عسل

فصل شانزده

دلم می خواست گوشی را بر سر جایش بکویم کھ گفت : می دانم غافل گیر شدی ، اما بھ حرف ھایم گوش بده. من بھ تو علاقھ مند شده بودم، این را زمانی فھمیدم کھ تو از مدرسھ رفتی و من فھمیدم کلاس بدون تو خالی شده است . مجبور شدم برای پیدا کردن شماره ات از فاختھ استفاده بکنم چون او تنھا دوست تو بود ، بھ بھانھ ی آن را از فاختھ گرفتم ، ھرگز حدس نمی زد برای چھ می خواھم.

گوشی را سر جایش کوبیده و با صدای بلند گریستم . آنقدر غمگین و عصبانی بودم کھ ھیچ چیز آرامم نمی کرد . چشمان قھوه ای رنگ فاختھ لحظھ ای از برابر چشمانم محو نمی شد ... بھ خودم و فاختھ لعنت می فرستادم و ناسزا می گفتم. ھمان کسی کھ از او متنفر بودم ، زنگ زده و از دوست داشتن می گفت ! ای کاش مرده بودم پیش از آنکھ با آقای یگانھ حرف بزنم. نمی دانستم چگونھ باید مجازاتش کنم ، بخاطر گستاخی اش ... بھ خاطر اینکھ احساس فاختھ را بھ بازی گرفتھ بود... خدای من! ھمھ چیز شبیھ یک کابوس است .

تلفن دوباره زنگ خورد . دوباره او بود با آن حرف ھای شکنجھ گر: خوب گوش بده عسل، من قصد مزاحمت ندارم. می پذیرم کھ در این میان فاختھ را بازی دادم اما مجبور بودم. می خواھم مدتی برای آشنایی با ھم حرف بزنیم . حالا نظر تو چیست؟- دلم می خواھد فاختھ مھیار حقیقی را بشناسد و بداند کھ در تمام این مدت عشق پاک و بی ریایش را خرج کسی کرده کھ مفت نمی ارزد .

درست حرف بزن عسل .

عسل نھ ، خانم نیایش . در ضمن من فقط می توانم اینگونھ حرف بزنم ، یعنی حقیقت را بگویم .

با طنین خشمگینی کھ سعی در آرام کردنش داشت گفت: تو از دست من عصبانی ھستی؟

بغضم را فرو داده و گفتم: فقط عصبانی؟ نھ خیلی بیشتر...خیلی عمیق تر... من از تو متنفرم .

خندید و گفت: حتی اگر من دوستت داشتھ باشم؟

نمی دانستم چھ بگویم تا بفھمد چقدر از او بیزارم . زیر لب گفتم: برو بھ جھنم.

گوشی را گذاشتھ و نفس عمیقی کشیدم. تلفن دوباره زنگ خورد اما بر نداشتھ و گریستم . نمی دانم چرا تمام حوادث بد دنیا برای من رخ می داد؟ غریبھ ای کھ دوستش داشتم از من سراغی نمی گرفت.. اصلا تقصیر او بود . چرا بھ سراغم نمی آمد؟ زیرلب گفتم: بیا غریبھ ام ، غریبھ ی نا مھربانم... مگر من چھ کرده ام کھ دوستم نداری !

حالا بھ فاختھ چھ می گفتم؟ شاید بھتر باشد او چیزی نداند ، بھ یقین اینگونھ کمتر دلش می شکند . ھنگام شب فاختھ بھ من زنگ زد و گریست. می دانستم چھ شده ، من ھم گریھ کردم . بھ سختی گفت: مھیار ساعتی پیش بھ من زنگ زد و گفت کھ ما بھ درد ھم نمی خوریم .

نفس عمیقی کشیده و گفتم: پدرت ھم فھمید؟

بلھ. بھ پدرم گفتم ، عصبانی شد و گفت کھ او ما را مسخره ی خودش کرده است .

از اینکھ آقای یگانھ حرفی از من نزده بود خرسند شدم چرا کھ دلم نمی خواست فاختھ را ھم از دست بدھم .

حالا چھ می کنی فاختھ؟

احساس بدی دارم... مثل پذیرفتن شکست . کاش ھرگز نگفتھ بودم کھ دوستش دارم.

حرفش را تایید کرده و گفتم : فراموشش کن، او لایق تو نبود .

شاید ھم من لایقش نبودم .

فاختھ خداحافظی کرد و مرا در دنیایی از غم رھا کرد .

امروز تصمیم دارم بھ ھیچ تلفنی پاسخ ندھم و فقط با فواد و پدر باشم ، مریم بھ خاطر بیماری پدرش چند روز در خانھ نیست و ما فرصت داریم با ھم تنھا باشیم . غذای مورد علاقھ ی پدر را درست کرده و منتظرش نشستم وقتی پدر آمد ، خودش را روی کاناپھ رھا کرد . ھنگام صرف شام لبخندی زد و گفت: دوباره دختر خوبی شدی!

غذا را کشید ه و گفتم : پدر دلت می خواھد برویم مسافرت؟غذایش را فرو داد و گفت: عالی است .

بدون مریم؟

پدر خندید و گفت : باشد اما من خیلی گرفتارم .

این یعنی نھ پدر؟

سکوت کرد ، با اینکھ ناراحت شده بودم سعی کردم آرامش بھ وجود آمده را زائل نکنم.

در تمام این چند روز با پدر بھ گردش رفتیم و بھ ھیچ تلفنی پاسخ ندادم .

امروز مریم بازگشت، خوشحال و بی قرار بود. نمی دانستم چھ شده ! در سکوت کارھایش را انجام می داد و مرتب بھ ساعت نگاه می کرد ، انگار کار مھمی با پدر داشت.

سرانجام او وارد شد و مریم بھ سوی در دوید . کت پدر را گرفتھ و برایش فنجانی قھوه آورد.

اتفاقی افتاده مریم؟

برایت میگویم نادر... فعلا قھوه ات را بنوش.

پدر قھوه را لاجرعھ سر کشید و بھ چشمان مریم خیره شد .

من و فواد ھم کنار پدر نشستیم ، دلم خبر از حادثھ ی بدی می داد . زیر لب گفت: عسل می توانی یکی از عکس ھای مادرت را بھ من نشان بدھی؟خدای من! عکس را برای چھ می خواست؟پدر گفت: آن را برای چھ می خواھی؟

مریم لبخند پر مفھومی زد و گفت: کمی صبر داشتھ باش نادر... باید مطمئن بشوم.

بھ خواھش پدر یکی از عکس ھای مادر را بھ او دادم . با تحسین نگاھش کرد و گفت:

خیلی زیباست ، اما افسوس کھ انسان نیست.

بھ یقین مریم بھ مادر حسادت می کرد اما انگار کھ آن روز بھ منظور دیگری این موضوع را پیش کشیده بود. پدر خشمگین شد و بھ من نگاه کرد ، نمی دانم با کدام شھامت آنقدر گستاخ شده بود ! مریم لبخند دیگری زد و گفت: خوب کدامین انسان می تواند این کار را با فرزندش بکند ! نگاه غمگینی بھ فواد انداخت و ادامھ داد: بھ راستی یک مادر می تواند کودکش را از بین برده و وقتی از لطف تقدیرش زنده ماند ، رھایش کرده و برود؟

پدر با طنینی خشمگین گفت: خوب کھ چھ؟ این یک بحث قدیمی است .

اینبار بھ من نگاه کرد و گفت: مادرت چگونھ توانست دختر نوجوانش را بھ حال خودش رھا کند! اگر او بود حتما تو بھ درست ادامھ می دادی و از دبیرستان اخراج نمی شدی .

این بار پدر فریاد زد: تمامش کن مریم.

اما او تمامش نکرد ، بلکھ اینبار با طنینی محکم تر ادامھ داد: عسل می دانی ھم اکنون آن بھ ظاھر مادر در پاریس چھ می کند؟زیر لب گفتم: نمی دانم...

- نکند خیال می کنی دکتر شده و بیمارانش را ویزیت می کند....؟ یا شاید ھم منشی یک شرکت خیلی بزرگ... شاید ھم کنار شاھین خوشبخت ترین زن دنیاست و قصد دارد بچھ دار شده و این بار برای کودکش مادری کند؟

مریم از کیفش مجلھ ای را بیرون کشید و گفت: شاید ھم ترجیح داده مانکن مجلھ ھای خارجی بشود ، بھ ھر حال او خیلی زیباست و....

پدر مجلھ را از دستش بیرون کشید و با پریشانی بھ عکس ھایش خیره شد . خدای من!

عکس مادر بود ، مادر زیبای من در لباسھای نیمھ برھنھ و در حالت ھای مختلف، دست در دست مردان انگلیسی... یک جا با دامن کوتاه آبی و یک جا با دامن کوتاه زرد...عجب آرایش موھایی! عجب چشمان فریبنده ای! احساس تھوع پیدا کرده و بھ سختی خودم را نگھ داشتم .

مریم گفت: خوب حالا فھمیدی چھ مادر بی ارزشی داری؟

پدر بھ عکس مادر خیره شده بود ، یک زن با موھای طلائی بلند و پیراھنی کوتاه وقرمز رنگ روی تاب نشستھ و مردی تظاھر می کرد کھ او را تاب می دھد...

حالم از بوسھ ھای مادر بھ ھم می خورد. دستم را روی شانھ ی پدر گذاشتم اما احساسنکرد آخر پدر بی صدا شکستھ و تمام شده بود . یک قطره اشک در چشمانش سرگردان بود و شک داشت فرو بریزد ، مادر حریم پدر را شکستھ بود ...حریم من ...حریم ایران من.

پدر تمام عکس ھا را با دقت نگاه می کرد و انگار در ھر عکسی تباھی زندگی و عشقش را مرور می کرد و و قتی بھ صفحھ ی آخر می رسید دوباره بھ عقب بر می گشت . مادر گناھی کرده بود کھ با ھیچ توبھ ای بخشیده نمی شد اگر خدا و پدر ھم او را می بخشیدند من نمی بخشیدم ، چرا کھ مادر فقط مال ما بود ، فقط مال من...

پدر نگاھم کرد ، نگاھش کردم و ھر دو گریستیم . پس از ساعتی بھ اتاقم رفتھ و شماره مادر را گرفتم. افسوس کھ ھیچ کس گوشی را بر نداشت تا بگویم دیگر ھرگز دوستت ندارم .

افکار عجیبی بر مغزم ھجوم آورده و من قادر بھ دفع آنان نبودم ، کار مادر از بی وفائی گذشتھ بود بیشتر شبیھ یک کابوس می ماند کابوسی کھ من و پدر را در خودش بلعیده بود...

صدای مریم را می شنیدم کھ می گفت: وقتی برای دادن پارچھ بھ خانھ ی ھمسایھ ی پدرم رفتم این مجلھ را بھ من نشان داد و گفت کھ ژورنال کاملا جدید و زیبایی است کھ حتما می توانم لباس مورد علاقھ ام را در آن پیدا کنم. حتی تاکید کرد کھ این مجلھ در سراسر دنیا فروش فوق العاده ای دارد ... وقتی مجلھ را ورق می زدم ، با دیدن شھره باور نکردم...باورکردنی نبود کھ یک زن ایرانی بتواند جایگزین مانکن ھای خارجی بشود ، این بسیار شگفت انگیز و در عین حال شرم آور است . پدر را دیدم کھ بی اعتنا بھ حرف ھای مریم در آستانھ ی در اتاقم ایستاده و ھم چون زمانی کھ فھمیده بود مادر ازدواج کرده اشک می ریخت اما این بار نھ برای از دست دادن ھمیشگی مادر بلکھ برای عشق و زندگی ای کھ تباه شده بود ، پدر بر ویرانھ ھای عشقش گریھ می کرد.

زیر لب گفت: مادرت با آبرو ی ما چھ کرد ؟

اشکی را از روی گونھ ام زدوده و گفتم: دیگر ھرگز مادرم را نمی بینم مگر در مجلھ ھای خارجی ، پدر این وحشتناک است .

ھمان جا روی زمین نشست و با دست صورتش را پوشاند . می دانستم چھ حالی دارد.

مادر با تعصبات و غیرت پدرم چھ کرده بود! آه اگر غریبھ ام با من چنین می کرد ! آه از این عشق... آه از دل بستگی...

اگر روزی دوباره مادرت را ببینم ، او را زنده نخواھم گذاشت.

با پریشانی بھ پدر نگاه کردم کھ ببینم تا چھ حد از روی احساس حرف زده است ، اما انگار پدر آن لحظھ تصمیم مھمی گرفت کھ بھ چھره اش آرامشی شگفت بخشید . امروز فاختھ بھ دیدنم آمد، چھره اش آنقدر استخوانی و غمگین شده بود کھ بھ زحمتمی شد او را شناخت. خیال می کردم دیگر حرفی از او نمی زند اما او با طنینی لبریزاز غم گفت : دیروز آقای یگانھ شیرینی ازدواجش را بین دبیرھای دیگر پخش میکرد .

لبخند غمگینی زده و گفتم : چنین مردی لیاقت تو را نداشت فاختھ .

فراموش کن عسل، تو حال مرا نمی فھمی .

دست ھایش را بھ گرمی فشرده و گفتم: می فھمم باور کن. من ھم ھمانند تو دلتنگم ، ھر دو نفر ما در این بازی تنھا ماندیم .

بازی؟ بلھ حق با تو است بیشتر شبیھ یک بازی بود ، آن ھا خوب ما را بھ بازی گرفتند .

فواد خودش را بھ آغوش او رساند و روی پاھایش نشست . فاختھ لبخندی زد و گفت:

خبر خوبی برایت دارم. دیروز دیدمش....

احساس کردم برای لحظھ ای خون در رگ ھایم منبسط شد .

خدای من! کجا؟ با کھ بود؟

دیروز برای خریدن بوم نقاشی وارد مغازه ای شدم کھ نزدیک خانھ ی مادر بزرگم بود، او را دیدم . تنھای تنھا بود ، ھم چون ھمیشھ .

لبخند گرمی بر لبم نقش بست و انگار بھ یکباره تمام غم ھای زندگی از خاطرم رخت بر بست .

بوم نقاشی؟

فاختھ تکھ کاغذی را بھ دستم داد و گفت: آدرس ھمان مغازه است ، فقط کمی از خانھ ی شما دور است ، اما می دانم کھ ارزشش را دارد کھ در آنجا منتظرش بمانی.

-چرا خیال می کنی او باز ھم بھ آنجا می رود؟

خیلی ساده است عسل ، چون او ھم ھمانند من نقاشی می کند و این بوم ھا لازمھ ی کار اوست . پس از رفتنش من از فروشنده سوال کردم کھ او را می شناسد؟ او ھم در جواب گفت کھ مشتری من است و اغلب بھ اینجا می آید .

قلبم از شادی آنچنان می تپید کھ احساس می کردم فاختھ ھم صدای ضربان ھایش را می شنود . دلم می خواست فاختھ تمام جزئیات را برای من بگوید اما او نگاه کوتاھی بھ ساعتش انداخت و گفت : باید بروم .

فاختھ بھ تو نگاه کرد؟

نھ او بھ ھیچ کس توجھی ندارد ، مگر بھ تو .