فصل یک
/
رمان چشم ها
بقلم نیلوفر قائمی فر تهیه شده در باغ رمان | باغ فرهنگ
«بسمه تعالی»
روی صندلی ننویی نشسته بودم و آروم آروم تکونش میدادم و به ساعت نگاه کردم.ساعت هفته، دور تا دورم پر از طرح هام،پر از پارچه، پر از مانکن هایی که لباسای نیمه کاره تنشونه.
به دوربینم نگاه کردم.کنار لپ تاپه،هنوز اوستا نشدم،به خودم نهیب زدم:به همه ثابت می کنم که موفقیت هام تموم نمیشن حتی اگه مثل قبل همین"آلا" نباشم...
دست رو صورتم گذاشتم،روبند روی صورتمه...تموم آینه های خونه پوشیده است.وقتی "سردار"خونه نیست،باز هم اون روبند رو صورتمه...همه جا...به خاطر اون یا دیگران نیست به خاطر خودمه.
یه بار دایی گفت :« رفته بودم برای معاینه پروستات،نمیتونستم اجازه بدم که دکتر معاینه ام کنه، خجالت می کشیدم...آخرم پاشدم اومدم»
به دایی گفتم: این دفعه رفتی چشاتو ببند وقتی خودت نبینی حس میکنی دکتر هم نمیبینتت،مغزتو از نظر غریزی گول میزنی.
این شده حکایت من،خودم صورتمو نبینم کسی نمیبینه.
از شیشه ی در تراسی که روبروش بودم خودمو می دیدم...موهام آشفته و بلند دورم ریخته،پیشونیم هنوز صافه،با همون پوست آینه ای و سفید،ابروهام... با شش ماه مصرف کردن دارو،هم موهام خیلی ریخت هم ابروهام حالا نازک شده،چشمام...شاید تقصیر چشمامه! این قرنیه متغیری با اون رنگ عجیبی که با هر تم لباس تغییر می کنه و رنگ خاصش آبی سبز،اون چشمای کشیده و درشت که کافیه آرایش بشه تا جادو کنه... عکس چشمامو روی خیلی از تبلیغات برند های لنز دیده بودم،روی پوستر های شال و روسری... و شغل قالب خودم که مدلینگ بود... لباس عروسایی که طراحی شخصی خودم بود،همراه آرایش های مختلف عروس معروف ترین آرایشگاه های سطح کشور...و الان!
غرور... غرور... چقدر به قیافه ام مطمئن بودم،تمام صورتم طبیعی بود،ابروهای کشیده پهن،اون چشمای خاص!
مژه هایی که معمولی بودن ولی کاری نداشت،با آرایش اونم متفاوت می شد،یه بینی کوچیک و گونه های متناسب درشت... الان چی مونده! از زیر چشم تا انتهای گردنم دقیقا توی اون تصادف لعنتی له شد،کسی نمیدونه چطوری ممکنه،بدنم دچار شکستگی و زخم شده باشه اما از زیر چشمم و تا گردنم علاوه بر شکستگی دچار سوختگی توسط دستگاه اکسیژن هم بشم. که جای اکسیژن برای تنفس،صورتم بسوزه و داروهای درمانی به صورتم عفونت وارد کنند و حالا از من چی مونده...!؟
مهره ی کمرم آسیب جدی دیده،این مانع راه رفتن من نشد بعد این همه ماه تلاش تونستم راه برم،بعد اون همه عمل،فیزیوتراپی و برق و...
حسام برگشت اما آسیب از بین نرفته،باید مراعات کنم،باید مواظب باشم،نباید ورزش کنم.فقط میتونم توی استخر راه برم،ورزش های تحرکی زیاد نباید انجام بدم نباید زیاد بایستم یا بالای حتی دو کیلو وزن بلند کنم... برای دوخت لباسام هر چند دقیقه یه بار بلند می شم راه میرم کمی نرمش های مخصوصو انجام میدم و دوباره مشغول میشم گاهی که فشار زیاد میاد،یکی از پاهام بی حس میشه...
من دیگه "آلا" ی قبل نشدم و این بلا رو سردار سرم آورد... سردار... سردار که خودشم سه روز تو کما بود اما فقط شونه راستش در رفته بود.
چون ماشین اون یک شاسی بود و من ماشینم رانا بود و ماشین من مچاله شد اما ماشین اون هامر بود، نه خودش آسیب جدی دید نه ماشین. اگر کمربند بسته بود، سرش از بغل تو شیشه نمیخورد قبل اینکه کیسه ی هوا باز بشه، کما هم نمیرفت. اما من عملا دکترا جمعم کردن، هفت ماه و نیم توی بیمارستان بودم، شش ماه مداوم و یک ماهو نیم هرازگاهی و بقیه ی ماه ها هم صرف فیزیو تراپی...شد.
اما همه ی اینا فقط یکبار منو همون اول از پادرآورد و رفتم بالا دم پنجره ی اتاق باهمون عصا که خودمو پرت کنم.
اون موقع حتی یکی از پاهام حس نداشت، حالم خیلی بد بود... هیچکس تو اتاق نبود ...
وقتی میخواستم خودمو بندازم یاد یه جمله ای افتادم«کسی که خودکشی میکنه خیلی دل و جرات داره که این تصمیمو گرفته، چطوری دل و جرات مبارزه با مشکلاتو نداره!!!؟» یاد خیلی ها افتادم؛اون مانکنی که تمام بدنش سوخته ولی زندگیش از حرکت نایستاد.
یاد دخترایی که قربانی اسید پاشین اما ادامه میدن و زندگی میکنند.
یاد بچه های کوچیکی که توی مدرسه سوختن و با صورت هایی شبیه من باید ادامه بدن و قوی ادامه میدن افتادم...
یاد مربی زومبا و آرایشگری افتادم که توی صورتش توموری هس که نمیشه دربیارن و کل صورتش ازبین رفته و فقط چشماش سالمند... شبیه من بود... و اونا به همه ثابت میکنن که چهره جلوی ادامه ی راهشونو نگرفته و اونا قوی ادامه میدن؛ چرا من نتونم؟ از ترحم بیزارم، خودمو بکشم که بگن آخی طفلک، اون همه زیباییش رفت، نتونست تحمل کنه، نباید اجازه بدم... به همه ثابت میکنم که موفقیت من بخاطر استعدادام و تلاشم بوده نه زیباییم... من مغرور بودم... چقدر دل شکوندم، چقدر گریه ی مردا رو درآوردم...خیلی هارو مسخره کرده بودم چون به زیبایی من نبودن و من چوب تک تک حرف ها و کارامو خوردم...
یه قرار داشتم دو هفته بعد تصادف بود اون قرار ...یه شاهزاده ی عرب منو دیده بود. ازم خواستگاری کرده بود، میومد ایران تا باهم ملاقات کنیم... ومن... مغرورتر شده بودم...
نفسی کشیدم، چقدر این داستانو دوره میکنم... به اندازه ی تمام این یک سال و اندی...
من نقص عضو داشتم و طبق قانون عامل اگر مرد باشه و نقص عضو به یک زن وارد کنه؛ اگه زن بخواد باید باهاش ازدواج کنه؛ من این قانونو اجرا کردم! این نهایت یک تصمیم بود و سردار باید باهام ازدواج میکرد... اینو وقتی بهشون گفتم که چهار ماه بود روی تخت بیمارستان بودم... سردار رنگش پرید، روی مبل روبروی تختم وا رفت، مادرش شوکه بمن نگاه کردو گفت:چی!؟
گفتم:وکیلم براتون توضیح میده.
ازبیمارستان هم شکایت کرده بودم...از همه ی عالم شاکی بودم اون موقع... ازهمه شاکی بودم...
هفته های اول سردار عصبانی بود .یکی رو دوست داشت و من داشتم ورق زندگیشو همونطور که اون تغییر داده بود، تغییر میدادم... هفته ها بعد بهم پیشنهاد پول داد و من یک عبارت بهش گفتم:
-برو با پولات بمیر وقتی نمیتونی زندگی منو بهم برگردونی... یعنی پولات به درد آتیش زدن میخوره...
فکر میکرد اینطوری میگم که مبلغ بالاتری رو پیشنهاد کنه...
ماه ششم بود، آخرای بستری بودنم بود با مجتبی،صمیمی ترین دوستش که همکارشم بود اومده بود با یه چک سفید اومده بود ."سلاله" خواهرم که همه بهش "سل" میگفتیم هم پیشم بود.
سردار از جیبش اون چک سفیدو درآورد و گفت:
-چک سفیده... بنویس هر قدر که میخوایبه سردار فقط نگاه کردم، نگام کردو گفت:
-هرقدر بنویسی من قبول میکنم
یه چاقو از روی میز برداشتم و سلاله با ترس گفت:آلا!
-وایسا کاری ندارم
چاقو رو طرف سردار گرفتم و گفتم :بگیر
سردار باتعجب نگام کرد و برگشت به مجتبی نگاه کرد که با دهن باز و شوکه به چاقوی توی دستم نگاه میکرد و گفتم:بگیرش سردار:برای چی؟
-میخوام بزنی اینجا«به روی قلبم اشاره کردم و گفتم»دقیقا اینجا... تا راحت شم، چون وقتی زنده ام تو هر روز
هر ساعت،هر دقیقه،هر وقتی که خودمو حس کنم،توی آینه ببینم منو میکشی یه بار بکش راحتم کن.
سردار با اخم نگام کرد و دستوری گفتم:بگیر
سردار با عصبانیت گفت:چرت و پرت نگو،این چک سفیده...
با عصبانیت گفتم:مرده شور پولتو ببرن.چکو ازش گرفتم و ریز ریزش کردم و پرت کردم تو صورتشو گفتم:مرخصی.
سردار با عصبانیتی مضاعف گفت:من امثال تورو خیلی دیدم،خیلی میشناسم که اول ادای راهبه ها رو در میارن اما طمع پول تموم جونشونو گرفته،تو فهمیدی که مال وضعمون خوبه الان به هیچی راضی نیستی میخوای با ازدواج به خواسته هات برسی...
ظرف کنار میزو برداشتم طرفش پرت کردم..
جاخالی داد و خورد به دیوار و با حرص گفتم: عوضی منو ببین... بانداژ صورتمو باز کردم،سردار و مجتبی شوکه نگام می کردن،گوشیمو از روی میز برداشتم عکس خودم روش بود،انداختم رو تختم طرفش و گفتم:
-منو شبیه خودم کن.شبیه اونی که بودم،« به عکس اشاره کردم»با پولای لعنتیت منو شبیه خودم کن،سلامتیمو بهم برگردون که بتونم مثل آدم راه برم «اون موقع هنوز فیزیوتراپی و برق درمانی نگرفته بودم» بااون پول لعنتیت زندگیمو بهم برگردون.منو سیر بزرگ کردن.مثل تو گشنه نیستم که هی پول پول کنم.من گشنه ی زیباییمم که تو ازم گرفتی.هفتاد درصد صورتم از بین رفته تو میگی پول؟من یه مدل صورت بودم،مدل آرایشی... از روی رنگ چشمم لنز میسازن میفهمی؟
«جیغ زدم:» میفهمی؟پولت نمیتونه درد منو تسکین بده،برو برام جادوگر بیار... برو خدا رو بیار که صورتمو بهم برگردونه...مجتبی آرنج سردارو گرفت و زیر لب گفت:چی میگی مرد حسابی!؟بیا بریم.«سردار رو با خودش برد»
گذشته رو پس زدم... توی اتاق کارم راه رفتم، الان من اینم، این آلا، اگر ازدواج کردم چون نمیخواستم کسی بهم بگه بدبخت صورتشو به اون زیبایی از دست داد حالا باید بشینه خونه ی باباش، حقم بود، قانون این حقو بهم داده. سردار اون شب یه غلطی کرده بودکه نتونست ماشینو کنترل کنه.
حتما یه غلطی کرده بود، من لحظه ی تصادفو خوب به یاد دارم، اگر پدرش هم پشت درخواست منو گرفت حتما یه کلکی زدن که توی پرونده ثبت نشه؛ اون در حق من بدی کرد... این ازدواج حق منه... به سردار کاری ندارم... حتی باهاش بد هم رفتار نمیکنم.
شبیه هم خونمه! طی این دوماه زندگی مشترک همینطوری بوده... من مهریه نخواستم اما چند تا شرط داشتم.
اول حق طلاق بامنه،دوم حق عدم تمکین نداره«خنده داره که ولی اون حق پس زدن منو نداشت و این اگرچه درقانون هست ولی من ثبتش کردم، سوم حق امرونهی و ممنوعیت کاری برای من نداره ،چهارم هر جا هست ده شب باید برگرده به اون خونه.
خونه.. خونه... پوزخندی زدم .یه بار قبل عقد اومد سراغم...
به دستم نگاه کردم حلقه ی اون توی دستمه ...یه رینگ طلایی ساده، جالبه که خونواده ی سردار جواهرسازن، بزرگترین حجره ی طلافروشی بازار که چند سال دست به دست گشته، برای خونواده اش اما توی دست من یه انگشتر رینگی نازکه...
پهن نه، سنگین نه، ضخیم نه... نازک؛ سردار فکر کرده منو میتونه عذاب بده، برای من مهم نبود، برای من پولشون به نفرین خداهم نمی ارزه... وقتی اهدافم از هر ضلعش نصفی پریده! چطوری میتونم به پول فکرکنم!؟
دو روز قبل عقد بود، این بار خونه امون به اتاقم، بازم فقط چشمام، فقط ابروهای ریخته شده... پیشونی... تنها همین از صورتم مونده!
اومد کنارم روی صندلی نشست، نه سلامی نه علیکی، نگامم نمیکرد،ولی من نگاش میکردم. یاد این افتادم که شاید اگر پارسال بود، اگر قرار بود دوروز دیگر عقد کنم الان با همسر اینده داشتم خرید میکردم... داشتم تدارک میدیدم ...
سردار سر به زیر گفت:آلا من اومدم باهم حرف بزنیم -حرف مشترک پیدا کردی.
-توروخدا متلک ننداز گوش کن. تنها نگاش کردم و زیر لب یه چیزی رو زمزمهمیکرد،چشماشو محکم رو هم گذاشت و گفت : آلا تو هر چی بخوای هر کاری بخوای من میکنم الا ازدواج باتو.
خیلی خونسرد گفتم:صورتتو با اسید بسوزون ... «با وحشت سر بلند کردو خونسرد تر گفتم» :از زیر گودی چشم تا گردن جوری که سی درصد پوستت سالم بمونه....
سردار شوکه نگام کرد و گفتم :من اینو میخوام .
سردار-چی میگی ؟!!!
-دو مهره اصلی کمرتم باید بشکونی،جوری که شش ماه روی تخت بخوابی،جوری که هرروز از ترس فلج شدن کابوس ببینی نه در خواب بلکه تو بیداری ...
سردار از جا بلند شدو گفتم :چیه ؟!تلخ بود؟ سخت بود؟ من سال گذشته اینطوری زندگی کردم.
سردار -من یکیو دوست دارم...
پق زدم زیر خنده ... خندیدم ... قهقه زدم. اول با تعجب بعد با خشم بعد باترس نگام کرد دست زدم... به دستام نگاه کردو گفتم :باشه گمشو بیرون .
سردار -آلا ، من عاشق پانته آ...
اروم زمزمه کردم :گورتو گم کن.
سردار -پانته آ نمیتونه به گذشته اش برگرده.
از جا بلند شدم ،اروم با احتیاط ، سردار یک قدم عقب رفت، آروم گفتم : چرا داری در میری ؟ وایسا ...
سردار - من بهش قول ازدواج داده بودم...