فصل سیزده
با صدايش انگار تازه دستى مرا از دنياى نرم و نازك رويا بيرون كشيد:
_ وضع تانيا خيلى بد بود؟
آب دهانم را قورت دادم و گفتم:
_ آره خيلى ولى خوب ميشه
زير لب زمزمه كرد:
_ مردك بى غيرت
شانه را روى ميز گذاشت و گفت:
_ باز شد
خواستم تشكر كنم
اما انگار واقعا لال شده بودم...
بى تفاوت سر جايش باز گشت
روى تخت درازكشيد و پتو را روى سرش كشيد و من خيره به او به اين فكر كردم
"شوهرم آدم بدى نيست"
/
/
من هم خسته بودم ولى اينبار روى تخت خوابيده بود و فكر نميكرد من هم خوابم بيايد
روى شزلون وسط اتاق دراز كشيدم و با موبايلم سرگرم شدم
صنم مدام پيام ميداد و احوالم را جويا ميشد و تمام اطلاعات تهران را مخابره ميك رد
اينبار بر عكس هميشه از دنياى خودم وارد دنيايى شده بودم كه هيچ علاقه اى به غرق شدن در اين وادى را نداشتم اما دست خودم نبود
مدام خودم را سرزنش ميكردم
" دل آرام چته دختر؟! تو خيلى سخت تر و قوى تر از اين حرفهايى"
برگشتم نگاهش كردم
واقعا در خواب خيلى مظلوم تر از دنياى واقعى اش بود يعنى اصلا در دنياى واقعى مظلوم نبود صلابت و خشم در صورتش حك شده بود
اما حالا مثل يك پسر بچه آرام خوابيده بود
/
/
حس ميكردم دنياى ناشناخته اى در وجودش تعبيه شده است دوست داشتم بيشتر بشناسمش حالا ديگر در ديدم فقط خان قبيله وحشى و رئيس باند قاچاق نبود من از او خيلى كم ميدانستم،
برادر بزرگترش را بعد يك گوشمالى حسابى به خاطر ظلم به يك زن از خانه بيرون راند!
اين آدم نميتواند بد باشد!
مدام با هر حركتش اين جمله در ذهنم تكرار ميشود...
***
شرايط خانه عوض شده بود
حالا ديگر كسى جرات تكه پرانى نداشت اما هنوز نگاه هاى حليمه و تانيا اذيتم ميكرد
واقعا با من پدر كشتگى داشتند و علتش را نميفهميدم بر عكس، مادر بزرگ و عمه رابطه خوبى با من داشتند عمه سليمه چند سال پيش در دعواى قبيله اى همسرش را از دست داده بود طبق قانون حق ازدواج نداشت
دوست داشت لباس هايم را ببيند و از شهر برايش تعريف كنم
چند روز از شروع كارم در بيمارستان ميگذشت واقعا روحيه ام عوض شده بود
/
/
متوجه حضور نگهبانهاى آراز براى حفاظتم شده بودم الحق كه خودش هم كم نميگذاشت با اينكه كم حرف بود و بيشتر مواقع بينمان سكوت بود و سكوت اما من با حضورش خو گرفته بودم، آن روز عصر كه به خانه رسيديم
مثل روزهاى سابق تشك انداخت و روى زمين خوابيد
بعد از آن روز كه من روى شزلون خوابيدم هيچ وقت روى تخت نخوابيد تلفنش كه زنگ خورد ناگهان تمام حواس من هم زنگ خورد مطمئن بودم يك زن پشت خط است
با اينكه تلخ حرف زد و سريع قطع كرد
اما با ياد آورى آن شب و حركات ويدا حس بدى در وجودم بيدار شد شالم را برداشتم و بى هيچ حرفى از اتاق خارج شدم هوا سوز بدى داشت خودم را محكم بغل كردم
اين روزها وقتى بغض ميكنم
"خودم، خودم را در آغوش ميگيرم و دلدارى ميدهم...
تنهايى با تمام دردى كه دارد مرا"مرد" بار آورده است آن قدر كه با همه تنهايى ام "مردانه" به خودم تكيه ميكنم"
دل تنگ شدم براى خودتو بپوشون هوا سرده گفتن هاى مامان براى بابا و دلسا
/
/
شير كاكائوى داغ نوشيدن داخل اتاقم و گوش دادن به آهنگ هاى مورد علاقه ام براى دست گل فرستادن هاى سوشا و ثانيه به ثانيه عشق خرج كردن هايش چه قدر ثروتمند بودم و بى خبر تمام دارايى ام را روزگار يكجا از من ربود...
دستانم ميلرزيد اما همه قدرتم را جمع كردم تا با خانه تماس بگيرم صداى بله گفتن مامان كافى بود تا بغضم سيلاب كند او هم ميان گريه صدايم زد
_ دل آرامم ، مامان جان، دخترم خوبى ؟
_ نه مامان نه خوب نيستم
_ كجايى بى معرفت كجايى
_ دلم واست تنگ شده مامان
_بد كردى دخترم بد كردى
_ قلبم پر درده مامان، سوشا مرد
_ صنم بهم گفت ، چى كار كردى دل آرام؟ تو باعث مرگش شدى؟ چرا بهش نارو زدى؟ چى داييش داشت كه سوشاى طفل معصوم نداشت؟
بس بود براى من هميشه دروغ گفتن و پنهان كارى از مادرم سخت ترين كار دنيا بود
/
/
_ قضيه اين طور نيست مامان ، سوشا خودش خواست من با داييش ازدواج كنم من چاره اى نداشتم، شماها هيچى نميدونين
اعتراف كردم براى مادرم هرآنچه كه بر من گذشته بود را تعريف كردم
جيغ زد گريست نفرين كرد بر اين مردمان بى قلب
دلسا گوشى از مامان از حال رفته گرفت من هم از فرط گريه توان صحبت نداشتم
_ آبجى اين چه خريتيه كردى؟! اونجا هر لحظه جونت در خطره به بابا اومد خونه ميگم كه بياد دنبالت و از اون قتلگاه بيارتت
_نه دلسا خواهش ميكنم به بابا نگين بابا بياد اينجا سورى بودن ازدواجم و بردن من باعث ميشه جون جفتمون به خطر بيوفته
همدردى دلسا و مامان قدرى درد تنهايى ام را التيام بخشيد اشك هايم را پاك كردم و نفس عميقى كشيدم همين كه برگشتم تا به ساختمان برگردم با ديدن شخصى دقيق پشت سرم جيغ كشيدم آراز بود!
او كه الان بايد در خواب هفت پادشاه باشد!
چشم هايش را تنگ كرد و هم زمان با تكان دست پرسيد:
/
/
_ با كى حرف ميزدى؟ چند قدم فاصله گرفتم و گفتم:
_ مگه من از شما ميپرسم كه با كى حرف ميزنيد؟
اخم در هم كشيد:
_ تو ضامن جون من نيستى ، اينم جوابت، حالا بگو كى بود؟
با حرص رو برگرداندم و گفتم:
_ مامانم بود جناب خزان بيك
با صداى بلند خنديد
واقعا نميشد اخم و خنده اش را پيش بينى كرد
صدايش كه هنوز رد خنده در آن موج ميزد در گوش هايم پيچيد:
_ فاميليت چى بود راستى؟
حرصم گرفت ، منظورش اين بود كه نام خانوادگى زن قانونى اش اينقدر بى اهميت بوده است كه فراموش كرده است؟!
من هم سعى كردم لحنم را بى تفاوت جلوه دهم
/
/
_ فروغى، دل آرام فروغى هستم
اين بار طولانى تر خنديد و گفت:
_ باشه فروغى ميشه كتاب جغرافيتو بهم قرض بدى؟
متلك انداخت؟!
مرا بچه مدرسه ابتدايى ميدانست؟؟
دندان هايم را روى هم فشردم:
_ نه نميشه خزان بيك
چون جغرافى منو تو باهم فرق داره
ابرو بالا انداخت و گفت:
_ چه فرقى فروغى؟
_ جغرافياى تو محدود به همين ده كوره است و مال من نامحدود تو نميتونى بفهمى
سكوت كرد اينبار مستقيم نگاهم كرد:
_ بهش گفتم تا وقتى اسم خانوم فروغى تو شناسنامه امه حتى بهم زنگ هم نزنه
/
/
خجالت كشيدم اين مرد كف بين و جادوگر بود يا روانشناس حاذق؟!
سرخ شدم
اما سعى كردم غرورم را نجات دهم آب دهانم را قورت دادم و گفتم:
_ بهت گفته بودم ازدواج با من نبايد مانع روال زندگى عاديت باشه تا همينجاشم لطف كردى
ولى بهتره سبك خودت زندگى كنى و لذت ببرى زندگى خودته محدودش نكن خوش باش
اين خنده هاى بى تفاوتش يك روز قطعا مرا ميكشت!!
لبخند زد:
_ دقت كردى ديگه فعل جمع استفاده نميكنى فروغى؟ در ضمن من به خاطر تو كه نه،
به خاطر قوانين خودم فعلا ترجيح ميدم اين مدلى زندگى كنم
هر وقت خوشى لازم باشم مطمئن باش به اجازه خاله ريزه اصلا احتياج ندارم
مرا ويران كرد و دوباره راهش را گرفت و رفت
صدايم كه با حرص و بغض در آميخته بود را پشت سرش روانه كردم:
_هر غلطى دوست دارى بكن
/
/
برگشت و نگاهم كرد سرش را به علامت تاسف تكان داد:
_ توى اون دانشگاه و تهرون و جغرافياى وسيعت ادب ياد نميدادن؟؟
خدايا خدايا
قطعا امروز قصد ديوانه كردنم را داشت
با حرص برگشتم و تصميم گرفتم من هم راهم را چنان او بكشم و بروم كه باز پوزه و پارس يك سگ سياه آب دهن آويزان كه از شانس اينبار غلاده هم نداشت مرا وادار كرد جيغ زنان سمت راه او بدوم
_ واى واى آراز
نفهميدم چه شد اما در ثانيه اى با يك دستش بغلم كرد و و جلويم ايستاد و با سگ زشت مشغول حرف زدن شد
_ هيش ، هيش آروم حيوون آروم
/
/
سگ وحشى آرام شد و در مقابلش زانو زد و سر بر كفشش ميساييد قلبم در دهانم بود و نفسم به سختى در مى آمد سر چرخاند و نگاهم كرد هنوز در آغوشش بودم
_ نبايد ميدوييدى اين طورى دنبالت ميكنه
بريده بريده حرف ميزدم
_ پس واسم كه تيكه تيكه ام كنه؟
صورتش را به صورتم نزديك كرد
حال بينى اش با نوك بينى ام اندازه يك نفس فاصله داشت:
_ غلط كرد
غلط كرد را خاص تلفظ كرد
از آن مدل ها كه دل سخت ترين زن دنيا را هم دچار زلزله هشت ريشتر ميكند...
نفسم به شماره افتاد، دوباره قدرت هركارى از من صلب شد عطر تلخش مشامم را نوازش ميكرد اما يكهو فرو ريختم فرو ريختم
رهايم كه كرد فرو ريختم آغوشش امنيت محض بود
/
/
_ خانوم دكتر بيا برو اتاقت اينجا سگ هار زياد داره
رفت!
دلم نميخواست برود
اما غرورم مهمترين عنصر وجودم بود چند سرفه كردم و گفتم:
_ مواظبم
اما دلم فرياد زد:
_ مواظبم باش
قسمت دهم
اين روزها احساس ميكنم خودم را اصلا تا به اين سن و امروز اصلا نشناخته ام!
من هيچ شناختى نسبت به دل آرامى كه اين روزها ميبينم نداشتم؛ شايد هيچ وقت سعى بر شناخت خودم نداشتم اهميتى نداشت !زندگى من تا قبل از اين تلاطم، شبيه استخر كوچك و آرام و تفريحى بود كه نه طوفان را تجربه كرده بود و نه جارى شدن!
رود شده بودم رودى كه بعد از يك طوفان مهيب ه*و*س طغيان و دريا شدن داشت...
/
/
خبر باردارى تانيا سبب شد آراز اذن برگشت ياشار به خانه را صادر كند براى برادرش خوشحال بود
مدام دستور رسيدگى به تانيا را به اهل خانه ميداد
با ياشار حجت تمام كرده بود كه تمام مدت باردارى تانيا مواظبش باشد آن روز تا ساعت ٠ بيمارستان بودم
بر عكس همه روزهاى گذشته وقتى ماشين دنبالم آمد خبرى از آراز نبود تا رسيدن به خانه هزار سوال ذهنم را درگير كرده بود خانه شلوغ بود و همه طور خاصى نگاهم ميكردند كم كم دلم شور افتاده بود
تعداد زيادى ماشين غريبه در خانه بود؛
سالن ميهمان هم مملو از آدم بود
سمت اتاقم رفتم اما همه حواسم بيرون بود، تاب نياوردم سراغ عمه رفتم؛ به محض ديدنم خودش را مشغول گلدوزى نشان داد و سعى ميكرد نگاهم نكند
_ سليمه چه خبر شده اينا كى ان؟
نگاهش توانايى دروغ نداشت!
اشك در چشمانش جمع شد
_ اى بميرم برات كه سياه بختى رو پيشونيته دختر
/
/
قلبم هرى ريخت
_ چى ؟ چى شده؟
گريست و گفت:
_ ژينا رو طايفه اش آوردن
_ ژينا كيه؟
_ اى دل آرام جان آخه چه طور بگم؟!
دستش را گرفتم و گفتم:
_ بالاتر از سياهى كه رنگى نيست بگو چه خبره باز؟
_ ژينا نشون شده خان بود قبل اومدن تو، جنگ داريم با قبيله اش الان دختر رو آوردن ميگن به عهدت وفا كن دختر نشون شده كراهت داره خونه پدرى بمونه عروس شماست مال شما
يكهو حس كردم تمام بدنم منجمد شد فكم باز نميشد
/
/
ولى غرورم !امان از اين غرورم آب دهنم را قورت دادم
_ خوب اين به من چه؟ من و آراز كه زن و شوهر نيستيم خودم روز اول بهش گفتم ميتونه ازدواج كنه
مابقى حرفهاى سليمه را نشنيدم به اتاقم كه برگشتم
وجود يخ زده ام تبديل به يك كوره آجر پزى شد ميسوختم
ميسوختم
و بدترين دردم اين بود كه ميدانستم نبايد بسوزم...
اين چه سرنوشتى بود؟؟ اسارت در اين ده كوره وحشى از دست دادن عزيزانم كم بود؟
حال هوو دار هم ميشوم؟!
مگر مهم بود؟! مگر روز اول همه چيز را نميدانستم؟ مگر عاشقش بودم؟!
اين وحشتناك ترين سوال از خودم بود؟!
/
/
عشق؟! من و عشق ؟!
عجب شوخى مضحكى با خودم اين روزها دارم...
تلفنم كه زنگ خورد با ديدن نام دلسا سريع تماس را وصل كردم
يك الو گفتنش كافى بود تا ابر دلم مچاله شود و دريا دريا ببارد
دنبال بهانه بودم
ميخواستم سر خودم كلاه بگذارم...
از دلتنگى و تنهايى و غربت براى خواهرم گفتم
از تازه وارد و همسر جديد شوهر اجبارى ام نگفتم
شرم داشتم از اين همه حقارت حتى در مقابل خواهرم شرم داشت
چند شب بود كه بعد از خوابيدن من بى صدا به اتاق مى آمد و ميخوابيد صبح زود هم قبل من اتاق را ترك ميكرد