فصل هجده
هنوز با بهت نگاهش کردم که دسررتم رو کشررید تا بلند شررم، پیشررونیم و ب*و*سید و گفت:
لباست خیسه خانوم. هم سرما می خوری هم من با دیدنشون یاد چند دقیقه پیش و برف ها می افتم و ناراحت می شم.
و از من جدا شد و خودر روی تخت دراز کشید.
با قدم های شل به سمت کمد لباس ها رفتم، با لحن معمولی گفت:
رامتین خیلی زود ص میمی می ش ه. رک حرف می زنه و می ترس م تو رو یه وقتی ناراحت کنه. برخوردم هم فقط از بابت نگرانی از جانب اون برای تو بود .
وگرنه من ... نمی دونم...
در کمد رو باز کردم و نگاهی بهش انداختم. پتور رو کمی پایین فرسررتاد و گفت:
ش اید خیلی س ریع این حس رو پیدا کردم، ولی بند بند وجودم بهت اعتماد داره. اعتمادی که تا به حال به هیچ کس نداشتم.
و با مهربونی بهم نگاه کرد. باز هم بغض کردم، که این بار تشررخیص علتبغ ضم بی نهایت سخت بود. دو ست دارم بذارمش به پای حس خوبی که ازحرف های مسعود بهم دست داد. آره این بهتره!
حالا که اون این قدر راحت با شرررایط کنار اومده و سررعی داره زندگی آرومی ب سازه، چرا من این کار رو نکنم؟ شاید م سعود می شد همون مرد رویاهام! با اینکه عشقش آتیشی نبود.
دایی روزنامه رو مچاله کرد و به سمت میز وسط سالن پرت کرد:
مردک گورکن صفت!
رامتین با صدای خندونی زمزمه کرد:
فوحش جدید. گورکن صفت!
لب هام رو به داخل ک شیدم که نخندم. م سعود کنارم ن ش ست و رو به داییش گفت:
حرص نزن دایی جان. تا بوده همین بوده.
دایی دست هار و توی هوا تکون داد و با عصبانیت گفت:
همینمون مونده که دو روز دیگه زن و دخترمون و جلوی مردم...
مسعود و رامتین هر دو همزمان با صدای بلندی گفتن:
ا ا ا ...
و من رو اشاره کردن. دایی ابروهار و تو هم کشید:
مگه من چی می خواستم بگم؟ صدای آذر تو سالن پیچید:
من حاضرم.
رامتین نفسش و فوت کرد و گفت:
چه عجب! ما که تو این لباس ها آب پز شدیم!
از روی مبل بلند شدم و کنار م سعود که اون هم بلند شده بود، ای ستادم. زهره جون با دو تا لیوان شربت از آشپزخونه خارج شد:
وقتی نونشون رو می خوری باید طرفشون و بگیری سرهنگ!
و چقدر تو سرهنگی که گفت کنایه بود! رامتین د ست انداخت و یکی از لیوان ها رو گرفت. زهره جون غرید:
برای تو نبود!
رامتین دهن کجی کرد و یه نفس شربت رو سر کشید و لیوان خالی رو به سینی برگردوند. زهره جون لیوان دیگه رو به دست دایی داد و دایی زیر لب غرید:
این مردم هم که یه دقیقه به حال خودشون نمی شینن.
مسررعود پوزخندی زد که توجهم رو به خودر جلب کرد. با لحن دلگرم کننده ای گفت:
هر کس مسوول اعمال خودشه دایی. حواست به کارهای خودت باشه.
دایی لیوان نصفه خورده رو روی میز گذاشت و با صدای بلند گفت:
بد بختی من سر عذاب وجدانمه هنوز سر...
رامیتن با بی حوصلگی حرف پدرر و قطع کرد:
بابا جون، بی خیال! باز پرونده ی درخشانتون رو باز نکنید.
و با خنده اضافه کرد:
یه وقت ساغر می ترسه اگه ببینه دستتون به خون چند نفر آلوده شده.
خفه شو پسره ی احمق، تو که پسر منی این طور بگی وای به حال بقیه!
رامتین با خنده از سالن خارج شد و قبل از خروجش خطاب به مادرر گفت:
خدا صبرت بده زهره جون.
دایی از خشم قرمز شده بود. آذر برای آرام کردن پدرر گفت:
بابا جون خودتون می دونید که رامتین چقدر بی شعوره!
و اون هم خارج شد. مسعود بازوم رو چسبید:
- بریم خانوم.
و خطاب به داییش گفت:
بی خودی بهش فکر نکنید دایی، می گذره.
دایی در حالی که نگاهش به نقطه ای نامعلوم بود سررری با تاسررف تکان داد و زمزمه کرد:
گنه کرد در بلخ آهنگری! ...
و سکوت کرد و م سعود در حالی که از دایی دور می شدیم با صدای آرومی ادامه داد:
به شوشتر زدند گردن مسگری.
با خارج شدنمون از خونه زیر گور مسعود گفتم:
رامتین راست می گه؟ لبخندی زد و گفت:
من خبر ندارم! خدا عالمه.
رامتین و آذر جلوی در ماشین به هم چسبیده بودن. مسعود پوفی کرد و گفت:
سگ و گربه!
به سمتشون رفت و دستش رو دراز کرد:
سوییچ و بدین به من.
آذر مشتش رو دراز کرد و توی دست مسعود باز کرد. رامتین با حرص رو به آذر گفت:
آدم فرور.
آذر سریع دوید و سمت شاگرد نشست. رامتین هم به همون سمت دوید و در رو باز کرد و گفت:
همه خواستن تو این جا بشینی. بیا پایین جای ساغره.
من که فکر کردم الان سنگ خودر رو می خواد به سینه بزنه با شنیدن اسمم لبخندی بی اراده روی لبم ن ش ست. آذر با دیدن لبخندم اخمی کرد و در حالی که پیاده می شد گفت:
اصلا خانوم ها عقب!
سرررم رو تکون دادم، واقعا آذر بچه بود! حالا نه که خودم خیلی بزرگ بودم! در عقب رو باز کردم و نشستم تا به بحث خاتمه بدم. آذر هم کنارم قرار گرفت.
هاشم آقا در حیاط و باز کرد و مسعود ماشین رو به حرکت در آورد. به محض خارج شدنمون مسعود با صدای آرومی رو به رامتین گفت:
کار خوبی نکردی به بابات متلک انداختی. اون با خیلی از هم کیش هار فرق می کنه.
رامتین پوزخندی زد و ساکت شد. شاید من زیادی حساسم! ولی مسعود بینهایت م شکوک بود. هر چند که سعی کرد تمام مدت تفریش بخنده اما متوجهغم عمیق توی چشم هار می شدم.
... با اخم به پرده سینما خیره شده بودم. ای کار این اختلاف سنی چهار پنج ساله با مسعود وجود نداشت، کار بزرگ تر بودم. تا قهر کردن و ناز کردن هام بچگانه به نظر نر سه. متوجه شدم رامتین از سمت دیگه م سعود سرر رو به جلو خم کرده و داره با لبخند نگاهم می کنه.
اونقدر عصرربانی بودم که لبخندر رو با اخم جواب دادم. خنده ار عمیق تر شد و م سعود که انگار سال ها ست که خوابه رو ا شاره کرد. پوفی کردم و بی ملاحظه به سکوت حاکم بر سینما با تن صدای نسبتا بلندی گفتم:
خوابش و برداشته آورده.
یکی از چند ردیف عقب تر گفت:
لابد شب کاری داشته.
رامتین اخمی کرد و رو به صندلی عقب گفت:
مثل اینکه تو در جریانی!!
مسررعود از صرردای بلند رامتین کنار گوشررش تکونی خورد و تند دور و برر و نگاه کرد. با حرص گفتم:
ساعت خواب!
صدای اعتراض چند نفر بلند شد و من بند نازک کیفم رو توی د ستم گرفتم و از روی صندلی بلند شدم و به سمت خروجی سالن رفتم. باید من هم مثل آذرهمون اول فیلم می رفتم بیرون.
چی شدی خانوم؟ ساغر جان؟
چشم هام و به خاطر نور لامپ های بیرون سالن، ریز کردم تا آذر رو پیدا کنم.
مسعود بهم رسید و پشت سرر رامتین.
به خدا نفهمیدم کی خوابم برد. حالا که چیزی رو از دست ندادم!
رامتین با قیافه حق به جانبی گفت:
آره چیزی رو از دست ندادی، تا به خونه برسیم برات فیلم و تعریف می کنم.
مسررعود بهش چشررم غره ای رفت و باعث شررد رامتین از ما فاصررله بگیره. تا خواست حرفی بزنه دستم رو به نشونه سکوت بالا آوردم و گفتم:
عصبانی نیستم مسعود. اصلا هم مهم نیست که خواب بودی.
حالا خوبه جمله ام رو طوری گفتم که قشررنگ عصرربانیتم رو نشررون می داد!
مسعود هم لبخندی زد و گفت:
خوبه که عصبانی نیستی.
صورتم وا رفت، مچ دستم رو گرفت و گفت:
این برف جون می ده واسه قدم زدن، این طور نیست؟
دندون هام و به هم ف شردم و با حرص د ستم رو عقب ک شیدم و تند از کنارر رد شدم و به سمت خروجی سینما رفتم، م سعود هم با تعجبی ساختگی و لحن شیطونی گفت:
خانوم؟ تو که نا مهربون نبودی!
می دونستم ماشین رو کدوم سمت پارک کردن بنا براین به همون سمت حرکتکردم. م سعود هم، هم چنان با م سخرگی شیرین زبونی می کرد و رو اع صابمن ناخن می کشید.
با نزدیک شدن به ما شین دیدم رامتین بهش تکیه داده و آذر هم داخلش پ شت فرمون نشسته. قدمی مونده بود به ماشین برسم مسعود بازوم و چسبید و رو به رامتین گفت:
من و ساغر پیاده میایم.
با چشم های گرد شده گفتم:
از طرف خودت حرف بزن! من تو این سرما قدم از قدم بر نمی دارم.
رامتین با خنده در عقب رو باز کرد و گفت:
بفرما!
و من هم سریع نشستم و مسعود هم کنارم نشست و رو به رامتین گفت:
تو بشینی پشت فرمون ها!
آذر با لحن خشکی گفت:
نترس! هیچیت نمیشه! تو هفت تا جون داری.
مسعود هم با خونسردی گفت:
برای خانومم نگرانم.
با آرنج به پهلور ضربه ای زدم. قیافه ی آذر نشون می داد حال زیاد مساعدی نداره، چون بر خلاف همیشه جواب مسعود رو هم نداد. تا رسیدن به خونه جو سررنگین بود، به غیر از رامتین که گه گاه حرفی از یه تکه ی فیلم می زد و چونکسی جز من اون فیلم رو ندیده بود، جوابش رو می دادم.
مسعود هم دست به سینه به رامتین نگاه می کرد و هر بار رامتین به سمت عقببر می گشت مسعود با لحن خنده داری می گفت:
جلوت و نگاه کن به کشتنمون ندی!
و رامتین از گو شه چ شم نگاهی به آذر می انداخت و به م سعود چ شم غره می رفت.
***
یقه ی مانتوی بافتنیم رو به گردنم نزدیک تر کردم و گره شررال گردنم رو محکم تر. دنباله ی موهای ل*خ*ت و بازم از زیر کلاه بی نظم روی ش ونه و س ینه ام ریخته بودن. چشمم به در مدرسه بود و پسر بچه هایی که از سرو کول هم می پریدن و از در بیرون می دویدن. حتی اون هایی که جثه بزرگ تری داشررتند.
بغض لعنتیم از یک س راعت پیش توی گلوم خونه کرده بود و اگه تو خونه می موندم دق می کردم، از رامتین ممنون بودم که من رو به اینجا رسروند. و ممنون تر چون به اصرارم گور کرد و پیشم نموند و گذاشت اینجا به تنهایی منتظرر باشم.
تو جام چند بار عقب جلو رفتم تا کمی اح ساس سردی از پاهام دور ب شه. هر چند تاثیری نداش رت. از دور جمعی مردونه رو دیدم با هم هم قدم بودن و به آه ستگی به سمت در بزرگ خروجی می اومدن. با اولین نگاه شناختم. با این که فاصررله ام زیاد بود. قد بلندر و اندام لاغرر و همین طور تیپش نشررون دهنده این بود که از مردهای اون جمع کم سن و سال تره. وجه شباهت مردها شلوار های دم پا گشاد و کراواتشون بود.
چند قدمی جلو رفتم و وارد خیابون شرردم و دسررتم رو کمی بالا بردم تا من وببینه. مردی که کنارر بود من رو نشررون داد و مسررعود با دیدنم لبخند پهنیروی صورتش نشست. از جمع فاصله گرفت و به سمتم اومد. بی اراده بغضم سنگین تر شد. متلک آذر واسم سنگین بود و من نمی خواستم بنا به حرف اون طفیلی باشم. چند قدم مونده بود بهم برسه لبخندر کم رنگ شد و وقتی بهم رسید کامل اخم کرده بود:
سلام. چیزی شده؟
سررعی کردم لبخند بزنم و نمی دونم چقدر موفق بودم. نفس عمیقی گرفتم و گفتم:
خواستم بیام محل کارت و ببینم.
بدون این که لبخند بزنه به پ شت سرر و مرد هایی که به سمتمون می اومدن نگاه کرد. کنارم ایستاد و رو به جمع با لبخندی مصنوعی گفت:
خانومم.
مرد ها یک به یک به گرمی باهام احوال پرسرری کردن و ازدواجمون رو تبریک گفتن. و بعد از رفتنشون من و مسعود به جهت مخالفشون به راه افتادیم.
چی شد که یهو تصمیم گرفتی بیای اینجا؟ بی توجه به سوالش گفتم:
معلم چی هستی مسعود؟ لبخند غمگینی زد و گفت:
معاونم.
«آهان» ی گفتم و سرراکت شرردم. چند ثانیه موشررکافانه نگاهم کرد و بعد بیخیال به قدم زدنمون ادامه دادیم.
مسعود آذر باهات همکاره؟
اخم هار و تو هم کشید و با لحن خشکی گفت: