فصل پانزده
نیما می گم چیزه. تو برو خونه با همون آ انس من خودم تا یه سدداعت دیگه میام!
...
نه دیر نمی شه. خیلی نمی مونم زود میام!
...
نه نمی خواد تو بیای. خودم میام خونه!
و چشددممی به من زد. منم روم و برگردوندم که نگام افتاد به قیافه راننده. کلا رانندگی رو ول کرده بود و تمام حواسددش و داده بود به حرفای ما. بفرما بعدم اسم خانما توی فضولی بد در رفته! والا!
جلو خونه حبیب آق اینا از تاکسددی پیاده شدددیم. کلی هم با راننده چونه زدیم سددر کرایه تا بالاخره ول کرد و رفت. وقتی اومدیم توی کوچه مغازه حبیب آقا هنوز باز بود. معلوم بود که هنوز نرفته خونه. زنگ و زدم و منتظر شدم. دو سه دقیقه بعد صدای طاهره خانم و شنیدم:
کیه؟
منم طاهره خانم سرمه!
سرمه جان دیر کردی نگران شدم. بیا تو!
و در و زد. در باز شده رو هول دادم و به نگین ا شاره زدم که وارد شه. نگین هم ساک ورزشیم و یه ساک دیگه رو برداشت منم کوله و چمدون و پشت سرش کشیدم و وارد راهرو شدیم. طاهره خانم داشت به طرفمون می اومد. با دیدنش بلند سلام کرد:
سلام!
نگین با انگشت شستش کفشش و درآورد و هم زمان سلام کرد:
سلام!
سلام به دخترای گلم. خوش اومدی. وسایت همیناست؟
بله!
معرفی نمی کنی این دخترمو!
بب شید. نگین دوستم. طاهره خانم هم که قبلا گفته بودم.
نگین دستش و جلو برد و با طاهره خانم دست داد و گفت:
خوشب تم.
طاهره خانم دست نگین و ول نمرد و اون کشید سمت سالن و گفت:
منم خوشب تم عزیزم.
و رو به من ادامه داد:
سرمه جان بکار باشه میگم نوه ام الان می رسه اومد می گم ببره بالا.
من و نگین همزمان نگاهی به هم کردیم و با نیش باز دسته ساک و چمدون رو همون جا ول کردیم. مشددتااق شددده بودم این نوه طاهره خانم رو ببینم. همراه طاهره خانم به سمت سالن رفتیم و طاهره خانم به ق صد آ شپزخونه ما رو تنها گکاشت. نگین که برای اولین بار توی زندگیش مودب نشسته بود زد به شونه ام و گفت:
نگفته بودی پای نوه ورزشماری هم در میونه!
سرم و خاروندم و گفتم:
به جان خودت نمی دونس تم خدا اینقدر بهم حال بده. هم خونه گیرم اومده هم یه پسر باحال!
خفه مال خودمه چونه هم نزن!
برو بابا بکار بیاد شاید هم مالی نباشه اصلا!
هر چی که بود حرز اضافه نمی زنی من ندید قبولش دارم.
پوفی کردم و صدام و بالا بردم و گفتم:
طاهره خانم ما می ریم بالا اتاق و به دوستم نشون بدم.
طاهره خانم هم جواب داد:
باشه ولی زود بیاین پائین چای دارم میارم!
چشم.
د ست نگین و ک شیدم و به سمت پله رفتم. خوبی پله این بود که در ست کنار راهروی ورودی بود و لازم نبود که من از وسط زندگی حبیب آقا و طاهره خانم رد شم. از اونجا اصلا به قسمت زیادی از سالن و کل پکیرائی دید نداشت. با هم از پله بالا می رفتیم که تلفن نگین زنگ خورد. نگین پوفی کرد و گفت:
- نیماست! انگار ول کن ما نیست این بشر.
و بی حوصله جواب داد:
چی می گی نیما؟
گوشم و چسبوندم به گوشیش. مگه می ذاشتم دیگه این دوتا با هم خصوصی حرز بزنن. من کله خرابم؟ صدای نیما رو شنیدم که گفت:
رو پ ش که نیست احیانا؟
ن یر بنال!
و تنه ای به شونه من زد و چ شم غره رفت. منم بی توجه بهش دوباره گو شم و چسبوندم به گوشیش.
کی میای خونه؟
من تازه الان رسیدم. تو به چه سرعتی رفتی؟
منم تازه رسیدم. همچین زودم نشد.
من فعلا هستم.
نگین ساعت هفت و نیم تا یه ساعت دیگه باید خونه باشی!
نگین نق زد:
یه ساعت که کمه. من هنوز ننشستم روی زمین. تازه نوه...
با این حرز نگین پام و بردم بالا و محمم کوبیدم روی پاش که رنگش بنفش شد و حساب کار دستش اومد .یعنی این بشر چقدر خنگه می خواست همین اول کاری نیما رو بندازه به جون ما. آخه بگو ابله هر حرفی رو باید زد؟نگین تند حرفش و عوض کرد و گفت:
من میام تا یه ساعت دیگه باشه!
راستی نگین..
نگین لبش و جوید و یه خورده منو هول داد که من دوباره تمام وزنم و انداختم روی شونه ام:
هوم؟
سرمه گفتی آشنای پلیس داره؟ نگین یه نگاه به من کرد و گفت:
آره دیگه! بابت ماشین خاله اینا دیدی که رفتن سراغ طرز!
ببین می گم چیزه یه جوری که نفهمه که من گفتم ببین می تونه یه زنگ بزنه ببینه می تونه یه کاری کنه بی دنگ و فنگ ماشینم و در بیارم از پارکینگ!
ابروهام بالا رفت. عجب که اینطور. نگین از خنده داش دت می پوکید خیلی داشت جلوی خودش و می گرفت که نزنه زیر خنده .یه نفس گرفت و گفت:
باشه بش می گم!
بعدم دهنش و از گوشی فاصله داد و گفت:
دستتون درد نمنه الان می ام.
بعدم دوباره توی گوشی گفت:
نیما برم. جلوی طاهره خانم زش ته هنوز از راه نرس یدم چس بیدم به گوش یم خداحافظ.
و بدون اینمه اجازه بده نیما جواب بده قطع کرد و زد زیر خنده. منم با یه پوزخند دست به سینه ایستاده بودم و نگاهش می کردم.
یعنی این داداشت نوبره ها نگین!
وای خدا اگه بهش بگم تمام حرفاش و شنیدی منو دار می زنه.
وقتی حسابی خندید و خالی شد گفت:
خوب حالا زنگ می زنی؟ لبم و جویدم و گفتم:
به نظرت منه کله خراب باید زنگ بزنم!
اوه چه کینه ای هستی خوب کفری شد این همه حرز زد نگفتی تو چیز کی هستی! جون من زنگ بزن این ماشینش و گرفتن تا یه هفته اخلاقش سگی می شه نمی ذاره یه آب خوش از گلوی من پائین بره.
نشستم روی ت ت و گفتم:
بابا تازه دیروز ماجرای ماشین خاله ات و راست و ریست کردم. زشت نیست دوباره زنگ بزنم؟
نگین شونه ای بالا انداخت و گفت:
ولی به نظرم کیس مناسبیه. ولش نمن!
با یه ابروی بالا رفته نگاش کردم و موبایلم و در آوردم. خودمم نمی دونم چرا کرمم گرفته بود دوباره یه خورده حرصش بدم .یه نگاه شیطانی به نگین کردم و شماره اصل کریمی رو گرفتم. دو سه بار زنگ خورد تا بالاخره جواب داد:
بفرمائید؟
یه لحظه با خودم گفتم یعنی شددماره منو سددیو نمرده؟ بهم برخورد. سددینه امو صاز کردم و گفتم:
آقای اصل...
که نگین یمی زد پس کله ام و یواش گفت:
خنگ، ابله...کریمی اصل...
که صدای عطا رو شنیدم که پر حرص گفت:
خانم کبیری؟
نیش م باز ش د. چه س ریع ش ناخت. حالا نگین بود که عین آدامس نامرغوب چسبیده بود به من و گوششو چسبونده بود به گوشیم. سعی کردم ن ندم:
حالتون خوبه؟
اگه شما این فامیل منو درست بگید من حالم خیلی خوب میشه!
نگین روی ت ت ولو شدده بود و می خندید. یه لگد پروندم که خورد به زانوش و از جا پرید و کوبید توی کمرم که ناخوداگاه یه اخ از دهنم بیرون پرید. خانم کبیری؟
دستی به کمرم کشیدم و درحالی که به سمت نگین خیز برداشته بودم گفتم:
یه لحظه گوشی
و پریدم پای نگین و که داش دت در می رفت گرفتم. نگین برای اینمه زمین ن وره میز و گرفت و بعد دوتایی پ ش زمین شدیم. صدای داد نگین اومد که گفت:
خاک تو سرت وحشیت کنن!
هنوز گوشی روی گوشم بود.
خانم کبیری شما کجایین مشملی براتون پیش اومده؟ بلند شدم و دستی به مانتو کشیدم و مقنعه ام و مرتب کردم و گفتم:
بله. با یه دست هاز ارازل و اوباش درگیر شدم.
صدای بلندش توی گوشم پیچید:
مربوط به اون دوست معتادت می شن؟ الان دقیقا کجایی؟
اوخ مثل اینمه گند زده بودم. نگین هم سر و و ضع شو مرتب کرد و یه شملت برام در آورد و مشغول وارسی اتاق شد. منم پشتم و کردم بهش و تند گفتم:
نه نه شوخی کردم.
یه لحظه ممث کرد و بعد هم گفت:
خیلی مس ره بود. زنگ زدین مزاحم وقت من بشین؟
نه واقعا مشمل دارم؟
صدای پوفش و شنیدم و بعد هم با حالت مس ره ای گفت:
باز ماشین کی و دزد برده؟ ناخنم و جویدم و گفتم:
پلیس برده؟
خانم درست صحبت کنید!
اهه چرا داد می زنین خوب زیر تابلو پارک ممنو بوده بردنش دیگه!
صدای وای گفتنش رو به وضوح شنیدم. نگین زد به شونه ام و آروم گفت:
من رفتم پائین!
سددری تمون دادم و منتظر جواب عطا ش ددم .یه نفس گرفت انگار که ب واد خودشو آروم کنه و شمرده شمرده گفت:
خانم کبیری...من توی ب ش...مبارزه... با مواد...م در هستم. کار ما هیچ ربطی به راهنمایی و رانندگی نداره؟ متوجه شدین؟
ر سما ضایع شده بودم. نگاهم به نگین بود که از اتاق خارج شد. حالا مونده بودم چی بگم.
خانم کبیری هستین؟ با بدب تی گفتم:
بله!...پس...
هنوز جمله ام تمام نشددده بود که نگین پرید توی اتاق و دسددتم و گرفتم و کنار گوشم گفت:
بدو نوه طاهره خانم اومد. پلیسه خودم لباسشو دیدم!
منگ نگاهش کردم. هنوز داشت دستم و می کشید. عطا خان انگار فمر کرده بود من ناراحت شدم. چون گفت:
خیلی دلم می خواست یه کاری براتون بمنم.
دستم هنوز توی دست نگین بود ولی ذهنم و متمرکز کردم و گفتم:
عیب نداره. آخه اون بار..ش ما گفتین اگه مش ملی داش تم تماس بگیرم منم برای همین مزاحم شدم.
شرمنده نتونستم کاری بمنم!
احس اس کردم خنده اش گرفته و داره مس ره ام می کنه ولی نگین که داش ت عین کش منو دنبال خودش می کشید نمی ذاشت درست جواب بدم. پائین پله رسیده بودیم. نگین با دستش به سمت سالن همون قستمی که از روی پله دید دا شت ا شاره کرد. از پ شت دیوار سرک ک شیدم و دیدمش پ شتش به این طرز بود و داشت با موبایل صحبت می کرد .یه لحظه نگین به اون و بعد به من نگاه کرد و دوباره دستم و کشید و به طرب بالا برد.
خانم کبیری...قطع شد؟
نه هستم هنوز... دستتون درد نمنه بب شید مزاحم شدم.
نه خواهش می کنم کاری ندارین؟
نگین با دسددت اشدداره کرد که قطع نمنم و با حرکت لب گفت ازش بپرسددم کجا ست. چ شمام گرد شد و گفتم برای چی ولی اون هی بهم سقلمه زد که بپرس رفته خونه یا هنوز سر کاره.سینه ام صاز کردم:
بب شید!
معلوم بود کلافه شده:
دیگه چیه؟
شما الان کجاین؟
بله؟
یعنی خاک تو سرت نگین اخه طرز الان فمر می کنه من خل شدم.
منظورم اینه که رفتین خونه؟ صدای گیجش و شنیدم که گفت:
بب شید منظورتون و نمی فهمم چه ربطی داره؟
هیچی می خواستم بگم اگه خونه این خسته نباشین!
وقتی جواب داد کاملا معلوم بود داره می خنده:
بله ممنون خونه ام. خسته هم نیستم. دیگه کاری ندارین با من؟!
نه دیگه....فقط گفتین راهنمایی و رانندگی هیچ ربطی به شما نداره؟
ن یر خانم نداره؟
دوست و آشنایی هم آونجا ندارین؟
نه خانم کبیری متاسفانه خیر. اگه داشتم خوشحال می شدم کممتون کنم!
بله بازم بب شید.
این بار صداش شبیه ناله شده بود:
حالا می تونم برم؟
بله بفرمائید.
خدانگهدار!
نگین تند گوشی رو از دستم گرفت و گفت:
کجا بود؟
گفت خونه ام؟
خونه خودشون؟
یه نگاه خشمناک بهش کردم و گفتم:
آخه تو اصددلا فمر می کنی؟ این چه سددوال مسدد ره ای بود که گفتی من بپرسم؟
ابله تو اصلا دقت نمردی؟
به چی؟
بابا نوه طاهره خانم پلیسه!
خوب باشه!
-نگین یه چک اساسی خوابودند توی گوشم و گفت:
یعنی خیلی خنگی...
دستم و گکاشتم روی صورتم و گفتم:
چته دیوونه!
بابا پسددره پائین بود. لباس پلیس هم تنش بود. داشددت با موبایلم حرز می زد...
هر جمله ای که نگین می گفت مغزم منم داش دت عین راهرویی که مهتابی هاش دونه دونه روشن بشن کم کم نور می گرفت.
یعنی تو می گی....؟
نگین با چشمای وق زده سرش و تمون داد و گفت:
یعنی اینی که پائین وایساده خود جناب اصل کریمیه!
یه نگاه مردد بهش انداختم و گفتم:
ولی احمقانه است!