ندیده ام . چشمانش آنقدر سیاه و گیراست کھ گاه مرا می ترساند ، موھایش سیاه و سبزه رو است.

اینھا کھ می گویی بھ نظرم شبیھ آقای یگانھ است.

آخ ! خدای من. نھ، باید او را ببینی ، ھمتایی ندارد.

لبخندی زد و گفت: بھ من نشانش می دھی؟

البتھ. ھمین امروز .

با من ھم گام شد و سر انجام وارد کوچھ شدیم ، آنجا بود مثل ھمیشھ. زیر لب گفتم:

خودش است.

برای لحظھای نتوانست حرکتی بکند ، گویی نفس در سینھ اش محبوس شده و بھ سختی توانستم دوباره او را با خویش ھمراه کنم .

بھ در خانھ ی ما کھ رسیدیم ، زمزمھ کرد: حق با تو است عسل . بی ھمتاست. چھمتانتی داشت این پسر! حتی لحظھ ای نگاھم نکرد ، خیره بھ چشمان تو بود. تو را می خواھد عسل.

حرف ھای فاختھ مرا لبریز از شادی می کرد ، ھر دو از شدت ھیجان می لرزیدیم.

پس بھ نظرت پسر خوبی است؟

خوب؟ چھ می گویی عسل ، اجازه نده از دستت برود. این خوشبختی است کھ بھ انتظارت ایستاده پس بھ سویش برو.

نمی شود فاختھ ، او باید بھ سوی من بیاید ، او باید شروع کند ، نھ من.

خوب البتھ حق با توست. ولی شک مکن کھ دیوانھ ات شده. البتھ او ھم حق دارد.

مسخره ام می کنی؟

لبخندی زد وگفت: البتھ بھ پای او کھ نمی رسی اما خوب تو دختر مغروری ھستی مانند خودش.

با اندوه بھ چشمان من خیره شد وگفت: اما من یقین دارم آقای یگانھ ھیچ توجھی بھ من ندارد ، من برایش یک شاگرد ھستم ،آن ھم از نوع خنگش.

دستش را بھ گرمی فشرده و گفتم: حالا کھ تا این جا آمدی بھتر است فواد را ھم ببینی.

نگاھی بھ ساعتش انداخت و گفت: باشد.

با دیدن فواد لبخندی زد و در آغوشش گرفت.

باور نمی کنم ، این کودک اصلا غریبی نمی کند ، انگار سال ھاست کھ مرا می شناسد.

-او ھمیشھ محتاج نوازش شدن است ، دست محبت کسی را پس نمی زند.

خیلی دوست داشتنی است. مادرت چگونھ توانستھ رھایش کند؟ ھنوز خیلی کوچک است!

البتھ ولی من حال بدتری دارم . من بھ او بیشتر احتیاج داشتم مخصوصا حالا با وجود این غریبھ...

لبخندی بر لبم نشست و ادامھ دادم : بھ نظرت روزی با او ھم کلام می شوم؟بوسھ ای بر گونھ ی فواد زد و گفت: یقین دارم آن روز خیلی نزدیک است.

آخ ! خدای من. اگر یک روز آن غریبھ برایم آشنا می شد!

فاختھ رفت و مرا در اندیشھ ھای زیبایم تنھا گذاشت.

فواد انگشت مرا در دھان گرفت و فشار داد ، فکر می کنم می خواھد دندان در بیاورد و درد دیگری بھ دردھایش اضافھ شده بود.

چشمانم سنگین شده و بھ خواب فرو رفتم .

بیدار شو عسل ، فواد نیست.

دقیقھ ای طول کشید تا معنی حرف پدر را بفھمم. با پریشانی دنبالش گشتیم اما او نبود ، پدر بیرون رفت می ترسید کھ فواد از خانھ خارج شده باشد روی مبل نشستم و بی اختیار گریھ کردم ، فواد را می خواستم ...آن چشمان گودرفتھ ی زیبا... دستان کوچکو داغ...

پدر برگشت ، اما بدون فواد... او ھم نگران و عصبی شده بود.

اسمش را فریاد زدم کھ صدای خفیفی از داخل کمد مادر شنیده شد. در را باز کردم ، فواد بود کھ در گوشھ ای از کمد نشستھ ، انگشت شصتش را در دھان گذاشتھ بود و می مکید . با دیدن من لبخندی زد و دست ھایش را بھ سویم دراز کرد ، او را در آغوش فشردم .

پدر با دیدن فواد لبخندی بھ آسودگی کشید و گفت: تو ھم دلتنگ مادرت بودی؟فواد بھ چشمان پدر خیره شد . او از مادر جز آن بوسھ ی گرمی کھ روز رفتن بر پیشانی اش زده بود چیزی بھ یاد نداشت. در حقیقت او دل تنگی زنی شده بود کھ یک شب ، یک ساعت در یک دقیقھ بھ او گفتھ بود " دوستت دارم"

صبح با سختی بیدار شدم ، تنھا اشتیاق دیدن آن غریبھ بود کھ مرا وادار بھ رفتن می کرد . او را دیدم و نگاھم با نگاھش گره خورد. در درونم غوغایی بر پا بود. نفس ھایم بھ شماره افتاده بودند و انگشتانم می لرزیدند . نمی دانم آن غریبھ کھ بود کھ وقتی او را می دیدم بیشتر دلتنگش می شدم... وقتی روبھ رویم بود انگار فرسنگ ھا با من فاصلھ داشت و شب ھا کھ چھره اش در قلبم جان می گرفت از ھمیشھ بھ من نزدیک تر....

وقتی بھ مدرسھ رسیدم ، وقتی وارد کلاس شدم، وقتی روی نیمکتم نشستم ، دیگر بغض من شکست.

فاختھ با پریشانی پرسید: برای مادرت اتفاقی افتاده؟ نکند برای فواد !

نھ فاختھ برای مادرم نیست. وقتی بھ مادر فکر می کنم در برابر چشمانم زنی زیبا با موھای سیاه نقش می بندد کھ نامش مادر است ... زنی کھ ھمیشھ می گفت ما باعث بدبختی اش شده ایم و او اسیر ما شده و سر انجام بھ دنبال خوشبختی اش رفت و آینده ی ما را لگد مال کرد . فاختھ من برای کس دیگری گریھ می کنم. برای نیمی از وجودم... نھ ...نھ برای تمام وجودم. کسی کھ نگاھش با ھمھ ی سلول ھایم پیوند می خورد و من لحظھ ای بدون او نمی توانم زندگی کنم اما با این حال ، ھمیشھ بدون او ھستم. می دانی این احساس برای یک قلب ھفده سالھ بزرگ تر از آن است کھ بتوانم درکش کنم یا احساسم را بھ تو بگویم. فقط می دانم ھر بار با دیدن او چیزی در درون من فرو می ریزد و من انگار گم می شوم. گوئی در امواج طوفانی دریا غوطھ ورم... اما او ھیچ تلاشی برای نجات من نمی کند، شاید می خواھد آنقدر دست و پا بزنم تا اینکھ بمیرم ....

فاختھ دستانم را در دست خود گرفت و گفت: می دانم چھ حسی داری ، تو عاشق شده ای.

عشق؟

می ترسیدم از عشق.. از بی صدا قربانی شدن...

آخ ! فاختھ اگر روزی نیاید چھ کنم؟

ای وای بر اسیری کز یاد رفتھ باشد... در دام مانده باشد ، صیاد رفتھ باشد.

آن روز تنھا چیزی کھ بر زخم قلبم مرحم می گذاشت دیدن دوباره ی آن غریبھ بود.