فصل یازده
یه دفعه گندم همونجور که چنگ زده بود به بازو ولباسای من حرکت کرد به طرف ماشین ومنم باخودش کشوند ازدرد داشتم می مردم اما صدام درنمی اومد تااومد ازروی جدول لبه ی خیابون رد بشه پاش گرفت به جدول وافتاد منم بایه دست سالم ویه دست زخمی به زور روهوا گرفتمش!نزدیک بود جفت مون باسر بخوریم زمین اماهرجوری بود نگه ش داشتم !کامیارپرید طرفمون که باعصبانیت سرش دادکشیدم وگفتم:
-آخه کجاداری میری؟
کامیار-بیاین شماها بشینین توماشین!
دوتایی بردیم ونشوندیمش روصندلی عقب ماشین امامگه منو ول میکرد!
گندم-توام بشین سامان!توام بشین!
-باشه گندم جون!منم می شینم نترس!
دوتایی نشستیم توماشین وکامیاررفت ودرصندوق عقب ماشین روواکرد ویه خرده بعدبست وبرگشت ونشست پشت ماشین ویه بطری کوچولوداد به من وگفت:
-یه قلپ بهش بده بخوره!
یه نگاهی به بطری کردم وگفتم:
-اذیت نمی شه؟
کامیار-ازاینی که هس بدتر نمی شه!بده بهش!
دربطری روواکردم وگرفتم جلوگندم وگفتم:
-بیا گندم جون یه خرده بخور.
صورتش روآورد جلو منظورش این بودکه من با دست خودم بهش بدم بخوره!
دستاشو ازبازو و لباس من ول نمی کرد دودستی منو چسبیده بود طفل معصوم فکر میکرد اگه یه لدظه منو ول کنه فرار می کنیم!بغض گلومو گرفته بود!برگشتم ویه نگاهی به کامیارکردم که دیدم وضع اون بدتر ازمنه!بهم اشاره کرد که منم بطری روبردم جلووگذاشتم به لبش .اونم یه قلپ خورد وتامزهش روفهمید سرشو کشیدکناروگفت:
-این چیه؟این چیه؟
-چیزی نیس گندم جون،نترس!
گندم-من نمی خورم.
کامیار-بخور آرومت می کنه.
گندم-نه نمی خورم!
کامیار- ببین منم می خورم.
بطری روازمن گرفت ودوتا قلپ خورد ودوباره داد دست من وگفت:
-توام بگیر زهرمارکن دیگه!
-الآن؟!
کامیار-نخیر!اجازه بدین نیم ساعت دیگه ماست وخیارحاضر بشه بعد خب الآن دیگه!
ازش گرفتم ودوتا قلپ م من خوردم راست می گفت کامیار!واقعا بهش احتیاج داشتم!
تاته معده م روسوزوند کامیارازتوداشپورت یه بسته شکلات درآورد ووازش کرد ویه دونه داد به من ویه دونم خودش خورد وبقیه ش روگرفت طرف گندم وگفت:
-دیدی ماهام خوردیم؟حالا توبخور!
بطری روگرفتم جلو دهنش واونم دوتا قلپ خورد ویه مرتبه سرش روتکون داد!
گندم-خیلی بدمزه س!
کامیار-دواتلخه دیگه!بیا یه دونه شکلات بذاردهنت.
شکلات روگرفت جلوش امابازم دستاشو ازمن ول نمی کرد خودم یه دونه شکلات ورداشتم وگذاشتم دهنش وقتی خورد حالت صورتش که ازمزه تلخ توهم رفته بود درست شد.
کامیار-یه خرده دیگه م بهش بده.
یه قلپ دیگه م بایه شکلات بهش دادم وکامیارماشین روروشن کرد.تا صدای ماشین بلند شد گندم منو چسبید وبه کامیارگفت:
-کجا می خوای بریم؟!
کامیار-هیچ جا نترس!
-کامیار،بریم یه بیمارستانی چیزی!
گندم-من بیمارستان نمی آم!من بیمارستان نمی آم!
-گندم جون می خوایم یه قرصی چیزی برات بگیریم که آروم بشی!
یه دفعه شروع کرد به داد زدن وگفت:
کثافتا می خواین یه جوری ازشرم راحت بشین؟!
-نه گندم جون!
گندم-من جایی نمی آم!می فهمین؟
کامیار-باشه!دادنزن!هیچ جانمی ریم آن آن!
اینو گفت وماشین روخاموش کرد تاماشین خاموش شد یه خرده آروم ترشد.
کامیاردوتا سیگار درآورد وروشن کرد ویکی ش روداد به من وگفت:
-بگیر!وضع توانگارازاینم بدتره!
سیگاررو ازش گرفتم ویه پک زدم ویه خرده آروم شدم وبرگشتم به گندم نگاه کردم که بااون چشمای ترس خورده ش یه دقیقه منو نگاه می کرد ویه دقیقه کامیار رو!همچین دودستی منو گرفته بود که انگار دزد گرفته!
کامیار-گندم جون اون بازوش روول کن زخمی اون آخه!
بهش اشاره کردم که کاریش نداشته باشه هرچند که گندم به این چیزا گوش نمی کرد یعنی اصلا تویه حال و هوای دیگه بود!
خلاصه انقدرطول کشید که سیگارمون تموم شد سیگارکه تموم شد دستای گندمم شل شد انگاربهش اثر کرده بود لرزش دستاش کم کم افتاد وبازووبلوزم روول کرد که من یه نفس بلند کشیدم وبازوم رونگاه کردم دوباره اززخمم خون زده بود بیرون وازپانسمانم ردشده بود!
تازه انگارگندم به خودش اومده بود!یه نگاهی به دستش که خون خالی بود کردودوباره زد زیر گریه!
کامیار-ببینم زخم تو!حتما بخیه هاش واشده!
-نه،چیزی نیس چندتادستمال بده ،دستش خونی شده!
کامیارچندتا دستال کاغذی ازجلوماشین درآورد وداد به من ومنم دست گندم روگرفتم وشروع کردم به پاک کردن خون کف دستش وآروم آروم بهش گفتم:
-آخه چراداری خودتو داغون می کنی؟آروم باش عزیزم طوری نشده به خدا!
کامیار-ببین گندم جون اگه تواینکاراروبکنی به هیچ نتیجه ای نمی رسی هیچکس م به حرفات گوش نمی کنه!باید خودتو کنترل کنی!
بایه دستمال اشک هاشوازتوصورتش پاک کردم برگشت یه نگاه به من وبعدش به کامیارکرد وگفت:
-دست خودم نیس به خدا!یه مرتبه اینجوری میشم!
کامیار-حالا که آرومی؟
گندم-آره فقط یه خرده دیگه ازاون بده بخورم.
بطری روازرو صندلی ورداشتم ودادم بهش یه خرده دیگه خرد وکامیارم یه شکلات داد بهش وگفت:
-حالا میذاری ماشین روروشن کنم؟
گندم-کجامی خوای بری؟
کامیار-خونه!
یه تبسم کردوگفت:
-کدوم خونه؟
کامیار-خونه خودمون!خونه من،خونه تو،خونه سامان!حرفام یادت رفت؟!
برگشت واشین روروشن کرد وحرکت کردیم وچنددقیقه بعد جلوی گاراژخونه واستاد وتاخواست پیاده بشه که مش صفردر گاراژرو واکرد ودرحالیکه توصورتش غم وغصه معلوم بود اومد جلووسلام کرد ویه نگاهی توماشین انداخت ووقتی دید گندمم توماشینه یه مرتبه دستاشو بلندکرد طرف آسمونو گفت:
الهی شکرت!
کامیار-چی شده مش صفر؟
مش صفر-آقاچرا تلفن تون روخاموش کردین؟!جون به سر شداین پیرمرد!
کامیار-پیرمرد کیه؟؟؟
مش صفر-آقابزرگ رومی گم!
کامیار-اون که همش میگه سی و یکی دوسالم بیشترنیس!
مش صفر-ا...!آقاکامیارسربه سرم نذارحال وحوصله ندارم!
کامیار-اهالی باغ کجان؟
مش صفر-جلوی خونه خانم کوچیک جمع شدن وهرکدوم یه تلفن دست شونه ودارن به شمازنگ می زنن!
کامیار-های مش صفر!شتردیدی ندیدی آ!من وسامان تنها اومدیم فهمیدی؟
مش صفر-یعنی به بقیه نگم که گندم خانم روبرگردوندین خونه؟
کامیار-آفرین!
مش صفر-امابه آقابزرگ نمی تونم دروغ بگم!
کامیار-خودمون داریم می ریم اونجا فقط فعلا توبه بقیه چیزی نگو بروکنارببینم!
حرکت کردورفتیم توگاراژوپیاده شدیم!
کامیار-سامان!یواشکی طوری که کسی نفهمه گندم رووردار ببر خونه آقابزرگ!
یه دفعه گندم بازوی من ودست کامیاررو گرفت وگفت:
-من فقط به شماها اعتماد دارم فقط به خاطر شما ها برگشتم اینجا!
کامیار-خیلی ممنون که به ماها اعتماد کردی اما جون هرکسی که دوست داری بازوی این بچه روول کن پاره پاره ش کردی ازبس چنگ زدی به بازوش!
یه دفعه گندم متوجه شد که بازم بازوی زخمی منو گرفته!تند ول کرد وگفت:
-ببخشید!ببخشید!
-چیزی نیس عیبی نداره!حالا فقط زود بیا تاکسی متوجه اومدن مانشده!
کامیار-برین زودتر ازهمین درعقب گاراژبرین!ازلای شمشادا برین طرف خونه آقابزرگ!کسی نمی بیندتون!
دست گندم روگرفتم وازدر پشتی گاراژرفتیم طرف خونه آقابزرگ وازپله هابالا رفتیم وآروم چندتا تقه زدم به در ورفتیم تو تاچشم اقابزرگ به ماها افتاد وپرید جلو وگندم روبغل کرد وزدزیر گریه!تاحالا گریه آقابزرگ روندیده بودم!
گندمم شروع کرد به گریه کردن!زار زار گریه میکرد!مونده بودم چیکارکنم!همینجوری همدیگرو بغل کرده بودن وگریه میکردن!
پریدم ازتوخونه بیرون وازبالای ایوون کامیار روکه داشت می رفت طرف خونه عمه اینا صداکردم وبهش اشاره کردم که تند بیاد
ازوسط راه دوئید طرف منو تارسید گفتم:
-کجاداری میری؟
کامیار-می رم این دخترعمه هارویه خرده دلداری بدم!
-عجب ادم وقت نشناسی هستی آ!الان که گندم اینطوری شده وقت این کاراس؟
کامیار-خب اینم دخترعمه مه اونام دخترعمه مم!استثناء که نباید قائل شد!
-بیاتوببین چه خبره!دوتایی همینجوری دارن گریه می کنن!
کامیار-بریم ببینیم!
دوتایی رفتیم توخونه وتاکامیارآقابزرگ وگندم رودید که دارن گریه می کنن بایه حالت دعوا بهشون گفت:
-خبه خبه!این لوس بازیا چیه درمی آرین؟برین یه گوشه بشینین ببینم!
آقابزرگ تاچشمش به کامیار افتاد گفت:
-کجابودی تاحالا دلم هزار راه رفت!
کامیار-اینم جای دستت درد نکنه س حاج ممصادق خان؟پدرمون دراومده تااین دختره رو آوردیم اینجا!
آقابزرگ-دست تو چطوره پسر؟؟
-خوبه آقابزرگ!
آقابزرگ-دررو ببندین وبیاین تو به کسی که چیزی نگفتین؟
کامیار-نه به مش صفرم گفتم به کسی چیزی نگه.
آقابزرگ-خوب کردین بیاین بشینین.
همگی رفتیم ونشستیم وکامیار برامون چایی ریخت ویکی یه استکان گذاشت جلومون وگفت:
-بخور دخترعمه جون.این چایی نصیب هرکسی نمی شه.
گندم-کامیارازت خواهش می کنم دیگه به من نگو دخترعمه.
آقابزرگ-برای چی عزیزم؟
گندم-برای اینکه من دختر عمه اینا نیستم نوه شمام نیستم اصلا هیچکس نیستم!یه دختر سرراهی م!می فهمین سرراهی یعنی چی؟
آقابزرگ-این حرفاچیه می زنی به خدا...
گندم-ترخدادیگه لاپوشونی نکنین!دیگه هرکی ندونه شماکه می دونین یعنی شمابهتر از هر کسی می دونین!اینا بدون اجازه شما آب نمی خورن پس شمابهتر ازهمه این جریان رومی دونستین!
آقابزرگ لبش روگازگرفت وسرش روانداخت پائین!
کامیار-ترخداآروم باش گندم جون.چشم دیگه بهت دخترعمه نمی گم فقط حالا که ارومی به مابگو که جریان چی بود تواین موضوع روازکجا فهمیدی ؟
گندم به مخده تکیه داد وچشماشو بست وهیچی نگفت
-ببین گندم جون اگه به مانگی که موضوع حل نمی شه!
یه دفعه سرم داد کشید وگفت:
-چه موضوعی قراره حل بشه؟شماها چی رومی خواین حل کنین؟این یکی دیگه چیزی نیس که بشه باپول وقدرت وپار تی بازیه آقابزرگ حلش کرد!
کامیار-توفقط بگو چه جوری یه همچین چیزی روفهمیدی!عصبانیم نشو!
-اصل شاید همه ش دروغ باشه گندم!
گندم- خواهش می کنم سامان انقدر دلداری احمقانه به من نده!
-آخه شایدتواشتباه...
گندم-بس کن سامان!احمق خودتی!
-باشه من احمق،اما نباید مابفهمیم که جریان چیه؟
گندم-خفه شودیگه!
اینو که گفت ساکت شدم که کامیاراستکان چاییش رو گذاشت تونعلبکی وگفت:
-گندم خانم،حداقل حرمت بازوی زخمی ش رونگه دار.
گندم- توام خفه شو!
کامیار-ازاینکه من وسامان خفه شیم حرفی نیس!باشه خفه میشیم!امااگه الان دوسه ساعته دنبال شمائیم وهرچی گفتی حرف نزدیم وهرکاری کردی هیچی نگفتیم فقط به خاطر کمک به توئه دیگه قرار نیس که هرچی ازدهنت درمی آد بارمون بکنی!ناسلامتی تودخترتدصیلکرده این مملکتی اگه توام چشماتو ببندی ودهنت روواکنی چه فرقی بین تو ویه آدم بی سواده؟حداقل دونفر رو برای خودت نگه دار!
تاکامیار ایناروگفت یه دفعه ندم زدزیر گریه وهمونجور که گریه میکرد گفت:
-منو ازچی می ترسونی؟ازتنهایی؟ازبی کسی؟فکر می کنی مثلا الان که داری بهم کمک می کنی می تونی غلطی برام بکنی؟فکر می کنی الان که شمادونفر روبرای خودم نگه داشتم پشتم گرمه وتنها نیستم؟بدبخت من الان ازهربی
کسی بی کس ترم شماها برای من غریبه این!من شماهاروازخودم نمی دونم که!بلند شو گم شو حمال!اصلا خودم می رم!
اینو گفت وبلد شدکه بره یه دفعه همه ماریختیم وگرفتیمش وکامیارگفت:
-بابا گه خوردیم ما غلط کردیم به خدا!اصلا من وسامان ازتوخواهش می کنیم که تعارف روکناربذاری ویه خرده راحت تر باما صدبت کنی!چیه مثل این ادما که تازه به همدیگه رسیدن لفظ قلم حرف می زنی؟حمال واحمق وکثافت چیه؟به خواهرمون یه چیزی بگو به بابامون دوسه تابگو!خلاصه یه کاری بکن که باهم نداربشیم واحساس غریبگی نکنیم!
یه دفعه آروم شد وتکیه ش روداد به مخده ودستاش روگرفت جلو صورتش وفقط گریه کرد.ماهام ولش کردیم وازدور ورش اومدیم کناروگذاشتیم یه خرده گریه کنه تاآروم تر شه.
یه خرده که گذشت ازتوجیب شلوارش یه کاغذ درآورد وانداخت زمین!من وکامیاروآقابزرگ یه نگاهی به همدیگه کردیم وتامن خواستم کاغذ رو وردارم کامیاربهم اشاره کرد که بشینم ودست بهش نزنم.
دوسه دقیقه طول کشید تاخود گندم به حرف اومد وگفت:
-دیشب که ازسامان جداشدم حوصله اینکه برم خونه رونداشتم برای همینم رفتم توباغ قدم زدم نمی دونم چقدرطول کشید بعدش رفتم طرف خونمون ورو پله های جلو ی درنشستم یه نیم ساعتی م اونجا بودم بعدش رفتم خونه.
یه خرده مکث کردوگفت:
-اونا تواتاق خودشون بودن.
آقابزرگ-اونا کی ن؟!
کامیار-به ننه باباش می گه اونا!اسم جدید براشون گذاشته!
گندم برگشت یه نگاهی به کامیارکرد که زود کامیارگفت:
-گندم جون توزحمت نکش!الان خودم میگم!حمال شوخی نکن خوبه؟
گندم سرش روانداخت پایین ویه خرده بعدگفت:
-وقتی رفتم تواتا قم دیدم این کاغذ افتاده کف اتاق.اول فکر کردم سامان برام پیغامی چیزی گذاشته وقتی ورش داشتم وخوندمش یه دفعه اتاق شروع کرد دور سرم چرخیدن! سرم گیج رفت ووسط تاق خوردم زمین!
نمی دونم چقدرگذشت که یه خرده بهتر شدم اومدم کاغذ روپاره کنم امانتونستم!دلم نمی خواست چیزایی روکه توش نوشته شده بود باورکنم اماازشم نمی تونستم بگذرم!
بلندشدم ودوباره خوندمش بعدش یواش ازاتاق رفتم بیرون ورفتم سرکمد!...
دوباره مکث کرد ویه خرده بعد گفت:
-