اشرافی شیطون بلا

فصل ده

باا تعجب سری تکون داد و لیوانو برد سمت دهنش.یه قلپ که خورد قیافش رفت تو هم!

ارسین:اه!چه تلخه!

با لبخند پر از شیطنتی گفتم:خو قند بردار!

دستشو برد سمت قندون که تنها چهار تا قند توش بود!!اینم کار خودم بودا!!

منم سریع دستمو بردم سمت قندون و دو تا قند براشتم!اولی رو لیس زدم و گفتم:نه نه!این خوشمزه نیس!قند لیس خورده رو گذاشتم تو قندون!اون یکی رو هم لیس زدم وگفتم:اینم زیادی شیرینه!

رفم سراغ دو تا قند باقی مونده!آرسینم همین جوری مات و مبهوت داشت به من نگاه میکرد!

اون دو تا قندم لیس زدم و گفتم:ای بابا!این دو تا هم که یه نمه شور میزنه!!پوووف...!زهره خانومم رفته خرید! منم که نمیدونم بقیه ی قندا کجاس!یه قند درست وحسابیم تو این خونه نیس!

آرسین حالا با شک نگام میکرد!

با بیخیالی گفتم:وا!چرا نمیخوری؟قند بردار بخور دیگه!

آروم آروم نگاهشواز من گرفت وبه قندون و قندای لیس خورده نگاه کرد!به طور نا محسوسی قیافش جمع شد!

سرشو تکون داد و در حالی که با حسرت به لیوان چایی چشم دوخته بود گفت:مرسی!چایی نمیخورم!بهتره آموزشو شروع کنیم!

تو دلم قاه قاه خندیدم!!

آرسین:خب اول از راه رفتن شروع میکنیم!

خودش پاشد وایساد و ادامه داد:قدماتو محکم بردار.انگار که داری به زمین زیر پات فخر میفروشی!سرتو بالا بگیر!شونه هاتو بده عقب!سینتو بده جلو و در حالی که به جلوت نگاه میکنی خیلی محکم وصبور بدون هیچ قوصی راه برو!

خودش همین طوری داشت راه میرفت!!

عاقا ما هی تمرین کردیم اون جوری که این میگه راه بریم ولی آخرش نتونستیم!!دیگه داد آرسین در اومده بود!یه ساعت فقط داشت رو اینکه قوز نکنم کارمیکرد!!دیــوانه شد اصن!!

آرسین:ا هــــ ـــــه!!آتـــ ـــانـــ ـــاز!!

من:ها؟؟چیه؟؟خو نمیتونم!مگه زوره!وقتی از بچگی یاد نگرفتم الانم نمیتونم یاد بگیرم!!بابا من بیست و دو سال این جوری زندگی کردم.نمیتونم شیش ماهه خودمو عوض کنم!!

آرسین:یــواش!نفس بگیر دختر!!همه ی ما جوونا ازاین رفتار های مضخرف اشرافی تنفر داریم!ولی مجبوریم!

تو ام باید یاد بگیری تظاهر کنی!من کاملا درکت میکنم!ولی تو مهمونی که واسه برگشتن آقا بزرگ میگیرن کوچکترین حرکات همه ی ما زیر زره بینه!به خصوص تو که دختر دایی سهرابی!همه سعی دارن یه جور ازت ایراد بگیرن!!این شیش ماهو نمیگم به خودت فشار بیار تا یاد بگیری!چون میدونم چه قدر مشکله!ولی یاد بگیر تظاهر کنی!

من:خــب بابا!!از بالای منبر بیا پایین!

آرسین خندید وگفت:در ضمن،فهمیدم واسه تلافی منوازخوردن چایی محروم کردی!

هــر هــر زدم زیر خنده!!

من:وای قیافت خیلی باحال شده بود!

آرسین:جبران میکنم دختر دایی!!

یه لبخند مرموز و خبیث زدم وگفتم:بی صبرانه منتظرم پسر عمه!

فصل سیزدهم

امیر:ایــول!!ینی استاد جیگر ما پسر عمه ی شوماس؟!

من:یس!ولی امیر کسی نباید بدونه ها!وگرنه واسه خودم بد میشه!

دلسا:چه عجب شما یاد گرفتی دور اندیش باشی!

من:والا از حسنات با شما پلکیدنه!!

منو سپیده و امیر و دلسا که به خوش خنده ها معروف شده بودیم درکنار هم راه افتادیم به سمت کلاس!

طبق معمول چهارتایی کنار هم نشستیم!بابک یکی ازبچه های دانشگاه بود که بـــ ـد فــ ـــرم دلسا رو میخواس!

بعد این بابک خان مجنون همچین یه نمه کچل بود!!نه اینکه فک کنید کلا کچل باشه ها!نــه!یه دو سه تا تار ناقابل رو شیقه هاش داشت وسه چهار تای دیگه هم در ناحیه ی پشت کله!قسمت های ناگفته کچل بود!ما که نشستیم این بابک خان هم اومدن.هویجوری مشغول حرفیدن بودیم که بابک کچل اومد سمتمون!

با قیافه ی خجالت زده و قرمزش روبه دلسا گفت:دلسا خانوم،میتونم خصوصی باهاتون صحبت کنم؟؟ بـــ ــــ ــــه!!مام که چغندر!!!

من:اهــــ ــــم!آقای بابک خان مجنون و شیدا ما هم این جا حضور داریما!!

بابک:ببخشید!این روزا حواس ندارم!!

بعله دیگه!اگه منم بودم با دیدن دلسا هوش و حواس ازسرم میپرید!!

بابک رو به دلی ادامه داد:دلسا خانوم چند لحظه لطفا!

دلسا:آقا بابک ما حرفامونو زدیم!پس دیگه نه خودتون رو عذاب بدین نه منو!!

بابک کلافه گفت:دلسا من دوستت دارم!چرا متوجه نیستی؟!

دلسا نیم نگاهی به امیر که بیخیال مشغول حرف زدن با چند تا ازپسرا بود انداخت و نم اشک تو چشماش نشست.)"اوهو"(!

منو سپیده که دیدیم اوضاع قاراش میشه)!(هم زمان گفتیم:بــابــ ـک!

با تعجب بهمون نگاه کرد.

من:بابک بعدا همگی با هم حرف میزنیم واین مسئله روحل میکنیم.ولی الان زمانش نیست.الان برو!!

آهی کشید و سرشو پایین انداخت.

بابک:باشه.آتاناز من بهت اعتماد دارم.یه جوری حلش کن!

د بیا!!شدیم مامور صلیب سرخ!! تو شیطنت رودست همه زدم بعد تو مهربونی و دلسوزیم ترکوندم!!اصن هر چی میکشم از این دل مهربونه!

من:باشه. خیالت راحت!

بدون هیچ حرف اضافه ای رفت و ته کلاس نشست!

امیر خرم همچنان داشت بابقیه میحرفید!!

من:دلی؟؟دلسا؟؟

سرشو رو با دستاش گرفته بود وچیزی نمیگفت!

سپیده:دلسا جونم چرا ناراحتی؟خب امیرم حواسش نبود!

صدای آرومشو شنیدیم:چند وقتیه که فهمیدم امیر منو فقط به چشم دختر عمه میبینه نه بیشتر!

من:پوووف...دلسایی یه کم صبر داشته باش!

بایه حرکت سریـــ ــ ـــع دستاشو از صورتش برداشت وداد زد:چه قـــ ــــــدر؟هـــــ ــــان؟چه قدر صبر کنم؟ از اول راهنمایی دارم صبر میکنم!هی به خودم میگم صبر کن،صبر داشته باش!ولی آخرش که چی؟ به هق هق افتاده بود.امیر با تعجب گفت:چی شده؟

فقط نگاش کردیم.رو به دلسا گفت:دلی؟دخی عمه؟!چته؟چرا گریه میکنی؟

گریه ی دلسا شدید تر شده بود.کل کلاس داشتن به ما چهار تا نگاه میکردن!این آرسینم معلوم نیست امروز کجا مونده!

رو به امیر بالحن جدی و محکمم گفتم:امیــر این کلاسو برو یه جای دیگه بشین تا ما دلی رو آروم کنیم!

امیر:خب دختر عممه!باید بدونم چرا داره گریه میکنه!

دلسا با صدای ضعیفی گفت:بهم نگو دختر عمه!

به!بابکم به جمعمون اضافه شد!با نگانی گفت:دلسا خانوم چی شده؟؟حرفای من ناراحتتون کرده؟؟ببخشید!دیگه اصلا حرفشو نمیزنم!

سپیده جوووش آورد و داد زد:بــ ـــســـ ـــه!امیر و بابک برین بزارین ما سه تا تنها باشیم!

هیچی نگفتن و رفتن!

حالــا ما شروع کردیم به دلداری دادن!!عشق یه طرفه هم خیلی بده ها!!

بعد از نیم ساعت آرسین،نه نه!تو دانشگاه میشه استاد جیگر!بعد از نیم ساعت استاد جیگر وارد شد!!

اول از همه چشمش به اکیپ از هم پاشیده ی ما افتاد!!امیر که رفته بود ته کلاس!دلسا سرشو رو دسته ی صندلیش گذاشه بود!سپیده اخم کرده بود و مدام کاغذ خط خطی میکرد!منم ولو شده بودم رو صندلی!

از تعجب چشماش اندازه ی توپ پینگ پونگ شده بود!!حق داره خب!!ز اکیپی که همیشه نیششون باز بود این جور رفتار کردن عجیه!

همه سلام و صبح بخیر گفتن.ما هم خیلی آروم سلام دادیم!جیگر بدون هیچ حرفی درس دادنو شروع کرد!

یــ ـــه نفس درس داد!درس دادنش که تموم شد گفت:خب بچه ها شما ها دارین لیسانس میگیرین!باید پایان نامتون رو ارائه بدین!از همین امروز شروع کنید!وقت زیادی ندارین!