بامداد خمار

فصل ده

پنجشنبه در خانۀ نزهت برو بيا بود. غروب آن روز نصير خان چند نفري از دوستان خود را دعوت كرده بود. مهماني مردانه بود و نزهت مي خواست سنگ تمام بگذارد. انگار كه مي خواست شكوه و جلال داماد فعلي را به رخ داماد آتي بكشد. بايد پشت در پنهان مي شديم و از درز در او را مي ديديم. شمشيرم را از رو بسته بودم تا ايرادي از او بگيرم

.و پيراهن عثمان كنم

خيلي وقت ها پيش مي آمد كه خواستگار دختري پير از آب در بيايد. از بد شانسي من اين يكي پر نبد. مي دانستم خيلي سن داشته باشد، بيست و هشت يا بيست و نه سال است. پس حتما چاق است ،يا كچل. الهي كچل باشد .يا لوس و ننر. عزيز كردۀ بي جهت كه احتمال اين آخري از همه بيشتر بود. شايد بد ادا و بي ادب باشد. شايد به خاطر پسر عطاالدوله بدون به خاطر مادر شاهزاده داشتن نه درسي خوانده و نه هنري داشته باشد. الهي از هر ده تا حرفي كه مي زند نه حرفش چرت و پرت باشد. مي دانستم هر يك از اين ها را كه بهانه كنم آقا جنم ي برو برگرد قبل مي كند .

به خصوص كه بيوه مرد هم هست و يك بچه دارد. آخر آقا جانم مرد فهميده اي بود. دختر برايش جنس پنجل نبود

.كه بخواهد آبش كند

:بدنم مثل بيد مي لرزيد. نزهت خنده كنان گفت

چه مرگت است دختر؟ و كه نمي خواهي توي اتاق بروي. اگر اين طور بلرزي يك دفعه مي وري به در و وسط

!اتاق ولو مي شوي ها

.واي، تو را به خدا آبجي مرا نترسان

آرام و قرار نداشتم. فكر نمي كردم تا به حال هيچ عروسي در دنيا پيدا شده باشد كه به اندازۀ من آرزو داشته باشد داماد ناجور و عوضي از آب در بيابد. شايد خود خدا هم تعجب مي كرد كه مي ديد اين بندۀ پانزده سالۀ ناز پروردۀ ثروتمند و ناشكرش دقيقه به دقيقه، تا دور و برش خلوت مي شود، به درگاهش التماس مي كند .«اي خدا، الهي لوچ باشد»، «خدايا، الهي كچل باشد»، «خدا جون، كاري كن كه لكنت داشته باشد.»، «ده تا شمع نذر مي كنم كه يك پايش

».لنگ باشد

ولي وقتي كه دم غروب مهمان ها از راه رسيدند و به اتاق پذيرايي رفتند، تمام نذر و نيازهاي من به هدر رفت. نه تنها آه از نهاد من كه لرزان پشت در اتاق قوز كرده بودم به دقت درون آن را زير نظر داشتم بر آمد، بلكه نزهت نيز ناچار به تحسين شد. از بخت بد من خواستگارم جواني آراسته، تربيت شده و خوش لباس بود و در آن لباس هاي شيك و خوش دوخت فرنگي بسيار آقا و خوش قيافه به نظر مي رسيد. دويدم توي حياط خلوت و رو به آسمان گله

»!كردم .«خدا جون، دستت درد نكند

هر دختر ديگري به جاي من بود ،يا اگر من همان دختر يك ماه پيش بودم، اگر كمي عقل در سرم داشتم، معطل نمي كردم. فورا بله را مي گفتم و خدا خدا مي كردم كه او پشيمان نشود. ولي چه كنم كه او يك ماه دير آمده بود .

مي فهميدم كه دارم سقوط مي كنم. دارم از دست مي روم. از دست رفته بودم ولي چاره اي نبود. ديگر قادر نبودم

.جلوي خودم را بگيرم

:نزهت آهسته صدايم زد

!كجا رفتي؟ پس بيا تماشا كن ديگر

نصير خان با اصرار، براي اين كه ما بتوانيم او را بهتر ببينيم ،يك صندلي بالاي اتاق مقابل در ورودي كه ما پشت آن

.ايستاده بوديم گذاشت و داماد بيچاره را وادار كرد روي آن بنشيند

:مرتب مي گفت

... اينجا بفرماييد، نه، اين جا راحت تر است. بالا و پايين كه ندارد

:نزهت آهسته پنجه به صورت كشيد و گفت

.خاك بر سرم، پايه آن صندلي لق است. الان داماد مي افتد

و هيكل سنگينش از فرط خنده فرو خورده اي كه عارض شده بود مي لرزيد. من هم آهسته مي خنديدم. تو را به خدا

:نخند نزهت، متوجه مي شوند. نزهت بريده بريده از ميان حمله خنده آهسته مي گفت تو تماشا كن ... به من چه كار داري؟ -

w W w . T A K - S I T E . I R

از نوك كفشهاي فرنگي نو و براق و گتردار او شروع كردم تا سر زانوهايش رسيدم .يك بري روي صندلي لم داده بود. آرنج دست چپ را روي دسته صندلي تكيه داده و مچ پاي چپ را بر زانوي راست انداخته بود. دست راستش روي مچ پاي چپ قرار داشت. بدون شك از علت مهماني امشب بو برده بود. ولي اصلا خجالت زده و شرمگين به نظر نمي رسيد. آيا او هم عاشق بود؟ او را هم به زور به اين جا كشيده بودند؟ نگاهم تا روي سينه اش، جليقه اش و پيراهن سفيد و زنجير طلاي ساعتش بالا آمد و ناتوان از صعود بيشتر روي دست هاي او فرو افتاد. دلم مي خواست آن ها را ببينم. دست هايش چه طور بودند؟ مثل دست هاي رحيم نجار سر گذرمان بود يا نه؟ البته كه نبودند. اين دستها تميز و نرم بودند. كار نكرده بودند. البته چندان سفيدتر از دست هاي او نبودند. روي مفاصل و انتها و پشت دست ها موهاي تيره اندكي روييده بود. دست هاي زيبايي بودند ولي به درد مجسمه سازها مي خوردند. به نظر من اصلا مردانه نبودند. دست هاي جوان نازپرورده مطمئن به خود بود. دست هاي آدمهايي كه عادت دارند هميشه

:برنده باشند. دست هايي كه به من مي گفتند

مرا ببين، صاحبم را ببين، آقا جان، مرا ببين. خواهر و مادرم را هم كه ديده اي. با آن كالسكه، دايه و خدم و حشم. آرزو نمي كني تو را بپسندم؟ نمي ترسي از دستت بروم؟

ولي من هم دست كمي از او نداشتم. زير بار زور نمي رفتم. من آنچه را مي خواستم پيدا كرده بودم. پس چرا بترسم؟ چرا به صورتش نگاه نكنم؟ چشم ها را بالا بردم و تا حدي كه شكاف در اجازه مي داد، به چهره اش خيره شدم. راستي زيبا بود. چشم و ابرويش كه حرف نداشت. بي برو برگرد به طايفه مادريش رفته بود. لب ها كوچك و برجسته و سرخ. بيني عقابي. سيبيل نازك. حرف زدن محكم و آمرانه ... ولي، ولي. به خودم مي گفتم پس بگو ديگر چه مرگت است؟ بهتر از اين چه مي خواهي؟ نه. آخر بوي ادكلن مي دهد. دلم را اصلا نگرفت. هيچ نمك ندارد .

... همان به درد دختر عمو جانش مي خورد

بدن نزهت به در خورد و در اندكي لرزيد. فورا آن چشمان سياه متوجه در شدند. كمي مكث كرد. انگار صاف توي

:چشم من نگاه مي كرد. بعد لبخند زد و به شوهر خواهرم گفت بيرون باد مي آيد؟ - نخير، چه طور مگر؟ -

... هيچ، ديدم در تكان خورد

شوهر خواهرم رو به در كرد و چنان چشم غره اي رفت كه من و نزهت بي اراده يك قدم عقب نشستيم و در همان

:حال گفت

.نخير، شايد گربه است

:پسر شاهزاده خانم با شوخ طبعي گفت

.مثل اين كه گربه بازيگوشي هم هست

:نزهت گفت

!واي، چه با نمك است

هر چه بيشتر محاسن او نمايان مي شد، من عصبي تر مي شدم. به خودم گفتم دارد بلبل زباني مي كند. فكر مي كند از پشت در او را پسنديده ام و يك دل نه صد دل عاشقش شده ام. در دلم به ريشش مي خنديدم. از در كنار آمدم.

:نزهت هم آمد. دوباره گفت

.خيلي با نمك است نه؟ از آن تو دل بروهاست

:با غيظ گفتم

خيلي بد چشم است. آن قدر پروست كه از پشت در هم خوش ادايي مي كند. خيلي هم از خود راضي تشريف

!دارند

:نزهت گفت

.والله، مثل اين كه تو دنبال بهانه مي گردي. مگر چه عيبي دارد؟ آدم حظ مي كند به سر و ريختش نگاه كند

.بهتر بود فعلا كوتاه بيايم

:آن ها رفتند و تازه قصه شروع شد. توي خانه مادرم دايه جانم را به سراغم فرستاد

خوب محبوب جان، ننه ديدي آقا جانت براي تو لقمه نامناسب نمي گيرد؟ حالا چه بگويم؟ بگويم پسنديده اي؟

.نه

:آخر به دايه جان چه مي توتنستم بگويم؟ دايه ام خنده كنان گفت

خوب ديگر، اين هم حساب ناز كردن. حالا ديگر لوس نشو. بگو به خانم جانت چه بگويم؟ .وا دايه جان، مگر يك حرف را چند دفعه مي زنند؟ گفتم بگو نه -

:دايه با دست به سر خود زد

.اوا، خاك بر سرم كنند دختر، چي چي را بگويم نه! مگر تو ديوانه شده اي؟ خانم جانت پس مي افتد مگر خانم جان مي خواهد شوهر كند؟ -

:دايه يكه خورد. برو بر به من نگاه كرد و گفت

عجب چشم سفيد شده اي دختر! من كه جرئت نمي كنم. خودت برو بگو. آخر مگر اين جوان چه عيبي دارد؟

.هيچي. هيچ عيبي ندارد. خدا به مادرش ببخشد

:باز دايه گفت

... جوان نيست كه هست ... مقبول نيست كه هست. ماشاالله پنجۀ آفتاب ... مالدار نيست كه هست چيه، چه خبره دايه خانم، نظق مي كني؟ ببينم، موضوع چيه محبوبه؟ - .مادرم بي خيال و سر خوش وارد شد

.هيچي

:مادرم رو به دايه جانم كرد

خوب، چه مي گويد، چه جوابي بدهيم؟ :به جاي دايه من با لحني جدي گفتم

.بگوييد محبوبه گفت نه

: