فصل پنج
به افکار خودم پوزخندزدم من چقدر احمق بودم, من خدمتکار نبودم, من برده بودم, من بنده بودم. مگه
!!ندیده بودم همه ی خدمتکارای عمارتش چه تعظیمی براش میکنن؟
!!!مگه ندیده بودم حتی یه مرده چهل ساله بهش میگه ارباب؟
!!!مگه ندیده بودم حتی عمه ی خودش باهاش چجوری حرف میزنه؟
دیده بودم اما همه ی اینا فدای یه تاره موی بابا, من از اول زندگیم خوشی نداشتم, از اولم تنها و بی کس
.بودم و فقط رویا هامو داشتم, حالا همه ی این رویا ها رو فدای بابا کرده بودم
اشکالی نداشت, این فدا کردن رویاهام اصلا اشکالی نداشت, اتفاقا ارزشم داشت! من رویا هامو فدا کردم
!!!!عوضش بابام ازاد میشه. بابام برمیگرده سر خونه و زندگیش. از این بهترم مگه هست؟؟؟
خونه که رسیدم تقریبا غروب شده بود همه ی برقا خاموش بود. یکی از برقا رو روشن کردم, خاله رو
.یکی از کاناپه ها خوابش برده بود فرزادم رو یکی دیگه از کاناپه ها
.همون یه چراغی رو هم که روشن کرده بودم خاموش کردم و رفتم اتاقم
.برای اولین بار به اتاقم دقیق شدم
.یه تخت با روتختی سفید و بنفش, یه کمد ساده سفیددو بنفش, یه میز لوازم ارایشی سفید و یه میز کامپوتر
.شاید وقتی از اینجا برای خدمتکاری برم دلم برای اتاقم، تنها پناهگاهم تنگ میشد
.به گوشه ی دیوار به جایی که هر وقت ناراحت میشدم به اونجا میرفتم نگاه کردم
من دارم میرم اتاقم, من دارم میرم تنها پناهگاهم, یعنی باید برم اگه نرم خدایی نکرده زبونم لال بابا _
.اعدام میشه . پس میرم بخاطر بابا, میرم تا بابا ازاد شه
.رفتم گوشه دیوار و نشستم و اروم با خودم شروع کردم به حرف زدن
اتاقم, میدونم یه روزی دلم برات تنگ میشه, دلم برای این گوشه نشستن تنگ میشه_
اشک اروم اروم روی صورتم ریخت
دلم برای همه تنگ میشه, برای مامان ,بابا, سوگند, سحر, دایی, زندایی, خاله, عمو, فرانک… _
…فرزاد
دلم برا فرزادم تنگ میشه اون تنها دوستم بوده. اون تنها یارم بوده, تنهاییامو پر کرده. اتاقم تو راه که بودم یه تصمیمی گرفتم. تصمیم گرفتم به کسی نگم که من خدمتکار شدم تا بابا ازاد شد. بذار فک کنن ارباب سالار)دیگه برام شده ارباب( دلش به رحم اومده و رضایت داده. شاید اینجوری بهتر باشه. بابا
.دیگه منو نمیبینه, دیگه با دیدنم ناراحت نمیشه, دیگه عصبانی نمیشه
.مامان ناراحت میشه, غصه میخوره اما بعد یه مدت نبودنم براش عادی میشه. عادت میکنه
.سوگند وسحر هم شاید ناراحت بشن اما برای اونا هم عادی میشه
.شاید برا خودمم عادی شد که نباشم.که خدمتکار باشم
!!اینده رو کی دیده؟؟
.انقدر با خودم حرف زدم وگریه کردم که همونجا خوابم برد
با صدای فرزاد از خواب بیدار شدم
فرزاد:سوگل…سوگل
چشمامو باز کردم و بهش نگاه کردم
فرزاد:چرا اینجا خوابیدی ؟؟ از صبح تا حالا کجا بودی, دلمون هزار راه رفت. دختر تو نباید از خونه که میری بیرون یه خبر بدی!!!!؟؟؟
چشمامو مالیدم سلام_
فرزاد خندید
فرزاد:از دست تو این یعنی اینکه سوالتو نمیخوام جواب بدم و زیادی داری سوال میپرسی دیگه مگه
!!نه؟
نه، این یعنی ادم اول سلام میکنه بعد سوال میکنه_
و با لبخند نگاش کردم
فرزاد:دلم برای خنده هات تنگ شده بود. چی میشه همیشه بخندی
اگه دنیا بذاره همیشه میخندم_
فرزاد:از قدیم گفتن بخند تا دنیا به روت بخنده .از جام بلند شدم. آخ که همه جونم گرفته بود
.والا ما که خندیدیم چیزی نشد_
فرزاد:حالا تو بخند شاید یه افاقه ای کرد چشم_
فرزاد:بی بلا خانمی
خاله در اتاقو باز کرد
…خاله:فرزاد یه ساعته اومدی تو اتاق چرا
که چشمش اوفتاد به من
خاله:عه…تو اینجایی؟ کجا بودی از صبح؟؟ .هیچی رفته بودم بیرون یکمی هوا بخورم_
.یه هفته از اون جریان گذشته بود و هنوز خبری از رضایت دادن نبود
!!استرس گرفته بودم, نکنه منو دست به سر کردن؟
.تصمیم گرفته بودم که فردا صبح دوباره برم عمارت
.خاله همه خیلی بد بود. خودمم از همه بدتر
.شب دایی با یه حال داغون اومد خونه هیچ کس حال و حوصله ی حرف زدن نداشت
.دایی رفته بود دستاشو بشوره که گوشیش زنگ خورد
.زن دایی:علی, علی جان بیا گوشیت داره زنگ میخوره
دایی:اومدم
.و بعد از دستشویی در اومد بیرون و فوری دستاشو خشک کرد و گوشیشو جواب داد
نمیدونم کی بود که اول دایی ناراحت شد و بعد کم کم از حرفای طرف پشت گوشی تعجب کرد و بلند داد زد
دایی:جدی میگین؟
دایی:ممنون…ممنون
گوشیشو قطع کرد و رو به ما با خوشحالی گفت
دایی:پروین, پروین مژده بده که رضایت دادن, رضایت دادن که حمید ازاد بشه
دایی دو زانو اوفتاد رو زمین و دستاشو برد بالا
دایی:خدیا شکرت…شکرت
.همه از خوشحالی گریه میکردن, حال مامان دیدنی بود
.لحظه اول که اصلا باور نمیکرد اما بعد کم کم زد زیر گریه و بعد از گریه هم قهقه زد
.همه خوشحال بودن, منم خوشحال بودم
اما تو دلم یه دلشوره خاصی داشتم, میترسیدم از روزی که من بشم خدمتکار و اون بشه ارباب ...
…میترسیدم
ولی این لحظه ارزش همه چیزو داشت… همه چیزو
اون شب دیگه هیچ کس هیچ غمی نداشت, همه میگفتن و میخندین. دایی سر به سر مامان میذاشت و
.مامانم میخندید, سوگند و سحرم انقد خوشحال بودن که حتی یه لحظه ام خنده از رو لباشون کنار نمیرفت
بیصدا و اروم فقط نگاه میکردم که خاله کنارم نشست
خاله:چیه خاله چرا ساکتی؟؟
.خاله خیلی خوشحالم. داشتم تو دلم از خدا بابت این همه لطفش تشکر میکردم_
.خاله خندید و از کنارم بلند شد و رفت
…شب خوبی بود. خیلی خوب
تازه به اتاق خوابم رفته بودم و دراز کشیده بودم که گوشیم زنگ خورد. به گوشی نگاه کردم, ناشناس
.بود
جواب دادم بله_
ناشناس:خبرو شنیدی؟؟
سپهر تاج بود. چه سریعم خبر دار شده بود
بله مطلع شدم_
سپهر تاج:خوبه, پس دیگه اماده باش
.تا خواستم جوابشو بدم گوشی رو قطع کرد
مرتیکه عوضی, روانی, انگار من خودم نمیدونستم. حتما باید زنگ میزد و با اون صدای نکرهش تموم
.خوشحالیمو بهم میزد تا خیالش راحت میشد. خدا ازت نگذره
.صبح دایی و عمو محمود با هم رفتن دنبال کارای بابا تا ببینن کی ازاد میشه
مامان و خاله شروع کرده بودن خونه رو تمیز کردن. بچه ها رفته بودن برای بابا چیزایی رو که دوست
.داشت و بگیرن تا کمبود های این مدتش جبران بشه
دایی و عمو برگشتن. به قول خودشون با دست پررر .تا کارای قانونی بابا انجام بشه ۳،۴ روز طول میکشید
……این یعنی بابا تا ۳،۴ روز دیگه ازاد میشد و من خدمتکار
دایی دوباره برای مامان وقت ملاقات گرفته بود, اما این دفعه با دفعه های قبل فرق داشت. این دفعه مامان با خوشحالی میرفت, مامان با خبر خوش میرفت تا بابا رو ببینه و خبر ازادیشو بهش بده
مامان رفته بود زندان و برگشته بود و خبرو به بابا داده بود
مامان:نمیدونین تا خبر دادام که ازادی و رضایت دادان, شکه شد تا چند دقیقه حرف نمیزد. اما بعد که به خودش اومد خیلی خوشحال شد. راستی اقا محمود از شما و علی خیلی تشکر کرد بابت زحمتایی که تو این مدت برای ما و خودش کشیدین,گفت میاد بیرون و حتما جبران میکنه
عمو محمود:این چه حرفیه پروین خانم هر کاری کردم از رو وظیفه بوده, حمید عین برادرم میمونه
امروز بابا آزاد میشد... همه رفته بودن جلو زندان
اما من نخواستم که برم یعنی نمیتونستم که برم
سپهر تاج دیشب زنگ زده بود و گفته بود فردا ساعت ۲ بعد از ظهر یه ماشین سر کوچه منتظرمه
نمیدونستم چه اینده ای در انتظارمه
آینده ای که ای کاش هیچ وقت مجبور نمیشدم توش پا بذارم
اما روزگار این جوری خواسته بود
دلم خیلی برای بابا تنگ شده بود می خواستم ببینمش اما نمیشد
دوباره اشک مهمون چشام شد و شروع کردم به گریه کردن
اما تا چشمم به ساعت افتاد از جام بلند شدم و رفتم وسایلمو جمع کنم
تو اتاقم رفتم و یه کوله با خودم برداشتم دوسه دست لباس برداشتم و عکس خانوادگیمونو برداشتم، عکسی که همه توش بودیم
لحظه ی اخر یاد شناسنامه و کارت ملیام افتادم من قرار بود تا آخر عمر خدمتکارشم پس شناسنامم به دردم میخورد
شناسنامه و کارت ملیام رو برداشتم و گذاشتم تو کوله و برای آخرین بار کل اتاقمو دید زدم و از اتاقم در اومدم بیرون اما نمیشد که همین جوری برم باید یه نامه ای مینوشتم اما چی مینوشتم؟؟ چی میگفتم؟؟؟
:با تردید رفتم سمت میز تلفن و یه برگه و خودکار برداشتم و شروع کردم به نوشتم
سلام تصمیم گرفتم که برم تا همه تو راحتی و ارامش زندگی کنن،دنبالم نگردین چون پیدام نمی کنین«
دوستون دارم خیلی زیاد
»سوگل
همین قدر توضیح کافی بود. چند تا نامه نوشتم و پاره کردم تا یه نامه مناسب نوشتم و چسبوندم به یخچال و از خونه اومدم بیرون. به ساعت نگاه کردم هنوز پنج دقیقه به دو مونده بود برگشتم سمت خونه و .نگاش کردم با غم نفسمو فوت کردم
بیشتر واینستادم و رفتم سر کوچه و منتظر ماشین شدم
.دقیقا راس ساعت ۲ یه ماشین جلو پام ترمز کرد
یه ون مشکی بود، در ون باز شد و یه مردی توش نشسته بود
مرد:خانم سوگل پناهی؟؟؟
بله خودم هستم_
مرد: از طرف ارباب اومدم. موظفم شما رو به عمارت ببرم
سوار ون شدم و ون راه افتاد از فکر هایی که به سرم میرسید میلرزیدم اگه منو نبره عمارت؟؟؟ اگه
.....ببرن بلایی سرم بیارن؟؟ اگه
انقدر گفتم و گفتم که خودم خسته شدم
به مسیر که نگاه کردم مسیر برام اشنا بود،مسیر همون عمارت بود. پس فکرام چرت بودن داریم میریم
.عمارت... بعد از ۴۵ دقیقه داخل حیاط عمارت بودم
مرده در ماشین رو باز کرد رو به من
مرده: پیاده شین
.از ماشین پیاده شدم و دنباله مرد به داخل عمارت رفتیم
سپهر تاج روی مبلی نشسته بود و تا ما رو دید با اسودگی نگاهمون کرد
.....مرد: سلام ارباب، بفرمائید ایشون هم
سپهر تاج: فهمیدم میتونی بری
مرد تعظیم کوتاهی کرد و با گفتن با اجازه ارباب رفت
.استرسم دو برابر شده بود دستام یخ کرده بود و ناخونام به کبودی میزد
سپهر تاج: خب دختر از این به بعد خدمتکار عمارت هستی
بعد خم شد و از رو میز عسلی جلوش یه سیگار کلفت از تو جای فلزیش در اورد و گذاشت میون لباش و روشن کرد و دودش رو به بیرون داد
سپهر تاج: چند تا قانون هست که باید رعایت کنی
و بعد از جاش بلند شد و اومد نزدیکم
که با نزدیک شدنش یه قدم عقب رفتم که پوزخند زد و با یه قدم بلند فاصله ی بین منو خودش رو پر کرد و بازوم رو میونه دستاش گرفت و فشار داد. انقدر فشار زیاد بود که چشمامو بستم
قانونتونو بگین من رعایت میکنم_
:با صدای بلند و خشکی گفت
سپهر تاج: اولا که من ارباب توام همیشه،اینو هیچ وقت فراموش نکن
دوم رو حرف من هیچکس حرف نمیزنه
سوم برای زندگیت حق گرفتن هیچ تصمیمی رو نداری، همه ی تصمیمای زندگیتو من می گیرم بله؟؟؟_
فشار دستش رو دو برابر که از درد به زبون اومدم
ای.....دستم_
سپهر تاج: مگه نگفتم رو حرفم حرف نمیزنی؟
سرم رو تکون دادم که با عصبانیت گفت
سپهر تاج: از این به بعد سر تکون دادن نداریم فقط چشم ارباب داریم مفهومه؟؟
بله.......ارباب_
سرش رو تکون داد و ازم فاصله گرفت و با داد محمود رو صدا زد
ارباب: محمود.........محمود
محمود: بله ارباب
ارباب: حاضر باشین برمیگردیم عمارت اصلی
و بعد به سمت من برگشت
ارباب: خدمتکار این عمارت نیستی خدمتکار عمارت اصلی هستی
عمارت اصلی!!!! عمارت اصلی کجاست دیگه؟؟؟
خدایا خودمو به تو میسپارم
تو راه بودیم. ارباب خودش با یه ماشین دیگه رفته بود و من هم توی یه ماشینی که پشتش حرکت میکرد
.نشسته بودم
.حدود پنج ساعت بود که تو راه بودیم
از بس که تو ماشین نشسته بودم خسته شدم به یکی از اون مردایی که جلوم نشسته بود گفتم
ببخشید....آقا میشه یکمی نگه دارین_
مرده: خیر تا زمانی که ارباب دستور ندادن ماشین ها از حرکت نمی ایستن
دیگه عصبانی شده بودم
مردک کار دارم باید این ماشین رو نگه دارین_
مرد جدی گفت
مرد: گفتم تا زمانی که ارباب نگفته نمیتونیم ماشین و نگه دارم