گندم

فصل هفده

کامیار-آره جریان مال حدود بیست سال پیشه!یکی ازاقوام بهمون روانداخته که دونفر رو براش پیدا بکنیم!

لیدا-کی هستن این دونفر؟

کامیار-ننه باباشن!

لیدا-مگه گم شدن؟

کامیار-آره،یعنی نه!چه جوری برات بگم؟این یارو یه دختر بدبخت وبیچاره س!هیچ کس روتواین دنیا نداره طفل معصوم خیلی م زشته وهیچ کی نمیاد درخونه شو بزنه واسه خواستگاری!اینه که یاد پدر ومادرش افتاده و می خواد پیداشون کنه که شاید اونا براش یه خواستگاری چیزی جور کنن!خیلی دختر بدبختیه!

لیدا-توچرادنبال کارشی؟

کامیار-چه جوری بگم بابا؟این دختره بدبخت توخونه ما کار می کنه!ثواب داره!

لیدا-خب مشخصاتش رو بده من بدم به بابام.

کامیار-پیر شی ایشاله!یادداشت کن نام پدر قدرت نام مادر زیور نام خانوادگی ...نوشتی؟

لیدا-آره

کامیار-صادره ازبخش 3شهرستان ...شماره شناسنامه پدر...مادر...

لیدا-سخته اما یه کاریش می کنم!

توهمین موقع مینو برامون نسکافه آورد وبهمون تعارف کرد ورفت

کامیار-این مینو چند سالشه؟

لیدا-چطور مگه؟

کامیار-می خوام بگیرمش واسه بابا بزرگم!

لیدا-برای پدر بزرگت؟پدر بزرگت چند سالشونه؟

کامیار-سن وسالی نداره!فقط تازه گی ها سرافتاده وهی میگه تنهام.می ترسم ازراه بدر بشه!تویه ننه بزرگ خوب وسالم نداری که هیفده هیجده سالش بیشتر نباشه؟

لیدا-گم شوکامیار!

کامیار-اگه داشته باشی ما عمده می آییم خواستگاری آ!

لیدا-مادربزرگ هیفده هیجده ساله؟

کامیار-حالا تا بیست ودو سه م بود عیبی نداره.من بابابزرگمو راضی می کنم!

لیدا-چه خوش اشتها!

کامیار- پس چی فکر کردی؟الان انقدر وضع خرابه که دختر هیفده هیجده ساله رو میدن به مرد چهل پنجاه ساله!

لیدا-توام که ازاین وضع بدت نمیاد؟

کامیار-چرامن خوشم بیاد؟اونا که چهل پنجاه سالشونه باید خوششون بیادکه می تونن یه دختر بیست وخرده ای سال کوچیکتر ازخودشونو بگیرن من اگه بخوام طبق این فرمول عمل کنم باید برم دم زایشگاه واستم وتا یه دختر بچه رو دکتر سزارین کرد وبه دنیا اورد درجاعقدش کنم!

لیداکه همه ش می خندید گفت:

-وای که چقدر عالی میشه!

کامیار-آره،فقط بچه داری میفته گردنم!

لیدا-عوضش بیست سال بعد کیف می کنی!

کامیار-ازشانس من تاپنجاه سالم بشه یه سکته ناقص می کنم ومی افتم گوشه خونه!

لیدا-بازم خوبه چون یه پرستار خوشگل داری!

کامیار-به چه دردم می خوره اون پرستار خوشگل؟من پرستارخوشگل رو الان که سالمم لازم دارم نه وقتی افلیج شدم!

لیدا-خب حالا که اینطوریه بیا بامن عروسی کن!

کامیاریه نگاهی بهش کرد وگفت:

-دوساعته منو به حرف کشوندی که صدبت روبرسونی به اینجا؟خب ازهمون اول اینو می گفتی؟

لیدا-خب حالا گفتم!توچی میگی؟

کامیار-نه قربونت!همون برم دم زایشگاه واستم انگار بهتره!

لیدا-خیلی دلت بخواد!

کامیار-دلم که می خواد عقلم می گه نه!

لیدا-تواصلا عقلت کجابود؟؟

کامیار-حالا اگه امروز اومده بودم اینجا واسه خواستگاریت شده بودم انیشتن آ!

لیدا-اگه می اومدی!

کامیار-حالا یه دفعه م دیدی خرشدم واومدم!

لیدا-گم شو اگه بیای علومه که عاقلی!

کامیار-اگه من شوهرت بشم منو باچی میزنی؟

لیدا-ترو فقط باید باچماق زد که دل همه دخترا خنک بشه!

اینو گفت وقاشقی رو که واسه نسکافه آورده بودن،پرت کرد طرف کامیار!کامیارم بلند شد در رفت که من قاه قاه زدم زیر خنده!

کامیار-زهر مار!این خنده چه وقتی بود؟پاشو بریم دیر میشه!

ازجام بلند شدم وازلیدا خداحافظی کردم وتاخواستیم ازدر بیایم بیرون لیدا گفت:

-کامیار شب دیر نیای ها!بابام ناراحت میشه!

کامیار-مگه امشب بابات خیالایی واسه من داره؟

لیدا-شاید!

کامیار-کورشه اون بابای هیزت که تابااون چشماش به آدم نگاه می کنه تن وبدن آدم می لرزه!

تااینو گفت بابای لیدادراتاق بغلی که دفترش بود واکرد وهمونجور که داشت می اومد بیرون گفت:

-صدای آشنا می آد!

کامیار-وای!دیوه اومد!بوی آدمیزاد شنیده!

اول کامیار وبعدشم من سلام کردیم که باخنده گفت:

-به به باد امد وبوی عنبرآورد.

کامیار-دست شما دردنکنه حالا باد اومد بوی...برآورد؟

پدرلیدا-ااا دورازجون!زبونم لال!منظورم اینه که بوی مشک اومد!چطوری شما؟چه عجب چشم ما به جمال شما روشن شد بابا چطورن؟مامان،خواهرا؟

کامیار-خیلی ممنون سلام دارن خدمتتون

پدرلیدا-کجایی شما؟چندوقته پیدات نیس!

کامیار-گرفتارم بجون شما!

پدرلیدا-خیر انشاله!گرفتاریت چیه؟

کامیار-هیچی!افتادم دنبال دخترای مردم!یعنی افتادم دنبال کار وگرفتاری دخترای مردم!

پدرلیدا زد زری خنده وبه لیدا که اونم ازدفترش اومده بود بیرون وپیش کامیار واستاده بود گفت:

-کامیارجونو واسه امشب دعوت کردی؟

لیدا-بعله

پدرلیدا-کامیار جون این دوست تون روبهم معرفی نمی کنی؟

کامیار-ایشون پسر عموم هستن سامان!

دوباره باهم یه سلام واحوالپرسی کردیم که پدرلیداگفت:

-به به چه جوون شادابی!یعنی چه جوونای شادابی!نمی دونستم پسر عمویی به این خوبی وبرازندگی داری شما!نکنه بازم ازاین پسرعموها وپسرخاله ها داری وبه مانمی گی؟

کامیار-نه به جون شما!یعنی اگه فابریک وآکبند می خواین بینی وبین الله همین یه جفت روداریم!دست دوم سوم کار کرده اگه بخواین بابام وعموم وشوهرعمه هام وبابابزرگم هستن!

پدرلیداخندید وزد پشت کامیاروگفت:

-ای شیطون!امشب باید حتما ایشونم بیاری خونه ما!

کامیارکه می خندید گفت:

-آوردنش بامن اما دختر بهش انداختن باشما!

پدرلیداقاه قاه شروع کرد به خندیدن وگفت:

-حالا کجا داری میری؟

کامیار-بااجازه تون یه خرده کار داریم که باید بهش برسیم.

پدرلیدا-ناهار بمون پیش ما!

کامیار-خیلی ممنون دیگه شب خدمت می رسیم!

پدرلیدا-پس زود زود بیاین.منتظرم!

یه خرده دیگه تعارف کردیم وبعد از شرکت شون اومدیم بیرون وسوار ماشین شدیم که به کامیار گفتم:

-پدرلیداتوثبت کار می کنه؟

کامیار-نه.

-پس چرااومدی پیشش؟

کامیار-خیلی جاها آشناهای کت و کلفت داره دستش تودست خیلی هاس!وضعشون خیلی خوبه!همین ساختمون روکه می بینی مال ایناس!تازه این یه ساختمون شه!چهارده پونزده طبقه س وتوهرطبقه ده دوازده تا شرکته!فقط ماهی شصت هفتاد ملیون تومن ازاین ساختمون میگیره!حالا برو سربقیه ش!

-ازکجااین پولارومیارن؟

کامیار-ازهمونجا که بقیه آوردن!

-اونوقت توام بااین جور آدما نشست وبرخاست داری؟؟می دونی یه لقمه نون چندتا آدم بدبخت تو سفره ایناس؟

همونجور که ماشین روروشن می کرد گفت:

-آره می دونم.

-پس چراباهاشون رفت وآمد می کنی؟

کامیار-برای اینکه اندازه یه سرسوزن ازاین لقمه نون ها رو برگردونم توسفره همون آدمای بدبخت!

اینوگفت وحرکت کرد

-یعنی چی؟

کامیار-یعنی اینکه وقتی توزورت نمی رسه مال مردم روازحلقوم این جور آدما بکشی بیرون بهتره باسیاست اینکارو بکنی!

-چه جوری؟

کامیار-هرچند وقت به چندوقت میرم پیش شونو باسیاست روبند شون می کنم ویه پول قلنبه ازشون میگیرم واسه یه عده آدم بدبخت!فعلا که اینا اینجا همه کارن!بازورم که پس شون برنمی آیم!بهتره ازاین راه یه خرده ازحق مردم رو ازشون بگیرم!امشب که رفتیم اونجا بهت می گم که چه کسایی تومهمونی شون دعوت می شن!اسم شون روبشنوی عقل ازسرت می پره!

-مگه کی ن که عقل ازسر ادم بپره؟آخرش اینه که پولدارن دیگه!

کامیار-پولداریش که پولدارن اما خیلی هاشون روتودوررادور می شناسی!

-خب چه عیبی داره؟

کامیار-عیب ش اینه که این جماعت جملات وسخنان وحرفاشون همه ش درمذمت اسراف وریخت وپاش وتجمل گرایی ودرفواید ساده زیستن وقناعت وحجب وحیاوخویشتن داری ودوری ازدزدی ومال مردم خوری واین چیزاس!

-مگه این مهمونی چه جور مهمونی یه؟

کامیار-وقتی اومدی خودت می فهمی یعنی اگه ایناروبعداتوخیابون ببینی،وبتونی تشخیص شون بدی که همون مهمونای تو مهمونی ن!هرچند که اینارو توخیابون واین جور جاها نمی شه دید!اصلااینارو مردم نمی تونن ببینن!ازمابهترونن!

-یعنی چی؟

کامیار-یعنی اینا وقتی باهمدیگه ن یه جورن ووقتای دیگه یه جور!تومهمونیا هرکدوم لباساتن خودشونو زناشونو وپسرا شونه که عقل از کله ت می پره اما بیرون یه لباس ساده می پوشن ونشون می دن که مثلا خیلی به ساده زیستن اعتقاد د ارن!تومهمونی گیلاس شون یه دقیقه خالی رومیز نمی مونه وبیرون اگه دست به دستشون بخوره سه بارآبش میکشن! حالا می آی ومیبینی!

-خیال داری این لیدا خانم روخواستگاری کنی؟

-همین لیداخانم که می بینی یه ویلا داره جنوب فرانسه!

-راستی باباش امروز یادش رفته بود صورتش رواصلاح کنه؟ته ریش داشت!

کامیاریه نگاهی به من کرد وخندید!

وقتی رسیدیم خونه،باغ خیلی ساکت بود.ماشین روزدیم توگاراژودوتایی رفتیم طرف خونه آقابزرگه!

کامیار-انگار شهردرامن وامان است!

-آره،خیلی ساکته!حتما بچه هارفتن دانشگاه.

کامیار-خداکنه که وقتی مانبودیم خبری نشده باشه.

رسیدیم دم خونه اقابزرگه که کامیارداد زد.

-حاج ممصادق خان!مااومدیم.

-اول دربزن کامیار

کامیار-آی به چشم

تارسید ودروواکرد ورفت تو!منم پشت سرش رفتم وداشتم کفشامو درمی آوردم که یه مرتبه کامیارداد زد وگفت:

-بیخودی مدرک جرمو مخفی نکن که خودم دیدم!

سرموبرگردوندم که دیدم آقابزرگه ازجلوی چهارچوب دراتاقش معلومه!بیچاره یه بطری دستش بود وهمونجا خشکش زده بود وداشت به کامیارنگاه می کرد.

کامیار-

گر عمر سرآید چه بغدادوچه بلخ

پیمانه چوپرشود چه شیرین وچه تلخ

می نوش که بعد ازمن وتو ماه بسی

ازبلخ به غره آید ازغره به بلخ

اقابزرگه-لااله الاالله!پسر این شیشه دوامه!

کامیار-اون شیشه ی دوای خیلی هاس!

آقابزرگه یه چپ چپ به کامیارنگاه کرد ورفت بطری روگذاشت توگنجه وبرگشت من وکامیارم رفتیم تواتاقش که گفت:

-چه کردین؟!

کامیار-فعلا که هیچی!

آقابزرگه-هیچ نشونه ای چیزی ازش پیدانکردین؟

کامیار-فعلا نه.

آقابزرگه-خداذلیل کنه اونی روکه این آتیش روبه پاکرد اگه بفهمم کی بوده دودمانشو به باد می دم!

کامیار-هرکی بوده الا خودش ازسگ پشیمون تره!ولش کنین.

آقابزرگه-می گم زنگ بزنیم کلانتری خبر بدیم.

کامیار-نه،لازم نیس!خودمون پیداش می کنیم فقط من می خوام یه چیزی ازشما بپرسم!

اقابزرگه-چی؟

کامیار-عمه اینا برای چی گندم روآوردن؟

آقابزرگه-چون بچه دارنمی شدن!

کامیار-دوادرمون نکردن؟

آقابزرگه-چرا!چندسال ازای دکتر به اون دکتر می کردن امانشد.هرچی م من بهشون می گفتم که بچه آوردن هزار ویک مکافات داره گوش نکردن!

کامیار-عیب ازکی بود؟

آقابزرگه-چه فرقی داره!ایناهمدیگه رودوست داشتن وهیچکدوم راضی نمی شدن که ازاون یکی جداشن!این بود که یه همچین کاری کردن!

کامیار-ازکجا گندم روآوردن؟شماهیچ نشونه ای چیزی ندارین به مابدین؟

آقابزرگه-من چون ازاولش مخالف بودم هیچ دخالتی نکردم!

کامیار-ماباید بریم ازعمه اینا پرس وجوکنیم شاید...

آقابزرگه-بیخودی زحمت نکشین!اونا خودشونم نمی دونن!

کامیار-مگه میشه؟

آقابزرگه-قدیم یه کارگر داشتیم اسمش فاطمه بود گندم رواون براشون آورد

کامیار-حالا اون فاطمه خانم کجاس؟

آقابزرگه-مرده بیچاره.

بعداقابزرگ برگشت طرف من وگفت:

-به توچی گفت گندم؟

-می گفت دیگه دنبالم نگردین!

آقابزرگه-خدایا این دیگه چه مصیبتی بود سرمون اومد؟

کامیار-درست میشه به امید خدا شماکه سرد وگرم چشیدین!

آقابزرگه-آدم که پیرمیشه بی طاقتم میشه وقتی ادم جوونه یه خاطره اززندگیش روکه می خواد مرورکنه شاید یه ساعت براش طول بکشه!اماهمین که ادم پیرشد تموم هفتاد هشتاد سال زندگی ش براش میشه مثل یه کارتون نیم ساعته!مثل این کارتوناچیه که نشون میدن؟پلنگ صورتی؟اون موش وگربه هه اسمشون چیه؟

-تام وجری آقابزرگ.

آقابزرگه-آهان،همون!

کامیار-اون کارتونا به درد نمی خورن!کارتون فقط یه کارتون!اونم کارتون سیندرلا!من ازبچگی فقط این کارتون رودوست داشتم ونگاه می کردم.

-آره،خیلی کارتون بااحساسیه!

کامیار-احساس مدساس روولش کن!اون کارتونم فقط یه جاشودوست داشتم!

-حتما همون جاکه فرشته هه می آد کمک سیندرلا

کامیار-نه خره!اونجا که اول کارتون پرنده ها می رن سیندرلا روازخواب بیدار می کنن واونم می خواددوش بگیره وبره سر نظافت خونه!

-واقعا که کامیار!

کامیار-خب علاقه س دیگه!

آقابزرگه یه نگاهی به کامیار کرد وگفت:

-بلند شین برین به کارتون برسین!

کامیار-وقت دواخوردنتون شده؟

آقابزرگه-برو پسر این قدر سربه سر من نذار!

من وکامیارخنده مونو خوردیم وبلند شدیم که آقابزرگه گفت:

--سامان اگه دوباره گندم زنگ زد زود خودتوبرسون به من!می خوام دوکلمه باهاش حرف بزنم!

-چشم آقابزرگ

آقابزرگ-بسلامت

دوتایی ازخونه آقابزرگه اومدیم بیرون ورفتیم یه جای خلون باغ نشستیم وبه کامیار گفتم:

-اگه یه دفعه خدای نکرده یه کاری بکنه چی؟

کامیار-کی؟آقابزرگه؟

-گندم رومی گم!

کامیار-اونفعلا کاری نمی کنه!

-ازکجا می دونی؟

کامیار-چون منتظر توئه!اون الآن دلش می خواد یکی واقعا دوستش داشته باشه اون یکی م تویی!

-منم که خیلی دوستش دارم.

کامیار-می دونم الاغ!یعنی میدونم عزیزم!چقدر خوبه که توانقدر بااحساسی!

یه چپ چپ بهش نگاه کردم وگفتم:

-می دونی داشتم به چی فکر می کردم؟

کامیار-به چی؟

-می گم بریم مخابرات ازاونجا یه زنگ بزنیم به گندم.شاید بتونن ردش روپیدابکنن!

کامیار-فعلا زوده!

-بذار یه زنگ بهش بزنم شاید جواب بده.

کامیار-خب بزن

موبایلمودرآوردم وشماره موبایل کامیارو گرفتم وتادوتا زنگ زد گندم جوابداد

-الو!گندم!

گندم-سلام زود دلت برام تنگ شد!

-دل من همیشه تنگه!

کامیار-خب بده یه شماره گشادتر شوبگیر!

برگشتم یه چپ چپ نگاهش کردم

گندم-کامیاره؟

-آره

گندم-بهش بگو لیداومیتراوهستی به موبایلش زنگ زدن.

-کامیارگندم میگه لیداومیتراوهستی بهت زنگ زدن!

کامیار-اااا !چیز بدی که بهشون نگفته؟

گندم-بهش بگو بهشون گفتم خودش باهاشون تماس میگیره.

-بهشون گفته باهاتون تماس میگیره

کامیار-ا!بیخود گفته!بده من اون تلفن روببینم!

-اچراهمچین می کنی؟

کامیار-بابااین ننه باباشوگم کرده من که نباید این دختراروگم کنم!

-خب بهشون زنگ بزن!

کامیار-میذاری یه دقیقه من حرف بزنم یانه؟