نفوذ ناپذیر

فصل نه

حو صله چک و چونه زدن رو ندا شتم....رفتم داخل و سودندم بعد از من وارد شد....مهتاج رو دیدم که داشت میومد سمتمون....تا بهمون رسید دفت:خوبه دیر نکردید....برید لهاس هاتون رو عوض کنید که کار داریم....

تو دلم دفتم:علیک سلام....

سودند دفت:بزن بریم....

رفتیم به سمت ساختمون....تا وارد شدم دو تا زن رو دیدم که یکی شون داشت بند لهاس اونیکی رو براش میهست....

با صدای در هر دوشون بردشتن سمت ما....

سلام....

جواب سلامم رو دادن....

سودند دفت:شهرزاد....همکار جدید....رو به اون زنه که داشت بند رو درست میکرد و چهره ی ساده ای داشت دفت:مهتاب....

رو به دختر لاغر و سهزه رو و بانمکی هم دفت:لیلی جون....

دفتم:خوشهختم...

لیلی دفت:منم...خوش اومدی....

مهتاب رو به لیلی دفت:م*س*تخدمی هم خوش اومدن داره؟

بعد رو به من دفت:خوشههحالم از آشههنایت...موفق باشههی....عجله کنید مگرنه....

هممون با هم دفتیم:اخراج....

زدیم زیر خنده و س ودند رفت تو یکی از اتاق ها و چند دقیقه بعد با دو دس ت لهاس که تو کاور بود بردشت...یکیش رو داد دستم و دفت:برو بپوشش....

رفتم تو اتاقم....چمدون رو یک دوشه دذاشتم تا ش بیام درست و راستیش کنم...

لهاس رو از تو کاور در اوردم....روپوش و شلوار با یک لچک.... سورمه ای و سفید....

لهاس ها رو پوشیدم....کیپ تنم بود....هیچ جایی برای جولان نهود!

تو آینه به خودم خیره شدم....سورمه ای به پوست سفیدم میومد....الان سودند خوشتیپ شده بود....ست ست....

لچک رو از روی تخت برداش تم و بهش خیره ش دم....کمتر از نیم متر پارچه توش استفاده شده بود....اینو نمیپوشیدم سنگین تر بودم....همه ی موهام میزد بیرون که.....

پرتش کردم رو تخت و روسههری سههاده ی سههفیدم رو برداشههتم و دور دردنم پیچ یدم و همون پشهههت دره زدم.... به خودم ن گاه کردم....اینطوری بهتر بود....حداقل میشههد دفت یک چیز پوشههیدم! تازشههم انقدر موهام به چشههم نمیومد....حوصله ی تحمل کردن سنگینی نگاه ها رو نداشتم...

با یک نگاه دیگه به آینه و مطمئن شدن از وضعم از اتاق خارج شدم.

راهمو به طرف آشپز خونه کج کردم.وای خدای من چقدر این آشپزخونه بزرگ بود.س ودند رو دیدم که داش ت به م*س*تخدم ها دس تور میداد.لهخند زدم و رفتم کنارش ایسههتادم.خیلی دلم میخواس هت هرچی میتونم بیشههتر باهاشصههمیمی بشههم.که بدونم دختری که تا حالا تفاوتش رو با بقیه دوروبری های نگار دیده بودم تن به اینجا بودن و اینجا موندن داده.

با دست تکون دادن های سودند به خودم اومدم.

خندید و دفت:

چی شدی؟رفتی هپروت؟

با لهخندی که از ته دلم بود دفتم:

نه داشتم پری نگاه میکردم حواسم پرت شد!.....

لهخند سودند از رو صورتش جمع شد....انگار نه انگار چند دقیقه قهل داشت میخندید....با دیدن حالت صورتش دلم درفت.

با غمی که تو صورتش بود دفت:

ای کاش نهودم.....برای کس هی که هیچی نداره بهتره این یه قلم هم نهاشه....چون مایه دردسره....مایه عذاب....همه فکر میکنن به خاطر نداریت سهل الوصول تری.....مخصوصا اده سایه ای بالای سرت نهاشه....

الان نه زمان درسههتی بود برای درد دل و نه مکان درسههتی!ترجیح دادم از اون حال و هوا بیارمش بیرون و کنجکاویم رو بذارم برای یه روز دیگه...حالا حالا ها وقت داشتم....

با لهخندی که خودمم مصنوعی بودنش رو حگ میکردم دفتم:

بی خیال بابا...حالا که خدا داده...پگ ازش استفاده کن!

سودند آه کشید و دفت:

حتما...اونم چه استفاده ای!!!

یه دفعه مهتاج وارد آشپزخونه شد و با صدای بلندی که کمتر از فریاد زدن نهود دفت:

تو هنوز این جایی شهههرزاد؟اصههلا به اون بر نا مه ای که ب هت دفتم دوش کردی؟بهتره عجله کنی الان وقت قرص های خانوم پریسهان هسهت.با این بی دقتیا خیلی زود اخراج میشههی دختر جون.قرص ها تو کابینت اولی کنار دیوار هستن.عجله کن.

بعد غر غر کنان از آشپزخونه خارج شد.لحظه های آخر صداشو میشنیدم که میگفت با این احمقا دیگه دارم پیر میشم!

سریع قرص ها رو بردا شتم و توی یه سینی با لیوان آب دذا شتم. سعی کردم طوری راه برم که آب توی سههینی نریزه آخه از این ها بعید نهود با ریختن اولین قطره آب توی سینی اخراجم کنن!

****

سینی رو با یه دستم نگه داشتم و آروم در اتاق خانوم پریسان رو کوبیدم.چقدر اسمش بهش میاد...سلیقه اونی که این اسم رو انتخاب کرده براش عالی بوده.

با شنیدن صدای محکم و با ابهتش وارد اتاق شدم.بدون اینکه سرش رو بالا بیاره دفت:

کمی تاخیر داری ولی چون روز اول اینجا بودنته میهخشمت.

تو دلم دفتم:آره حتما به خاطر روز اول اینجا بودنمه نه قیافه ای که دارم!

با احترام سینی رو روی عسلی کنار تختش دذاشتم و دوتا از قرص ها رو بهش دادم تا بخوره.با نوشیدن آبی که آورده بودم اخماش رفت تو هم....

وای خدا به خیر بگذرونه.

با صدای خونسرد ولی عصهی ای دفت:

با ید از مه تاج میپرس ه یدی خانم چه آبی میخوره...من آب س هرد نمیخوردم....اینکارا نهاید تکرار بشه...فهمیدی؟

سههعی کردم خونسههردی خودمو به دسههت بیارم.نفگ عمیقی کشههیدم که از چشمای تیز بین خانوم پریسان دور نموند.با آرامش دفتم:

عذر میخوام خانوم.منو بهخشید.مهتاج نهود و من حواسم نهود از کگ دیگه ای سوال کنم.

دروغ که شاخ و دم نداره!الهی شکر مهتاج نهود!

نگاه دذرایی بهم انداخت اینهار با لحن عصهی ای دفت:

این چیه سرت کردی؟مگه مهتاج لهاس کامل بهت نداد؟

قهل از اینکه بتونم جوابی بهش بدم زنگ رو به صههدا در آورد و مهتاج مثل قهل انگار که پشت در باشه ظاهر شد.

خانوم ازش پرسید:

لهاس این دختر چرا اینطوریه؟مگه نمیدونید از سرپیچی از قوانینم متنفرم؟ مهتاج جواب داد:

خانوم من متوجه نشدم.

یعنی چی متوجه نش دی؟مگه نمیدونی کارت تو این خونه چیه ؟جواب منو بده.

چشم خانوم بیشتر دقت میکنم.

زودتر برو تا این پارچه کهنه رو از روی سرش باز کنه.

مهتاج با حرصی که از تو صداش پیدا بود دفت:

راه بیفت شهرزاد.باید بریم پایین.

سعی میکردم قدم هامو آروم آروم بردارم تا یه فکری برای عصهانیت این دیو سه سر کنم . ولی بیشتر باعث ناراحتی و عصهانیتش شدم اونقدر که اده میتونست سرمو دوش تا دوش میهرید.

با جیغی که مهتاج زد به خودم اومدم و بهش چشم دوختم:

من باید یه حرف رو چند بار بزنم تا توی کله پوکت فرو کنی؟هان؟اینقدر زبون نفهم بودن نوبره!

سعی کردم آروم جواب بدم:

آخه مهتاج خانوم موهای من میریزه...اون لچک خیلی کوچیک بود ترسههیدم سرم کنم.

واقعا تو اون لحظه که از اخراج و خراب شدن ماموریتم میترسیدم هیچی دیگه به فکرم نرسید تا بگم.

مهتاج بدون اینکه تغییری تو قیافش بده دفت:

موهاتو قراره بهندی نه اینکه باز بذاری و روش لچک سر کنی.فهمیدی؟ وقتی هم موهاتو میهیندی ریزشی نداره!

حالا هم سریع برو تو اتاقت و همون رو سرت کن.

تا پنج دقیقه دیگه اینجا باش ودرنه من میدونم و تو...

کش موهام رو با حرص باز کردم....مشههتم رو کوبیدم به دیوار و با حرص لچک رو از روی تخت چنگ زدم و جلوی صههورتم درفتم....همیشههه از زور دویی متنفر بودم....اونم بخاطر این نیم متر پارچه!

ص دای مهتاج پیچید تو دوش م:ش هرزاد اومدی یا نه؟دختر تو انگار کارت رو دوست نداری....

با صدای بلندی تقریها فریاد زدم:دارم میام....

همونجور که لچک رو میهستم زیر ل غر زدم:امون هم نمیدن که....

به خودم ن گاه کردم...مو هام طلاییم از جلو و ع ق دراو مده بود.....هیچی دیگه قدم اول رو برداشتیم....معلوم نیست تا کجا باید پیش بریم!

عصهی یک نفگ عمیق کشیدم که به اعصابم مسلش بشم...

اومدم بیرون و مهرتاج رو که پشتش بهم بود صدا زدم:مهتاج خانم....

بردشت سمتم و یک نگاه بهم کرد و دفت:نمیتونستی از همون اول همینجوری باشی؟

اومد نزدیکم و دفت:چه موهای نازی....چقدر تو خوشگلی دختر....

انگار که به خودش بیاد دوباره صداش جدی شد و دفت:برو پیش خانم....اده کاری نداشت بیا پایین کمک بچه ها برای نهار....

داشت میرفت که دفتم:سودند کجاست؟

ایسههتاد و دفت:سههر کارش....تو آشههپزخونسههت احتمالا....برو بعد بیا بهین کجاست....برو دیگه....

رفتم به سمت سالن...پله ها و نرده های چوبی خود شون رو سخاوتمندانه به رخ میکش یدن....س کوت توی س الن رو فقش ص دای موس یقی لایت زیهایی می شک ست....آروم آروم از پله ها رففتم بالا....به پ شت در اتاقش که ر سیدملحظه ای ایستادم و بعد در زدم....

صداش به دوشم رسید:بله؟ من-منم خانم.....شهرزاد....

دفت:کاری ندارم....فعلا تا نهار کسی مزاحمم نشه....

چشمی دفتم و با حرص بردشتم سمت سالن....تا حالا تو عمرم از کسی زور نشنیده بودم....

رفتم تو آشههپزخونه که دیدم سههودند داره کاهو خرد میکنه....مهتاب و یلی هم بودن....سههلامی دفتم که ه مه جواب دادن....رفتم رو به روی سههود ند و دفتم:چکار کنم الان؟

دفت:کار خاصی نیست....عوضش فردا حسابی کار داریم....

با تعج دفتم:فردا چه خهره؟

مهتاب در حالی که سرش تو قابلمه ی روی داز بود دفت: پگ فرداش مهمونی داریم....

ص هدای لیلی باعث ش هده سههرم رو به طرفش بچرخونم:مهمونی های آخر هفته....بعضی وقتا تعدادشون میره بالا و بعضی وقتا هم نه شاید ده نفر....

دفتم:ده نفر کمه؟

سههودند با پوزخند دفت:مهمونی کوچیکشههونه....بزردترینش مثل عروسههی بود....من تو عمرم تو فک و فامیلامون از این عرو سیا ندا شتیم....مهمونا فککنم صد نفری میشدن....تو باغ بردزار شد....

دفتم:حالا این مهمونیه بزرده یا کوچیک؟

لیلی در حالی که چشماش از خرد کردن پیاز اشکی و قرمز شده بود دفت:هی یک چیزی بیشتر از کوچیک....حدودا پنچاه نفر....

دفتم:حالا چرا آخر هفته؟

سودند دفت:اینو باید از خودشون پرسید...همیشه پنجشنهه ها دور هم جمع میشن....

مهتاب با شههیطنت دفت:احتمالا دور از چشههم ما دعای کمیل میخونن یک وقت ریا نشه....

هممون زدیم زیر خنده....سههودند دفت:آره هیچکی هم نه و اینا...فک کن پریسان با چادر دل دلی بنفش و آبی سر سجاده در حال تسهیح....

تصورشم خنده دار بود....

لیلی دفت: فک کن دعا کنه بعد همون لح ظه اجابت نش هه به خدا میگه اخراج....

دیگه مهتاب غش کرده بود از خنده....جمع باحالی بود....

سودند دفت:خوب بسه بسه دیگه به کاراتون برسید....

همه مشههغول کارشههون شههدن....منم رفتم سههراغ قابلمه ها تا یک کاری برای خودم بتراشم!

نهار رو روی میز دوازده نفره ی توی سالن به بهترین شکل چیدیم.... سه نوع غذا فقش برای یک وعده!

چقدر اصههراف ......قیمه و شههیرین پلو و میگو پلو.....اه که چقدر از میگو متنفرم....

به ظرف بزرگ س هالاد و س هه ظرف از ژله های قرمز و نارنجی و سهههز خیرهشدم....قاشق ها رو مرت کردم و به میز خیره شدم....یک میز نهار تک نفره!

فقش سه تا قاشق در سایز های مختلف و چنگال و کارد کنار بشقابش یود!

رفتم سمت اتاقش و بعد از صاف و صوف کردن خودم در زدم....

من-خانم نهار آمادست....

صدای پر اقتدارش بلند شد:بیا تو....

در رو باز کردم....روی تختش دراز کشههیده بود....دفت:بیا کمکم کن بلند بشم....

رفتم سههمتش و آروم پشهههت کمرش رو درفتم و کمکش کردم تو جاش بشینه....پتو رو هم از رو پاش برداشتم و آروم عق کشیدم....

یکدفعه ص هدای پارس سههگی اومد....رنگم پرید....نفس هام کوتاه و بلند شهههد....ضههر بان قلهم نظمش رو از دسهههت داد....دو باره همچی تو هم پیچید....ص هدای پارس س هگ....تاریکی....ص هدای چندتا مرد....رعد و برق....هنوز اون باد وبارون رو حگ میکردم....من چقدر میترسیدم از همه ی اینا....