فصل شش
وقتی می گم این جور کارا...اینجور جاها...کار زن نیست...جاي زن نیست...واسه همین چیزاست...با یه کم التماس رو گندي که زدن سرپوش می ذارن...بعدشم این خانوم میاد پیش شما و از احساسات لطیف پرستانه شما سواستفاده می کنه...شما هم میاي پیش من و تصمیمی رو که گرفتم زیر سوال می بري و بهم می گی چی درسته...چی غلطه .
هر دو با چشمان گرد شده نگاهم کردند.کمی دیگر از شربتم را نوشیدم .
-تصمیم من همونه...اون دو تا کارگر دیگه سر پروژه هاي من نمیان .
مهتا با قهر و غضب گفت:
-آقاي مهندس...نون آدما چیزي نیست که بشه اینطور بی رحمانه در موردش تصمیم گرفت و قطعش کرد .
هیچ تلاشی براي مخفی نمودن خنده ام...نکردم...! ابروهایم را بالا انداختم و با استهزا گفتم:
-جدا؟ جون آدما چطور؟یه کم اونورتر بینیتون رو هم ببینین خانوم مهندس...اگه به خاطر اشتباه این دو تا کارگر...به خاطر پس و پیش گذاشتن چند تا آجر...یه شبی که شما تو خواب ناز تشریف دارین...این سد بشکنه...و اون حجم آب به خونه هاي روستایی دور و برش برسه...می دونین چه فاجعه اي به بار میاد؟ اون وجدان حساستون می تونه جوابگو باشه؟ اون دل رحیمتون می تونه با این قضیه کنار بیاد؟
لیوان شربت را روي میز کوبیدم .
-از نظر من جون آدما در اولویته.شما هم اگه خیلی ناراحتین از یه راه دیگه...یه کار دیگه.. یه فکري واسه نون اون دو نفر بکنین.چون واسه من اهمیتی نداره...این دو نفر می شن مایه عبرت... تا بقیه کارشون رو درست انجام بدن و دقیق باشن .
مهندس ایزدي سري تکان داد و گفت:
-البته حق با شماست...ولی ...
نگاهی به ساعتم انداختم و حرفش را قطع کردم .
-اجازه می دین استراحت کنم؟
رنگ هر دو سرخ شد...به سرعت از جا برخاستند و با یک عذرخواهی کوتاه از اتاق بیرون رفتند.صداي مهندس ایزدي را شنیدم که به آرامی گفت:
-این دیگه کیه؟
خندیدم و باقیمانده شربتم را سر کشیدم .
***
شاداب:
تبسم..با کتاب توي دستش...محکم بر سرم کوبید.چنان آخی گفتم که کل بچه هاي حاضر در سایت به سمت ما چرخیدند.شرمزده از نگاه خندان پسرها دستم را روي محل ضرب دیده گذاشتم و زیر لب گفتم:
-الهی دستت بشکنه...الهی خیر از جوونیت نبینی...مگه مرض داري؟
دوباره کتاب را بالا برد.سریع سرم را عقب بردم و گفتم:
-چته؟هاپو گازت گرفته؟
با عصبانیت گفت:
-زهرمار...یه ساعته دارم این یه صفحه رو واست توضیح می دم.از کلاس حیاتی و مهمی مثل تنظیم خانواده گذشتم اومدم نشستم وردل تو که مثلا یه چیزي تو اون کله پوکت فرو کنم.ولی معلوم نیست کدوم گوري سیر می کنی .
کمی سرش را نزدیک آورد و گفت:
-میشه خواهشا از فکر پر و پاچه اون دیاکوي مادر مرده بیاي بیرون و حواست رو به این فتوشاپ کوفتی بدي؟
احساس کردم الان است که از چشمانم خون بجهد...با خشم به بازویش کوبیدم و گفتم:
-درد...بی ادب...بی شخصیت...بی حیا..بی نزاکت...شعور داشته باش...تربیت داشته باش .
موذیانه خندید و گفت:
-چیه؟چرا عصبانی می شی؟پرو پاچه می تونه کف پا باشه...می تونه انگشتاي پا باشه...می تونه ساق پا باشه..می تونه زانو باشه...می تونه رون باشه ...
دیدم اگر جلویش را نگیرم همچنان ادامه می دهد.دستم را روي دهانش گذاشتم و گفتم:
-ببند لطفا!..
گاز محکمی از کف دستم گرفت.دوباره جیغ زدم.اینبار یکی از دخترها معترض شد .
-چه خبرتونه خانوم؟رعایت کنین .
با گونه هاي سرخ شده عذرخواهی کردم و گفتم:
-خدا لعنتت کنه تبسم.آبرو واسمون نذاشتی .
چشمکی زد و با بی خیالی گفت:
- تو اگه آبرو داشتی به جاهاي ناجور مردم فکر نمی کردي .
هم عصبانی بودم..هم خنده ام گرفته بود...با مشت روي پایش کوبیدم و گفتم:
-کافر همه را به کیش خود پندارد .
آي آي کنان زیرلب گفت:
-آره جون خودت...اگه فکرت منحرف نبود و مثلا داشتی به موهاي خوش حالتش یا چشماي شیداش یا قد رعناش فکر می کردي اونجوري سرخ و سفید نمی شدي.کور شه اون بقالی که مشتریش رو نشناسه .
غریدم:
-تبســـم!...
با لبخند گل و گشادي گفت:
-جـون جــیگر؟؟؟
چندشم شد...اینبار محکتر به پایش کوبیدم.فریادش به آسمان رفت.مسئول سایت از همان دور داد زد:
-خانوما اونجا چه خبره؟
صداي مردانه آشنایی که خیلی هم نزدیک به ما بود جواب داد:
-چیزي نیست داوود جان...دارن فتوشاپ تمرین می کنن ...
همانجا روي صندلی وا رفتم!...
***
شاداب:
مگر می توانستم سرم را بچرخانم؟تمام رفلکسهایم از کار افتاده بودند.زانوهایم را به هم چسبانده بودم اما به طرز محسوسی می لرزیدند.لازم نبود صاحب صدا را ببینم...قیافه رنگ پریده تبسم عمق فاجعه را مشخص می کرد.قلبم را دقیقا زیر زبانم حس می کردم.خون حتی از دستانم هم فرار کرده بود واي به حال صورتم .
-خانوم نیایش اینجوري می خواین فتوشاپ یاد بگیرین؟
تبسم سقلمه اي به پهلویم زد.به هر بدبختی و جان کندنی بود از جا برخاستم و با تته پته سلام کردم.جرات نداشتم در چشمانش نگاه کنم .
-علیک سلام...می بینم که به هواي فتوشاپ کل سایت رو روي سرتون گذاشتین .
به تبسم نگاه کردم...رسما مرده بود...به زور تلاش کرد درستش کند:
-راستش چیزه...ما تنظیم بودیم...یعنی نه اینکه تنظیم باشیم...تنظیم نبودیم...یعنی داشتیم...بعد نرفتیم...گفتیم فتوشاپ تمرین کنیم... که چیز شد...شاداب چیز بود...یعنی چیز شده...یعنی حالش خوب نبود...نشد!..
ضربه اي به پایش زدم و در دل گفتم:
- اي بمیري تبسم...شاداب چیز بود؟؟؟خفه شی با این حرف زدنت...حالا واقعا فکر می کنه من چیز شدم!...
تبسم آخ خفه اي گفت...حرکتم از چشم دیاکو مخفی نماند...بلند خندید..زیرچشمی نگاهش کردم...هیچ اثري از اخم در صورتش نبود...نفس راحتی کشیدم...حرفهایمان را نشنیده بود...! آهسته آهسته آرامش به وجودم بازگشت ...
قدمی به جلو برداشت...با تعجب نگاهش کردم...در چشمانش چیزي بود که تا به حال ندیده بودم...نوعی شیطنت...نوعی خباثت...خودم را به تبسم چسباندم...لبخند مرموز گوشه لبش هرلحظه بیشتر شدت می گرفت.حس می کردم تمام تنم قلب شده و می زند...تبسم به کمرم چنگ زد..من به پهلویش...چشمانش لحظه اي روي دستان ما ثابت شد و بعد به صورتمان برگشت...نمی دانم در قیافه ما چه دید که خنده اش اوج گرفت...شمرده و آرام گفت:
-اصلا نگران کلاسی که نرفتین نباشین خانوما...شما کاملا تنظیمین...نیازي به تنظیم خانواده ندارین...به تمرین فتوشاپتون ادامه بدین ...
و رفت...با دهان باز به تبسم نگاه کردم...دهان او از من بازتر بود...احساس کردم لبم می لرزد...تبسم به خودش آمد..سریع صندلی را جلو کشید و گفت:
-بیا بیا...بیا بشین...الان می افتی!...
گیج و منگ نشستم و آرام گفتم:
-تبسم...منظورش از اون حرف چی بود...یعنی چی ما تنظیمیم؟
تبسم هم روي صندلی نشست و به دیوار زل زد .
-فکر کنم منظورش این بود که خونوادمون تنظیمه .
دستم را روي گلویم گذاشتم:
-یعنی چی خونوادمون تنظیمه؟گفت خودتون تنظیمین .
تبسم نگاهش را از دیوار بر نداشت .
-نه...منظورش این بود که در آینده خودمون می تونیم خونوادمونو تنظیم کنیم .
اشک در چشمم حلقه زد .
-چجوري؟
همچنان مات و بی حرکت گفت:
-با دقت به مسائل پر و پاچه!...
لبم را گاز گرفتم:
-یعنی حرفامونو شنیده؟
جوابم را نداد .
-تبسم با توام .
رویش را برگرداند و گفت:
-نظرت چیه این ترمو حذف کنیم؟
دو دستی بر سر خودم کوبیدم!...
***
دیاکو:
از سایت که بیرون آمدم همچنان می خندیدم.بعد از یک جرو بحث اساسی با دانیار...این دو تا دختر واقعا سرحالم آورده بودند...پس این بچه نوزده ساله مظلوم، عاشق هم بود...حیف که براي یک لحظه تبسم صدایش را پایین آورد و نتوانستم اسمش را بفهمم و ببینم کیست این پسر خوش قد و بالا و خوش پر و پاچه...! از یادآوري حرفها و تجسم قیافه هاي وا رفته شان دوباره خنده ام گرفت...آنقدرها هم که به نظر می رسید ساده و چشم و گوش بسته نبودند...! مخصوصا آن تبسم مارمولک!...
-خدا رو شکر یه بارم ما قیافه خندان شما رو دیدیم .
با شهاب دست دادم .
-کجایی داداش؟کم پیدا شدي؟
سرم را تکان دادم .
-گرفتار شرکتم...خیلی زیاد .
ضربه اي به پشتم زد و گفت:
-ولی خدا رو شکر حسابی کار و بارت گرفته .
روي صندلیهاي یک کلاس خالی نشستیم .
-آره...خوبه...شکر...تو چه خبر؟
خندید و گفت:
-سلامتی...امشبو که هستی؟
چشمانم را تنگ کردم:
-امشب؟مگه چه خبره؟
-اي ول حافظه...یه هفته ست دارم تو گوشت می خونم...قراره بریم باغ مهیار اینا...شب جمعه و کیف و حال!...
ها...برنامه ي همیشگی ...
-دخترا هم هستن...به خدا خیلی خري اگه اینبارم نیاي .
دستی به موهایم کشیدم و گفتم:
بازم دختر فراري؟-
اخم کرد و با غیظ گفت:
-برو بابا ضدحال...دختر فراري کجا بوده...یه بار یه غلطی کردیم...تا شیش ماه بعدشم که جواب ایدزمون منفی شد روزي هزار بار مردیم و زنده شدیم و تاوانش رو پس دادیم...بچه ها با پارتنراشون میان...تو هم دست یکی رو بگیر با خودت بیار اونجا...اتاق خالی...چادر عالی...نوشیدنی متعالی...همه چی فراهمه!...
پوزخند زدم .
-دست یکی رو بگیرم و با خودم بیارم؟
با هیجان گفت:
-حالا اگه کسی رو پیدا نکردي زیاد مهم نیست...چندتا از دخترا هم سینگل میان...اونجا با هم مچتون می کنیم .
از اصطلاحاتی که به کار می برد خنده ام گرفت.دستی به شانه اش زدم و گفتم:
-نه داداش...من وقتش رو ندارم...شما برین خوش باشین!...
چینی روي بینی اش انداخت و گفت:
-شد یه بار پایه باشی؟خسته نشدي از این همه مثبت بودن؟اصلا من شک دارم به مردیت...فکر کنم اونم همراه با کلیه ت دادي به دانیار!...
ضربه محکمی به پشت سرش زدم و گفتم:
-خفه...هرچی من هیچی نمی گم پررو تر میشه...صدبار گفتم...بازم می گم..من اهل این غلطاي زیادي نیستم...خوشم نمیاد...یه عمره دارم سر این قضیه با دانیار کلنجار می رم...حالا خودم پاشم بیام مثل اون احمق با دوتا دختر عین یه حیوون رفتار کنم و بعدشم هیچی به هیچی؟اگه مردي به این چیزاست...ارزونی تو و دانیار!...
ابروهایش را بیشتر در هم گره زد و گفت:
-حیوون کجا بوده؟مگه قراره به زور باشه؟اون دخترا خودشون می خوان...یه سر بیا...همچین که قد و هیکل تو رو ببینن یه جوري آویزونت می شن که اصلا این شعارا یادت می ره...! فکر کردي عهد بوقه؟ یا اینجا مثل کردستانه؟ نه برادر من...دوره اون حرفا گذشته...با این شرایط مملکت ما...تنها دلخوشی دختر و پسرا به همین روابط و خوشگذرونی هاي ماهی یه باره...همینم نداشته باشیم که دق می کنیم...دخترا هم دیگه اونقدر عاقل شدن که بفهمن...ما پسرا حتی اگه وعده ازدواجم بدیم دروغه...می دونن دنبال چی هستیم...و می دونن وقتی بهش برسیم هر کی می ره سی خودش...بنابراین هیچ اغفال و نامردي و دروغی هم در کار نیست...به همون اندازه که ما کیف می کنیم...اونا هم لذت می برن...این کجاش غلط اضافیه؟
خنده آرامی کردم و از جا برخاستم.دستم را روي شانه اش گذاشتم و دوستانه فشردمش .
-باشه داداش...مشکل تفاوت در طرز فکرمونه...از نظر من شرایط مملکت توجیه مناسبی واسه بی بند و باري و کثافت کاري نیست...من به فردایی که فکر می کنم که خودم یه دختر داشته باشم...یا حتی یه پسر...قطعا واسه اونا نمی تونم این نسخه رو بپیچم...نمی تونم به بهانه خراب بودن شرایط مملکت و نداشتن سرگرمی...به راحتی اجازه بدم ناموسم بازیچه دست پسراي مردم باشه و هر شب دست به دست شه...پس در شرایطی می تونم درست تربیتش کنم...یا درست نصیحتش کنم...که خودم درست زندگی کرده باشم...!من به ناموس کسی بد نگاه نمی کنم...به این امید که در آینده کسی به ناموسم بد نگاه نکنه!...
نیشخندش...توهین مستقیم بود به عقایدم ...اما بی توجه ادامه دادم:
-