فصل پنج
صفحه ساعت مچی را چرخاندم و عقربه ها را نگاه کردم.ده و نیم شب...! کش و قوسی به بدنم دادم...کامپیوتر را خاموش کردم...کیفم را برداشتم و از اتاق بیرون رفتم.مانیتور میز منشی چشمک می زد.خودم از شاداب خواسته بودم خاموشش نکند تا دستورهاي پرینتم را به کامپیوتر او منتقل کنم.خسته بودم..خیلی...یک لحظه خواستم بی خیال خاموش کردنش بشوم اما پشیمان شدم.پشت میز نشستم و موس را تکان دادم.مانتیور روشن شد...صفحه اي باز بود...با کنجکاوي نگاهش کردم....آموزش اکسل...! بی اختیار لبخند زدم...چقدر این دختر راحت مرا می خنداند...کاغذي هم روي میزش بود...تک تک جملات را یادداشت کرده بود..بعضی جاها با خودکار آبی...بعضی جاها با قرمز و مشکی...! اما انگار فراموش کرده بود با خود ببردش...سخت کوشی و عزت نفس این دختر مرا یاد خودم می انداخت.وقتی امروز به خاطر نیازش در مقابل بدرفتاریهاي سلطانی سکوت کرد...وقتی با وجود لبهاي ترك خورده و رنگ و روي پریده حاضر نشد به غذا نخوردنش اقرار کند...وقتی به خاطر خواهرش...باز هم با همان کفشهاي پاره و درست سر وقت به شرکت آمد...وقتی گفت پایان نامه سال بالاییهایشان را با کامپیوتر سایت تایپ می کند...وقتی آنگونه مردانه قول داد که با استفاده از کتابهاي دانشگاه فتوشاپ کار کند...یاد خودم افتادم...! یاد روزهایی که مثل یک گربه ماده، دانیار را به دندان می کشیدم و براي گرسنه نماندن شکمش، خودم را به آب و آتش می زدم...یاد روزهایی که به خاطر غرغرهاي رییسم قید درس و دانشگاه را هم زدم...! یاد روزهایی که دانیار می پرسید "غذا خوردي"؟ و من می گفتم..."آره.وقتی تو مدرسه بودي خوردم" در حالیکه نخورده بودم...یاد روزهایی که نایلون روي کفشم می کشیدم تا کمتر نفوذ باران و برف را میان انگشتان یخ زده ام حس کنم...یاد شبهاي سرد کردستان...و شبهاي سردتر و تلخ تر تهران!...
سرم را به پشتی صندلی تکان دادم و چشمم را بستم .
این دختر نوزده ساله هم خواهري داشت که برایش از خودش عزیزتر بود...مثل من...! برایش هرگونه سختی و تحقیري را تحمل می کرد...مثل من...! برایش زیر بار هرگونه مسئولیت و کار شرافتمندانه اي می رفت...مثل من...!برایش از خودش می گذشت...مثل من!...
این دختر نوزده ساله...درست مثل من...قید جوانیش را زده بود...قید خوشی اش را زده بود...قید خواسته ها و علایقش را زده بود...چشمش را روي ویترینهاي رنگارنگ این شهر بسته بود...قید ابتدایی ترین نیازهایش را زده بود...درست مثل من!...
این دختربچه معصوم...امروز...همانجایی ایستاده که من بیست و چهار سال پیش ایستاده بودم...! همان دردي را می کشد که من بیست و چهار سال پیش تحمل کرده بودم...!همان حقارتی را به جان می خرد که من بیست و چهار سال پیش به جان خریدم...! او براي خواهرش...من براي برادرم!...
موبایلم را از جیبم درآوردم و در حالیکه امیدي به شنیدن صدایش نداشتم اسمش را لمس کردم.بعد از چهار-پنج بوق جواب داد...بالاخره یکبار جوابم را داد .
-بله دیاکو؟
ههه...این تمام هیجانش از مکالمه با برادرش بود ...
-سلام داداش.خوبی؟
چند لحظه مکث کرد .
-خوبم.کاري داشتی؟
شقیقه ام تیر کشید و دردش را تا خود قلبم منتشر کرد .
-فقط می خواستم حالت رو بپرسم .
صدایش از همیشه گرفته تر...سردتر...خسته تر...به نظر می رسید .
-نمی خواد اینقدر نگران من باشی.خبراي بد زود می رسه!
احساس کردم معده و روده ام در هم می پیچند .
-باشه داداش.منتظرتم.مراقب خودت باش .
بدون هیچ حرفی..حتی یک خداحافظی ساده...قطع کرد .
***
شاداب:
-سلام...من اومدم .
شادي دراز کشیده بود و سرش را روي پاي مادرم گذاشته بود.مادر به سردي جوابم را داد.شادي اما...برخاست و به سمتم آمد.گونه ام را بوسید و کیفم را از دستم گرفت .
-دندونت خوبه؟دیگه درد نداري؟
سرش را تکان داد .
. همون اولش درد می کرد.الان دیگه خوبه-
مادر بلند شد و به اشپزخانه رفت و در همان حین گفت:
-دست و روت رو بشور تا واست شام بیارم .
به اتاق رفتم و بلوز شلوار راحتی پوشیدم و آبی به صورتم زدم و برگشتم.اخمهاي مادر همچنان درهم بود.علتش را می دانستم اما پرسیدم .
-چرا بداخلاقی تپلم؟
ظرف کتلت را با نان و کمی سبزي مقابلم گذاشت .
-شامت رو بخور بعدا حرف می زنیم .
لقمه بزرگی درست کردم و قبل از اینکه در دهانم بگذارم گفتم:
-شما خوردین؟
مادر عینکش را زد و با لباس عروسی مشغول شد .
-آره.راحت باش .
مقداري سبزي در دهانم چپاندم و گفتم:
-به خاطر اینکه بهت نگفتم کار پیدا کردم عصبانی هستی؟
با خشونت سوزن را در لباس فرو کرد و گفت:
-بله دیگه...خودسر شدي...بزرگ شدي...بزرگتر نداري...خودت تصمیم می گیري...خودت اجرا می کنی...منم که اینجا مترسک سر جالیزم!...
گاز بزرگی به لقمه ام زدم و گفتم:
-دیروز می خواستم بهت بگم...ولی بحث خونه رو پیش کشیدي..اعصابم بهم ریخت...اصلا یادم رفت.صبحم که می خواستم برم خواب بودي.دلم نیومد بیدارت کنم .
مادر لباس را به گوشه اي پرت کرد و گفت:
-کی به تو گفته بري سر کار؟منکه هنوز نمردم.بالاخره یه خاکی تو سرم می ریختم.اینهمه جون کندم که شما درس بخونین و به یه جایی برسین.اونوقت تو به همین راحتی قید همه چی رو می زنی؟بدون اینکه به من بگی؟بدون اینکه اجازه بگیري؟
ظرف غذا را کنار می زنم.خودم را جلو می کشم و چهار زانو مقابلش می نشینم.صورت زیبا اما شکسته اش پر ازز غصه است...پر از درد..پر از نگرانیهاي مادرانه.دستم را روي دستش می گذارم.انگشتانش از بس که سوزن در دست گرفته اند خمیده شده اند.بوسه اي بر پوست زبرشان می زنم و می گویم:
-قربونت برم من...کی گفته قید درسمو زدم؟مگه میشه تو رو به آرزوت نرسونم.مگه میشه حسرت خانوم مهندس شدن رو به دل تو و خودم بذارم؟مگه میشه چشم رو این همه زحمتت ببندم؟به خدا حواسم هست.اینکارو تبسم واسم پیدا کرده.نیمه وقته.رییس شرکتم از بچه هاي دانشگاه خودمونه.گفته هر وقت کلاس نداشتم برم اونجا.یه شرکت طراحیه.تیزر و بنر می سازن.واسه صدا و سیما...یا بیلبوردهاي تبلیغاتی...پولشم هنوز زیاد نیست.ماهی چهارصد تومنه.اما خب واسه ما خیلیه.یه کمک خرجیه.حداقل هزینه کتاب و دفتر منو شادي رو تامین می کنه.اینجوري کمتر به تو فشار میاد.منم کمتر عذاب می کشم .
مادر عینک را از چشمش برداشت و گفت:
-می دونم به فکر منی...می دونم عزیزم...اما اگه واقعا دوست داري منو خوشحال کنی بچسب به درست.این نگرانیا رو بذار واسه وقتی که من مردم .
حتی فکرش هم اشک به چشمم آورد.با بغض گفتم:
-مامان!...
دستش را روي لبم گذاشت:
-عزیزم...دخترم...گلم...نفسم...هم ه زندگی من شما دو نفرین.جامعه گرگه.آخه من چه می دونم اینجایی که تو می ري چجور جاییه.آدماش کین؟هدفشون چیه؟تو مثه یه بچه آهویی...معصوم..بی غل و غش...طعمه خوبی واسه این شیر و شغالاي درنده اي..به خدا تا شما می رین مدرسه و دانشگاه و بر می گردین..دل من هزار راه می ره...بس که ساده این...بس که پاکین..بذار درست تموم شه...واسه خودت کسی بشی...یه کم تجربه کسب کنی...اونوقت من خودمو بازنشست می کنم و جامو می دم به تو...اما الان تو فقط باید به درست فکر کنی!...
دوباره دستش را بوسیدم.قطره اشکم پوستش را تر کرد .
-به خدا جاي بدي نیست...خودت بیا ببین...یه عالمه آدم اونجا کار می کنن...هم زن...هم مرد...رییس شرکتمون از اون کرداي متعصبه...من می شناسمش.یه سال و نیمه که تو دانشگاه می بینمش.می گن دنیا دیده ست...سختی کشیدست...تو این مدت هنوز یه حرکت سبک ازش ندیدم.خیلی سنگین و متینه...اصلا سرش رو بلند نمی کنه.خیلی هم تو کارش موفقه .
مادر موهایم را نوازش کرد و گفت:
-مگه نمی گی دانشجوئه؟
بلافاصله جواب دادم:
-آره دانشجوئه...ولی سنش کم نیست..سی و سه چهار سالشه...می گن به خاطر کار مجبور شده درس رو بی خیال شه...از این بچه پولداراي بی درد نیست...از اونایی نیست که یه شبه پولدار شدن...با زحمت به اینجا رسیده...پخته ست...عاقله...خیلی هم محجوبه...اگه خودت یه بار بیاي ببینیش خیالت راحت میشه .
مادر موهایم را تار تار از هم جدا کرد:
-دلم راضی نیست شاداب...!راضی نمیشه...!نگرانم...نگران خودت...نگران درست...نگران سلامتیت!...
توي چشمان همیشه غمگینش خیره شدم و گفتم:
-مامان جونم...قربونت برم..من دیگه بچه نیستم...نوزده سالمه...ببین...نوزده ساله که داري جورمو می کشی...الان دیگه نوبت منه که یه باري از رو دوشت بردارم.مگه کمن آدمایی که هم درس می خونن هم کار می کنن؟به خدا نمی ذارم به
درسم لطمه وارد شه...برعکس...وقتی می بینم اینقدر فشار روته و من هیچ کاري از دستم برنمیاد بیشتر به درسم ضربه می زنه...چون نمی تونم تمرکز کنم..همش فکرم پیش توئه..پیش چشمات که روز به روز داره ضعیف تر میشه...پیش آرتوروز گردنت..پیش درد مفاصلت...ولی وقتی کار کنم...دلم خوش می شه...ذهنم باز میشه...درسم بهتر تو سرم می ره...این آقاي حاتمی...رییس شرکتمون...چون هم دانشگاهی هستیم...چون شرایطمو می دونه..هوامو داره...گفته کار یادم می ده...گفته نمی ذاره از درسم عقب بمونم...به خدا خیلی مرد خوبیه...خیلی دست خیر داره...نه فقط واسه من...واسه همه...! من قول می دم بهت...هیچ مشکلی پیش نمیاد...قول می دم .
ملتمسانه نگاهش کردم.در نگاهش همچنان دودلی موج می زد.دستش را صورتم گذاشت و گفت:
-پس باید قول بدي هرجا که حس کردي درست...شرافتت و احساست در خطره...سریع عقب بکشی...قول می دي؟
مادرم..چقدر خوب فهمیده بود که احساسم در خطر است!...
با ذوق صورتش را بوسه باران کردم و گفتم:
-قول می دم...قول می دم!...
***
شب...قبل از اینکه به خواب روم...به قولم اندیشیدم و به احساسی که از روز اول دیدن دیاکو...درگیر شده بود...! روي برف لغزیده بودم...درست مقابل دانشگاه...! زمین را در نزدیکی صورتم دیدم که ناگهان دستی کمرم را در بر گرفت و مرا در آغوش کشید و آرام گفت:
-برفها یخ بستن...قدمهات رو محکمتر بردار دختر خانوم!...
و بعد رهایم کرد...شاید بودن در آن پناهگاه عضلانی...به چند ثانیه هم نکشید...و آن صداي گرم و خواستنی...هرگز بیش از همان یک جمله با من حرف نزد...اما از آن پس...چشمان من همیشه و همه جا جستجوگر آن داغی مطبوع و آن قدرت ناب بود...در حالیکه چشمان او...آنقدر غریبه بود...که مجبور شدم به خودم بقبولانم...آن روز...آن مرد...حتی به صورت مبهوت و گر گرفته ام نگاه هم نکرده بود!...
***
دانیار:
به محض ورود به اتاق بلوزم را در آوردم و گوشه اي انداختم...عجب آب و هواي مزخرفی داشت این کویر.شبها سرد و روزها خود جهنم..! وان را پر از آب نیمه سرد کردم و در آن فرو رفتم...سرم را روي لبه پشتی وان گذاشتم و پلکم را بستم.به محض گرم شدن چشمانم در زدند.حدس زدم مهتا باشد...در نتیجه بی خیالش شدم..اما چند دقیقه بعد صداي مهندس ایزدي به گوشم رسید...زیرلب فحش رکیکی نثارش کردم و از وان بیرون آمدم.حوله اي به دور خودم پیچیدم و در را باز کردم.لعنتی...مهتا هم کنارش بود...! به حمام برگشتم و جهت حفظ ظاهر لباس پوشیدم .
مهندس ایزدي هیکل گردش را توي مبل جا داد و گفت:
-مهندس اومدیم پا درمیونی .
اخم هایم را در هم فرو بردم و بدون هیچ حرفی نگاهش کردم .
-قضیه این دو تا کارگري که امروز اخراجشون کردي...بنده خداها زن و بچه دارن ...
خیالم راحت شد...پس ربطی به مهتا نداشت.براي خودم شربت ریختم و پارچش را با دو عدد لیوان روي میز مقابلشان گذاشتم .
-حالا یه اشتباهی کردن...قبول...ولی این تنبیه خیلی زیاده واسشون...کلی پیش خانوم مهندس عز و جز کردن..حقم دارن به خدا!...
لبم را به نشانه پوزخند کج کردم و در حالیکه شربتم را مزه می کردم گفتم:
-