سه سوت

فصل شانزده

کجاش احمقانه است!

همه اینایی که گفتی دلیل نمی شه که اونی که پائینه عطا باشه!

نگین پوفی کرد و دست من و کشید و به سمت در برد و گفت:

لازم نیست چونه بزنیم تا چند دقیقه دیگه معلوم میشه!

و دوتایی با هم از پله پائین رفتیم. دا شتم فمر می کردم اگه خودش با شه واقعا چه جوری باید باهاش برخورد کنم. نگین روی آخرین پله که رسددیدم به من گفت:

طبق قرارمون نوه طاهره خانم مال منه...

اهه اگه عطا باشه چی خودت گفتی کیس خوبیه؟ نگین شونه ای بالا انداخت و گفت:

من این حرفا حالیم نیست خودت قول دادی!

و دست منو کشید و رفتیم سمت سالن. نوه طاهره خانم نشسته بود روی یمی از مبل های س دالن. هنوز پشددتش به ما بود و دیگه با موبایل حرز نمی زد .

طاهره خانم با دیدن ما لب ند و گفت:

اینم دخترای گلم!

منو نگین چهار چشددمی به نوه طاهره خانم زل زده بودیم تا از چهره مبارکش پرده برداری کنه.

بیاین جلو با نوه ام آشنا بشین.

با گفتن این جمله آقا بالاخره نازشددون و کم کردن و برگشددتن سددمت ما. فک نگین که رسما چسبید به زمین. ابروی منم ناخودآگاه پرید بالا.

صدای طاهره خانم جفتمون و از اون حالت در آورد:

مهیار نوه ام. دخترای گلم...سرمه و نگین جان!

یعنی جا داش ت دس تمو بکارم زیر چونه نگین و بمش مش بالا. این مهیاره بد تیمه ای بود.قد بلند .یعنی می گم بلند نه بلند ها یعنی یه چیزایی تو مایه های دراز. موهاش زیر نور کمی رو شن می زد .یه ته ریش هم دا شت که قیافه شو حس ابی مردونه کرده بود. اخم نداش ت ولی قیافه اش حس ابی جکبه داش ت .

خیلی آروم زدم به شونه نگین و گفتم:

قولم و پس می گیرم. عطا مال تو این ج*ی*گ*ر مال من!

نگین که انگار هم کر شده بود هم کور با دوتا قدم شتری به سمت مهیار رفت و با نیش باز دستشو دراز کرد:

خوشب تم!

مهیار با ابروی بالا رفته نگاهی به دست نگین انداخت و گفت:

همچنین!

و نشددسددت روی مبل و پاش و انداخت روی پاش. یعنی نگین بیچاره رسددما سوکس شد. سینه ام و صاز کردم و موقع رد شدن از کنارش یه تنه بهش زدم و گفتم:

حالت و گرفت ها!

نگین بهم چشم غره رفت:

مرگ!

خنده ام و خوردم و روی مبلی با فاصله از مهیار خان خوشتیپ نشستم. نگینم عین هندونه ای که تریلی از روش رد شده با شه اومد و ن ش ست کنارم. طاهره خانم سینی چایی رو هول داد سمت ما دوتا و گفت:

سرد شد دخترا!

دس ت بردم و یه دونه چایی برداش تم و زیر چش می به مهیار خان نگاه کردم .

اصلا مارو بوقم حساب نمرد. رو یه طاهره خانم گفت:

آقاجون کی میاد من باید برم؟ نگین زیر لب گفت:

چه زود!

و زیر چشددمی به مهیار نگاه کرد. طاهره خانم نگاهی به س داعت انداخت و گفت:

دیگه پیداش می شه!

نگین سینه ای صاز کرد و پرید وسط ممالمه اون دوتا و گفت:

درجه شما چیه؟

یعنی من به این دختر چی بگم. اخه بگو الان چه ربطی دا شت! مهیار برگشت و یه نگاه جزئی به نگین انداخت و گفت:

سرگرد!

نگین باز ذوق گفت:

واقعا؟ من تا حالا یه سرگرد واقعی از نزدیک ندیدم!

مهیار پوزخندی زد و چند لحظه نگاهش کرد و گفت:

شما جوری ذوق می کنین انگار اصلا آدم ندیدین!

نگین که معلوم بود کنف شددده خندید ولی بازم از رو نرفت. انگار این جناب

سرگرد بدجور چشمشو گرفته بود. من که می دونستم این بشر م ش داغ کنه دیگه هیچی حالیش نیسددت یه سددقلمه به پهلوش زدم که اونم انگار نه انگار .

طاهره خانم داشددت با لب ند ما رو نگاه می کرد. نگین همچنان با نیش باز و چشمای وق زده به مهیار زل زده بود. بدون اینمه یه ذره این بشر خجالت بمشه گفت:

آدم؟ چی هست اصلا؟

و به این شوخی بی مزه اش فقط خودش خندید. یعنی می خوا ستم با کله برو تو دماغ این ابله. خل شده بود رفته بود. برای همین اخلاق گندش بود که همه پس را ازش فراری بود. می خواس ت نخ بده می رفت رو مخ طرز اونم دوتا پا داش ت دوجین پا دیگه هم قرض می کرد و د برو که رفتی. ص دبار بهش گفتم نچس ب به طرز نخ و بده و برو پی کارت طرز اگه نخ و گرفته باش ه خودش میاد دنبالت ولی کو گوش شنوا. الان هم انگار نه انگار که مثلا پلیس مملمت ن ش سته جلوش فمر کرده اینم از بچه سو سولای دان شگا ست که دنبال دخترا موس موس می کنن. جناب سرگرد جوری به نگین نگاه کرد انگار که به یه پشه مزاحم. نگین یه چند لحظه به مهیار زل زد که باعث شد مهیار سرش و بندازه پائین و سرشو تمون بده مثل اینمه فهمیده بود نگین اگه بهش بچسبه دیگه ول نمی کنه!

طاهره خانم که دید جو یه خورده قاطی پاتی شده رو به مهیار گفت:

شام پیش ما بمون!

مهیار سرش و بلند کرد و رو به طاهره خانم گفت:

نه باید برم ستاد. فردا ماموریتم. یه دوماهی نیستم!

نگین اومد دهنش و باز کنه یه جوری بازوشددو چلوندم که رنگش بنفش شددد .

کنار گوشش گفتم:

نگین خفه شو آبروی ما رو بردی. یه دقیقه ور نزن.

نگین یواش دستشو مالوند و گفت:

خری دیگه من اگه امش ب به این نخ ندم از دس تم رفته. مگه گوس اله ام که تیمه به این باحالی رو ول کنم بیافته دست غریبه!

یعنی می خواستم این بشر و خفه کنم. مغزش پاک از کار افتاده بود. زیر لب با حرص گفتم:

نگین خفه می شی می تمرگی سرجات ها!

ولی نگین انگار نه انگار رو به مهیار گفت:

جناب سرگرد ماموریتتون چی هست؟

مهیار نفس عمیقی کشید و دست به سینه نشست و یه نگاه به سقف انداخت.

معلوم بود کلافه شده و داره به رسم ادب جواب میده:

نمی تونم بگم!

آها یعنی از اون سری هاست!

مهیار نف س شو داد بیرون و یه خورده توی جاش ول خورد. ولی نگین عین بچه ها ذوق کرد و گفت:

وای باید خیلی باحال باشه! فک کن ماموریت سری!!!

مهیار انگار دیگه نتونست خودشو کنترل کنه برگشت و با تمس ر به سرتا پاینگین نگاه کرد و گفت:

آره خیلی باحاله. فقط مممنه الان که دارم می رم دیگه برنگردم. باحاله نه!!! طاهره خانم به وضددوح ناراحت ش دد. مهیار نگاه کلافه ای به طاهره خانم انداخت و خیلی جدی به نگین گفت:

اص لا درباره حرفایی که می زنی هیچ وقت فمر می کنی؟ یا مثل بچه ها هر چی رسیدی می پرونی؟!

اوخ جناب سرگرد خراب کرد. نگین از این کلمه متنفر بود. با بهت به مهیار که یهویی به اون توپیده بود نگاه کرد و لب هاشددو به هم فشددرد و سددرش و پائین انداخت. طاهره خانم بود که با صدای لرزونی گفت:

مهیار جان نگین خانم مهمون من هستن. لطفا...

بقیه اش و نگفت ولی معلوم بود که یعنی بس کن! مهیار با این حرز طاهره خانم به سرعت از جا بلند شد و به ساعتش نگاه کرد. نگین ساکت شده بود و به دستاش خیره شده بود. فقط من می دونستم که داره چه حرصی می خوره.

مادر جون حلال کنید. من فردا دارم می رم خواستم قبل از رفتن ببینمتون!

و یه لب ند کم رنگ زد. چ شم های طاهره خانم به و ضوح با لایه ای از ا شک پوشیده شد.مهیار که انگار که از حرفش پشیمون شده باشه اخم کم رنگی کرد و گفت:

مادرجون منظوری نداشتم.

طاهره خانم هم که حالا اش ماش داش ت س رازیر می ش د س ری تمون داد وگفت:

می دونم...ولی از وقتی سیاوشم رفته دلم با این حرفا کنده می شه!

من هاج و واج به ممالمه اون دو نفر گوش می دادم و نمی دونسددتم چه خبره .سیاوش که مطمئنا همون پسری بود که حبیب آقا ازش حرز می زد. ولی کجا رفته بود که طاهره خانم این همه نگرانش بود.به نگین نگاه کردم. ولی اون اخم کرده بود و انگار ا صلا حوا سش نبود. مهیار از جا بلند شد و به سمت طاهره خانم رفت. طاهره خانم هم به س تی از جا بلند شد. مهیار ب*و* سیدش و گفت:

می رم دم مغازه پیش آقاجون خداحافظی می کنم!

مواظب خودت باش مادر. من دیگه طاقت دوتا داغ ندارم.

بعد اشمشو گرفت و گفت:

صبر کن مادر جون!

و به س مت اتاق رفت .یه چیزایی داره معلوم میش ه یعنی س یاوش پس ر طاهره خانم مرده...یا ک شته شده... یا.... شایدم پلیس بوده و....یه نیم نگاه به مهیار کردم. متفمر و سط ای ستاده بود. منم به احترامش بلند شدم و نگینم با یه لگد بلند کردم چون واقعا ضایع بود ب وایم همون جوری روی مبل وا بریم. ابهتش هم که ما دوتارو گرفته بود و نگین که رسددما لال شددده بودم خوب منم که تنم نمی خارید بهش یه حرفی بزنم اونم برگرده بهم. طاهره خانم با قرآن از اتاق خارج شد و به سمت مهیار رفت و گفت:

بیا مادر خدا پشت و پناهت!

مهیار با اون قد بلندش به س تی از زیر قرآنی که طاهره خانم گرفته بود رد شدو قرآن رو ب*و*سید و بعد نگاهی به من انداخت و گفت:

خانما با اجازه.

نگین لبش و جوید و اخم کرد. از اینمه مهیار بعد از اون توهینش هنوز طلب کار بود و انونو ر سما نادیده گرفته بود ح سابی سوخته بود. به سمت راهرو که رفت طاهره خانم با هول گفت:

ای وای یادم رفت. مادر قربون دستت این وسایل سرمه جان و ببر بالا براش.

مهیار با تعجب برگش ت و به س اک و چمدون کنار در نگاه کرد و س ری تمون داد. ولی قبل از اینمه ب واد اونا رو برداره. نگین دسددت دراز کرد و چمدون و کشید سمت خودش و با پوزخند گفت:

مزاحم جناب سرگرد نمی شیم. مثل اینمه خیلی عجله دارن!

نه مثل اینمه این نگین رسما داغ کرده. الان می زنه یه کاری دست این سرگرده می ده! حالا که نگین گند زده بود به همه چیز من باید ماسددت مالی می کردم .

منم یه لب ند دلقمی زدم و گفتم:

بله شما بفرمائید مزاحم شما نمی شیم.

مهیار خان با یه ابروی بالا رفته به نگین نگاه کرد و گفت:

من مشملی ندارم ولی شما می تونین اینا رو ببرین بالا؟

اوخ بدتر ش د. الانه که نگین منفجر ش ه. اول که بهش گفت بچه بعدم که این مورد. با نگرانی به نگین نگاه کردم. برخلاز تص ورم اص لا منفجر نش د با یه لحن حرص درآر یه نیم نگاه به مهیار انداخت و چمدون و ک شید سمت پله وگفت:

حتما فمرش و کردم که می گم! شددما هم بفرمائید به ماموریتتون برسددین علاز یه بچه نشین. خدانگهدار!

و چمدون و به س تی از پله بالا کش ید. خودم می دونس تم چقدر س نگینه!

مهیار اخم کرده به نگین که داشت زور می زد چمدون و از پله سوم بمشه بالا نگاه کرد. منم سدداک و برداشددتم و دنبالش رفتم. معلوم بود به نگین حسددابی برخورده. س اک و گکاش تم کنار پله و س ه چهار پله فاص له رو بالا رفتم و زیر چمدون و گرفتم. توش همه کتابام و مواد خوراکی که آورده بودم جا داده بودم .

می دونستم که حسابی سنگینه!

نگین برگش ت یه لب ند یه وری بهم زد و دوباره زور زد.منم زیرش و بالا دادم و بالاخره رسیدیم بالای پله. نگین نفس عمیقی کشید و گفت:

- برو بقیه رو بیا من این و باز می کنم.

و چمدون و به س مت اتاق کش ید. وقتی برگش تم پائین طاهره خانم داش ت با اخم با مهیار صددحبت می کرد. با دیدن من اخمش و جمع کرد و برگش دت سمت من.

بردینش بالا؟

بله!

و رو به مهیار گفتم:

- بب شید مزاحم شما هم شدیم!

طاهره خانم نگاه سرزنشگری به مهیار انداخت و گفت:

وایسا الان می آم!