فصل سی
بهت مدیونم حاجی...همین دین اجازه نمی ده بهت خیانت کنم...اجازه نمی ده با آینده دخترت بازي کنم...ممکنه کیمیا بدون من خوشبخت نشه...اما با من..قطعا بدبخت میشه...الان که فکر می کنم می بینم حق داشت...اون آدمی نیست که بتونه با یه کرد متعصب زندگی کنه...درسته که بیست و چهار ساله رنگ کردستان رو به چشم ندیدم...اما خون پدرم...محکمتر از هر زنجیري..منو به اون قوم متصل می کنه...!کیمیا تو خونه من اسیر میشه.زندان،زندانه حاجی..! چه یه سلول چهار متري چه یه قصر چهار هزار متري...!حالا که رفته و درس خونده و به قول خودش تجربه کسب کرده..اجازهنده با یه تصمیم احساسی دیگه...هرچی که داره از دست بده .
سرش را هم پایین انداخت.دستش را محکم فشردم .
-ببین حاجی جون..من آدمی ام که تو زندگیم به خاطر عزیزام..از جونمم گذشتم. اگه هنوز به این وصلت اصرار داشته باشی...چون عزیزمی، پا روي عقلم می ذارم و می گم چشم..امر، امر حاجیه. اما به جون دانیار...این تصمیم رو به خاطر خودم نگرفتم.به خاطر دختر خودته...تو یه ازدواج اشتباه بیشترین آسیب رو زن می بینه...من نمی خوام این بلا رو سر کیمیا بیارم...شما اون روي دیاکو رو ندیدي...می ترسم خونه من بشه شکنجه گاهش و روي ساواك رو سفید کنه...ما با هم به بن بست می رسیم حاجی...چون علی رغم علاقه اي که بهم داشتیم و شاید هنوزم داشته باشیم...واسه همدیگه ساخته نشدیم...باور کن حاجی..باورم کن!...
چند بار پشت سرهم آه کشید...دست دیگرش را بالا آورد و روي بازویم گذاشت و گفت:
-حسرت پسر داشتن..پشت داشتن...وارث داشتن...به دلم بود تا وقتی تو رو پیدا کردم...!تو منو حاجت روا کردي...پسرم شدي...آرزوم بود دامادمم باشی..بشی ستون خونه م و خونوادم رو با خیال راحت به دستت بسپرم...اما اونقدر قبولت دارم...اونقدر مردي...که حرفت واسم سنده...اگه می گی نمیشه...خب حتما نمیشه!...
خم شدم و دست پیر و لکه دارش را بوسیدم و گفتم:
-من تا آخر عمر نوکرتم حاجی...اختیار جونمو داري...بزرگمی..پدرمی...تاج سرمی...تا هر وقت بخواي نوکریت رو می کنم...تا خود قیامت...همه جوره حاجی!...
محکم در آغوشم گرفت و بوسیدم...می توانستم لرزش شانه هاي نحیفش را حس کنم...و اوج ناامیدي و دلتنگی اش را!...
***
شاداب:
دیگر آن شرکت را دوست نداشتم.برخلاف همیشه پاهایم سنگین بود...مثل گوسفندي که به سلاخ خانه برده می شد...!بی خیال آسانسور، پله ها را یکی یکی و بی عجله طی کردم..هنوز خیلی زود بود اما من بعد از تشري که به خاطر تاخیرم خورده بودم حتی قبل از آبدارچی خودم را به شرکت می رساندم.در آینه آخرین پاگرد خودم را نگاه کردم.امروز از همیشه رنگم کمرنگ تر و دخترانگی ام بی رنگ تر می نمود.مقنعه سیاه درست همرنگ هاله دور چشمم بود...دلم می خواست مجبور نبودم آن دستگیره را فشار دهم و با مردي رو به رو شوم که می دانست دوستش دارم و آگاهانه دوستم نداشت...دلم می خواست گوشه همان خانه دود گرفته می ماندم اما در عوض احساس امنیت می کردم...امنیت براي
غرورم..شخصیتم..احساسم...!اما مهر نزدیک بود...شادي با خوشحالی گفته بود که امسال با لباس و کیف و کفش نو بهمدرسه می رود...کفش نو..مانتو و شلوار نو...پول می خواست...!تازه براي ثبت نام هم پول می گرفتند..به اسم کمک به مدرسه...می گفتیم مگر اینجا دولتی نیست؟؟؟در جواب فقط پوزخند می زدند...!مادر هم به اعتبار من کمتر سفارش می گرفت...چطور می توانستم باز به او فشار بیاورم؟؟؟تریاك پدر هم بود...مادر می گفت کاش به چیز دیگري اعتیاد داشت...هرگز نپرسیدم چرا...اما تازگی ها فهمیده بودم..."تریاك خیلی گران است"...!
کلید انداختم که در را باز کنم...اما قفل نبود...ترسیدم..."نکند دیروز یادم رفته در را قفل کنم؟"سریع داخل رفتم...میز من مرتب بود...به سمت اتاق دیاکو رفتم...صدایش را شنیدم...خیالم راحت شد...زودتر از من آمده...خواستم عقبگرد کنم اما صداي دانیار مانع شد.براي اولین بار حسی را در صدایش تشخیص دادم...خشم!..
-یعنی دیشب تا صبح رو سر اون دختره بودي؟
حس صداي دیاکو را هم تشخیص دادم...کلافه!...
-می گم من سرشو شکستم...انتظار داشتی بیام خونه بخوابم؟
دانیار:نخیر...انتظار داشتم کلا تو این اتاق راهش ندي!...
دیاکو: من نمی تونم مثل تو بی ادب و بی ملاحظه باشم!...
دانیار:جدا؟؟یعنی فقط به خاطر ادب و ملاحظه تو دختره تا تو حلقت جلو اومده؟
دیاکو:اه دانیار...بسه...چی می گی اول صبحی؟
دانیار: میگم حواست نیست...این دختره می خواد دوباره گند بزنه تو زندگیت...استارتشم زده!...
دیاکو:تو نگران نباش...خودم مواظبم!...
دانیار: متاسفانه نگرانم...چون آدم شناسیت صفره...به یه دختر عاقل و با شعوري مثل شاداب می گی بچه و می افتی دنبال سر یه عفریته اي مثل کیمیا!...
دیاکو صدایش را بالاتر برد .
-پاي شاداب رو وسط نکش...اون قضیه ش فرق داره .
دانیار:چه فرقی داره؟زن می خواي یا بلاي جون؟مرد زنو واسه آرامشش می خواد..کیمیا چی داره که شاداب بهترش رونداشته باشه؟
دیاکو:من نمی دونم تو چرا اینقدر سنگ شاداب رو به سینه می زنی؟
دانیار:من سنگ اونو به سینه نمی زنم چون اصلا واسم مهم نیست...من سنگ تو رو به سینه می زنم که اون اخلاقاي عهد شاه وزوزکت رو فقط یکی مثل شاداب می تونه تحمل کنه!...
دیاکو:مرسی از نگرانیت..اما شاداب واسه من خیلی کوچیکه...یه مردي همسن تو بیشتر واسش مناسبه...زندگی که خاله بازي نیست .
در زانوانم زلزله برپا شده بود....از نوع خانمان برافکنش!..
دانیار:دقیقا حرف منم همینه...زندگی خاله بازي نیست...که امروز یکی رو نخواي و ولش کنی...فردا دوباره برگردي سراغش...! من اصراري رو شاداب ندارم...هرکسی به جز کیمیا..هرکسی که اون دختر رو ازت دور کنه...!هرکسی که بیشتر از این باعث بدبختی و عذابمون نشه .
دیاکو:عزیز من..برادر من..کی گفته قراره بازم با کیمیا باشم؟کیمیا تموم شد و رفت.تو هم لازم نیست اینقدر حرص بخوري...می دونم ازش خوشت نمیاد...می دونم دل خوشی ازش نداري...ولی باور کن حال منم بهتر از تو نیست .
دانیار اوف بلندي گفت...دستم را روي دیوار مشت کردم .
دانیار:باورم نمیشه...اما من حرفامو زدم..بیشتر از کوپنمم حرف زدم...فکر می کنم نه تنها وظیفه م رو به عنوان یه برادر انجام دادم..بلکه کم کاري چهار سال پیش رو هم جبران کردم.دیگه بقیه ش با خودته.به هر حال بازم پیشنهاد می کنم به شاداب فکر کن...اون همونیه که تو می خواي .
صداي خنده کوتاه دیاکو را شنیدم .
-اگه اینقدر به دلت نشسته چرا خودت بهش فکر نمی کنی؟
صداي پوزخند دانیار را شنیدم .
-من واسه انتخاب زن معیارهاي دیگه اي دارم .
پاهایم مثل دندان سرما دیده...بهم می خوردند...!چه تلاشی می کردم براي حفظ تعادلم!...
-من می رم کرج...تو هم برو خونه...با این ریخت و قیافه مثل پشه کش برقی مشتریات رو می پرونی!...
دیاکو باز هم خندید...من بازهم لرزیدم...در باز شد...من همانجا پشت در بودم.لررزش..مثل سرطان به تک تک اندامهایمریشه دوانده بود...دستم می لرزید..پلکم می لرزید..قلبم می لرزید..مغزم می لرزید...عضلات زیر پوستم می لرزیدند .-شاداب؟تو اینجا چکار می کنی؟
دیاکو بود یا دانیار؟ -شاداب خوبی؟
این یکی را مطمئنم دیاکو بود .
-شاداب؟؟؟
این شاداب هزار بار در سالن پیچید و اکو شد.زبانم هم می لرزید.دستی بازویم را گرفت..چشمانم صورتش را تشخیص نمی دادند..اما از گرماي پیچیده در نسوجم فهمیدم که این انگشتان متعلق به دیاکو هستند.دستم را کشیدم...خدا را به مدد خواستم و دستم را کشیدم.چشمانم را مالیدم...محکم..می خواستم این دیواري که جلوي دیدم را گرفته بشکنم!...
-شاداب چی شده؟
چه شده بود؟؟هیچی...فقط دو برادر مرا به حراج گذاشته بودند!...
زانوهایم هنوز در اختیارم نبودند...دندانهایم را روي هم کلید کردم و به زور به سمت میز رفتم.یکی یکی کشو ها را باز کردم و هر چه که در آن شرکت لعنتی داشتم توي کولی ام ریختم...دیوار لعنتی نمی شکست...چشمم را می مالیدم تا کمی از ضخامتش کم شود..نمی خواستم چیزي جا بگذارم که مجبورم کند دوباره به اینجا برگردم .
-شاداب...چرا نمی گی چی شده؟
سرم را به شدت تکان دادم...مثل دیوانه ها!...
-شاداب..عزیزم...چرا حرف نمی زنی؟
چقدر احمق بودم که نفهمیدم این "عزیزم" تکیه کلامش است و حتی براي یک مرد سبیل کلفت هم کاربرد دارد!..
چیزي نبود...چیزي نمانده بود...هیچ اثري از شاداب در این اتاق نمانده بود...دستان بی رمقم را دور کولی سنگین شده حلقه کردم و رفتم..باز گفت شاداب...با همان الف کشیده...!تاب نیاوردم..چرخیدم..باید حرفم را می زدم..وگرنه بی شک امروز می مردم .
دو برادر در کنار هم ایستاده بودند...یکی با چهره متحیر و دیگري با ابروهاي گره خورده...!نتوانستم وزن کولی را تحمل کنم...از میان دستانم سر خورد و روي زمین افتاد..سریع خم شدم و برش داشتم..نمی خواستم هیچ تکه اي از شاداب رويزمین و زمین خورده باشد!...
دهانم خشک بود..اما چند بار بزاق نداشته ام را فرو دادم...دعا کردم که اي کاش سرطان لرزش، به صدایم متاستاز نداده باشد...اما دعایم نگرفت .
به دانیار نگاه کردم...اخموتر از همیشه...به دیاکو نگاه کردم...جدي تر از همیشه...!زبانم را روي لبم کشیدم..لعنت به این سرطان لرزش!...
-برادرتون هرچی گفته راست گفته...منم دروغگو نیستم..راستش رو می گم!...
گفتن راستش از ملاقات عزرائیل سخت تر بود .
-درسته..من به شما علاقه داشتم...از خیلی وقت قبل از اینکه بیام تو این شرکت ...
سمت چپ سینه ام تیر می کشید..نکند سکته کنم؟؟جلوي چشم اینها...!جلوي چشمان مستاصل دیاکو ...
-ولی هیچ وقت به شما نگفتم ...
دانیار دستش را در جیبش کرده بود..انگار به سن تئاتر نگاه می کرد .
-چون من گدا نیستم...واسه هرچیزي که دارم... جنگیدم...گدایی نکردم!...
کاش قلبم تاب بیاورد .
-روي هرچیزي هم که نداشتم چشم بستم...سخته...اما بلدم ...
کاش بغضم نترکد .
-روي شما هم چشم می بندم!...
قورتش دادم .
-سخته...اما می بندم...چون من گدایی نمی کنم...نه پول رو...نه عشق رو!...
کولی باز سر خورد...محکمتر گرفتمش...! قلبم هم سر خورد و در چاه عمیق و بی انتهایی گم شد ...
-ممنون که اینقدر راحت منو به همدیگه پیشکش کردین...ممنون که اینقدر راحت با احساس و عاطفه من تفریح کردین ..
نفسم به شماره افتاد .
-اما من اسباب بازي نیستم...حتی اگه بچه باشم...حتی اگه کم باشم..حتی اگه عاشق باشم...بازم اسباب بازي دست شما نیستم!...
دیاکو جلو آمد..دستش را دراز کرد...چشمم روي سینه پهنش چرخید...تا آغوشش چند قدم فاصله داشتم..اما رویم را برگرداندم و فرار کردم...و همزمان به اشک فروخورده ام اجازه خودنمایی دادم!...
***
دیاکو:
با صداي فندك زدن دانیار چرخیدم.سیگارش را روشن کرد و پشت میز شاداب نشست و گفت:
-اوه اوه...چه گندي زدیم .
چطور می توانست اینقدر خونسرد باشد؟ با عجله به اتاق رفتم و گوشی ام را از روي میز برداشتم و برگشتم .
-کجا می ري؟
-دنبال شاداب .
-نرو...فایده نداره .
- فایده ش رو می خوام چیکار؟ندیدي چطور می لرزید؟اگه بلایی سرش بیاد چی؟
انگشتانش را بین موهایش فرو کرد و گفت:
-بیا بشین..بلایی سرش نمیاد...!تو بري دنبالش بیشتر اذیت میشه.ولش کن بذار تنها باشه .
مردد به در خروجی نگاه کردم...دلم می خواست بروم..اما شاید حق با دانیار بود...او دخترها را بهتر می شناخت...روي اولین صندلی که دیدم نشستم و گفتم:
-چرا اینجوري شد؟یعنی حرفامون اینقدر بد بود که اینطوري داغونش کرد؟
با بی خیالی گفت:
-چه می دونم؟حتما بوده دیگه .
دلم می خواست سرم را به دیوار بکوبم..چرا یک لحظه آسایش از من دریغ می شد؟
-اینهمه تلاش کردم غرور این دختر آسیب نبینه...ولی ببین چه افتضاحی شد .
آرام و قرار از جانم رفته بود .
-حالا غرورش به جهنم...به این کار احتیاج داشت.زندگیشون به درآمد اینجا وابسته بود .
و باز با یادآوري حال و روزش وحشت تمام وجودم را گرفت:
-بلایی سرش نیاد یه وقت؟
و در نهایت استیصال سرم را بین دو دستم گرفتم و گفتم:
-