عابر بی‌سایه

فصل بیست و یک

باز حسرت خداحافظى به دلم ماند هرچه به گوشى چشم دوختم تماس نگرفت تشنه تر شده بودم

همان چند ثانيه براى ديوانه كردنم كافى بود!

يك شب ديگر بى او گذشت

واقعا هر لحظه احساس ميكردم خانه تنگ تر ميشود و من بى تاب تر

دلسا و صنم مشغول تنيس در حياط بودند و من هم بى حوصله تماشايشان ميكردم

پيتر هم مدام پارش ميكرد و زوزه ميكشيد حس ميكردم رفتارهايش اصلا طبيعى نيست

از نگهبان پرسيدم

_ اين حيوون چشه؟ انگار حالش خوب نيست شايد مريضه

_ نه خانم هر وقت خان سفر تشريف ميبرند بى قرار ميشه اين طور رفتار ميكنه

/

/

شانه اى بالا انداختم و يك لحظه نگاهم با نگاه پر نفرت ژينا كه از پشت پنجره اتاقش به من دوخته شده بود تلاقى كرد

از انرژى منفى نگاهش هراس داشتم رويم را برگرداندم صنم و دلسا هم در حال شوخى و خنده كنارم آمدند صنم پشتم زد و گفت:

_ نمياى ١ دست بازى كنيم؟

_ نه

حال و حوصله ندارم

دلسا چشمكى زد و گفت :

_ دلش بى تابه خان

اوف خان نگو بگو خداى جذابيت

من هلاك فرم سيگار دست گرفتنشم استايلش شبيه مارلون براندو توى پدر خوانده است

اخمى كردم و گفتم:

_ دلسا همش تو حاشيه اى

صنم پرسيد:

_ حالا كى مياد اين پدر خوانده مافيايى

/

/

خواستم بگويم خبر ندارم كه دلسا يكهو گفت:

_ فردا عصر اينجان

من و صنم حيرت زده به او چشم دوختيم انگار متوجه سوتى كه داده بود شد سريع حرف را عوض كرد

_ صنم تو ميتونى با هواپيما برگردى تهران؟

شانه اش را گرفتم و با جديت گفتم:

_ دلسا تو دارى چه غلطى ميكنى؟ ياشار؟!

باز مثل هميشه بى قيد خنديد و گفت:

_ ميخواستم حوصلم سر نره

با حرص حولش دادم

_ بيشعور اون زن داره بعدم ١ وحشى تمام عياره

_ اين وحشى داداش شوهر مافيايى كلت طلاييه توعه يادت رفته؟

/

/

_ آدم شو دلسا اين با اون جوجه فكلى ها قبلى فرق داره

_ اتفاقا همينش جذبم كرده، عاشق سيبيلش با اون نگاه وحشيشم

_ تو فردا با صنم ميرى تهرن ، فردا ميرى!

تلفنش زنگ خورد و بدون توجه به من تلفنش را جواب داد

من و صنم مستاصل به هم چشم دوخته بوديم، مطمئن بودم تانيا قطعا دلسا را خواهد كشت!

فرداى آن روز ساعت ها در مقابل آينه وقت صرف كردم

سارافون طوسى و شوميز سفيدم خيلى با وقار نشانم ميداد

صنم جلوى موهايم را برايم يك بافت تل زد و بقيه موهايم را از يك طرف تا پايين بافتم

نميدانم چرا بى اختيار دستم به سمت همان شال طوسى رفت كه در مغازه بين لباس ها پنهان كرده بودم ؟!

كفش هاى نوك تيز پاشنه پنج سانتى ام را در عين سادگى اش خيلى دوست داشتم

/

/

عطرم را كه زدم حس كردم همه چيز كامل و بى نقص است كه با ديدن دلسا باز به هم ريختم شلوارك جين ١ وجبى

و لباس بافت ريز يقه باز شل كه بى نهايت جلف بود آرايش جيغش با رنگ چكمه هايش هم خوانى داشت در مقابلش شبيه معلم هاى مدرسه شده بودم!

ميدانستم تذكر بى فايده است مدام از خودش و لبش و ب*و*سه اش عكس ميگرفت و مطمئن بودم براى ياشار ميفرستد

تحمل حركات دلسا را نداشتم به حياط رفتم و لبه ايوان نشستم

صداى قدم هاى كسى را حس كردم برگشتم و با ديدن ژينا جا خوردم زخم لبش هنوز تازه بود و ظاهرش پريشان بود نميدانم چرا از آراز دلخور شدم ژينا با همه بدى اش زن بود !

ضعيف تر از دست هاى قدرتمند مردانه اش!

حق صورت زيبايش اين زخم نبود

/

/

نيشخندى زد و گفت:

_ خوشگل شدى

نزديكش شدم و گفتم:

_ ژينا بيا اگه نميتونيم دوست باشيم حداقل دشمن هم نباشيم باور كن من مقابلت نيستم

_ تو دارى كم كم اونو تصاحب ميكنى

_ قصدم اين نيست

_ تو عاشقش نيستى

چند قدم عقب رفتم و گفتم:

_ تو عاشقشى؟

خنديد و سرش را به نشانه منفى تكان داد _ نه ولى نميخوام سرخورده شم نميخوام زن سوم ١ پيرمرد شم ميخوام خانوم اين عمارت باشم ميخوام زن خان باشم

/

/

_ اين جاه طلبيه

_ تو هم دنبال همينى

_ من زنش شدم كه جونمو نجات بدم فكر اينا نبودم

_ تو ١ مار خوش و خط و خالى مطمئن باش نميزارم آب خوش از گلوت پايين بره

چشم هايش حين اداى اين جمله وحشتناك شده بود!

مات و مبهوت در جايم خشكم زده بود كه صنم كتاب به دست و با ذوق نزديكم شد _ دل آرام اينو از وسايل شوهرت پيدا كردم ١ نسخه خطى فرويده واى نگاش كن

_ شما دو تا اينقدر توى وسايل اين بدبخت سرك كشيدين خسته نشدين؟ زشته به خدا

كتاب را كه از دستش گرفتم خودم هم جا خوردم يك كتاب ناياب خطى اثر زيگموند فرويد!

/

/

محال بود اين جز علايق خان اين ده كوره باشد

_ حتما يكى بهش هديه داده يا اينكه از يك حراجى خريدتش

مشغول ورق زدن بودم كه با باز شدن در باغ بند دلم پاره شد كتاب را به سينه صنم فشردم

_ واى صنم اومد ببر بزار سر جاش تا آبرومون نرفته

صنم بيچاره هم با استرس دوان دوان سمت ساختمان دويد ماشين ها يك به يك وارد شدند

همه اهل خانه از جمله دلسا براى استقبال به باغ آمدند ژينا هم ساكت گوشه اى ايستاده بود

آراز كه پياده شد پشت عمه خودم را كمى پنهان كردم

اما نگاهش دقيق روى من زوم شد با يقه اسكى مشكى جذابيتش افزون شده بود

/

/

مادر بزرگ به پهلويم زد

_ واى دختر چرا قايم شدى برو استقبال شوهرت آراز مشغول رو ب*و*سى با سالار خان بود پيتر هم از ذوق كم مانده بود غلاده اش را پاره كند

نگهبان غلاده را باز كرد و حيوان خودش را در آغوشش صاحبش غرق كرد روى دو پا ايستاده بود و دو دستش را به دستان آراز سپرده بود واقعا عاشق هم بودند!

تشنه و دل تنگ همديگر آراز به نگهبان اشاره كرد كه ببرتش انگار حيوان قصد جدايى نداشت

يك قدم جلو برداشتم

سرم را به نشانه سلام تكان دادم لبخند زد و با چشمك جواب سلامم را داد

و مشغول جواب سلام و خوش آمد گويى سايرين شد

/

/

من هم يك قدم يك قدم جلو ميرفتم

ناگهان چشمم به دلسا و ياشار افتاد كه با چشم و ابرو با هم حرف ميزدند دلسا با عشوه گرى لبش را گاز ميگرفت و ياشار دل از كف داده بود

دلم براى تانياى باردار عجيب سوخت

كه مظلومانه سمت شوهر براى عرض خوش آمد رفت و پس

زده شد

دلم ميخواست دلسا را گوشه اى ببرم و گوشش را حسابى بپيچانم اما بايد قبل هرچيز آراز را از وقاحت برادرش آگاه ميكردم آراز مشغول دست ب*و*سى مادر بزرگ بود

مشتم را گره كردم و سمتش براى چغولى قدم برداشتم...

نفهميدم اصلا نفهميدم حيوان كى سمتم خيز برداشت و كى زمينم زد و كى روى سينه ام ايستاد و كى كتفم را به دندان گرفت

درد وحشتناك داغى خون

/

/

صداى زوزه اش و چشمانش كه در چند سانتى مترى ام بود

فريادهاى آراز

جيغ هاى مداوم خودم و سايرين

حال آراز روى حيوان افتاده بود و مرتب صدايش ميكرد و سعى ميكرد از من جدايش كند

دندان هايش را تا روى استخوانم حس ميكردم و هر لحظه عميق تر فرو ميرفت

نگهبان فرياد زد

_ آقا فك حيوون قفل كرده محاله باز شه تو همچين وضعيتى

ديگر از دنياى اطرافم نه چيزى ميديدم و نه ميشنيدم مدام جيغ ميكشيدم و چشم هايم را محكم بسته بودم

صداى شليك و بوى باروت زوزه ناله مند

و جسم حيوانى كه در كنارم در حال دست و پا زدن و جان دادن بود

/

/

اين وحشتناك ترين و غم انگيز ترين تراژدى زندگى من تا به آن روز بود كاش تفنگ دست هركس جز آراز بود

خودش مبهوت تا ثانيه آخر به جان دادن حيوان خيره ماند

همه دورم را گرفته بودند ديگر حتى توان گريه نداشتم

در سكوت كامل خم شد و بغلم كرد

كسى كلامى حرف نميزد جز دلسايى كه جيغ ميكشيد

_ داشت خواهرم رو ميكشت حيوون وحشى بيريخت

درد جسمم در مقابل درد قلبم خيلى حقير بود وقتى سوار ماشينم كرد ديگر هيچ نفهميدم

چشمانم بسته شد و هوشيارى ام را باختم...

/

/

زخمم عميق بود ومجبور شدم دو روز در بيمارستان بسترى شوم تمام اين دو روز آراز مستاصل در بيمارستان بود دلسا و صنم لحظه اى تنهايم نميگذاشتند

او هم سكوت را ترجيح ميداد

جز در وقت ضرورت كلامى به زبان نمى آورد رنگ غم به آسانى در چهره اش قابل تشخيص بود من ميدانستم پيتر تا چه حد برايش عزيز بود خودم را مقصر ميدانستم شرمنده بودم

بالاخره زمان ترخيص رسيد لبه تخت نشسته بودم و دكتر معاينه ام كرد با توجه به حضور صنم در كنارم و مهارتش دكتر توصيه هاى لازم مراقبت را به او متذكر شد

آراز كه وارد اتاق شد

شالم را روى قسمت باند پيچى شده كتفم انداختم

دستم را در مقابل همه گرفت و فشرد و هم زمان زير لب گفت:

_ بهترى؟

بر عكس هميشه دستانش يخ بود

رنگ صورتش پريده بود و حالت چشم هايش گواه بى خوابى و يك سر درد طولانى بود

/

/

دلسا و صنم بهانه اى جور كردند و از اتاق خارج شدند دكتر به جاى من جواب آراز را داد

_ بايد بهتون تبريك بگم ، همسرتون واقع شجاع و قويه

زخمشونم به زودى و با مراقبت بهبود پيدا ميكنه جاى نگرانى نيست

نميدانم چرا آراز در عوض تشكر اخم تحويل دكتر داد و گفت:

_ باشه، فقط سريعتر به اون موردى كه متذكر شدم رسيدگى كنين

دكتر سر پايين انداخت و با گفتم چشم اجازه خروج گرفت و اتاق را ترك كرد

هنوز دستم ميان دستش اسير بود و اين اسارت براى من و دردهايم بزرگترين تسكين بود

نگاهش سايه گستراند روى صورتم ، بايد حرف ميزدم بايد قدرى سبك ميشدم

_ من واقعا متاسفم تو به خاطر من...

انگشت اشاره اش را به لبم چسباند

/

/

_ هيييييييش هيچى نگو تموم شد

سرم را پايين انداختم ولى باز تاب نياوردم

_ من اصلا نميدونم چرا چند روز بود اين طورى شده بود از نگهبانشم پرسيدم گفت در نبود تو بى تابى ميكنه كاش نميكشتيش

حالا او هم سرش را پايين انداخته بود و جمله اى را با بغض مردانه اى به زبان ميراند

نژادش طوريه كه وقتى قصد كشتن داره و خيلى احساس خطر ميكنه اعصابش باعث ميشه فكش توى بدن طعمه قفل شه چاره ديگه اى نداشتم

حال نوبت من بود كه با دست ديگرم دست سردش را بفشرم

_ ميدونم واست خيلى عزيز بودم ميدونم خيلى سخته كه...

/

/

بغضم نگذاشت حرفم تمام شود و چشم هايم بارانى شد سرم را با دست چپش گرفت و روى سينه اش فشرد ب*و*سه اى روى سرم گذاشت

_ من از اون عزيز ترم رو خاك ازم گرفت ، عادت دارم ، نگران من نباش

گريه ام اوج گرفت

چند ثانيه موهايم را نوازش كرد و بعد سرم را از سينه اش جدا كرد

و با همان درد و غم چشم هايش ، اداى بامزه اى در آورد و لبخند كمرنگى زد

من هم ميان گريه بى اختيار خنده ام گرفت با پشت دستش اشك هاى روى گونه ام را پاك كرد و گفت:

گريه نكن زشت شدى الان همه ميگن زن خان چه بيريخته

زن خان؟!

به جانم نشست اين زن خان گفتنش

ميدانستم دل پر غمش محض رضاى شادى من زبانش را به شوخى و خنده مامور ميكند

مشت آرامى به سينه اش كوبيدم

_ خود خان زشته

/

/

چشم هايش را ريز كرد و گفت:

_ راست ميگى؟ اين دختر مخترها الكى هى بهم ميگن خوجل و موجل ؟

با خنده گفتم:

_ آره ميخوان خرت كنن واگرنه كجات قشنگه؟!

گردنش را سمت آينه كنار تخت دراز كرد و خودش را در آينه نگاه كرد و بعد چند ثانيه با انگشتش نوك بينى اش را بالا داد و به نيم رخ خودش در آينه خيره شد:

ميگم آرام؟

اى جان اين آرام گفتنت

نگاهش كردم كه ادامه داد

_ نوك دماغمو اين جورى عروسكى هم عمل

كنم خوجل و موجل نميشم

/

/

خنده امانم را بريد

حالا هر دو از ته دل مي خنديديم و به قول شاعر اين والاترين هنر اين مرد بود

"شاد بودن هنر است شاد كردن هنرى والاتر..."

وقت رفتن رسيد

زير بغلم را گرفت و كمكم كرد از تخت پايين بيايم در مقابلش واقعا خاله ريزه بودم

موهايم را از صورتم كنار زد و شالم را روى سرم كشيد و چند لحظه دوباره به من خيره ماند بينى ام را محكم گرفت و گفت:

_