فصل هفده
و به سمت سالن رفت. منم ساک ورزشیمو که کنار در مونده بود و برداشتم و یه نیم نگاه به مهیار کردم و گفتم:
- نگین خیلی قده چرت و پرتم زیاد می گه ولی دختر حسدداسددیه! از دسددتش ناراحت نباشین!
و یه لب ند کم رنگ بهش زدم و ادامه دادم:
امیدوارم ماموریتتون با موفقیت تمام شه!
یه خورده این پا و اون پا کردم که بلمه اینم یه عکرخواهی چیزی حواله نگین کنه که دیدم ن یر. اصلا انگار حرفای منو نشنیده. منم سری تمون دادم و رفتم سمت پله. طاهره خانم یه چیزی د ستش بود و دا شت می رفت سمت در. به من لب ندی زد و منم جوابش و دادم و از پله بالا رفتم.
نگین چمدون و خالی کرده بود و داشددت برای هر چیز یه جایی پیدا می کرد .
معلوم بود ح سابی فمرش درگیره که داره مرتب کارو انجام می ده. اگه مثل قبل بود. الان کل اتاق و ترکونده بود و همش به مسدد ره بازی می گکشددت. دو تا ساک دیگه رو گکاشتم کنار ت ت و گفتم:
ولش کن خودم می چینم!
نگین سرشو بالا آورد و با بغض پرسید:
سرمه من واقعا دختر نچسبی ام؟
دلم براش سوخت. گ*ن*ا*ه دا شت خوب. از روی ت ت سر خوردم و رفتم کنارش نشستم. خوب واقعیتش جواب سوالش مثبت بود. ولی من نمی تونستم راست این و بکارم کف دستش. خوب با این حالش منو از وسط به دو قسمتم ساوی تق سیم می کرد. د ستم و گکا شتم روی شونه ام و یه خورده فمر کردم .
آخه من اصلا بلد نیودم یمی و دلداری بدم. چی بگم خیر سرم بهش.
ببین نگین!
نگین نگاه ناامیدشو بالا آورد و گفت:
نمی خواد المی منو دلداری بدی... خودم می دونم آدم نچسبی هستم!
نفس عمیقی کش یدم. واقعا لکت می بردم از این همه خودش ناس ی دوس تم .
نگین یه دسته از لباسام و برداشت و دونه دونه کنار گکاشت و گفت:
رامین یادته ترم دووم باهاش دوست بودم؟ سر تمون دادم که یادمه!
اولین بار اون بهم گفت خیلی نچسددبم. گفت همش می خوام آویزون طرز شم.
بعد رو به من کرد و گفت:
به خدا من نمی خوام آویزون شون ب شم فقط از شون خو شم میاد می خوام اونام از من خوششون بیاد!
پوفی کردم و حیرون موندم به این بشر چی بگم. لبم و تر کردم و گفتم:
ببین نگین...مشددمل تو اینه که می خوای تو همون برخورد اول خودتو به طرز بچسبونی!
نگین چش ماش پر اش ک بود. وقتی اینجوری می ش د واقعا قیافه اش طفلمی می شد و دل هر جنبنده ای براش می سوخت!
پس چمار کنم؟!
خوب خله چقدر بهت بگم. پسرا از دخترایی خوششون میاد که خودشون ومی گیرن و محل سگم به پسرا نمی دن!
نگین با حرص گفت:
داری مس ره ام می کنی؟
نه ابله جان! واقعیته! واقعا پسددرا موجودات عجیبی ان. اگه بری راس دت و ح سینی به شون بگی من دو ست دارم فمر می کنن چه مالی ان بعدم فمر می کنن تو چه دختر جلفی هسددتی که رفتی بهشددون ابراز علا قه کردی! حالا برعمسش اگه سگ محلشون کنی و آدم حسابشون نمنی دنبالت راه می افتن و التماست می کنن!
نگین حسددابی تو فمر رفته بود. به جان خودم من این حرفارو از خودم در نمی آوردم را ست و حقیقت بود. نا سلامتی خودم دو تا داداش لندهور دا شتم. این حرفا افاضات برادران گرامی بود. برای اینمه به من بگن تو شهر غریب سنگین و رنگین باشددم و به زبون بی زبونی اگه هدفم از دانشددگاه اومدن شددوهر پیدا کردنه با نخ دادن به این و اون شوهر گیرم نمی اد باید سنگین و رنگین با شم .
منم که گفتم چشم و تمام حرفای برادران گرامی رو آویزه گوشم کردم!!!!
زدم به شونه اشو گفتم:
صدبار بهت نگفتم از یمی خوشت اومد بهش نچسب؟ نگین آه بی حوصله ای کشید و گفت:
حالا من کی گفتم از این لندهور خوشم اومده.
آره جون خودت منم فهمیدم داری به یارو طناب می دی!
نگین برگشت با حرص گفت:
ولی من واقعا منظورم این نبود!
پس چی بود؟ من که یه بیننده بودم اینجوری فمر کردم چه برسه به خودش!
نگین نگاه ناامیدانه ای به من کرد که دوباره قیافه اش طفلمی شد و گفت:
من فقط...فقط...
سعی کردم دیگه سرزنشش نمنم. آروم پرسیدم:
فقط چی؟
شونه ای بالا انداخت و گفت:
فقط هیچ و قت با یه پلیس از این ه مه نزد یک حرز نزده بودم. می دونی یعنی منظورم اینه که بدون ربط داشتن به کارشون....همین...کنجماو بودم....
یعنی اصلا از طرز خوشت نیومد؟
نگین لباسددایی که جدا کرده بود و برداشددت و به سددمت کمد دیواری رفت و گفت:
خوب بدم نیامد...ولی...
جشمام و ریز کردم و گفتم:
زر نزن معلوم بود چشت و گرفته...
و با بدجنسی ادامه دادم:
بد مالی بود ها!!
نگین بهم چشم غره رفت و گفت:
چه فایده یه ذره هم اخلاق نداش ت...چی می ش د اینم مثل اون عطا به منش ماره اش و می داد و می گفت هر وقت مش ملی بود تماس بگیرم؟ ها؟ مگه من از توه دیلاق چی کمتر دارم؟
ببین می خوای ارز شو خودتو بالا ببری منو دیگه خراب نمن..آدم با آدم فرق می کنه!
نگین آهی کشید و سراغ ساک ورزشیم رفت و گفت:
این تو چیه؟
بکار خودم میام بقیه شو را ست و ری ست می کنم. تو دیگه بیا برو دیرت می شه!
نگین س ری تمون داد و به س مت در رفت. منم پش ت س رش راه افتادم پائین! مهیار رفته بود و خبری از طاهره خانم نبود. نگین نگاهی به دور و بر سددالن و پکیرائی انداخت صدا زد:
طاهره خانم من دارم رفع زحمت می کنم کاری ندارین؟ طاهره خانم از آشپزخونه بیرون اومد و با لب ند گفت:
کجا عزیزم شام نمی مونی؟
نه ممنون. تا برسم خونه دیرم میشه!
کاش گفته بودی مهیار تو رو تا یه جایی رسونده بود!
نگین یه ممث کوتاه کرد و بعدم گفت:
نه نمی خواستم مزاحمشون بشم!
طاهره خانم به سمت ما اومد و تا دم در نگین و بدرقه کردیم.
نگین رسیدی یه زنگ به من بزن!
باشه خداحافظ.
نگین راه اف تاد و ر فت. ولی این نگینی ر فت اونی که او مد نبود. معلوم بود حسددابی حالش گرفته شددده! برگشددتم بالا تا به اوضددا اتاق برسددم. ده دقیقه نگکشته بود موبایلم زنگ خورد. نگین بود. نگران شدم:
الو نگین چی شده؟
نگین صداش حسابی سرخوش بود:
استاد نصیحتتون و کاملا انجام دادم!
هان؟ چی می گی تو؟
سرخیابون می خواستم تاکسی بگیرم یه ماشین جلوم وایستاد. اگه گفتی کی بود؟
نگو که مهیار بود؟
به جان خودم خودش بود. رو ص ندلی کمک بود. کنار من وایس ادن و گفت بفرما تا یه جایی برسونمتون!
با هیجان گفتم:
خوب؟ الان تو ماشینشی؟
ن یر آی کیو اگه تو ماشددین اون بودم چطوری می تونسددتم این همه راحت بلبل زبونی کنم.
بنال دیگه چی شد!
هیچی اول که یه نگاه بهش کردم و بعدم گفتم. زحمت میشه..تا اومد تعارزکنه گفتم سوار کردن یه بچه م سئولیت داره! و راه افتادم اون ور تر و یه تاک سی گرفتم.
نگین از خنده مرده بود .یعنی خاک تو مخ این بشر.
یعنی واقعا نگین چی بگم بهت.
خودت گفتی محل نده.
آره واقعا آفرین.عین بچه ها قهر کردی فمر می کنی داری به طرز بی محلی می کنی؟الاغ خودتو تابلو کردی که از دست طرز ناراحت شدی!
-راس می گی؟
نه کاسه اتو بیار ماس بگیر! آی کیو!
به نظرم که خیلی هم جواب داد. قیافه اش که حسابی پنچر شده بود!
خره باید جوری رفتار کنی که اصلا حرفاش برات مهم نیست. نه اینمه مدام حرفاشو یادآوری کنی! اون کار کرده محض عکر خواهی نه اینمه از تو خوشت اومده باشه!
نگین حرصی گفت:
خیلی خوب نه اینمه خودش آخر دوست یابیه!
براش دهن کجی کردم که البته اون ندید.
کاری نداری؟
نه موفق باشی قشنگ!
خفه سرمه!
قطع کردم. خدا آخر عاقبت ما رو با این نگین به خیر کنه. اگه من این نگین وآدم کنم هدز از خلقت خودم و به سرمنزل مقصود رسوندم. والا!
دو هفته ای بود که از اقامتم توی خونه حبیب آقا می گکشددت. سددر و کله بچه هاش یمی دوباری پیدا شد که من زیاد خودمو باهاشون قاطی نمردم. بالاخره جو خانوادگی بود و ح ضور من خیلی جالب نبود. اخلاق نگین از اون روز که با مهیار سرشاخ شده بود حسابی عوض شده بود. حالا می گم عوض نه اینمه عین آدم شده بود. نه بابا با من همون گاومیشی که بود، بود ولی در مقابل پسرا خیلی خودداری می کرد و این یعنی حرفای من روش تاثیر بسزایی داشته. مثل اینمه رسالتم و انجام داده بودم در مقابل این بچه!
کلاس صبحمون تشمیل نشده بود و با نگین قصد کردیم بریم یه دوری بزنیم. نگین می خوا ست یه جفت کفش ب ره و منم گفتم تا ع صری که کلاس داریم بریم دنبال کفش خریدن! نمی دونم این بش ر چه اص راری داش ت از همچین جای ش لوغی خرید کنیم. می گفت کیفش به همین ش لوغیش ه. من که نمی دونم این منطقه شلوغ با این مغازه های چفت هم کجاش جالب بود.
نگین رفته بود توی صدددمین مغازه و داشددت مدلارو می دید. منم دیگه از بس کفش دیده بودم داشددتم بالا می آوردم. پیاده رو حسددابی شددلوغ بود و یه عده دست فروشم بساط کرده بودن. منم به جای اینمه با نگین برم و برای باز هزرام مدالایی که از صددبح با هم دیده بودیم و دوباره ببینم مشددغول دید زدن اجناس د ست فرو شا شدم. همون جور دور و برم و نگاه می کردم که چ شم به یه قیافه آ شنا خورد. چ شمام و ریز کردم به جان خودم خودش بود .یعنی خود خودش بود. سروان عطا بود. ولی عطا با این تیپ زاغارت اینجا چمار می کرد.
یه شلورا لی کهنه پو شیده بود و یه تی شرت م شمی. یه باد گیر سرمه ای کهروی آ ستیناش یمی دوجاش هم پاره شده بود تنش بود. کلاه م شمی بافتنیش رو تا روی پی شونی پائین ک شیده بود و یه ته ریش ضایع هم دا شت. قیافه اش خفن خلاز شده بود.
آب دهنم و قورت دادم. می ترسیدم برم نگین و صدا بزنم بیاد بینه من جشمام ا شتباه نمی بینه، این بره بعد نگین فمر کنه خل شدم. حوا سش به من نبود .یه پاشو زده بود به دیوار و دور و برش و نگاه می کرد. انگار منتظر کسی بود.
نمنه اصلا پلیس نیست؟ آخه این چه تیپیه این بشر زده! اون عطای خوشتیپ کجا این کجا!
یه دو قدم بهش نزدیک ش دم که دیدم یه یارویی با یه قیافه نکار اومد س متش.
عطا با دیدن طرز خودشو از دیوار کند.
آوردی؟
من قدم به قدم دا شتم بهش نزدیک می شدم.توی اون شلوغی هنوز منو ندیده بود .یارو یه نگاه به دور و بر انداخت و یه چیزی انداخت کف دس دت عطا .
دهنم باز مونده بود.
خاک به سرم بچه مردم معتاد شده!
دیگه مغزم به چیزی قد نداد. از بین جمعیت رد ش ددم و ص داز رفتم جلو و گفتم:
جناب سروان شمائین!؟
یارو که داش دت یه چیزی از عطا می گرفت با شددنیدن حرز من عین چوبخشک شد. گردن عطا مثل فرفره چرخید سمت من و نزدیک بود چشماش از کاسه بزنه بیرون! آب دهنش و قورت داد صداش از ته حلقش در اومد:
خانم چی می گی سروان کیه؟
چشمام و ریز کردم .یعنی داره حاشا می کنه!
مگه شما سروان امیر عطا اصل....نه کریمی اصل نیستین!
یعنی اینقدر باد کرده بود که گفتم الانه که منفجر شه.
خانم این امیر نمی دونم چی چی کدوم خریه. ول کن برو رد کارت.
یا خدا این چه لحنیه! چرا عین این سددبیل کلافتای قدیمی حرز می زنه! اون یاروه یه نگاه وحشت زده با ما انداخت و گفت:
عطا این دختره چه زری زد!