عسل

فصل هفده

وقتی فاختھ رفت ، ھنوز طنین صدایش در گوش من بود : بھ ھیچ کس توجھی ندارد مگر بھ تو.

خدای من ! عجب روز زیبایی بود.

صبح زود بیدار شده و قشنگترین لباسم را بر تن کردم، با رژ لب و ریمل صورتم راآرایش کرده و موھایم را بھ زیبایی درست کردم . دلم می خواست آنقدر زیبا و دوستداشتنی بشوم کھ اگر با روبھ رو شدم بتوانم توجھش را بھ سوی خویش جلب کنم .وقتیاز اتاقم خارج شدم پدر نگاه پر از مفھومی بھ من انداخت و پرسیدکھ کجا می روم؟مریم از آشپزخانھ بیرون آمد ، با شگفتی نگاھم کرد و گفت : عسل با این قیافھ کھ برای خودش درست کرده کجا می رود؟لبخندی زده و گفتم : می روم خرید .

پدر مانع من نشد اما وقتی می خواستم از خانھ خارج شوم ، شنیدم کھ بھ مریم می گفت : فقط ھمین را کم داشت، دختر دیوانھ .

سوار تاکسی شده و کاغذ را بھ دستش سپردم ، روبھ روی مغازه ایستاده و بھ ساعتم خیره شدم . یک ساعت زود تر و یک ساعت بیشتر از زمانی کھ فاختھ غریبھ ام را دیده بود بھ انتظار ایستادم اما ندیدمش . می دانستم حماقت می کنم اما دلم نمی خواست تنھا شانس زندگی ام را از دست بدھم ، حتی اگر اینکار دیوانگی محض باشد . من در تسخیر عشق بودم و ھر چھ می کردم عشق بود و عشق...

حتی اگر شده تمام روزھای یک ھفتھ و روزھای یک ماه و روزھای یکسال آنجا در انتظارش می ماندم تا سرانجام روزی ببینمش و این بھ تمام خستگی ھا و نگاه ھای پرسش گر دیگران می ارزید. مھم نیست پدر و مریم در موردم چھ فکر کنند ، مھم این است کھ من تمام تلاشم را برای دیدن او کرده ام . باید او را دیده و این بار از احساسش می پرسیدم . دیگر این غرور لعنتی را نمی خواستم من دلتنگ بودم ، تمام سلول ھای بدنم این را می گفتند و التماس دیدن او را می کردند . انگار تمام وجودم بھ سویش کشیده می شد . عقل من ھیچ فرمانی نمی داد، چرا کھ این احساس بود کھ عنان زندگی ام را در دست گرفتھ و نمی دانم مرا بھ کجا می برد!

با تاریک شدن ھوا بھ سوی خانھ بر گشتم در حالیکھ اندوه در تمامی قلبم سایھ افکنده بود .

پدر بھ دنبال من وارد اتاق شد و سیگاری روشن کرد .

کجا بودی؟

جای خاصی نبودم پدر .

-جای خاصی نبودم، فقط ھمین عسل؟

بھ چشمان پدر نگاه کردم ، خشمگین و دل سرد کننده بودند . کمی جلوتر آمد و گفت: می خواھی مریم را نسبت بھ خودت بد بین تر کنی؟ او ھمین گونھ ھم تو را دختر خوبی نمی داند.

شاید چون من دختر خوبی نیستم ، اگر خوب بودم شب عروسی تان آنقدر مرا نمی زدید.

احساس کردم ھنوز ھم جای ضربات کمر بند پدر بر روی بازوھا و پشتم می سوزد . پدر کمی آرام تر شد وگفت : من آن روز اشتباه کردم ، این رفتار من باعث شد مریم خودش را آزاد بداند کھ ھر حرفی بزند اما تو ھم کمی بھ فکر آبروی من باش .

خیلی دلم می خواست بھ پدر بگویم پس آبروی من چھ می شود؟ آن را از مادر بخواھمیا از تو؟ خدای من ! ھیچ کس نمی داند من چقدر در بازی آن دو شکست خورده وزخمی شده بودم .

بھ ھرحال باید بدانم کجا بودی؟

کاش می توانستم بھ پدر بگویم امروز در جایی بودم کھ امید کوچکی می رفت در آنجا چشمان سیاه غریبھ ای را ببینم کھ بھ زندگی ام وسعتی بی انتھا بخشید و تا روزی کھ این دیدار صورت نگیرد تمام وجودم در تشویش و انتظار بھ سر خواھد برد. اما اگر پدر بفھمد من عاشق شده ام حتما این قلب بی قرار را بھ ریشخند گرفتھ و دفنش می کند .

پس از رفتن پدر شماره ی مادر را گرفتھ و مدتی گوشی را نگھ داشتم ، سرانجام در نھایت ناباوری صدایش را شنیدم.

سلام مادر...

سلام عسلم.

بغضی گلویم را می فشرد و قطرات اشک بی صدا بر روی گونھ ام می نشستند.

عسل چرا حرف نمی زنی؟ من خیلی گرفتارم.

نتوانستم حرف بزنم، اشک و بغض و دلتنگی و نفرت و تنھایی و خشم مغلوبم کرده بودند .

من باید بروم، بعدا تماس بگیر عزیزم.

گوشی را گذاشتھ و گریستم . فواد بیدار شد و خودش را بھ آغوشم رساند، زمان خوردن قرص ھایش بود. نمی دانم این قرص ھا... این تنھایی ھا و این بی خبری ھا کی و کجا تمام می شدند؟

روزھا بھ سختی سپری شده و من ھر روز روبھ روی مغازه می ایستادم و نا امید بر می گشتم ، ھر روز پدر و مریم با سوالھ ایشان مرا خستھ و غمگین تر می کردند و من وادار می شدم بھ دروغ بگویم بھ خانھ فاختھ رفتھ بودم یا اینکھ داروھای فواد تمام شده و نتوانستم بھ راحتی آن ھا را پیدا کنم.

امروز وقتی خستھ و غمگین روی زمین نشستھ و بھ آمد و رفت دیگران نگاه می کردم فروشنده از مغازه خارج شد و بھ سویم آمد.

شما چھ کسی ھستید؟

نمی دانستم چھ بگویم ، نگاھش کردم.

چھ می خواھید؟

ھرگز نمی توانستم بھ یک مرد میانسال بگویم غریبھ ام را می خواھم .

بلند شده و بھ آرامی حرکت کردم اما او دنبالم آمد و گفت: نمی گذارم بروی .

دوباره نگاھش کردم ، از من خواست بھ مغازه اش بروم و من بدون اینکھ قدرتمخالفتی داشتھ باشم وارد مغازه شدم و روی صندلی نشستم . برایم بستنی گرفت وگفت: حتما خستھ ھستی.

زیر لب پرسیدم: یک مرد جوان و بلند قامت مشتری شماست؟لبخندی زد و گفت: بیش از یک مرد...

می دانستم کھ منظورم را نمی فھمد ، ادامھ دادم: او با دیگران فرق می کند ، خیلی زیباست...خیلی مغرور...

دوباره لبخندی زد و گفت: خوب حالا این مرد بلند قامت نسبتی با شما دارد؟- نھ.

پس چھ؟

نمی دانستم چھ بگویم. بی اختیار گفتم: من کار مھمی با او دارم ، حرفی ھست کھ باید بداند .

-خدای من! نکند حرف تو حرف این عشق ھای کودکانھ است؟

نمی دانم چگونھ فھمید عاشق ھستم ، اما اجازه نداشت عشقم را بھ تمسخر بگیرد.

اسمش را می دانی؟

سرم را بھ نشانھ ی نھ بالا بردم.

گمان می کنم بدانم چھ کسی را می گویی. مشتری ھای من افراد معدودی ھستند کھ بھ قیافھ آن ھا را می شناسم این جوان مغرور شما احتمالا ھمان کسی است کھ خیلی زیاد از من خرید می کند و ھر بار نیز بقیھ ی پولش را نمی گیرد ، شماره ی خانھ ات را بده تا ھر زمان بھ مغازه ی من آمد بھ تو خبر بدھم .

پیشنھاد خیلی خوبی بود و من ھمان لحظھ شماره ام را برای او نوشتھ و از مغازه خارج شدم .

امروز غروب پدر بھ من گفت دیگر اجازه ندارم بیرون بروم و دیر وقت بھ خانھ بر گردم ولی برای من اھمیتی نداشت چرا کھ حالا فقط منتظر یک تماس بودم .

فواد در حالیکھ می خندید در آغوشم نشست و با موھای کوتاھش بازی کردم .

چرا خوشحالی عزیزم؟

دست ھایش را بر ھم می مالید و می خندید ، انگار ھیچ دردی در وجودش نبود . لبخندی بر لبم نقش بست و گفتم: خوشحالم کھ خوشحالی ای کاش ھمیشھ شاد باشی فواد کوچکم.

با صدای زنگ تلفن نگاھم بھ ساعت دیواری افتاد. اگر آن فروشنده خبری از غریبھ ام می داد چھ می کردم؟ گوشی را با انگشتانی لرزان بر داشتم و با شنیدن صدای مادر احساس عجیبی بھ من دست داد .

سلام عسلم. خوبی؟

خدای من! باید چھ می گفتم؟ مادر را بخشیده بودم یا نھ! خودم ھم نمی دانستم .

خوبم مادر.

فواد چطور؟

او ھم خوب است، پدر ھم...

پدرت چھ؟

بی اختیار گفتم: تو دیگر ما را دوست نداری، مگر نھ؟ دیگر بر نمی گردی ، می دانم .

صدای شکستھ شدن بغض مادر اندوه را در قلبم دو چندان کرد .

دلم برایت تنگ شده عزیزم. خیلی زیاد... خیلی عسلم .

طنین مادر غمگین و صادقانھ بود ، دلم می خواست خودم را در آغوشش رھا کنم.

ھنوز دوستش داشتم و تمام گناھان مادر را بخشیده و نمی توانستم مجازاتش کنم .

زیر لب گفت: از شاھین جدا شدم .

شگفت زده شده و پرسیدم : مگر دوستش نداشتی؟

او می خواھد با کسی ازدواج کند کھ ھمسن خودش باشد و من....

اما او می دانست تو چند سالھ ھستی مگر نھ؟

دیگر چھ فرقی می کند عزیزم؟ من حالا فقط شما را می خواھم ، تو و فواد را .

پس پدر؟

پوزخند غمگین مادر پاسخ سوالم را داد .

دلت می خواھد دوباره با پدر ازدواج کنی؟

فراموشش کن . من دیگر نمی توانم برگردم چون اینجا کار می کنم .

بھ مادر فرصت ندادم از کاری کھ می کرد حرفی بزند و در حالیکھ بھ بغضم اجازه ی شکستن داده بودم ، گفتم: مادر عزیزم بر گرد ھمھ ی ما دوستت داریم ، منتظر تو ھستیم . حتی فواد...

گوشی را بھ او می دھی؟تلفن را روی پخش گذاشتم.

عزیزم . پسر کوچکم... نازنین من...

مادر گریھ می کرد و ادامھ می داد: پسر قشنگ من... پسر من.. پسرم... چھ آسان ترکت کردم عزیز مادر .

دیگر فواد نمی خندید انگار صدای مادر را شناختھ و دل تنگش شده بود .

کاش پیش تو بودم و نمی گذاشتم کسی تو را از من پس بگیرد . عزیزم قدر تو را ندانستم و برایت مادر خوبی نبودم ، اصلا من مادر نبودم .

بھ آرامی گفتم : ھمھ چیز درست می شود یقین دارم بھ زودی دوباره ھمھ ی ما با ھم زندگی می کنیم اما این بار خوشبخت می شویم . مگر نھ مادر؟

آرزو مکنم اینگونھ بشود کھ تو می گوئی، اما فعلا ھمھ چیز در ھم گره خورده و من واقعا احساس می کنم معلق شده ام .

پیش از خداحافظی انگار چیز مھمی را بھ خاطر آورده باشد ، گفت: راستی تو بھ پول احتیاج نداری عسلم ؟

نھ مادر.

ھر چھ خواستی بھ خودم بگو . باشد؟

مادر خداحافظی کرد و من و فواد آنقدر دلتنگ او شدیم کھ در آغوش ھم گریستیم . دلم می خواست مادر را ببینم و یکباره دیگر در چشمان زیبایش خیره شده و او را غرق در بوسھ کنم. چرا ما نمی توانستیم با ھم زندگی کنیم درحالیکھ ھمھ ی ما ھمین را می خواستیم؟ چرا مادر طرف قراردادھای ژورنالیست ھای خارجی شده بود در حالی کھ قلبش برای بودن با فرزندانش می تپید و حسرت دیدن آن ھا را در سینھ داشت؟ خدای من نمی دانم چرا وقتی تو می بخشی ما نمی پذیریم ! این چھ حالیست کھ من امشب دارم؟

شب با صدای گریھ ی ضعیفی بیدار شدم ، فواد بھ حالت سجده نشستھ بود و می گریست . چراغ خواب را روشن کردم ، صورتش رنگ پریده و سپید شده بود . دستم را مشت کرده و روی قلبش فشردم اما اینکار ھم او آرامش نکرد . بھ شدت نفش نفس می زد ، پنجره را باز کرده و او را کنار آن نشاندم ، اما باد وحشیانھ بر صورتش می کوبید . آن قدر تب داشت کھ ھیچ چیز نمی توانست از حرارت آن کم کند ، بی اختیار اشک ریختھ و تلاش می کردم خونسرد باشم . بھ تخت برگشتم و او را روی پاھایم خواباندم . اصلا وزنی نداشت و من سنگینی اش را احساس نمی کردم ، بھ سختی برایش لالائی خواندم تا بخوابد .

او می خواست آرام باشد اما از شدت درد نمی توانست مانع فرو چکیدن اشک ھایش بشود و از اینکھ من نگرانش شده بودم ، بیشتر پریشان شده بود . دست ھایش را بر روی سرش می فشرد و نالھ می کرد . لحظھ بھ لحظھ بر بی تابی اش افزوده می شد ، فریاد زدم : پدر بیا فواد...

در اتاقم باز شد و پدر و مریم وارد اتاق شدند . پدر از دیدن من و فواد کھ ھر دو گریھ می کردیم و وحشت زده بودیم فریادی از غم کشید . من مطمئن بودم کھ پدر نیز ھم چون من احساسی پر از درد داشت ، آن لحظھ فرا رسیده بود . اگر خدا می خواست فواد را از من بگیرد... اگر تقدیر آنقدر وحشی بود ... پس چگونھ ، با چھ امیدی دست بھ دعا می بردم؟ حاضر بودم زندگی ام را بدھم اما فواد کوچکم زنده بماند. مگر چھ می شد در میان تمام انسان ھای بی پناه و بیمار فواد من ھم زنده بماند و نفس بکشد؟ تقدیر و سرنوشت چھ قدرتی داشتند کھ می خواستند ما را از ھم جدا کنند!