فصل یک
نفوذ ناپذیر
/
باسمه تعالی
تو ضیحاتی از نوی سنده درباره ی نفوذ ناپذیر:نفوذ ناپذیر یک رمانه مثل خیلی از رمان ها و متفاوت از خیلی رمان ها....اما رمانه.....قرار نیست همه چیزش واقعی باش هه....پگ اده دنهاله سههراسههر واقعیتی این داسههتان مناس ه تو نی ست....این دا ستان شخ صیت های زیها داره....چون لازم بود....در ضمن آدم زیها کم نیس هت....حالا یکمم زیاده روی....مشههکلی نداره از نظر خود من....بازم میگم لازم هم بود....چون اده این زیهایی نهود هیچ کدوم از اتفاق های درون داستان،اتفاق نمی افتاد.....
زنددی فرازیس ت با نش یهی تند و دذری اس ت با بن بس تی در آخر تمام آواره های اندیشه....
اما زنددی دذران عمریست سهک و ان هنگام درک فداکاری شکوهی است به وسعت یک سرنوشت...
دنیا اطراف داه دیدنی است و داه به وسعت تمام اندیشه های یک نسل متزلزل کننده افکار...
اما شجاعت لغتی ا ست به د سترددی تمام همت یک زن بر د سترش امنیتی دور از ذهن و این شروعی است برای یک حگ و یک احساس ، احساس بودن و خواسههتن برای اثهات کردن زن بودن یک زن....زنی که مردانگیش را به رخ تمام مردنماهای عالم میکش هاند و فریاد برمی آورد:آری من یک زنم...یک زن...
و در آخر از زن بودنش ل*ذ*ت خواهد برد....
*
*
*
روژان دفت:رائیکا تروخدا...
همونجور که مقن عه ام رو درسهههت میکردم، با لحن جدی و همیشههگیم دفتم:روژان الکی بحث نکن،من خوشم نمیاد برم اینجورجاها...تولد شمسی و قمری و میلادیشههون رو هی جشههن میگیرن،من که نمیگم تو نرو،برو خوش باشی اما من نمیام....
با زاری دفت:تو دلم مونده برای یک بار هم که شههده تو رو به دوسههتام نشههون بدم...
-پگ موضوع اینه؟عزیز من مجهور نیستی جار بزنی خواهر من پلیسه...
مطمئن بودم که نگفته....یک دروغ کاملا بچگانه بود....میدون ست کار من رو نهاید به کسی بگه!
دفت:حالا که دفتم،رائیکا یک رحمی کن...ها؟
کش چادرم رو درس هت کردم و همونجور که به سهه مت در ورودی میرفتم دفتم:خوش بگذره،خداحافظ...
داد زد:چرا دلت نمیسوزه،دختره ی سنگدل...
لهخند کوچولویی زدم و زود جمعش کردم... سوار پژو 206م شکیم شدم و بهسمت اداره راه افتادم...
تو پارکینگ وقتی که میخواستم پیاده بشم،زمزمه کردم:شروع شد...
تا پیاده شدم، سرباز ها ادای احترام کردن...من اده نخوام اینا رو زمین پا بزنن باید کی رو بهینم؟
سههر کوچیکی تکون دادم و آزادشههون کردم و مصههمم به سههمت اداره قدم برداشتم...
یک قدم یک قدم صدای پاها بلند می شد...یک را ست به سمت دفتر سرهنگ رفتم،اجازه ی ورود که صادر شد اینهار من بودم که ادای احترام کردم...
سرهنگ سر تکون داد و دفت:خوش آمدید سروان،بفرمایید...
روی صندلی ن ش ستم و دفتم:خ سته نها شید...موفق شدیم پاتوق نگار رو پیدا کنیم،ملق به نگار سه کله...واسطه ی ورود دخترها به باند بزردشون...
سرهنگ سر تکون داد و دفت:متشکرم،روی نقشه ای دارم فکر میکنم،ساعت پنج جلسه برقرار میشه...
بلند شدم و دفتم:وظیفمون بود،موفق باشید،با اجازه...
لهخندی زد و دفت:بفرمایید...
اینهار به سمت اتاقم راه افتادم ...چادرم رو آویزون کردم و پشت میز نشستم...
پرونده باند بزرگ قاچاق انسههان که بیشههتر دخترها رو به شهههرهایی مثل دبی قاچاق میکرد و میفروخت،تنها سههر نخامون نگار س هه کله بود که انتخاب دخترها و واسههطه ی ورودشههون به باند بود و یکی از کافه های وسههش شهههر پاتوقش بود و فردین چشههم عقاب که یکی از کله دندهاشههون بود و یکی از
سردردها که من تا حالا ندیدمش هم سعی داره بهش نزدیک ب شه اما تا حالا موفقیت چندانی نداشههته و فقش در حد دوسههت بودن...چند نفر دیگه ای هم بودن که فقش در حد شناسایی بودن و اطمینانی درباره ی وظیفه اشون نداشتیم به خودم دفتم:الکی که بهش نمیگن فردبن چشم عقاب،از بگ تیزه...
تو فکر این بودم که س رهنگ چه فکری میتونه داش ته باش ه،مطمئن بودم بدون اینکه جوان امر رو در نظر بگیره دستوری نمیده و نقشه ای نمیکشه...
تا س هاعت پنج روی این پرونده و چیزهای خرده ریز دیگه کار کردم و راس ساعت پنج رفتیم به سالن جلسات...
بعد از اینکه تمامی همکارها جمع شههدن،سههرهنگ شههروع کرد:همینطور که میدونید ما غیر از فردین چشم عقاب و نگار سه کله که میتونن دو عضو اصلی این دروه باشن،نشان دیگه ای از این باند نداریم و بقیه ی افراد شناسایی شده هم اطلاعات کاملی در موردشههون پیدا نش هده با اینکه کارهاشههون پیگیری میشه...فردین که نزدیک شدن بهش شکستن سده و ما هنوز در تلاشیم...و اما نگار س ه کله که س روان کردانی و دروهش ون موفق ش دن پاتوقش ون رو پیدا کنن...من روی نقش هه خیلی فکر کردم و دیدم بهترین راه حله...لطفا خوب دوش کنید...همونطور که اطلاع دارید نگار سه کله واسطه ی انتحاب دختران جوان برای این بانده،نق شه ی من اینه که سروان کردانی به عنوان دختری که به خاطر حل مشههکلات خانوادش حاضههره هر کاری انجام بده،با نگار سههه کله طرح دو ستی بریزه...مطمئنن با چهره ای که سروان دارن خیلی طول نمیک شه که نگار به ایشههون پیشههنهار میده که به این دروه در ازای مزایای خوب وارد ب شه....این ق سمت اول نق شه ا ست؛در صورتی که به خوبی انجام شد،بقیهنقشه هم به اطلاعتون میرسونم...
همه ساکت بودیم و تو فکر...سرهنگ قادری بازم مثل همیشه نقشه ی خوبی کشیده بود...
همه ساکت بودیم و تو فکر...سرهنگ قادری بازم مثل همیشه نقشه ی خوبی کشههیده بود...این وسههش من بودم که کارم سههخت بود...و من عاشههق همین سختی ها بودم،همین ریسک ها و همین که با پای خودت بری تو دهن شیر...
سرهنگ دفت:کسی حرفی نداره؟
سههروان محهی دفت:نقشههه ی خوبیه،اما ریسههک بالایی میخواد،دقت تو این نقشه خیلی مهمه و الهته نظر سروان کردانی...
ه مه ی ن گاه ها به سهه مت من چرخ ید،دفتم:من مشههکلی تو این کار نمیهینم...کار من همینه...لطفا درباره ی جزئیات نقشههه توضههیحات بیشههتری بدید سرهنگ...
اینهار نگاه ها به س مت س رهنگ چرخید،س رهنگ ص داش رو ص اف کرد و دفت:جزئیات بیشتر رو به اطلاع خودتون میرسونم،خسته نهاشید...
همه بلند شههدیم و ادای احترام کردیم،همکارها یکی یکی خارج شههدن و من رفتم سمت سرهنگ...
وقتی تنها شدیم دفت:اول یک اسم م*س*تعار...
اصلا مهم نهود اسم چی باشه،زود جواب دادم:شهرزاد...
سرهنگ سر تکون داد و ادامه داد: شهرزاد همونطور که بهتون دفتم دختریه ازطهقه پایین جامعه که برای رفاه خانواده اش حاضره هر کاری بکنه...
دفتم:به نظرم اده ش هرزاد دختر یتیمی باش ه که برای نجات مادرش از بیماریحاضههر به هر کاری باشههه واقعی تره،چون اصههولا رابطه دختر و مادر و رابطه عاطفی بین اونا خیلی قوی تره و مادر انقدر عزیز ه ست که آدم خودش رو هم فداش بکنه...
سههرهنگ دفت:فکر خوبیه، این جزئیات با شههما...شههما میتونید از فردا کار خودتون رو شروع کنید،فقش در نظر بگیرید که پله به پله یعنی....
حدود یک س هاعت درباره ی جزئیات حرف میزدیم،جزئیاتی که حتی نهود یکیشون هم میتونست کل نقشه ی پیچیده ی ما رو مختل کنه...
سرهنگ دفت:سروان کردانی توجه داشته باشید حرف هایی که میزنید ممکنه در آینده برای این دروه س وال پیش بیاره و ش ما از جواب عاجز بمونید،یا حتی انقدر جواب های دونادون و سردردمی به شون بدید که شک کنن،متوجه که هس تید اینا دروه با دقتی هس تند که ما با تلاش دروه زیادی از همکارها غیر از فردین و نگار از اونا اطلاع دیگه ای نداریم...
چادرم رو درست کردم و دفتم:متوجه ه ستم سرهنگ،امیدوارم بتونم کمکتون کنم...
سرهنگ لهخندی زد و پدرانه نگاهم کرد و دفت:من به تو ایمان دارم دخترم،من خیلی روی این نق شه فکر کردم،میدونم سختی های زیادی داره اما تو رو عین دخترم میشناسم و با رب و ربت آشنام،میدونم سربلندمون میکنی... سرم و انداختم پایین و دفتم:شما همیشه به من لطف داشتید سرهنگ...تمامنیرو و درایتم رو روی اینکار میزارم...
سرهنگ دفت:میتونی بری سروان...
بلند شدم و ادای احترام کردم و دفتم:متشکرم....
س رهنگ س ری تکون داد و من از اتاق خارج ش دم،خیلی کار داش تم،خرید لهاس های متناس نقشم اولین کارم بود...
توی دفترم که نش س تم،ش روع کردم به مرت کردن کارام تا برم بازار...یکدفعه یاد روژان افتادم...اون بهترین دزینه برای خرید بود اما مطمئنا از لج منم که شده خیلی سخت قهول میکرد،هر چقدر من سفت و سخت بودم اون لجهاز و سرتق بود...یاد کاراش لهخند رو مهمون لهام کرد...عاشقش بودم...با پنج سال فا صله ی سنی با من،یک دختر هجده ساله ب سیار اح سا ساتی...مثل برادر مهربونم که بیست ونه ساله بود و یک مرد واقعی و شیما،زن مهربونش و شادی دختر بانمکش و ما مان دلم که دن یا ر به پاش میریزم، کل خانواده ی ما بود...جای خالی پدرم بازم توی چشم میزد،ا شک تو چشمام حلقه زد که زود پاکش کردم،من نهاید ض عیف باش م...من به خودم قول داده بودم انتقامش رو میگیرم،از هر چی خلافکاره انتقام آدم های پاکی مثل بابا رو میگرفتم...دلیل اصلیم برای انتخاب شغلم این بود...با صدای در به خودم اومدم.
قال همیشگیم ناخوداداه ظاهر شد و محکم دستور داد که بگم:بفرمایید...
در دفتر باز شد و پگاه اومد تو و ادای احترام کرد...
ص دام دراومد:پگاه ص د بار دفتم،اینم ص د و یکمین بار،نیاز نیس ت به وقتیفقش خودمونیم احترام بذاری...
پگاه لهخند نمکی زد و دفت:آقا هر چیزی جای خودش،توی محل کار تودرجه بالاتری داری پگ احترامت واجهه،لطفا به ستاره هات دقت کن...بیرون از محیش کار هم من فقش پگاهم و تو هم رائیکا...
از دست حرفاش پوفی کشیدم و دفتم:من از پگ تو بر نمیام...
بازم لهخند زد و دفت:تو فقش امر کن،پگاه نی ستم همون لحظه اجابت نکنم به غیر از این مورد.... یکم ساکت شد و بعد دفت:سرهنگ با توجه به این که من نزدیک ترین فرد به شما هستم،دستور دادن تا جایی که بتونم کمکتون کنم...
لهخند خشکی زدم و کفتم:واقعا متشکرم،به کمکت نیاز داشتم...
پگاه زیر ل زمزمه کرد:بزار بریم بیرون حسابت رو میرسم...ادای احترام کرد و دفت:نیم ساعت دیگه پارکینگ میهینمتون...
سری تکون دادم و بعد از خارج شدنش به کاراش لهخند زدم،همی شه از اینکه نمیتونستم احساساتم رو قشنگ نشون بدم حرص میخورد...مثل من بود اما نه به سختی و خشکی من... اما به هر حال برای هم دوستای خوبی بودیم...توی یک چهارچوب خاص و به دور از محهت های افس هانه ای و صههحهت های اغراق آمیز...
کارام که تموم شههد،دیگه وقت رفتن بود...چادرم رو پوشههیدم و رفتم سههمت پارکینگ...پگاه کنار ماشینم ایستاده بود...تا رفتم دفت:مثل همیشه سروقت...
دوست داشتم الان یکی از ابروهام رو بندازم بالا اما به هیچ عنوان بلد نهودم،به همین خاطر دوتا ابروهامون رو بالا انداختم و دفتم:انتظار دیگه ای داشتی؟ سرش رو کج کرد و دفت:به هیچ عنوان...
سوار ما شین شدیم و حرکت کردیم...تو طول راه درباره ی کارا و نق شه هامون حرف زدیم و وقتی به بازار رسههیدیم دفتم:لهاسههی میخواییم که ارزون قیمت باشه و به کهنگی بزنه...
پ گاه د فت:دقی قا،ا ما چون نو میخوای بخری نمیتونی ز یاد که نه نشههونش بدی،مجهوری رفتیی خونه شش هفت بار بشوریش...
دفتم:آره راست میگی،شال و کفش نمیخوام،تو خونه دارم....
شروع کردیم به دشتن...آخرش یک مانتو طوسی دوازده هزار تومنی خریدم که دقیقا مثل این بود که دونی بپوشههم...فقظ چند تا دکمه سههاده و دو تا جی و روی زانو...
مامان شلوار مشکی کهنه داشت که دیگه نمیپوشیدش و این بهترین دزینه برای من بود...
پگاه رو دم خونشون پیاده کردم و خودم هم به سمت خونمون رفتم...