فصل ده
لیوان رو داد به اون مرده و راهشو کشید با سرعت رفت ... چنان با خشم پاهاشو روی زمین می کوبید که من جای اون پا درد گرفتم ... سعی کردم فراموشش کنم ... رو به احسان گفتم:
تنها اومدی؟!
پس باید با کی می یومدم؟
همه با خونواده اومدن ...
توام تنها اومدی ...
راست می گفت ... ولی من خونواده ام نخواستن که باهام بیان وگرنه من دعوتشون کردم ... سری تکون دادم و گفتم:
من دلیل دارم ...
من دلیلی ندارم ... اصولا توی این مهمونیا تنها می رم ... خواهرام کوچیکن زوده براشون پاشون اینجور جاها باز بشه
...
آخی ... چه داداش خوبی!
تا آخر آهنگ با هم رقصیدیم و وقتی تموم شد در میان دست زدن بقیه نشستیم ... فریبا دستشو ها کرد و گفت:
چطور دلتون اومد از این بخاری دل بکنین؟ من که دارم قندیل می بندم ...
احسان یه خیار از ظرف روی میز که معلوم بود تازه گذاشتن برداشت و گفت:
توام یه کم بری اون وسط بتکونی و دست از سر مازیار برداری گرم میشی ...
مازیار خندید و فریبا آماده شد یه چیزی به احسان بگه که احسان گفت:
راستی مازیار ... اون یارو ... آخر تیتراژ کدوم فیلمو خوند؟ مازیار با خنده گفت:
اون یارو؟! تو چه پدر کشتگی باهاش داری ...
والا هیچی ... اسمش سخته ... تا هم که مخفف اسمشو می گم بدش می یاد ...
مازیار خندید و گفت:
با هیچ فیلمی کار نکرد ...
چرا؟!!!
گفتم که اصولا اخلاق خاصی داره ... واسه هر فیلمی کار نمی کنه ... یعنی بیشتر شخصی می خونه ...
رفتن تو بحث خوانندگی ... منم که مشتاق!!!! داشت خوابم می برد که شهریار از پشت سر گفت:
یه لحظه بیا توسکا ...
برگشتم ... درست پشت سرم ایستاده بود و چشماش یه جور عجیبی غمگین بودن انگار ... احسان و مازیار سخت مشغول صحبت بودن ... مازیار تو کار موسیقی بود و احسانم انگار از این بحثا خوشش می یومد ... از جا بلند شدم ...
فریبا هم حواسش نبود ... رفتم طرف شهریار و گفتم:
چیزی شده؟!
نه ... فقط می خواستم ... می خواستم ببینم چیزی کم و کسر نیست؟ راحتی؟!
آره ممنون همه چی خوبه ... راستی کتتو هم برات گذاشتم ... دیگه گرم شدم نیازی نیست ...
هنوز حرفی نزده بود که سهیل پسر آقای صدری اومد طرفم و گفت:
توسکا خانوم افتخار می دین؟
خواستم به درخواستش جواب مثبت بدم که شهریار گفت:
ببخش سهیل جان ... من قبل از تو پیشنهاد دادم ...
از حرکتش مات مونده بودم ... این کی به من پیشنهاد داد؟!! مجبور شدم باهاش همراهی کنم ... در همون حالت گفتم:
چرا یهو اینجوری کردی؟!
توسکا ... دوست ندارم با کسی برقصی ...
وا! به تو چه! زود جلوی دهنمو گرفتم که این حرف نپره ازش بیرون ... بالاخره شهریار میزبان بود ... زشت بود پاچه شو بگیرم ... برای همین هم هیچی نگفتم ... بعد از چند لحظه سکوت گفت:
اخم نکن دیگه خانومی ... اصلا بگو ببینم ... کار بعدیت چیه؟ نتونستم جلوی خندیدنم رو بگیرم ... گفتم:
والا هنوز که پیشنهادی بهم نشده ...
بازیگری به دهنم مزه کرده بود ... خودم می دونستم دیگه نمک گیرش شدم و نمی تونم ازش دل بکنم ... گفت:
من برات یه پیشنهاد عالی دارم ...
به شوخی گفتم:
بازم تو؟ نه ترجیح می دم با یه تهیه کننده جدید کار کنم ...
ا نه بابا!!! من خودم کشفت کردم ... تا وقتی هم که اجازه ندم نمی تونی با کس دیگه ای کار کنی ...
دیگه نتونستم جلوی زبونم رو بگیرم و گفتم:
کی به تو این اطمینانو داده که می تونی آقا بالا سر من بشی؟ من هر کاری که دوست داشته باشم می کنم ...
دستشو آورد جلو که با خشم دستشو پس زدم و خواستم برم بشینم که به زور نگهم داشت ... از لای دندونام گفتم:
ولم کن ...
صبر کن توسکا ... بیا بشین اینجا بذار با هم حرف بزنیم ... دارن نگامون می کنم ... خوب نیست این کارا ...
نگاه کردم دیدم توجه چند نفری به ما دو تاست ...
ناچارا باهاش سر یه میز نشستم و اون گفت:
چرا ناراحت می شی؟ مگه من چی گفتم؟ فقط احساسمو گفتم ...
نگهش دار برای خودت ...
خیلی خب! بذار در مورد فیلم حرف بزنیم ... این بحثو ول کن بعدا هم می شه در موردش صحبت کنیم ...
سکوت کردم و نشون دادم منتظرم حرف بزنه ... گفت:
این فیلم قراره ژانر تاریخی داشته باشه ... مال زمان پهلویه ... عکس تو رو که به کارگردان نشون دادم سریع قبولت کرد ... فیلمتو هم دیده می دونه کارت بی نقصه ... باید نقش یه خانومو توی زمان پهلوی بازی کنی با گریم اون دوره ...
چهره ات خیلی به این کار نزدیکه ...
باید فیلمنامه اشو بخونم شاید خوشم نیاد ...
حتما ... یه نسخه اشو برات می یارم .... بعدم که خوندی و انشالله خوشت اومد چند جلسه تمرین داریم بعد می ری جلوی دوربین ... راستش همه کارای فیلم اوکی شده ... فقط منتظر تو هستیم ...
تو خسته نمی شی؟ تازه این یکی کارت تموم شده ...
این کارا منو خسته نمی کنه ...
از جا بلند شدم و گفتم:
اوکی... پس منتظرت هستم ...
حالا کجا می ری؟
می رم پیش فریبا ...
خوب با هم جور شدین ...
تنها کسیه که توی این گروه بیشتر از همه باهاش ارتباط داشتم ... بعدشم احسانه ... معلومه که باهاشون راحتم ...
ولی درستش نیست با احسان زیاد صمیمی بشی ... جفتتون بازیگرین ... اگه با هم ببیننتون سه سوت بازار شایعه داغ می شه ...
در مورد شایعه زیاد شنیدم ... می دونم که در آینده زیاد باهاش سر وکار خواهم داشت ... ولی برام مهم نیست ... طلا که پاکه چه منتش به خاکه ...
سیگاری از جیبش در آورد ... گذاشت کنار لبش و با فندک مارک دارش روشنش کرد و گفت:
برات مهم می شه ... خواهی نخواهی ...
شونه ای بالا انداختم و راه افتادم سمت میز فریبا اینا ... فریبا با دیدن من اخمی کرد و گفت:
تو چرا یهو غیب می شی؟ نشستم روی صندلیم و گفتم:
مگه خبر نداری؟ من جادوگرم ...
والا بعیدم نیست ...
خندیدم و گفتم:
پروژه بعدیت چیه پرو خانوم؟
کار بعدی شهریار ...
جدی؟!
آره ... شهریار با من قرارداد بسته ...
مگه نظر کارگردان دخیل نیست ؟
خب چرا ... ولی خوشبختانه کارم خوبه ... کسی ایرادی نگرفته تا حالا ...
پس اگه کار بعدی رو قبول می کردم با فریبا همکار می شدم.... چه خوب! اما نه ... این چیزا نباید روی تصمیم منتاثیر می ذاشت ... من باید کارامو حرفه ای انتخاب می کردم تا همیشه یه بازیگر تاپ باقی بمونم ... دوست نداشتم تبدیل به بازیگری بشم که مردم تا عکسشو سر در سینماها می بینن از فیلم فراری بشن ... دوست داشتم خاص بمونم ... باید یه منیجر داشته باشم ... خودم که تخصص زیادی ندارم تو این کارا ... باقی مهمونی از سر جام تکون نخوردم ...
نه دیگه حال رقصیدن داشتم و نه حال غر غرهای شهریارو ... شام رو که خوردیم زودتر از همه خداحافظی کردم و راه افتادم سمت ماشینم .... خیلی دیر شده بود ... شهریار دنبالم راه افتاد و گفت:
سلام مخصوص منو خدمت بابات برسون ...
سوار شدم و گفتم:
سلامت باشی ...
توسکا مواظب خودت باش ... داری می ری تو جاده ... ساعتم نزدیک دوازدهه ...
باشه حواسم هست ... خداحافظ ...
سری تکون داد و من با سرعت از باغش خارج شدم ...
**
فردای اون روز شهریار فیلمنامه رو آورد و دم خونه بهم تحویل داد ... من هنوز نه کارگردان رو دیده بودم نه عوامل فیلم رو اونا هم منو ندیده بودن ... معلوم نیست این شهریار چه جوری راضیشون کرده بود ... دو هفته ای طول کشید تا خوندم ... یه سریال سی قسمتی بود ... برام فرقی نمی کرد سینمایی باشه یا سریال فقط می خواستم قوی باشه ...
اونم که به نظر قوی بود ... دادم بابا هم خوند ... خیلی خوشش اومد ... نثر جالبی داشت ... پایانش هم یه جورایی غم انگیز بود ولی اینقدر قشنگ بودم که آدم جذبش می شد ... بعد از دو هفته شهریار زنگ زد برای جواب که قبول کردم ... بازم با بابا رفتیم برای قرارداد .... بازم کارگردان یه آقای مسن بود ... پروسه کار یک ساله تعیین شد چون گفتن کار گریم و نوع فیلمبرداری و دکور و این چیزاش خیلی زمان بره ... مبلغ قراردادم هم تقریبا با قبلی یکی بود ... بالاخره اون سینمایی بود و این سریال ... فرق داشتن با هم ... ولی اینقدر ازش خوشم اومده بود که سخت نگرفتم ... چند روزی با عوامل تمرین کردیم ... هم بازیم هم زیاد شخص مطرحی نبود ... ولی استعداد داشت و اینقدر قشنگ توی نقشش فرو می رفت که منم احساس خوبی بهم دست می داد و بهتر بازی می کردم ... خیلی زود کار دکور و بقیه موارد هم درست شد و رفتیم سر صحنه ... هر روز بهتر از روز قبل فیلم داشت پیش می رفت و من حسابی راضی بودم تا اینکه ...
یه روز که توی یکی از خیابونای شمال تهران مشغول فیلمبرداری بودیم ... کارگردان دستور استراحت داد... همهرفتن که استراحت کنن تا آخرین سکانس گرفته بشه ... دور تا دور محل فیلمبرداری غلغله بود با اینکه ساعت دو نصفه شب بود و طبیعتا باید خلوت باشه ولی متاسفانه لوکیشن لو رفته بود و این جمعیت اونجا جمع شده بودن ... با اینکه بیچاره ها صدای آنچنانی هم نداشتن ولی شهریار چند تا نگهبان دور تا دور محل فیلمبرداری گذاشته بود که اجازه ندن کسی جلو بیاد یا صدایی ایجاد بشه ... رفتم داخل اتاق گریم ... عاشق گریم و لباسم بودم ... شده بودم یه زن پهلوی درست و حسابی ... کت و دامن شیک بادمجونی رنگ ... با یه کلاه بزرگ لبه دار بنفش ... که روش با گل و پر تزئین شده بود و موهامو هم حسابی زیرش پوشونده بودن ... نوع آرایش چشمم هم فوق العاده بود ... خودم از نگاه کردن خودم توی آینه سیر نمی شدم فریبا هم مدام مسخره ام می کرد ... شهریار لیوانی نسکافه برام آورد و گفت:
خسته نباشی ... با اینکه اول کاره ولی همچین گل کاشتی که آقای ضیایی ) کارگردان فیلم ( کیف کرده ... می گه دوست داره توی کارای دیگه اش هم ازت استفاده کنه ...
همینطور که فریبا داشت رژ گونه مو تجدید می کرد گفتم:
کارگردان برام اهمیتی نداره ... مهم نوع کاره ...
جرعه ای نسکافه اشو خورد و گفت:
حرفه ای شدی ...
کار فریبا تموم شد ... نسکافه امو یه دفعه سر کشیدم ... از داغیش لذت بردم و گفتم:
نمی شه که همه اش خنگ باشم ...
شهریار سری تکون داد و رو به فریبا گفت:
شوهرت چی کار کرد این خواننده رو ؟ می دونی که فیلم بدون موسیقی متن و تیتراژ روی آنتن نمی ره ...
فریبا شونه ای بالا انداخت و گفت:
طبق معمول طرف زیر بار نمی ره که نمی ره ...
باز حرف از موسیقی شد ... حتی وقتی فیلم اکران شده خودمو هم دیدم توجهی به خواننده ای که براش می خوند نداشتم ... رفتم از اتاق بیرون ...
آقای ضیایی دستور داد برای گرفتن آخرین پلان حاضر باشیم ... توی محل فیلمبرداری ایستاده بودم و داشتم با هم بازیم حرف می زدم که یه دفعه صدای داد و بی داد بلند شد ... برگشتم سمت جمعیت ببینم چه خبره که یهو همه مردم شروع کردن به جیغ زدن و جمعیت شکافته شد ... چشمام چهار تا شده بود ... یه ماشین آ او دی مشکی رنگ با سرعت بکسباد کرد و قبل از اینکه حتی بتونم جیغ بزنم اومد وسط صحنه فیلمبرداری و جلوی پام زد روی ترمز ... فک که چه عرض کنم ... کل وجودم پخش زمین شد ... مات شده بودم به ماشینه ... شیشه هاش دودی بود و نمیدونستم چه خری نشسته توش ... فشارم فکر کنم افتاده بود چون ایستادن روی پام برام سخت بود ... مرتب آب دهنمو قورت می دادم که پس نیفتم یه وقت ... فقط منتظر بودم هر خری هست بیاد پایین تا سر فحشو بکشم بهش ...
بشورمش بندازمش روی بند دو تا گیره لباس هم بزنم بهش تا خشک بشه ... آقای ضیایی با خشم گفت:
اینجا چه خبره؟!!! صحنه فیلمبرداریه یا طویله!
اون بیچاره هم بدتر از من همچین کپ کرده بود که دیگه عفت مفت کلام از یادش رفته بود ... فقط زوم کرده بودم روی ماشین تا ببینم چه گوساله ای می یاد پایین ... بالاخره در ماشین باز شد و گوساله تشریف آورد پایین ... اما چه گوساله ای!!!! تا باشه از این گوساله ها ... به خودم نهیب زدم:
جمع کن خودتو توسکا .... خاک بر سرت کنم ...
همین که پاش رسید روی زمین صدای دست و هورای مردم بلند شد ... بله دیگه وقتی یه الاغ مثل ایشون اینجوری جلوی جمعیت با ماشین خوشگلش هنرنمایی کنه همینم می شه دیگه ... بی اراده دوباره نگاش کردم ... یه پسر ...