فصل بیست
کامیار-پسر عمومه!بجون تو!اسمش سامانه لیدا می شناستش!نه بابا اهل این جور جاها نیس!مرتاضه!الانم یه بادوم خرده وچله نشسته!روزی یه خرما می خوره ویه بادوم!بازوش اندازه این انگشت کوچیکه منه!آره،اهل دهلی نوئه!تو خود خود هند به دنیا اومده وتدصیلاتش رو تویکی ازمعابد چین به اتمام رسونده وبرگشته دوباره هند!الان سه سال ونیمه که تویه معبد گوشه نشینی اختیار کرده!اما اراده ای داره ها!هزار تا دختر یه گوشه واستاده باشن،نگاشون نمی کنه!یه الاغ تارک دنیایی که نگو!
-کامیار
کامیار-ا داشتم بیوگرافی توواسه این خانما می گفتم!
-خجالت نمی کشی؟
کامیار-بده بهشون معرفیت کردم الان همه شون دارن راه می افتن بیان زیارتت!می گن آدم بااین خصوصیات اخلاقی حتما معجزه م میکنه!
-می گی یانه؟
کامیار-بنویست بابا!دویست و...
یادداشت کردم که گفت:
-می گم بلندشوبیااینجا هم بادوم هس هم مغز بادوم وهم...
تلفن روقطع کردم وشماره ژاکلین رو گرفتم خدایی شد که خودش تلفن روجواب داد
-الو سلام
ژاکلین-سلام بفرمائین
-من سامان هستم پسر دایی...
ژاکلین-حالتون چه طوره؟اتفاقا الان توفکرتون بودم!می خواستم یه زنگ بزنم خونه گندم اینا که...
-تلفن که نزدین؟
ژاکلین-هنوز نه چه طور مگه؟
-خواهش می کنم فعلا تلفن نکنین!پدرومادرش نمی دونن که ازخونه رفته!
ژاکلین-متوجه نمی شم!
-آخه گندم اومده بود خونه پدربزرگم ازاونجا گذاشته ورفته ماهام فعلا به پدرومادرش چیزی نگفتیم که نگران نشن!
ژاکلین-پس هنوز برنگشته؟
-هنوز نه!
ژاکلین-شمام پیداش نکردین؟
-نه تاحالا نتونستیم!
ژاکلین-ازش خبرندارین شاید پلیس...
-نه نه فعلا لزومی نداره تاحالا چندبار تلفنی باهاش حرف زدم
ژاکلین-چی میگه ؟چرابرنمیگرده؟
-فعلا ناراحت وعصبانیه ببخشین مزاحمتون شدم یه سوالی ازتون داشتم
ژاکلین-بفرمائین خواهش می کنم
-شمایادتون می آد سال اول دانشگاه رو؟
ژاکلین-چی ش رو؟
-همون مسئله اخراج واون چیزا!
ژاکلین-آره چطور مگه؟
-یادتونه یه نفر گندم اینا رولوداده بود؟
یه کمی مکث کرد وبعد گفت:
-یادمه!
-کی بود اون؟
ژاکلین-یه دختر بود یه دانشجو
-چرااینکاروکرد؟
ژاکلین-یه دختری بود که بدون کنکور وارد دانشگاه شده بود!هرخبری تودانشگاه می شد گزارش می داد ماهام بعدا فهمیدیم
-چه جور دختری بود؟
ژاکلین-ازهمین دخترادیگه،می دونین که؟ظاهرش یه جور بود باطنش یه جور دیگه!آشنای تمام پسرای دانشگاه!!!
-متوجه م اسمش چی بود؟
ژاکلین-چطور مگه؟
-فکر می کنم،البته این فقط یه فکره!شاید رفته باشه سراغ اون!
ژاکلین-سراغ اون برای چی؟
-شاید برای انتقام!
یه کمی سکوت کرد وبعدگفت:
-می دونین،پشت اون تودانشگاه خیلی گرم بود!خبرچین بوددیگه!
-الان کجاس هنوزم همونطوره؟
ژاکلین-آره فکر کنم البته یه خرده خودشو جمع وجور کرده
-می تونین اسم وادرسش روبهم بدین؟
ژاکلین-خودم ندارم اماسعی می کنم براتون پیداش کنم!
-خیلی خیلی ممنون ژاکلین خانم
ژاکلین-پیداش که کردم بهتون زنگ می زنم
-شماره مودارین؟
ژاکلین-دارم اما اگه دوباره بگین بهتره.
شماره موبایلم روبهش دادم وازش خداحافظی کردم دوباره روتخت دراز کشیدم وهمونجور که چشمم به شعررودیوار بود رفتم توفکر.
برام خیلی عجیب بود که چرا همه چی یه مرتبه اینجوری شد؟دلم می خواست می دونستم که الان گندم کجاس وداره چیکار می کنه؟دلم می خواست که این مسئله زودتر حل بشه وگندم برگرده خونه ولی چه جوری حل بشه؟وقتی پدروما درش پدرومادرش نیستن چه جوری حل بشه؟مگه اینکه گندم بتونه باوضع فعلی ش خودشو وفق بده!خداکنه ژاکلین زو دتر زنگ بزنه!اگه بتونم به موقع خودمو برسونم بهش چه قدر خوب میشه!اما ازکجا معلوم که درست حدس زده باشم؟
شاید اشتباه کرده باشم!اگه یه همچین فکری توکله ش نباشه چی؟
توهمین فکرا بودم که ازبیرون پنجره صداشنیدم بلندشدم وتوباغد رونگاه کردم که دیدم عمه وشوهر عمه م دارن می آن طرف خونه ما!خودمو زود کشیدم کنار!دلم نمی خواست باهاشون روبرو بشم ازیه طرف دلم براشون می سوخت وازطرف دیگه جرات روبرو شدن باهاشونونداشتم
یه خرده که گذشت صدای زنگ خونه مون اومد مادرم دررو براشون واکرد ویه کمی بعدمنو صداکرد بلندشدم وازاتا قم رفتم بیرون بیچاره ها تا منودیدن انگار خدادنیارو بهشون داده!یه خرده ازدست گندم عصبانی شدم که درمورد این پدرومادر اونجوری قضاوت می کنه درسته که پدرومادر واقعیش نبودن،اما شاید بیشتراز پدرومادر واقعی ش دوستش داشتن!
سلام کردم ورفتم جلو که یه مرتبه عمه م اومد جلو ومنو بغل کرد وزدزیر گریه!همچین گریه می کرد که منم گریه م گرفت!چشمای شوهر عمه م که سرخ سرخ بود اون بیچاره م انگارهمش درحال گریه بود!
خلاصه یه خرده که آرومتر شدن همگی نشستیم ومادرم برامون چایی آورد وعمه م گفت:
-چطوره بچه م؟
-چی بگم عمه جون؟حال جسمانیش خوبه اما روحی ش...
دوباره دوتایی شروع به گریه کردن مادرمم گریه ش گرفت!آروم بهش اشاره کردم که جلوی اینا خودشونگه داره! دوباره یه خرده که گذشت عمه م گفت:
-عمه جون ترو جون مادرت یه کاری بکن که ماها یه دقیقه ببینیمش!فقط یه دقیقه!
-عمه جون اگه اینکارو نکنین بهتره چشمش به شماها که می افته حالش بدتر میشه!
عمه-آخه چرا؟آخه چرا؟
-خب فعلا که اینطوریه!
عمه-یعنی اگه مارونبینه خوشه؟
فقط نگاهش کردم که گفت:
-عیبی نداره،اون خوب وخوش باشه ماراضی هستیم اما فقط دلم ازاین می سوزه که...
شوهر عمه م رفت توحرفش گفت:
-خانم صبر داشته باش به امید خدا همه چی درست میشه!
-راست می گن عمه جون!شما فقط یه کمی صبر کنین وتنهاش بذارین خودش بامسئله کنار می آد!
عمه م درحالیکه همینجور اشک ازچشماش می اومد پایین گفت:
-آخه تونمی دونی ماها داریم چی می کشیم!تواین یکی دوروزه مردم وزنده شدم!آخه برم به کی بگم؟به کی بگم که چی می کشم ؟به کی بگم که بفهمه!
سرمو انداختم پایین ومادرم بلندشد رفت بغلش وشروع کرد باهاش حرف زدن وآرومش کردن دیگه نتونستم اونجا بمو نم بلند شدم واز خونه مون اومدم بیرون!هوای توباغ عالی بود!چقدر دلم می خواست که همین الآن توباغ به این قشنگی وهوای به این لطیفی باگندم قدم می زدم!کاشکی اینطوری نشده بود!
یه نیم ساعتی قدم زدم وفکر کردم که موبایلم زنگ زد!زود جواب دادم
-الو!بفرمائین!
ژاکلین-سلام سامان خان منم ژاکلین.
-سلام حالتون چه طوره؟شمارو هم انداختیم توزحمت!
ژاکلین-این حرفا چیه؟خوشدال می شم اگه بتونم کمکی بکنم!گندم بهترین دوست منه نمی دونم چرااصلا نیومده اینجا پیش من؟!!
-روحیه ش اصلا مناسب نیس!
ژاکلین-خداکنه همه چی زودتر درست بشه!
-اون دختر خانم روپیداکردین؟
ژاکلین-آره.اگه جاشو عوض نکرده باشه آدرسش رویادداشت کنین ولنجک...
-یعنی ممکنه که ازاینجا رفته باشه؟
ژاکلین-تاپارسال که همین جابود
-چه جور دختریه؟
خندیدوگفت:
-حالا خودتون برین می فهمین!به ظاهرش نگاه نکنین!باپسرا ملایم تراز دختراس!
-خداکنه به موقع برسم البته اگه درست حدس زده باشم!
ژاکلین-منو بی خبر نذارین!اصلا می خواین منم باهاتون بیام؟
-نه خیلی ممنون تاهمینجاشم خیلی کمک کردین وخیلی بهتون زحمت دادیم!ممنونم اگه تنهایی برم فکر کنم بهتر باشه!
ژاکلین-درهرصورت هرلدظه که به من احتیاجی بود خوشدال می شم که بتونم کاری انجام بدم!
-ممنون فعلا خدانگهدار
ژاکلین-خداحافظ،موفق باشین!
-ممنون
تلفن روقطع کردم ورفتم طرف گاراژوماشین م روروشن کردم وراه افتادم
نیم ساعت طول کشید تارسیدم به خونه شون تاماشین روپارک کردم وپیاده شدم متوجه شدم که جلوی همون خونه که ژاکلین آدرسش روبهم داده بود شلوغه!کمی رفتم جلوتر یه عده زن ومرد جلوی درخونه واستاده بودن وباهمدیگه حرف می زدن انگار اتفاقی افتاده بود!کمی ترسیدم!
بالاخره رفتم جلو وسلام کردم همه برگشتن وزل زدن به من ازیکی شون پرسیدم:
-ببخشید منزل خانم سمیه...همینجاس؟
تااینو گفتم یه دختر بیست ویکی دوساله که چادرمشکی سرش بود یه قدم اومد جلو وگفت:
-چیکارشون دارین؟
-باخودشون کاردارم
یه نگاه به من کرد وکمی رفت توفکر وبعد بااحتیاط پرسید:
-می شه بپرسم باایشون چیکاردارین؟
-مسئله خصوصیه!باید به خودشون بگم!
احساس کردم که شک کرده یا شایدم ترسیده ترس وعصبانیت توچشماش معلوم بود باحالت تردید گفت:
-شماروبجا نمی آرم!
-خودتون هستین؟خانم سمیه...؟
برگشت طرف همسایه هاش وانگار کمی دلش قرص شد وبعد دوباره منو نگاه کرد وگفت:
-بله خودمم
آروم بهش گفتم:
-من پسر دائی گندم هستم!
تااینو گفتم یه آن احساس کردم که خیلی عصبانی شد اما یه لدظه بعد دوباره حالت صورتش عوض شد دیگه ازاون عصبانیت یه لدظه پیش خبری نبود یه مرتبه طوری که من جاخوردم بلند گفت:
-آهان ازانجمن تشریف اوردین؟بفرمائین توخواهش می کنم همه جزوه ها ومقالات تایپ شده حاضره بفرمائین! فهمیدم که داره جلو همسایه هاش نقش بازی می کنه!هیچی نگفتم که ازهمسایه هاش عذرخواهی کرد ویه تعارف به من کرد وخودش جلوجلو رفت توخونه ومنم دنبالش راه افتادم
ازحیاط گذشتیم وازپله ها رفتیم بالا وجلویه آپارتمان واستادیم باکلیدش درآپارتمان رو واکرد وبعد برگشت طرف من وگفت:
-ازچیزای عجیب وغریب که شوکه نمی شین؟
فقط نگاهش کردم که خندید ودرآپارتمان روواکرد ورفت تووکنار درواستاد وبه من تعارف کرد.
آروم رفتم توآپارتمانش راستش یه لدظه ترسیدم فکر کردم نکنه یه مرتبه یه وصله ای چیزی به من بچسبونه!
توهمین فکر بودم که گفت:
-انگارانتظار یه همچین چیزی روداشتین؟
بازم باتعجب بهش نگاه کردم که باچشماش دیوارای آپارتمانش روبهم نشون داد تازه متوجه وضع توخونه شدم بارنگ قرمز روتموم دیوار چیز نوشته بودن!خائن!آدم فروش!خیانتکار!چاپلوس!!...!
یه آن ماتم برد برگشتم بهش نگاه کردم که خندید وچادرش روازسرش ورداشت وانداخت رو یه مبل وگفت:
-بفرمائین بشینین الان چایی براتون دم می کنم!
باتعجب نگاهش کردم همونجور که می خندید رفت طرف آشپزخونه منم دوباره مشغول خوندن نوشته های رودیوار شدم ))اینجا خونه یه دختر...است!اینجاآرامگاه یه...است!اینجا...!((
اصلا نمی تونستم این چیزایی روکه می بینم باور کنم که ازتوآشپزخونه گفت:
-شاهکار دختر عمه تونه!
-گندم؟
سمیه-آره گندم!
-اومده بوداینجا؟
سمیه-درست نیم ساعت قبل ازشما!
-الان کجاس؟
سمیه-نقاشیش که تموم شد رفت!چایی م نخورد!
بایه سبد کوچیک میوه ازتوآشپزخونه اومد بیرون برگشتم طرفش که یه چیزی بهش بگم که گفت:
-شما کدوم پسر دائی ش هستین؟شنیده بودم دوتا پسر دائی خوش تیپ وخوش قیافه داره!
-من سامان هستم اینا چیه رودیوار؟
سمیه-گندم اومد اینجا واومدتو.خیلی خونسرد وراحت.اول یه خنده تدویل من داد وبعد ازتوکیفش یه اسپری درآورد وبا همون لبخند اینارورودیوارا نوشت ودوباره یه لبخند دیگه بهم زد وگفت که رودیوار توکوچه م چندتا یادگاری برام نوشته بعدشم یه بای بای باهام کردورفت!
-به همین سادگی؟
سمیه-ازاینم ساده تر!
-وشمام هیچی بهش نگفتین؟
رفت رویه مبل نشست وبه منم اشاره کرد که کنارش بشینم منم رویه مبل اون طرف تر نشستم خندیدوگفت:
-یه چیزی روی وجدانم سنگینی می کرد بااین کارش هم خودشو راحت کرد هم منو!
-پس قبول دارین که تواون جریان...
نذاشت حرفم تموم بشه وگفت:
-ازاون جریان خیلی گذشته!
-چرااون کاروکردین؟
سمیه-به یه همچین کاری احتیاج داشتم تامشکلم حل بشه.
-حل شد؟
سمیه-شد
-به چه قیمت؟
سمیه-به هرقیمت!هدف وسیله رو توجیه می کنه!
فقط نگاهش کردم که بازم بهم خندید وازجاش بلندشد وگفت:
-برم براتون چایی بیارم.
-زحمت نکشین.
سمیه-راستی نسکافه م هس،میل دارین.
-نه همون چایی خوبه
رفت طرف آشپزخونه منم شروع کردم به خوندن نوشته ها که درشت وبزرگ روی دیوار نوشته شده بود
))مرگ برخودفروش!ازبوی گندتون همه جا متعفن شده!shits boo
از اشپزخونه بایه سینی چایی اومد بیرون ووقتی دید من دارم نوشته هارو می خونم گفت:
-خیلی باذوق وسلیقه م هس!
اومد جلوم وبهم چایی تعارف کرد وبعد رومبل کنار من نشست وفنجون دیگه چایی روورداشت وسینی روگذاشت رومیز وگفت:
-سامان؟
نگاهش کردم که گفت:
-یه بارجلوی دانشگاه دیدمتون!اومده بودین دنبال گندم.
-احتمالا
سمیه-شماباهاش نبودین؟
-کی؟
سمیه-وقتی اومد اینجا؟
-نه
سمیه-پس ازکجا فهمیدین که اومده اینجا؟
-حدس زدم
سمیه-براش اتفاق بدی افتاده؟
-تقریبا
سمیه-آدرس منو ازکجا پیداکردین؟
-ازیکی ازدوستاش
یه خرده ازفنجونش خورد که پرسیدم:
-شمااینجا تنها زندگی می کنین؟
سمیه-آره خونواده م شهرستانن
-آپارتمان شیکی دارین مال خودتونه؟
سمیه-نه،اجاره س.
-حتما باید خیلی اجاره ش زیاد باشه
سمیه-شمامجردین؟
سرموتکون دادم که خندید
-شما چی؟
سمیه-تنهای تنها!
-چراازدواج نمی کنین؟
یه چنگ توموهاش زد وتکیه ش روداد به مبل وگفت:
-تدصیل!
-فقط همین؟
خندیدوگفت:
-شاید تدصیل یه بهانه باشه راستش هنوز موقعیت برای ازدواج ندارم یعنی بالاخره یه دختر برای ازدواج احتیاج به چیزایی داره!
دور و ورم رونگاه کردم وگفتم:
-اگه منظورتون جهیزیه س شما که دارین!
سمیه-اما یه پسر درحالت نرمال ودراین شرایط نمی تونه اقدام به ازدواج کنه!
-چرا؟
سمیه-خب هزینه زندگی،مسکن،تدصیل وخیلی چیزای دیگه.
-شماکه ظاهرا مشکل مادی ندارین براتون ازشهرستان پول می فرستن؟
سمیه-نه وضع اقتصادی خونواده زیاد خوب نیس.
-خودتون شاغل هستین؟
خندید!یه نگاه بهش کردم که گفت:
-شماچی؟
-توکارخونه پدرم کار می کنم
سمیه-پدرتون کارخونه دارن؟
-نه کارخونه مال پدر بزرگمه