فصل نه
آن روز خواستگاري بدجوري با او تندي كردي. وقتي مي رفت گفت محبوبه اصلا بزرگ و كوچك سرش نمي
.شود
:شرمنده خنديدم و گفتم
.واي، چه دل نازك! خوب خانم جان، همان پجشنبه كه به خانه شان مي روم، از دلش در مي آورم
.نه، بايد همين امروز بروي. اگر پنجشنبه بروي مي گويد براي خواستگارش آمده نه براي من
:با بي حوصلگي گفتم
.خيلي خوب. امروز مي روم. بعد ناهار
:يكي دو ساعت از ظهر گذشته بود. چادر و چاقچور كردم. پيچه زدم در اتاق مادرم رفتم و گفتم خانم جان من بروم؟ -
.اين وقت روز؟ حالا كه همه خواب هستند .يك چرت بخواب بعد برو
.نه خانوم جان. زود مي روم كه شب برگردم. وگرنه نگهم مي دارند. هزار كار دارم
.ولي آخر آقا جانت رفته بيرون. با درشكه رفته. تا يكي دو ساعت ديگر بر نمي گردد
.درشكه مي خواهم چه كنم؟ هواي به اين خوبي! راهي كه نيست، پياده مي روم
.پس تنها نرو. دايه را با خودت ببر
واي واي ... خانم جان، دايه خانم خيلي فس فس مي كند. تا غروب طول مي كشد تا برسيم. الان كه كسي توي
.كوچه نيست. تنها مي روم
:مادرم خسته از حاملگي، گيج خواب و بي خيال گفت
.برگشتن چه مي كني؟ يك وقت به تاريكي مي خوري
.خوب با كالسۀ آبجي بر مي گردم. اگر هم نبود با يكي از آدم هايش مي آيم
:مادرم بي حال گفت
.نمي دانم والله. هر كار دلت مي خواهد بكن. فقط خدا كند اقا جانت نفهمد
دراز كشيد و خوابش برد. از خانه بيرون امدم. آفتاب بهار گرم و مطبوع بود. كوچه خلوت بود. پرنده پر نمي زد. مي دانستم زير بازرچه همۀ دكانها كار را تعطيل كرده اند. تا يكي دو ساعت ديگر هم بسته خواهند بود. ده قدم به دكان نجباري مانده بود. كافي بود بپيچم و دكان را ببينم. در اول بازارچه. ولي صداي رنده نمي آمد. ناگهان تمام شوقي كه براي ديدن خواهرم داشتم از بين رفت. دلم مي خواست او را مي ديدم كه روي چوب ها خم شده و به كار مشغول
.است. ولي همه جا ساكت بود. از پيچ كوچه پيچيدم .دو قدم جلوتر كه رفتم ،يكه خوردم
.سلام كوچولو
از روي مشتي الوار كه در عقب مغازه چيده بودند پايين پريد. با همان شلوار دبيت مشكي و پيراهن سفيد بلند كه تا زانويش مي رسيد. آستينها را تا آرنج بالا زده و تكمۀ يقه اش باز بود. بلافاصله ياد اين شعر افتادم: كس پيرهن
.ندوخت كه آخر قبا نكرد
سه قدم بلند برداشت و به وسط مغازه رسيد. آن جا، به ميز چوبي كه وسايل كارش روي آن بود تكيه كرد و ايستاد .
همان جا كه تخته ها را رنده مي كرد، الوارها را اره مي كرد. همان جا كه كارهايي را انجام مي داد كه من نمي دانستم
.چيست. فقط مي دانستم اسمش نجاري است
موهايش كه از جلو حلقه حلقه روي پيشاني غلتيده بود، از پشت تا زير گوشش مي رسيد. انگار از دراويش بود. تا آرنج دستش نمايان بود. رگهاي برجستۀ آبي از زير پوست تيره بر امتداد عضلات سخت و كشيده اش مي دويد .
:دوباره گفت
!سلام عرض كرديم ها
.بي اخيار به دو طرف خود نگاه كردم. هيچ كس نبود عليك سلام. شما ظهرها تعطيل نمي كنيد؟ - .وقتي منتر باشم نه - مگر منتظر بوديد؟ -
.بله منتظر كي؟ -
.منتظر شما
باز قلبم فرو ريخت. باز دل در سينه ام به تقلا افتاد. خدا را شكر كه پيچه داشتم و او صورت مرا كه شلۀ گلي شده بود نمي ديد. به خودم مي گفتم همين را مي خواستي؟ از اول جواب سوالت را مي دانستي و باز پرسيدي؟ نمي فهمي چه
:قدر از حد خودش ***** كرده؟ پس كي مي خواهي تو دهانش بزني؟ با اين همه باز با صداي آهسته پرسيدم كاري با من داشتيد؟ -
.مگر شما نبوديد كه قاب مي خواستيد؟ خوب، برايتان ساخته ام ديگر
از روي ميز يك قاب كوچك برداشت و به طرف من دراز كرد. خوب، الحمدالله. پس نيت بدي نداشته. بي مقصود سلام كرده. به دنبال كار و كاسبي بود. قلبم آرام تر شد. با اين همه از فردا بايد چادرم را عوض كنم. انگار چادرم را
:نشان كرده.مرا از روي چادرم مي شناسد. از روي چادر تافتۀ مشكي حاشيه دوزي شده ام. گفتم
.ولي من كه اندازه نداده بودم
خوب، شما يك چيزي خواستيد، ما هم يك چيزي ساختيم ديگر. اگر باب طبع نيست، بيندازيد زير پايتان
.خردش كنيد .يكي ديگر مي سازم. بيشتر از يك هفته است كه ظهرها اين جا منتظر مي نشينم
دو قدم ديگر برداشت و قاب را به سويم دراز كرد. گرفتم. نمي خواستم دستم به دستش بخورد ولي خورد. شست و انگشت اشاره اش هنگام سپردن قاب به دست من به پشت دستم كشيده شد. زبر و خشن و به نظر من مردانه بود. از حركت او بوي چوب در اطراف پراكنده مي شد و من تا آن زمان نمي دانستم چوب چه بوي خوشي دارد. تراشه هاي چوب زير پايش صدا مي كرد. مانند برگهاي درختان پاييز. واي، مگر مي شد. بوي چوب اين همه مستي آفرين باشد؟! كسي در كوچه نبود. تازه اگر هم بود چه باك؟ داشتم قاب مي خريدم براي خواهرم. براي آشتي كنان با خواهرم. قاب را زير چادر نبردم. بگذار رهگذران آن را ببينند. بزرگتر از ده سانت در بيست سانت نبود. اختيار
:زبانم از دستم در رفته بود. گفتم
شما كه ظهرها خانه نمي رويد زنتان ناراحت نمي شود؟ .من زن ندارم -
كسي را هم نشان كرده نداريد؟
.چرا
باز دلم فرو ريخت. حالا راضي شدي دختر؟ اين مرد دارد زن مي گيرد و آن وقت تو، دختر بصير الملك، اين طور
:خودت را سكه يك پول كرده اي. باز زبان بي اختيارم گفتخوب به سلامتي، كي هست؟ -
توي دلم به خودم گفتم آخر به تو چه دختر. دختر فلان الدوله، به تو چه مربوط كه نامزد شاگرد نجار محله كي
:هست؟ گفت
.نوۀ خالۀ مادرم
ناگهان دلم برايش سوخت. اين جمله را با لحني مظلوم و افتاده بيان كرده بود. انگار تسليم به حد خود بود. به آنچه
:مقدر شده بود. گفتم
.مبارك است انشاالله. پس همين روزها شيريني هم مي خوريم
:سرش را پايين انداخت. موهاي وحشي اش باز روي پيشاني لغزيد. دوباره سر بلند كرد
.براي مادرم مبارك است، من كه نمي خواهم. الهي حلوايم را بخوريد
:خنديدم
.خدا نكند
:ساكت شد. بس است ديگر. چه قدر اين پا و آن پا كنم. پرسيدم چه قدر تقديم كنم؟ -
بابت چه؟ .بابت قاب -
:با غروري زخم خورده به طوري كه جاي بحثي باقي نمي گذاشت گفت
.ما آن قدر هم نالوطي نيستيم
... آخه
.آخه ندارد. ناسلامتي ما كاسب محل هستيم
:دو قطعۀ كوچك چوب از روي ميز برداشت و گفت
.دو تا تكه چوب اين قدري هم قابلي دارد كه شما حرف پولش را مي زنيد؟ يادگار ما باشد. قبولش كنيد
:گفتم
.اختيار داريد. صاحبش قابل است. دست شما درد نكند
بي اراده دستم بالا رفت و پيچه را بالا زدم و به چشمهايش خيره شدم. ساكت و مبهوت، مثل مجسمه ايستاد تا بنا
:گوش سرخ شده و زير لب گفت
!بنازم قلم نقاش طبيعت را
نه اين كه بخواهد آهسته صحبت كند، نه. بيش از اين صدا از گلويش بيرون نمي آمد. برگشتم. بي خداحافظي، و ين بار ندويدم. بلكه آرام آرام، با قدمهاي متين و آهسته دور شدم. هواي بهار بيداد مي كرد. مي دانستم نگاهم مي كند .
تير نگاهش را احساس مي كردم و مي رفتم. آهسته مي رفتم. مي رفتم و در دل به خودم ناسزا مي گفتم. هذيان مي گفتم. خدا مرگت بدهد الهي دختر. اي خاك بر آن سر نادان و احمقت ... واي كه چه قدر بوي چوب رنده شده خوب بود و نمي دانستم ... الهي داغت به دل همه بماند دختر. ببين چه طوري آبروريزي مي كني!!... آخر چه چيز اين شاگرد نجار اين همه خواستني از آب در امده؟ قد و بالاي تنومندش؟ يا آن ساعد زمخت كه از استين چلوار بيرون آمده بود؟ اي كاش بميري. كاش كه مي مردم و راحت مي شدم. كاش مي مرد و راحت مي شدم ... كي بميرد؟ كي بايد بميرد تا من راحت بشوم؟ تا خلاص بشوم؟ اگر تا ديشب نمي دانستم، حالا ديگر خوب مي دانم. الهي پسر
.عطاالدوله بميرد تا من خلاص شوم
بله، اين قدر خام بودم. اين قدر بچه بودم. و اين قدر شوريده بودم كه نگو. اين كه مي بيني همان قاب « ·
».است
عمه جان قاب را از ميان خرت و پرت هاي درون جعبه برداشت و به دست سودابه داد. كهنه و تيره بود. از بوسه ·هاي عمه جان، از اشكهاي عمه جان، از گذر زمان. ولي انگار طلسم عشقي كه در آن بود هنوز هم مي توانست انگشتان سودابه را بسوزاند ،يا با خيره شدن به گوشه ها و زواياي آن، چهره جوان و عاشق نجار را با موهاي آشفتۀ و
.لولي وش در آن ببيند