سه سوت

فصل سه

کلاسی که ما ترم قبل توش بودیم خیلی کوچیک بود. این ا ستاد ستاری هم یه آدم قد کوتاه و کمی تپل بود .یعنی قدش از منم کوتاه تر بود. عادت داش دت وقتی وارد کلاس می شد سرشو می انداخت پائین و م*س*تقیم عرض کلاس و طی می کرد و بعد می پیچید سددمت چپ و می رفت پشددت تریبون. یعنی همین حرکتش سو ه بود. جلسه های آخر بود. من و نگینم نشسته بودیم ردیف اول این بنده خدا که اومد تو کلاس طبق معمول سددرشددو انداخت پائین و خوا ست ت ته گاز بره ته کلاس که نمی دونم چی شد پامو آوردم بالا این بنده خدام پاش به پای من گیر کرد سمندری خورد ولی نیافتاد که این نگین ابله هم پا شو گرفت جلو ا ستاد و این بار دیگه ا ستاد بنده خدا پ ش زمین شد .یعنی کلاس عین یه بمب ساعتی آماده انفجار شده بود. همه سعی می کردن ن ندن .ولی استاد بلند شد و نگاهی به ما دوتا که از بس خنده امون و نگه داشته بودیمبنفش شده بودیم انداخت و دوباره م*س*تقمیم از کلاس بیرون رفت.

ا ستاد درو نب سته بود کلاس رفت رو هوا. من و سط خنده برگ شتم به نگین می گم:

ابله من عمدی پامو نگرفتم جلوش که.

اونم برگشته می گه:

من چه می دونس تم فمر کردم می خوام پ ش زمینش کنی خواس تم کارت نیمه تموم نمونه!

از همون جل سه ا ستاد به شدت برزخ شد و همش دا شت با چ شماش برامون خط و نشون می کشید. حالا این ترم معلوم نبود قراره چه پوستی ازمون بمنه!

با صدای نگین از خاطره اون روز اومدم بیرون. نیشم هنوز تا بنا گوش باز بود .

نیما که معلوم بود یه حدسایی زده نگامون کرد و گفت:

لطفا بلایی سر استاداتون نیارین!

دوتایی خندیدم و رفتیم سمت کلاس. این نیما هم بد تیز بود!

چیزی به غروب نمونده بود که برگشددتم خونه. از همون دم در سددر و صدددای ش لوغی بچه ها می اومد .یه لحظه با خودم گفتم الان وس ایلم س ر جاش ه یا چیزی ازشون کش رفته؟ پوفی کردم و راه افتادم سمت اتاق خودمون. دو سه تا از بچه ها یه گوشه حیاط نشسته بودن .یمشون داشت با بی خیالی سیگار می کشید. با دیدن طرز زیر لب گفت:

یا خدا اینا واقعا دانشجوان؟

دختره سددیگارشددو کنار دیوار خاموش کرد و برگشددت و یه چیزی به بقیه گفت اونام هم برگش تن و نگام کردن .یک لحظه احس اس کردم زیر نظر یمی از این گروهای تروری سیتی ه ستم و همین الانه که ترور شم. تند بندای کف شم و باز کردم و خواستم بدوم طرز اتاقم که پشیمون شدم. کفشام پولشون کلی بود. با اون صحنه ای که توی حیاط دیده بودم بعید نبود شبی ن صفه شبی یمی بیاد سرمون و ببره چه بر سه به این کتونی های بیچاره ام که کلی پول بالا شون داده بودم.

کفش ام و ب*غ*ل کردم و دوباره برگش تم و نیم نگاهی توی حیاط انداختم که محمم خوردم به یه نفر و یه چیز تقریبا نسددبتا نوک تیز فرو رفت تو کمرم. عین این ش صیت های کارتونی که توی یه جنگل تاریک گم شده با شن وحشت زده برگشتم و به کسی که پشت سرم بود نگاه کردم. چشمام رفت ته سرم:

یا پیغمبر دستم به دامنت. هنوز نیامده برام چاقو کشیدن!

آب دهنم و قورت دادم و به دختری که درس ت در فاص له بیس ت س انتی من وایستاده بود. نگاه کردم.

خدایا غلط کردم دیگه نیما رو اذیت نمی کنم. دیگه وقتی دیدمش کرم نمی ریزم. خودت که می دونی تق صیر من نی ست این پ سره یه جورایی جون می ده برا اذیت کردن...باشه...باشه دیگه اذیتش نمی کنم فقط زنده بمونم!

نمی تونستم نگاهم و از دختره بگیرم.عرضش اینقدر زیاد بود که کل تصویر رو به روم و پوشونده بود .یه تی شرت قرمز تنش بود که فمر کنم من و نگین و نیما با هم توش جا می شدیم. شاید بابا شم می تون ست خود شو جا بده ولی نمی تون ستم جا شدن مامانش و ت ضمین کنم چون مامانش از این دختره یه خورده کمتر عرضش بود. نگاهم اومد بالا و چسبید به صورتش. اخم کرده بود انگاراز این مه اینجوری بهش زل زده بودم و داشددتم دور کمترش و متر می کردم خو شش نیامده بود.یه چاقوی گنده هم تو د ستش بود که به سمتم ن شونه رفته بود. هول شدم نیشم و باز کردم و تند سلام کردم:

سد ... سلام!

دختره اخماش و بیش تر کش ید تو هم و دهنش و باز کرد که با خودم گفتم حتما صداش الان عین نعره گاو می شه. منظر بودم سقف از صدای دادش بیاد روی سرم فمر می کنم تازه اون وسطا اشهدمو هم خوندم.

هوی چرا چپمی میای؟

چشددممام به سددرعت نور باز شددد .یک لحظه فمر کردم طرز رفته و یه دختر شیش هفت ساله جلوم وای ستاده. ولی نه خود خودش بود .یعنی این صدای نازک و گوگولی ما این کوفته قلقلی بود؟ در عین اینمه از دیدن چاقوی توی د ستش شوک زده بودم از این ت ضاد قیافه و صدا شم خنده ام گرفته بود. لبم و گاز گرفتم و ریسک نمردم که بزنم زیر خنده. درسته رشته ام تربیت بدنی بود .

ولی خوب واحد رزمی پاس نمرده بودم که ب وام خودمو با این بشر در بنازدم .

برای همین لب ند دوستانه ای زدم و گفتم:

بب شید!

به همون سرعت که اخم کرده بود به همون سرعت هم نیشش باز شد:

چرا کفاشت و ب*غ*ل کردی؟ نگاهی به خودم انداختم:

ای لعنت به این زندگی! چه گندی زدم به خودم!

تمام جلوی مانتو و مقنعه ام خاکی ش دده بود. دختره با همون ص ددای عین جغجغه اش خندید و گفت:

جدید اومدی؟

نگاهی به مقنعه ام کردم و تند تند خاکشو تموندم و گفتم:

آره امروز صبح اومدم.

همون موقع در یمی از اتاقا باز شد و یمی داد زد:

گلاب رفتی از شهرتون چاقو بیاری؟

دختره یا همون گلاب خانم برگشت سمت اتاق و گفت:

اومدم بابا!

بعد رو به من گفت:

کدوم اتاقی؟

نگاهی به در اتاق انداختم و گفتم:

اونجا!

نگاهی به در اتاق من انداخت و یک هو زد زیر خنده:

اتاق دم دری؟

با تعجب برگشتم و به اتاق نگاه کردم و گفتم:

خوب آره! مگه چیه؟

دوباره خندید و برگشت سمت اتاق و گفت:

هیچی...

شونه ای بالا انداختم و رفتم سمت اتاقم. دختره شاید خل بود که داشت برایخودش می خندید. پشت در که رسیدم نگام به کفشام افتادکه هنوز توی دستم بود .یه لحظه شک کردم ا صلا کار در ستی کردم یا نه. ولی بازم به خودم ت شر زدم که ریسک نمنم. دیگه از کجا آوردم بدم این همه پول کتونی اصل ب رم.

همیش ه می گن برخورد اول تص ور آدم و برای بقیه ش مل می ده. پس بهتره با یک ورود تاثیر گکار همیشدده تو ذهن شددون موندگار بشددم. خوش برخورد و دوسددتانه. همه از آدمای زودجوش و خنده رو خوشددشددون میاد. نفس عمیقی گرفتم و خواستم در و باز کنم که صدای پچپچه دو نفر و شنیدم:

اگه تا یه هفته دیگه نرفت تا یه ماه شام با توه ها!

می ره...سر یه هفته جمع می کنه می ره!

با تعجب برگشددتم و به عقب نگاه کردم که در یمی از اتاقا که دقیقا نفهمیدم کدوم بود به سرعت بسته شد.

اینا داشتن درباره کی صحبت می کردن؟ متفمر برگشتم به سمت در اتاق و دوباره نفس گرفتم.

سرمه برخورد تاثیر گکار...برو ببینم چه می کنی!

یه لب ند ن شوندم رو صورتم و درو باز کردم.خنده رو خوش و برخورد. در و تا ته باز کردم و با لب ند و صدایی که انر ی از توش فوران می کرد گفتم:

سلام به همگد...

ولی با خوردن یه بوی خیلی بد به دماغم حرز توی دهنم ما سید و نزدیک بود به سرفه بیافتم! دو نفر از سه نفری که توی اتاق بودن برگشتن و یه نیم نگاه بهم انداختن و دوباره برگشتن سر کارشون. اون نفر سوم هم که اصلا نگفت تو کی بودی؟ چی گفتی؟ کله ا شو از توی مجله ای که د ستش بود بیرون هم نیاورد. نیم چرخی زدم و سددعی کردم یه خورده از هوای تمیز بیرون نفس بمشددم. اینا آدم بودن؟ پس چرا توی این بوی ناجور هنوز زنده بودن؟ یه نفس گرفتم و به خودم تشر زدم!

س رمه کم نیار...لب ندت و حفظ کن دوباره س عی کن! اگه نه باید بری توی خیابون ب وابی!

درو نبستم بلمه یه خورده از هوای بیرون بیاد تو و این بوی ناجور و قابل تحمل کنه! با همون لب ند که دیگه داشدت کم کم می خواسدت از روی لبم خودشدو پرت کنه کنار گفتم:

سلام کردم.

یمی از دخترا که هندزفری تو گوشش بود برگشت و نگاهم کرد و گفت:

کر که نبودیم. یه بار سلام کردی شنیدیم. بیا بتمرگ سر جات دیگه!

تقریبا تمام علائم حیاطیمو از دس دت دادم. این هم اتاقی من بود؟ اشددتباه نیامدم؟ اینجا واقعا خونه دانشجویی بود؟ یه لحظه زد به سرم برم و دوباره همه جا رو چک کنم. نمنه *و*ض*ی اومدم کانون ا صلاح و تربیت؟ هان نه اون که مال بچه ها بود! یا پیغمبر زندان زنان؟ آب دهنم و قورت دادم و با چ شمای وق زده دور و بر اتاقو نگاه کردم. نه بابا کتاب، کوله، مانتو و شلوار. یه اثراتی از دانشجو پیدا می شد! نه *و*ض*ی نیامده بودم.

هنوز کفش به دست عین دلقاکا اون وسط وایساده بودم که اون یمی که برگشته بودم و نگاهم کرده بود گفت:

خوب چرا دم در وایسادی بیا تو دیگه!

یه ذره امیدوار شدم.

نه مثل اینمه زیادم ورودم بد نبود.

دختره بلند ش د و به س مت اومد .یه لب ند زد که من ذوق مرگ ش دم. اص لا روحیه ام جوری نبود که ب وام با آدمای ساکت و کم حرز و دیر جوش یه جا زندگی کنم. من اگه صبح تا شب تو سر و کله یمی نمی زدم روزم شب نمی شددد. از اینمه بالاخره یمی منو تحویل گرفته بود ذوق کردم. جلوم وایسدداد و دستش و دراز کرد و گفت:

من هایده ام! هایده حاتمی!

فمر کنم تو لجظه یه دور رفتم تو کما و برگشددتم. دهنش بوی کلاغ مرده ای که افتاده با شه تو فا ضلاب و سه چهار روزم آفتاب خورده با شه می داد. نف سمو حبس کردم و سددعی کردم همچنان لب ند بزنم. از بین دندونام بدون اینمه اجازه بدم حتی یک ملمول هوا وارد بینیم بشه تند گفتم:

منم سرمه ام!

و به سددمت در چرخیدم و دوباره نفس گرفتم. ای خدا این دیگه کیه. این همه ا سم. هایده ام شد ا سم که گکا شتن رو بچه ا شون. تازه فامیلی شم دیگه بدتر وقتی می خواد اسمشو بگه کل هوای ریه اش ت لیه می شه تو حلق آدم.

بعدم برگش تم و به س رعت رفتم رو ت تم پهن ش دم. جوری که یه س انتم جا نباشه که ب واد بیاد طرفم.خدا کنه ه*و*س نمنه برای خوش آمد گویی هم بیاد کنارم ب شینه که قاطی می کنم. ت تم در ست کنار همون دختره بود که کله اش و کرده تو مجله. کفاشددم و چپوندم زیر ت ت و زل زدم به هم اتاقی های عتیقه ام. هایده خانم دختر دهان معطر اتاق با لب ند روی ت تش نشست و یه جعبه از زیر ت تش کشید بیرون. اوه ویولون بود.

ای نازی ویولون می زنه! خو به لااقل دهنش بو می ده می تونیم از آهنگای خوشملش استفاده کنیم.

دیدم اونی که هندزفری تو گوشش بود. صدای آهنگ شو بلند کرد. اونی هم که داشت مجله می خوند. نگاهی به هایده انداخت و پوفی کرد.

چه بی اح سا سن اینا. من تا حالا از نزدیک ویولون ندیده بودم. چه بر سه به اینمه یمی زنده برام اجرا کنه!