عابر بی‌سایه

فصل بیست و چهار

چرا يكهو اين قدر سردى به جان جملاتش ريخته بود؟

***

روزهاى بى او و شب هاى حضور بى حرفش بزرگترين عذاب اين غربت بود

دلم براى بى كسى خودم عجيب ميسوخت

باور كردنى نيست اما اينقدر روزهايم كند ميگذشت كه دلم حتى براى جنگ با ژينا تنگ ميشد

تصميم داشتم هرچه سريعتر به بيمارستان برگردم و حداقل كمى سرگرم شوم

/

/

در باغ مشغول غذا دادن به قوهاى داخل استخر بودم كه سنگينى قدم هايى مرا ترساند با ديدن هيبت ياشار قلبم نداى خوبى نداد سرش پايين بود

_ زن داداش ١ عرض كوچك داشتم

_ بفرماييد

_ قول ميدى بين خودمان بمانه؟

ابرويم را بالا انداختم و گفتم:

_ تا چى باشه

اين پا و آن پا ميكرد و سخت حرف ميزد

_ واقعيت يك زحمت دارم

ميشه با دلسا خانوم تماس بگيرين بگين جواب منو بده كار واجبى دارم

وقاحتش غير قابل تحمل بود !!

/

/

_ اين يعنى چى؟ خواهر من چرا بايد جواب شما رو بده؟ به آبرو و زنت فكر نميكنى فكر اون بچه تو راه بى گ*ن*ا*هت باش

لبخند چندشى زد و گفت:

_ تو طايفه ما يك مرد حق داره ٤ زن عقدى داشته باشه

_ تو طايفه ما ولى اين ته جهله ته حماقته الكى هم دلتو خوش نكن

خواهرم رو بيشتر از هركس من ميشناسم واسش يك تفريح زودگذر بودى فقط، كه تموم شد الانم با يك آدم جديده كه جوابتو نميده

خون در صورتش دويد وحشتناك شده بود!

با اينكه صورت مردانه و خوبى داشت اما از ظاهرش متنفر بودم

_ ببين عروس خانم حرمت خودتو نگه دار خواهرت الان ناموس منه جز اموال منه

/

/

بهش بگو تا شب جوابمو نده

توى اون تهران خراب شده جوى خون راه ميندازم

جمله اش كه تمام شد مرا با دنيايى از وحشت تنها گذاشت و رفت!

لبه استخر نشستم انگار يكهو بيشتر سردم شد شنلم را محكم تر دور خودم پيچيدم چند ثانيه به نقطه اى خيره شدم گوشى ام را برداشتم و با دلسا تماس گرفتم بوق اول

بوق دوم بوق سوم...

كاش هيچ وقت جوابم را نميداد كاش نميپرسيدم كاش نميگفت...

پدرم دو دخترش را به اين سرزمين و اين قبيله باخته بود آخ پدرم اگر ميدانست دلسايش چنان دل آرامش ...

/

/

براى اين دختر هيچ مهم نبود

همه دارايى اش را حاضر بود در ازاى لحظه اى خوشى خرج كند

چند ساعت گذشت ؟ نميدانم خشكم زده بود انگار طلسم شده بودم از تاريك شدن هوا هم نترسيدم

مگر تاريكى وحشتناك تر از اين برزخ لعنتى اين زندگى بود نور اتومبيلى چشمانم را مى آزارد وقتى پلكم را ميبندم

قطره اشك محصور در خانه چشمم رها ميشود و روى گونه ام سر ميخورد طلسم شكسته ميشود

اشك هايم پشت سر هم جارى ميشود

باز هم مثل هميشه قبل آمدنش عطرش هاتفش ميشود

قدم هاى محكمش روى برگ هاى خشك اواخر پاييز قطعه خاصى مى آفريند

/

/

نگاهم قفل ميشود روى نوك كفش براق شيكش قدرت سر بالا آوردن ندارم

اما او آن قدر ،قدر هست كه روى دو پا در مقابل دخترى كه چند ساعت پيش بار ديگر به زندگى باخته است قد كوتاه كند

سرش را خم ميكند

_ بارونى چرا خانوم ؟

همراه سقوط يك قطره اشك ديگر سرم را بالا مى آورم

در اين چشم هاى مردانه با آن نگاه نافذ مخملى، شب تاريك من پر از ستاره ميشود ...

سرم را تكان ميدهم و با بغض ميگويم

_ چرا ؟ چرا تموم نميشه؟

آه كشيد و كنارم نشست

دستانش را پشتش تكيه گاه كرد و سرش را بالا برد و به آسمان چشم دوخت:

_ تموم ميشه

/

/

هر كار بتونم واست ميكنم كه برگردى به زندگى اصليت حتى اگه قدرت داشتم سوشاتو زنده ميكردم

قلبم لرزيد

چرا اينبار مرا اشتباه فهميده بود؟!

_ من اينو نخواستم

لب خند تلخى زد و گفت:

_ نخواستى چون ميدونى محاله ،

ميدونم عاشق هم بودين اون شب وقتى ديدمتون كه...

مكث كرد انگار قدرت اداى مابقى جمله اش را نداشت

شمع شدم و آب شدم از ياد آورى آن شب و ب*و*سه داغ سوشا در مقابل چشمان مردى كه حالا همسر شرعى و قانونى ام بود

/

/

هنوز به آسمان چشم دوخته بود صدايش كردم قلبم خواست صدايش كنم

_ آراز

سرش را چرخاند و با يك حالت خاص و گيراى چشمش انگار گفت : جانم!

صدايى نبود اما اين جانم را من از عمق چشم هايش خواندم

_ من دارم ديوونه ميشم

يك كارى كن كمكم كن

حال همان چشم ها حالت نگران به خود گرفت:

_ چى شده؟!

سرم را پايين انداختم

_ دلسا و ياشار

/

/

_ دلسا و ياشار چى دوباره؟

_ نميدونم چه طورى بگم

دستش را روى شانه ام فشرد

_ حرف بزن باهام اين طورى ميتونم بفهمم و يك كارى كنم

دل به دريا زدم _ اتفاقى كه بينشون افتاده از نظر خواهر خوش گذرون و نفهم من يك امر امروزى و تفريح و تجربه بوده

اما از نظر برادر تو دلسا الان زنشه و ناموسشه منو تهديد كرد واسه جواب تلفن ندادن هاى دلسا بابام دق ميكنه بفهمه دخترش...

بغضم بار ديگر تركيد

با اين كه خون در چشمانش خانه كرده بود سرم را به سينه اش فشرد و آرام آرام موهايم را نوازش كرد

/

/

_ هييييش آروم باش من درستش ميكنم نگران نباش

اون طبل تو خالى غلط كرده تو رو تهديد كرده

مطمئن باش اجازه نفس كشيدن رو زمينو ازش ميگيرم ١ بار ديگه سمتت حتى بياد،

واسه خواهرتم غصه نخور ياشار نبود يكى ديگه

بالاخره با اون طرز فكرش يك جايى اين كارو با خودش ميكرد

حق داشت خواهر من بى قيد و بند تر از اين حرفها بود...

سرم را عقب كشيدم اشك هايم را پاك كردم _ ممنونم، حالم بهتر شد يكم

لبخندى زد و گفت:

_ ميخواى فردا ببرمت سر مزار سوشا؟

/

/

باز قلبم را چاك چاك كرد

و به خيال خودش در حال محبت كردن بود از جايم بلند شدم و گفتم:

_ اگه دوست داشته باشم برم خودم بهت ميگم

عميق نگاهم كرد از جايش بلند شد و خودش را تكاند و بعد گفت:

_ هوا سرده و لباست كمه بيشتر مواظب باش

_ باز به رسم امانت دارى نگران شدى؟

كنايه ام را فهميد

اما شالم را دور گردنم سفت كرد و گفت:

_ شام بزنيم؟

خنديدم و گفتم:

_ تو كه هر شب تنها ميخورى

_ نه كى گفته

/

/

من اصلا ١ هفته است شام نخوردم مثلا رژيم داشتم

اما الان عجيب گشنمه، پايه اى؟

به شكمش مشتى زدم و گفتم:

_ سالاد بخور، واقعا يهو شبيه پدر پسر شجاع ميشيا!

اخم شيرينى كرد و گفت:

_ بشم! نميخوام برم خواستگارى كه بترسم عروس نپسندتم

دستش را جلو آورد و چشمك زد

دست به دستش سپردم خنديد

_ دوستيم؟

نفهميدم ولى جواب دادم

_ دوستيم

_ قانونشو بلدى؟

/

/

همين طور كه قدم برداشتيم گفتم:

_ قانون چى؟

_ رفاقت

چند لحظه فكر كردم

_ تو بگو

_تا تهش بى دروغ بى منفعت طلبى فقط واسه خود رفاقت رفيق

رفيقش شدم بدون اينكه بدانم اين رفيق شدن يعنى همه جوره داشتنش و اما... ***

دستى روى شانه ام مرا از دل گذشته امون بيرون ميكشد

ميلرزم

لبخند زيباى دختر بچه اى كه فال تعارف ميكند

_ خاله فال ميخرى ؟

/

/

نميدانم چرا دستم نوازش صورتش را ميطلبد كيف پولم را باز ميكنم

عكس آراز با آن لبخند ديوانه كننده اش بار ديگر اشك را مهمان چشمانم ميكند

_ چرا گريه ميكنى؟ پول ندارى؟ بيا اصلا مجانى فال بردار

صداى بغض آلودم دل خودم را آتش ميزند

_ فال منو روزگار گرفته

مشتى اسكناس كف دستش ميگزارم و او هم كاغذى به دستم ميسپارد و ميرود به كاغذ با يك لبخند تلخ چشم ميدوزم

صدايش در گوشم هجى ميشود

_ آرام فال چيه من بلد نيستم

خنده هاى از ته دلم وقتى بغلش ميكنم

/

/

_ بلدى, تو هرچى رو ميگى بلد نيستم, بيشتر بلدى

ميخندد و چشم هايش را ميبندد, ديوان را ميگشايد

بعد چند ثانيه خيره به چشمانم عشق بازى ميكند صدايش بهترين موسيقى جهانم ميشود:

ای كه گف تی جان بده تا باشدت آرام جان، جان به غم هايش سپردم نيست آرامم هنوز ..

اشكى از روى گونه هايش راهش را به مقصد دستان من ميگيرد, گواه غم هايش ميشود

_ آرام جانم؟

سرم در سينه اش سكنى ميگزيند

_ جانم؟

/

/

_ چى كار كردى با من ، كه من اين شدم؟

_تو رو خدا يكم فقط يكم سعى كن به خودت و زندگيمون كمك كنى ، خوب ميشى ، خوب ميشه همه چيز، من جبران ميكنم

صداى كشيده شدن ترمز ماشين و فرياد راننده مرا از قعر خاطراتم بيرون ميكشد

_ ميخواى خودكشى كنى زنيكه؟

خود كشى؟

من خيلى وقت است مرده ام...

قسمت هفدهم

/

/

"شب را آفریـده اند برای فکر و خیـال ..

هجوم خاطراتت به من بی دفاع سرازیر شدن بغض های فروخورده ی روز

شب یعنی

جای خالی تو ..

تداعی تصویر تو بـر روی دیوار از نو ر گوشی

مرو ر عاشقانه های روزهای بودنت !

شب یعنی

بوی مرگ می پیچد در مشامم از فکر رفتنت ولی نمیمیرم ..

شب یعنی

تکرار و تکرار و تکرار ..

جان به لب رسیدن و جان ندادن ،

/

/

شب یعنی

مرگ تدریـجی رویاها ..

شب را آفریده اند

برای من بـی تو ..."

_ آرام جانم ، خانومم قبل تاريك شدن هوا خونه باش لطفا دوست ندارم شب بيرون باشى ميدونى كه ، حداقل زنگ بزن خودم بيام دنبالت...

با تداعى جملاتش در دل تاريك اين شب لبخند مرگ روى لب هايم مينشيند

كجايى كه آرامت چنين در ظلام اين شب وحشى حيران و آواره است؟

چه شد كه من تا اين حد نا مهم شدم؟!

كليد را كه در قفل ميچرخانم دلم ميخواهد دلم بلرزد از هراس اينكه دير كرده ام و روى مبل با اخم دست به سينه به در چشم دوخته است

دلم هواى" اين قدر سر به هوا نباش " گفتن هايش را دارد

/

/

نيست!

و وقتى نيست اين خانه اصلا خانه نيست!

توان پاى گذاشتن در اتاق خواب را ندارم!

همانجا پشت در روى سنگ سرد سر ميخورم و سرم را به ديوار تكيه ميدهم

آراز !

خاطراتت

امشب قاتل من ميشوند

خوب بودنت، بزرگترين جنايت در حقم بود كاش خوب نبودى كاش....

***

در اتاق سليمه مشغول درد و دل بودم كه گذر زمان را حس نكردم وقتى برگشتم خيلى دير شده بود

آراز با يك ست اسپورت شيك با همان استايل خاص هميشگى اش خوابش برده بود

پاورچين پاورچين نزديكش شدم

/

/

دلم ضعف رفت برايش

واقعا در خواب گيرايى اش چند برابر ميشد

گوشى ام را از جيبم در آوردم و خيلى سريع و آرام از تصوير خواب زده اش عكس گرفتم

لباس هايم را عوض كردم و روى كاناپه در فكر فرو رفتم رختخواب پهن كردم و روى زمين خوابيدم دلم نيامد بيدارش كنم

هنوز ده دقيقه نگذشته بود كه با آن صداى خسته و خواب آلود معركه اش شب شكن شد

_ رفيق بيا سرجات

خنديدم و گفتم:

_ نه بخواب جام راحته

_ جاى من ناراحته

/

/

از جايش بلند شد و روى زمين روى تشك دراز كشيد سرش دقيقا كنارم بود

چشم هايش بسته بود و مشخص بود هنوز غرق خواب است

از جايم بلند شدم و گفتم:

_ باشه پس شب بخير

همين كه خواستم سمت تخت بروم پايم به پايش گير كرد و افتادم

جيغ كشيدم

حالا دقيقا روى آراز بودم بيچاره محكم گرفتم و سريع پرسيد:

_ خوبى؟ كتفت چيزى نشد؟

شرم در تك تك حواس دخترانه ام خانه گزيد قلبم مثل گنجشك ميزد

/

/

طاقت تا اين حد نزديكى را نداشتم سريع بلند شدم او هم سمت چراغ رفت و روشنش كرد چشم هايش پوف كرده بود و خون افتاده بود خواب زدگى از صد فرسخى در چهره اش معلوم بود

در حال ماساژ پايم بودم كه كنارم نشست و با من همراه شد

نوازشش روى مچ پايم دقيقا شبيه آمپول بى حسى دندانپزشكى عمل كرد

_ پات درد گرفت سر به هوا؟ چرا مواظب نيستى ؟

لبم را جمع كردم و گفتم:

_ ببخشيد خواب بودى

خنديد و با آن چهره خواب آلود اين قدر با نمك شد كه دلم هزار ب*و*سه خواست

_ دختر نصف شب تركونديم فكر كردم بهم تجاوز شده

سرخ شدم و روى پايش زدم

_ زشت، كى به تو تجاوز ميكنه آخه؟

انگشتش را به علامت خط و نشون تكان داد و گفت:

/

/

_ باشه من زشت، اگه اين زشت فردا بردت آبشار!

تازه ياد قرار پيك نيك آبشار افتادم لبم را گاز گرفتم و گفتم:

_ بد قول نيست اين زشت من

من؟!

واى از اين من ! چرا مالكيتم را فرياد زدم متوجه شرمم شد و حرف را عوض كرد... صبح زود با نوازش دستش روى بازويم بيدار شدم

_ موچولو بيدار شو, ديرمون ميشه ها

چشم بسته و كلافه سر جايم نشستم و كمى چشمانم را ماليدم و خواب آلود گفتم:

_ موچولو هم تازه به دايره لغات صفاتم اضافه كردى؟

/

/