فصل هجده
پدر ماشین را از پارکینگ خارج کرد . ھیچ چیز ھم چون مرگ فواد نگران کننده نبود و ھیچ شبی چون امشب سیاه و لبریز از ترس ! فواد در آغوشم بی قرار بود ، انگار لحظھ بھ لحظھ ی زندگی اش را دوست داشت . امشب احساس کردم در چشمان فواد چیز تازه ای می درخشد چیزی بزرگتر از سن او ... انگار آن شب فواد از چشمان خیس من و پدر ھمھ چیز را فھمیده بود ، شاید خودش می دانست کھ قلبش بیش از گذشتھ درد کرده و تیر می کشد . حس سرد و منجمد کننده ی مرگ بر تمام وجودش سایھ افکنده بود . پدر دیوانھ وار رانندگی می کرد و من در آن شب ھیچ آارزویی نداشتم غیر از اینکھ تپش ھای قلب فواد سریع تر بشود ، اما نھ انگار فواد آن شب یک مسافر بود ، یک مسافر کوچک بدون ھیچ کولھ بار یا چمدانی و من تلاش می کردم بھخاطره ھایی کھ با فواد داشتم فکر بکنم. یک ... دو... سھ...چھار... پنج... خدای من! مغزم ظرفیت خاطره ھایم را ندارد.
از تصور اینکھ یک نفر کھ ھم چون جانم دوستش داشتم و داشت در آغوشم جان می سپرد و من قادر نبودم ھیچ کاری برایش بکنم قلبم در ھم می فشرد . فواد نمی دانست من نمی توانم برایش کاری انجام بدھم و گرنھ با چشمانی لبریز از التماس نگاھم نمی کرد. قرص ھایش را زیر زبانش می گذاشتم و ھیچ تغییری در حال او بھ وجود نمی آمد جز این کھ لحظھ بھ لحظھ بد تر می شد . من چیزی را می دیدم کھ پدر و مریم می دیدند ، یک جسم بیمار مثل کبوترھایی کھ پر از پرواز بودند. سر انجام بھ بیمارستان رسیدیم و او را بھ سرعت وارد اتاق عمل کردند. پس از دقیقھ ای پزشک از اتاق خارج شد ، گمان کردم کاری دارد کھ باید پیش از عمل انجام بدھد اما او مستقیما بھ سوی ما آمد و گفت : متاسفم .
پدر بازوی دکتر را فشرد و گفت: یعنی چھ؟- پیش از اینکھ او را بیھوش کنیم تمام کرد .
منگ و داغ بودم . کودکی کھ از ھمان لحظھ ی اول تولد درد کشید و پس از مدتی کوتاه در حالیکھ درد می کشید جان سپرد. اصلا چھ کسی می توانست جسم بدون وزن او را زیر خاک دفن کند؟
من وارد اتاق شده و در سکوت بھ چشمان بستھ ی فواد خیره شدم . پدر بھ دنبال من وارد اتاق شد ، خودم را در آغوشش رھا کرده و گریستم ، آن قدر بلند کھ ما را با بی رحمی تمام از بیمارستان بیرون کردند . او خیلی کوچک بود و این اصلا حق کودکی نبود کھ فقط لبخند می زد و مھربان ترین بود .
خودم را بھ کیوسک تلفن عمومی رسانده و در آن اتاقک کوچک حبس کردم. سرم را روی زانوھایم گذاشتھ و گریستم ، آنقدر زیاد کھ موھای پریشانی کھ روی صورتم ریختھ بودند خیس و نمناک شدند .
پدر در را باز کرد و بھ سختی گفت: فواد را بھ سردخانھ منتقل کردند ، فردا دفنش می کنیم .
خدای من! کودکم ھنوز دوسالش ھم نشده بود...
پدر رانندگی می کرد و من و مریم عقب نشستیم . سرم را روی شانھ ی مریم گذاشتھ و فکر می کردم ، بدون او چگونھ زندگی کنیم؟چگونھ جای خالی اش را روی تختم باور کنم؟دیگر دست ھای من امنیت قلب چھ کسی خواھد شد؟ چھ چیزی می تواند رفتن او را جبران کند ؟ بخدا ھیچ چیز... ھیچ چیز .
وقتی بھ خانھ رسیدیم ،کنار پدر روی کاناپھ نشستم، ھوا تاریک و روشن صبح بود. اولین طلوع خورشید بدون فواد ، مگر ممکن بود! این اولین ساعاتی است کھ فواد بیرون از خانھ سپری می کند . دیگر بھ جای گریھ ، ھر سھ با بھت بھ جای خالی او نگاه می کردیم ، وقتی چھار دست و پا در تمام خانھ می چرخید و با دیدن ھر کسی ، دستش را بلند می کرد تا در آغوشش جای بگیرد . نھ فریادی ... نھ حرفی.. نھ زمزمھ ای... و نھ گریھ ای ، ھیچ چیز نمی توانست مرا آرام کند . لب ھایم را باز می کردم تاحرف بزنم اما آن ھا بی حس و ناتوان شده بودند .
امروز صبح مھمان ھا یکی پسر از دیگری می آمدند و پس از کمی نشستن بر می گشتند . ھیچ کس نمی دانست باید در مراسم ختم یک پسر بچھ ی دو سالھ چھ بگوید ؟ گورستان پر از جمعیت شده بود ، کسانی بھ آنجا آمده بودند کھ فواد حتی یکبار ھم آنھا را ندیده بود و من نمی دانستم این ھمھ عمھ و عمو و ... از کجا پیدا شدند؟ بھ یکباره چیزی را دیدم کھ قلبم فشرده شد ،یک قبر کوچک... فاختھ دست ھایم را محکم گرفت و گفت : او دیگر راحت شد عسل... یک راست می رود بھشت ، دیگر نھ دردی می کشد و نھ گونھ ھایش تب آلود است . مثل آھوھای تیز پا می دود . حالا فواد کوچک تو ھم جزئی از بھشت شده است .
وقتی بھ خانھ بر گشتیم بھ اتاقم رفتم و در را قفل کردم. چقدر اندوھگین بودم ، خدا می دانست و بس. من می دانستم چھ دردی دارم، دردی کھ درمانی نداشت بھ جز اشک...
پدر شانھ ھایم را تکان می داد و از من می خواست حرف بزنم اما من نمی توانستم انگار لب ھایم بر ھم دوختھ شده بودند و ھیچ صدائی از آن ھا خارج نمی شد... خیلی حرف ھا بود کھ باید می گفتم شاید اینگونھ آرام می شدم اما قدرتی برای گفتن نداشتم . مریم تلاش کرد پدر را از من جدا بکند و فریاد زد: بس کن نادر. خیلی ناراحت است ،خیلی سختی کشیده ، باید بھ او فرصت بدھی ، خودش درست می شود ، من یقین دارم . فقط زمان...
پدر دست از تلاش برداشت و خودش را روی کاناپھ رھا کرد . دلم نمی خواست پدر را آزار بدھم اما من واقعا نمی توانستم حرف بزنم انگار یک بغض سنگین راه نفس کشیدنم را گرفتھ بود و با ھیچ اشکی نمی شکست. من کھ ھمیشھ از سکوت می گریختم حالا یک ھفتھ بود کھ ھیچ حرفی نزده بودم.
شماره ی مادر را گرفتم ، او باید می دانست دیگر فواد کوچکش زنده نیست .مادر گوشی را بر داشت و من فقط گریستم . بی اختیار گفت: فواد؟
نمی دانم چگونھ فھمید! شاید واقعا یک مادر ھمھ چیز را می فھمد . مادر آنچنان گریست کھ بھ یکباره احساس کردم لب ھایم سبک شده و می توانم آن ھا را باز کنم ، بھ سختی گفتم: فواد رفت مادر....
مادر فقط گریھ می کرد و پس از مدتی فھمیدم کھ دیگر کسی مخاطبم نیست و گوشی از دستش رھا شده . بھ سوی پدر رفتھ و گفتم : فواد رفتھ... برای ھمیشھ رفتھ پدر.
پدر نفس عمیقی کشید و گفت : بلھ رفت آن کودک دوست داشتنی... من و مادرت او را کشتیم .
صورتش را با دست ھایش پنھان کرد و گریست . مریم زمزمھ کرد: واقعا بیگناه بودو انصاف نبود اینگونھ بمیرد ، باید بزرگ می شد ... باید زندگی می کرد آخر او ھنوز در آغاز راه بود .
مریم کنارم نشست و گفت : شھره می داند کودکش مرده؟ ھرچند برای او چھ اھمتی دارد!
پدر با طنینی لرزان گفت: او خودش می خواست فواد بمیرد .
بھ یاد چشمان مادر افتادم... چشمان فواد... چشمان غریبھ ام... عجب چشمان زیبا و دل کشی بودند.
امروز مریم و پدر بھ سر کارھایشان رفتند و من ماندم و خانھ ای بدون فواد . حوصلھ ی انجام دادن ھیچ کاری را نداشتم ، بھانھ ی آن چشمان خاکستری را می گرفتم ، آن دست و پا و صورت کوچک و دوست داشتنی . با شنیدن صدای زنگ ، لحظھ ای تردید کردم. چھ کسی می توانست آن ساعت از روز بھ دیدنم بیاید؟
در را باز کردم . نفسم در سینھ محبوس شده بود و خیره نگاھش کردم، مادر بود .
مادر زیبایم ھمراه با یک چمدان کوچک، اما نھ او ھمانند ھمیشھ جذاب و دوست داشتنی نبود، چھره اش خالی از ھر کرم پودر و ریمل و سایھ ای ، غباری از اندوه و ماتم گرفتھ و سیاھی چشمانش کم رنگ و خیس بودند . خودم را کنار کشیدم تا وادر شود . روی کاناپھ نشست و بھ تمامی خانھ خیره شد . ھیچ کدام شھامت حرف زدن نداشتیم ، دقیقھ ھای طولانی در سکوت خیره شد و مادر مرتب اشک ھای روی گونھ اش را با دستمال سپید کوچکی پاک می کرد . سرانجام سکوت را شکست و با صدایی کھ داشت رو بھ پایان می رفت پرسید : خیلی درد کشید تا مرد؟چھ باید می گفتم؟ مادر پشیمان و در ھم شکستھ شده بود.
فکر نمی کردم بر گردی مادر.
لبخند تلخی زد و گفت: من مادر بدی ھستم ، نیازی ندارد این را بھ رویم بیاوری ، می دانم .
بھ آشپزخانھ رفتھ و فنجانی چای برایش آوردم . چایی را بویید و انگشتانش را بھ دور فنجان فشرد.
عجب حرارت مطبوعی...کاش زندگی ما ھم آنقدر گرم بود .
کنار مادر نشستھ و نگاھش کردم . مادر با موھای سیاھش ، دیگر شباھتی بھ آن زن موطلایی نداشت .
برای ھمیشھ بر گشتی؟
نگاھی بھ ساعت مچی اش انداخت و گفت : نھ. باید بروم پیش از آنکھ پدرت بر گردد .
اما او از دیدن تو خوشحال می شود .
خوشحال؟ نھ گمان نمی کنم این گونھ باشد ، بین ما ھمھ چیز تمام شده است .
ھمھ چیز بھ غیر از من کھ ھنوز ھستم و بھ شما نیاز دارم .
لبخند دیگری زد و گفت : فواد من .. پسر کوچکم دیگر زنده نیست کھ کنارش بمانم وبگویم این بار تو را می بینم و دوستت دارم . او ھرگز مرا نمیبخشد ،. ھرگز...
مادر با دست صورتش را پوشاند و گریست ، خودم را در آغوش مادر رھا کردم و ھم چون زمان کودکی ھایم با ھم گریستیم . ھمان طور کھ در آغوشش گریھ می کردم ، گفتم: مادر بمان...دلم برایت تنگ می شود ، من بدون فواد خیلی تنھا شده ام شاید اگر بمانی..
سرش را بلند کرد و گفت: خیلی چیزھا ھست کھ تو نمی فھمی عزیزم اما وقتی بزرگ تر شدی و ازدواج کردی آن زمان خودت بھ من حق می دھی کھ بدون عشق نمی توان زندگی کرد . من رفتم کھ بر نگردم ، رفتم کھ دیگر ھرگز پدرت را نبینم ، اما حالا غم از دست دادن فواد ! حتی فکرش را ھم نمی کردم آخر خط زندگی من مرگ فواد باشد .
پس من چھ؟ چرا عادت کردی وقتی از دست می دھی تازه دوست داشتھ باشی؟ من ھنوز زنده ام مادر. برای من زندگی کردن با پدر و مریم سخت است ، دلم می خواھد با تو باشم ، مرا با خودت ببر .
مادر لبخند غمگینی زد و در حالیکھ با دست اشک ھایم را پاک می کرد گفت: عزیزم ، من چھ دارم کھ بھ تو بدھم؟ کاش اصلا مادر نبودم ، چنین مادری بھ درد چھ کسی می خورد؟ از خودم بیزارم عسل. گمان می کردم چون زن زیبایی ھستم باید بھ اوج برسم زندگی در کنار پدرت برای من معنای تباه شدن می داد و من ھمھ ی تلاشم را کردم کھ تباه نشوم اما شدم. انگار دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. دیدی چھ آسان فوادم رفت؟ او برود و من غرق در گناه زنده بمانم !
فواد ھمیشھ می خواست تو او را در آغوش بگیری مادر ولی ھرگز این کار را نکردی ، چرا؟
مادر نفس عمیقی کشید و گفت: شرم داشتم بھ چشمانش نگاه کنم دلم می خواست از او بگریزم یقین داشتم او می داند من با او چھ کرده ام ،حتما می داند درد قلبش...درد کبد و کلیھ ھا و آن ھمھ ناتوانی را از من دارد . من مرگ را بھ او دادم و او با کمال میل پذیرفت کھ بمیرد ،. شاید ھرگز مرا نبخشد . من مثل یک تکھ گوشت او را زیر پاھایم لھ کردم و او لھ شد ، واقعا لھش کردم. بچھ ام را...
مادر آنقدر گریستھ بود کھ وقتی بلند شد تا برود زانوھایش خم شد و روی زمین افتاد ، دستم را زیر بازویش انداختم و تا کنار تختم بردم .در تب می سوخت و نالھ می کرد.
چھره اش کاملا سپید و بی رنگ شده بود. بالای تخت نشستھ و می گریستم کھ مریم وارد شد. نمی دانم از دیدن مادر چھ احساسی پیدا کرد؟ واقعا ھیچ حسی در چشمان سبزش نمی درخشید ، برای مادر سرمی وصل کرد و آرام بخشی در رگش فرو برد. مادر بھ خواب عمیقی فرو رفت اما ھنوز ھم تمام بدنش می لرزید و ھر چند دقیقھ یکبار فواد را زیر لب صدا می کرد .
-کی آمد؟
حتی طنین صدایش ھم آرام و خالی از ھر کینھ ای بود .