فصل یک
باسمه تعالی
با صدای سوت خانم سهیلی توپ و ول کردم. همراه صدای برخورد توپ به زمین بقیه توپ ها هم رها شدن. صدای ناله بچه ها با صدای تپ و تپ توپها که می خورد به زمین قاطی شددده بود و توی سددالن اکو می شددد. انگار خانم سهیلی می خواست همین جلسه اولی زهر چشم بگیره تا بقیه ترم حساب کار دستمون بیاد. تمام عضلاتم گرفته بود. بچه ها عرق ریزون به سمت رخت کن ها می رفتن و چند نفری هم که قرار بود توپارو جمع می کردن.
دیگه واقعا کس ی حال و حوص له حرز زن هم نداش ت. اص لا فمرش م نمی کردم واحد بسمتبال این همه داغون باشه. باز صد رحمت به شنا. سرم و توی ساکم خم کرده بودم و داشتم دنبال حوله ام می گشتم که سر و کله عرق کرده امو خ شک کنم که یمی محمم کوبید توی کمرم. منم برگ شتم و یه لگد حواله اش کردم. طبق معمول نگین بود با این شوخی های خرکیش.
نگین به خدا س ربه س رم نکار که حال ندارم. دارم می میرم. تو چطوری می تونی الان زنده باشی وقتی این همه عین خر دویدی؟ نگینم ساکشو کشید بیرون و گفت:
آخ گفتی. دارم می رم!
اینقدر خ سته بودم که حال ندا شتم باهاش کل کل کنم. صدای بچه ها کم کمداشددت بالا می رفت. مثل اینمه دوباره داشددتن انر ی شددون و به دسددت می آوردن. تابسددتون مثل اینمه به تنمون باد خورده بود از فرم خارج شددده بودیم.
لباس دامو با بدب تی عوض کردم. آدامسددمو انداختم بالا و همراه نگین زدیم بیرون.
نگین داشت بیخ گوشم وز وز می کرد. آدامسو باد کردم و کوله امو انداختم رو شونه امو با یه لب ند یه وری براش پشت پا انداختم.نگین سمندری خورد ولی جلوی خودشددو گرفت که روی زمین پ ش نشدده. منم بی هوا زدم زیر خنده .
ولی تا بیام بجنبم نگین یه لگد پروند و محمم خورد به ساق پام. اینقدر شدت ضربه زیاد بود که آدامسم پرید توی گلوم این باز نگین بود که داشت قهقه می زد. آدامسمو تف کردم و کوله ام و پرت کردم و به سمتش براق شدم.
باز وحشی شدی؟
نگین با دیدن حرکتم همون جور که می خندید چند گام بلند به عقب دوید. چند نفری برگ شتن و نگاهمون کردن بی خیال شدم تا بعدا ح سابش و بر سم کوله امو برداشتم و صداش زدم:
حالا در برو بعدا حسابت و می رسم.
باز چند نفر رد ش دن و یه نگاه چپ چپی به س رتا پامون کردم. به یمش ون که زیادی خیره ام شده بود چشم غره ای رفتم و گفتم:
چیه؟
خانمه زیر لب گفت:
پرو!
و قدما شو تند کرد و در رفت. نگین در حالی که بند ساک شو اریب روی شونه اش می انداخت با خنده گفت:
بی خیال دیگه. خودت پشت پا زدی.
چشمامو ریز کردم و فقط سر تمون دادم. بالاخره که دستم بهش می رسید.
باشه طلبت.
نگین که فهمید فعلا حال مش دت و لگد زدن ندارم باهمون خنده بدترکیبش نزدیک شددد و مشددتی توی کتفم زد که منم معطلش نمردم و برگشددتم و یمی خوابوندم توی گوشدش و هر دو زیر خنده زدیم. مثل همیشده خل بازی هامون ته نداشت. اصلا بچه های تربیت بدنی یه جور دیگه باحال بودن. اگه یه بار در روز از این کارا نمی کردیم روزمون ش دب نمی ش دد. انگار انر ی که بچه ها داشتن ته نداشت. وقتی سیلی رو خوابوندم تو گوش نگین از اون طرز خیابون صدای دست و سوت بلند شد. برگشتیم و نگاهی به او سه تا دلقمی که داشتند خودشون و می کشتند تا نگاهشون کنیم انداختم با خونسردی ابرویی براشون بالا انداختم و برای یک تاک سی د ست تمون دادم. سر و صدای د سته پ سرها هنوز از اون طرز می اومد:
نهار مهمون ما.
این سیلی ناز شست داره ها.
نگین داشت هرهر می خندید و منم سعی می کردم ن ندم چون اون سه نفر با نیش باز به ما زل زده بودن:
نگین بسه دیگه الان داری برای چی داری دقیقا می خندی؟
اون سده نفر هنوز داشدتن وز وز می کردن که من برای یه تاکسدی دسدت تموندادم و داد زدم:
م*س*تقیم!
هنوز صدای اون سه تا ن اله می اومد:
مام م*س*تقیم می ریم ها.
پیچ پیچی هم می ریم.
و خود شون از این جک بی مزه شون هر هر خندیدن. تاک سی بعدی رد شد و دوباره داد زدم م*س*تقیم و بالاخره تاکسی وایساد. نگین و که هنوز داست می خندید هول دادم توی ماشین:
اهه بس دیگه!
نگین ساکشو انداخت کنارش و پوفی کرد و گفت:
مهر اینقدر گرم؟ مردیم بابا.
همون جور که خودشو باد می زد گفت:
با خوابگاه چمار کردی؟
د ست کردم و هدمو بیرون ک شیدم. یک لحظه اح ساس کرد مغزم خنک شد منم مقنعه امو تمون دادم. راننده نگاهی توی آینه به ما انداخت و شیشه رو تا ته داد پائین خنده ام گرفته بود. معلوم بود حس ابی بو می دادیم. لبمو گاز گرفتم و گفتم:
هنوز که هیچی! واقعا فمر نمی کردم ترم پنجم قرار باشه این همه بد بیارم.
نگین از توی جیبش پاکت کوچیمی بیرون کشید روی پاش گکاشت:
ب ور!
همیشدده عین این مادربزرگا یه چیزی واسدده خوردن داشددت. چندتا مغز بادوم برداشت گفت:
مگه نمی دونستی دانشگاه تا چهار ترم تعهد خوابگاه داره؟
قبل از اینمه نگین تهشددون و بالا بیاده مشددتی برداشددتم و یمی از مغزارو توی دهنم پرت کردم و گفتم:
چرا ولی خدایی فمر نمی کردم ترم چهار به این زودی برسه.
بعد پوفی کردم و گفتم:
این سهیلی هم پوست می کنه ها.
آره به خدا تمام ماهیچه هام درد می کنه. هر واحد و که بر می دارم می گم دیگه بدنم رو فرمه ولی این بی وجدانا چنان ازمون کار می کش ن که هر بار به خودم فحش می دم با این انت اب رشته ام.آخه جلسه اول و این همه فعالیت!
باقی مونده بادومارو توی دهنم ری تم:
همه برنامه هام به هم ری ته. خود مسئول خوابگاه خودگردان به من قول داده بود که جارو برام نگه می داره. نمی دونم کدوم بی وجدانی اومده جای منو گرفته.
حتما پارتی چیزی داشته!
لعنت به این زندگی. شک نمن!
بالاخره می ری همون خونه ای که دیده بودی؟
زهره می گفت زیادم بد نیست ولی نمی دونم به درد می خوره یا نه.
تو که هم ونه نداری؟
این هم ونه نمی خواد .یه خونه هس دت از این بزرگا به بیس دت سددی نفردانشجور اجازه می دن.
اگه همه دانشجو باشن خوبه!
آره ولی خوابگاه بهتره اینجا دیگه کسی بالا سرشون نیست.
نگین متفمر نگام کرد و در حالی که نیشش باز شده بود گفت:
آره نه مسئولی نه کسی.
بعد لب ند شیطنت آمیزی زد و گفت:
زیادم بد نیست ها! بی سر خر!
از فمر منحرز این بشر خنده ام گرفت:
آره. فک کن چه شود!
نگین هیجان زده به بازوم کوبید که آخم هوا رفت:
احمق ماهیچه ام گرفته چرا اینقده تو وحشی هستی!
ولی نگین که انگار اصلا نشنیده بود من چی گفتم بی اعتنا ادامه داد:
فمر کن! هر وقت دلت خواست می ری هر وقت خواستی میای! کاش مامان اینا رو راضی کنم منم بیاد پیشت.
ماهیچه امو کمی با اون دست ماسا دادم و گفتم:
ولی یه جوری انگار احساس ناامنی می کنم!
نگین شونه بالا انداخت و گفت:
خوب چرا می ری اونجا؟
و ته پاکتشددو توی دسددتش تموند. بالاخره تهشددو بالا آورد. به جون خودم این معده ذخیره داره.
نزدیک دانشگاهه. اختیارمونم دست خودمونه.
خرده های پوست و از روی مانتوش تموند و گفت:
کی وسایلت و می بری؟ اصلا کجا گکاشتیشون!
فمر کنم فردا! گوشددده ن مازخو نه خواب گاه. همون جا هم این چ ند روز و خوابیدم.
خبر کن بیام کمک!
باشه!
و به سمت راننده خم شدم و گفتم:
آقا پیاده می شم!
از نگین خداحافظی کردم و راه افتادم س مت خوابگاه دانش گاه. گند زده ش ده بود به کل برنامه هام. خیر سدرم دو هفته بود ترم شدرو شدده بود ولی من عین این کولی های خونه به دوش کنار نماز خونه خوابگاه اتراق کرده بودم. تازه اونم هر ساعت خانم سلطانی مسئول خوابگاه بهم تککر می داد باید زودتر برم. ای لعنت به این زندگی. این خونه رو هم یمی از بچه ها معرفی کرده بود. با اینمه اصلا دلم نمی خواست از همچین جایی سر دربیارم ولی چاره ای نبود.
بی حوصله رفتم سمت نمازخونه. چند نفر دیگه ام هم مثل من کنار نمازخونه ب ساط شون پهن بود. با یه نگاه سر سری و سایلم و چک کردم. نمی خوا ستم همین اول ترمی دزد بهم بزنه. قفل چمدونم که س الم بود. خدا رو ش مر مثل اینمه هنوز اونقدارهم بد شان سی نیاورده بودم .یمی دیگه از بچه ها چند شب پیش کل کیف پولوشددو خالی کرده بودن. صدددد تومنی توش بوده. تا رف ته دس ش وئی و برگش ته معلوم نیس ت کی کیفش و بلند کرده. واقعا دانش جوهایمملمت و باش. آدم احساس می کنه تو خیابون می خوابه.
بوی پشددم خیس خورده می دادم بس کرده عرق کرده بودم. لباسددامو زدم زیر ب*غ*لم و رفتم سمت حمام. باید دوباره لباسامو می شستم. دیروز با یمی از این ترم بوقی ها دعوام شد. دختره برگ شت به من می گه شما چقدر لباس می شورین. این بندای رخت مال بچه های خوابگا ست .یعنی موندم از روی این ب شر .یه واحد تربیت بدنی دارن هر بار می رن زیر سرم اونوقت باید بیان ببین ما چه جونی می کنیم.
به چه خفتی افتادیم خدا. باید منت این ترم بوقی ها رو بمشیم. واسه خشک کردن لباسمون!
دوش گرفتم و لبا سایی که ش سته بودم پهن کردم و برگ شتم توی نمازخونه. با همون حوله دور موهام پهن شدم روی زمین دیگه حال نداشتم پاشم یه چیزی واسه خودم ردیف کنم. تمام سلولای بدنم درد می کرد.
چ شمام و که ب ستم ت صویر اون خونه آ شفته با اون همه دان شجوی رنگارنگ اومد تو ذهنم.
س ی تا دختر جوون از دانش گاه های م تلف توی رنج های س نی و با اخلاق های م تلف.
خدا رحم کنه این ترم سر سلامت به در ببرم خیلیه.
سعی کردم یه چرت بزنم ولی مگه می شد. نمازخونه شده بود محل ا سمان دان شجویان آواره یه عده دا شتن اتاق خالی می کردن یه عده دا شتن می اومدن خلاصه بلبشویی بود یعنی رسما شده بود کاروان سرا. مگه می شد ب وابی.
فردا دیگه هر جور ش ده می رم همون خونه دیگه دس ت دس ت کردن نداره .
المی وقت تلف کنم همین جارو هم از دست می دم.
صبح با صدای همهمه بیدار شدم. مثل اینمه بع ضی از اتاقا خالی شده بود و بچه ها داشتن وسایلشون و می بردن. با بی حالی بلند شدم و نگاهی به ساعت انداختم. س اعت ده کلاس داش تم و بهتر بود قبل از ش رو کلاس وس ایلم و ببرم. حوله امو ک شیدم بیرون و رفتم سمت د س شوئی. ت صمیمرگفتم دیگه اول صبحی نگین و بیدار نمنم.
سداعت هشدت نشدده وسدایلم و جمع کرده بودم و داشدتم با مسدئول خوابگاه هماهنگ می کردم. برای اینمه زیاد حیرون نشددم زنگ زدم به آ انس و منتظر شدم. همون جور روی چمدونم ن ش سته بودم و خمیازه می ک شیدم که صدای نگین و شنیدم:
ببند مگس می ره توش!
اشک چشمم که ب اطر خیمازه کشیدنای پشت هم جاری شده بود گرفتم و با کسالت بهش نگاه کردم:
تو اینجا چمار می کنی؟
نگین با همون نیش باز اومد طرفم و گفت:
سلام صبح تو هم ب یر
خیلی خوب سلام.
آفرین! مگه نگفتی اثاث می بری امروز اومدم کممت!
یه جوری می گه اثاث انگار دارم اسباب کشی می کنم.
خیلی خوب بلند شو بریم دیگه این همه نق نزن.
از جا که بلند شدم یمی بهم سلام کرد:
سلام سرمه خانم!