فصل چهارده
بیشتر از هر چیز دلم برای رایان میسوزد. خودش را زیاد اذیت میکند. بر زبان نمیآورد اما میدانم فکر میکند چون فرزند خونی بابا نیست، عمه و عمو زیاد از او خوششان نمیآید و برای همین زیاد در جمع فامیلهای پدریمان حاضر نمیشود. با صدای عمو مارکو که آرش و آرشیدا را برای کم آمدنشان سرزنش میکرد، از فکر رایان بیرون آمدم. عمو با لحن معترض گفت:
-آخه به دیدن ما نمیاید حداقل به دیدن آرزو بیاید، انقدر تنها نمونه که دلش میگیره!
لبخندی به رویش زدم و در حالیکه به او نزدیک میشدم بوسهای بر گونهاش کاشتم و گفتم:
-حرف حساب جواب نداره عمو.
آرش در حالیکه چشم غرهای زنانه به من میرفت با صدایی که مثل دخترها، لوس و نازک کرده بود گفت:
-والا مردم زیادی شانس دارن، گفتیم دیگه ما هم زیاد پیششون بیایم خوشی میزنه زیر دلشون.
عمو در حالیکه به واکنش آرش میخندید گفت:
-پسر تو آدم بشو نیستی!
-من فرشتهای در اوج آسمانهام، دیگه چرا بیام در حد آدمهای زمینی بشم؟ مشتی به شانهاش کوبیدم و گفتم:
-هی هی از خواب بیدار شو!
-خواب کجا بود؟ واقعیته دیگه.
یک تای ابرو بالا دادم که باعث شد لبخندی کج به رویم بزند. بیشک این شکلکهای بیتقارن که روی صورت هایمان نمایش میدهیم، مشخصهی خانوادگیمان است.
اگنس در حالیکه سینی به دست وارد پذیرایی میشد گفت:
-قهوه آوردم.
آرش زیر ل**ب گفت:
-تو فقط خودتو بیار.
لبخند کجم پررنگتر شد و گفتم:
-میزنمتها.
پوزخندی به رویم زد که باعث شد دستم برای زدنش بالا بیاید ولی با دستش، دستم را در هوا گرفت و طوری آن را پایین آورد و آرام به بالا و پایین حرکت داد که انگار در حال دست دادن هستیم. با صدایی نسبتا بلند گفت:
-باشه آرزو قول میدم از این به بعد بیشتر به دیدن تو و اگنس بیام.
نام اگنس را با شیطنت خاصی بر زبان آورد و چشمکی که در نهایت به من زد، آنقدر حرص مرا در آورد که دستم را با خشونت در موهایم فرو بردم. زورش خیلی زیاد شده بود و این برای من که همیشه او و آرشیدا را کوچک و ضعیفتر از خودم میدیدم، اصلا خوشایند نبود. سینی که جلویمان قرار گرفت آرش سریع دستم را رها کرد و یک فنجان از آن برداشت و سریع همهاش را داغ سر کشید. لبخندی زد و گفت:
_واقعا خوشمزه بود. به امید روزی که توی خونهتون از سینی دستت چای بردارم.
نتوانستم جلوی خندهام را بگیرم. صدای قهقههی همه بلند شد ولی اگنس گیج نگاهمان میکرد.
با گنگی پرسید:
-خب چرا چای؟ اصلا چرا خونهی ما؟!
آرش لبخندی کج زد و گفت:
-حدس میزنم خونهتون خیلی قشنگ باشه و چای خوردن اونجا خیلی میچسبه.
عمه چشمکی به عمو مارکو زد و گفت:
-مارکو یادته تو هم نمیدونستی قضیهی چای خاستگاری رو؟
-معلومه که یادمه! مگه میشه سوتیای که جلوی بابات دادم رو یادم بره؟
خندهی هر دویشان شدت گرفت. معلوم بود به یاد خاطرهی خیلی خندهداری افتاده بودند. از صدای خندهی از ته دلشان، لبخند بر لبم نقش بست. صدای خندههایشان از هر موزیکی گوشنوازتر بود.
***
-میشه بیام تو؟
-بیا آرشیدا.
در را به آرامی باز کرد و در چهارچوب آن ایستاد. با لذت نگاهم کرد. برقی که در چشمان میشی رنگش افتاده بود، جذابیتش را چند صد برابر کرده بود. چهرهاش دقیقا شبیه مامان بود و همین، علاقهی بابا به او را تا این حد زیاد کرده بود.
-آرشیدا خیلی ناز شدی!
لبخندی زد و گفت:
-اما تو خیلی خوشگلتر شدی!
چشمکی زد و به من نزدیک شد. دستم را گرفت و مرا دنبال خودش کشاند.
-چیکار میکنی دختر؟!
-هیس! آرزو تو الان خیلی عالی شدی، ولی یک چیزی کمه...
-خب چی؟
مرا روی تخت نشاند و در لاک لاجوردی رنگی که در دستش بود را باز کرد. دستم را بالا آورد و شروع به لاک زدن ناخنهایم کرد. لبخندی بر لبم شکل گرفت و گفتم:
-ممنون که حواست به همه چیز هست.
-خواهش میکنم! تو هم همیشه یادت باشه وقتی لباس به این خوشرنگی میپوشی، لاک هم رنگش رو هم بزنی!
نگاهی به لباس تنگ و بلند لاجوردی رنگم، که با آرشیدا آن را برای مهمانی امشب خریدم انداختم.
-تا تو هستی نیازی نیست من یادم بمونه.
دستم را در موهای صاف و نرم قهوهای تیرهاش که پریشان رهایشان کرده بود فرو بردم. آرام و با ملایمت نوازششان کردم و گفتم:
-میدونی من عاشق موهای لطیفتم؟ لبخندی کج به رویم زد و گفت:
-مرسی ولی من همیشه به تو به خاطر موهات که انقدر خوش حالتند حسودی میکنم!
لبخندم پررنگتر شد و گفتم:
-میدونی چیه آرشیدا؟ آدمها همیشه میخوان اون چیزی که ندارن رو داشته باشند و اصلا واسشون مهم نیست، چیزایی که دارن شاید آرزوی خیلیها باشه اما تجربهی داشتن چیزایی که ندارند، واسشون آرزوست.
-حق با توئه، ولی آرزوها نباید باعث بشن فراموش کنیم همین الان هم چیزایی هستند که باهاشون خوشحال باشیم.
سرم را به نشانهی تایید به پایین حرکت دادم و گفتم:
-تو خیلی بزرگ شدی آرشیدا! واقعا بهت افتخار میکنم.
-منم به داشتن خواهری مثل تو افتخار میکنم.
انگشتان دستهایم را تکان میداد و فوتشان میکرد. آنقدر سریع و مرتب لاکشان زده بود که من حیرت کرده بودم. با صدای در اتاق، سرمان به سمتش چرخید. رایان در حالیکه گرهی کراواتش را محکم میکرد، در را باز کرد و گفت:
-بدوید دیگه الان مهمونا میان!
آرشیدا غرولند کنان گفت:
-باشه! تو برو ما هم میایم حالا.
-فقط این حالا که میگی نشه یک ساعت!
خندهای سر داد و از اتاق بیرون رفت. امشب شب خیلی مهمی بود. به درخواست بابا قرار شد جشن بزرگی به مناسبت بهبود کامل سلامت مامان بگیریم. دلم میخواست به جای سالن، در آپارتمانم جشن میگرفتیم ولی خب آن همه مهمان، فقط برای بازدید دو دقیقهای میتوانستند به آپارتمانم بیایند و بیرون بروند. دیشب هم با کلی اصرار و تعارف، سعی کردم ماکان را راضی کنم تا بیاید ولی مرغش یک پا دارد! نمیآید که نمیآید! این یک هفته هم که از آمدن آرش و آرشیدا به لندن میگذرد مثل برق و باد گذشت. از خانه بیرون رفتیم و در ماشین رایان نشستیم.
با استایل مردانهی همیشگیاش و اخمی که جدیتش را به رخ میکشید، پشت رل نشست. از
دیشب که رسید روی هم پنج ساعت هم نخوابید، ولی مثل بقیهی اوقات وانمود میکرد که سرحال است.
در حالیکه محتاطانه قدم میزدم تا با کفشهای پاشنه بلندم زمین نخورم، وارد سالن شدیم.
هنوز به جز مامان و بابا و عمه و عمو، کسی نیامده بود. آرشیدا به سمت رایان و آرش چرخید و پوزخندی زد. با لحن طعنهآمیزی گفت:
-خب آقایون خیلی دیر شدها دیدید؟ همه اومدن الان!
آرش در حالیکه میخندید گفت:
-آدمهای خیلی مهمی الان اینجا هستند!
نگاهش به گوشهی سالن کشیده شد. رد نگاهش را گرفتم که چشمم به اگنس افتاد. لبخند به ل**ب، با لباس زیبایش به سمتمان میآمد. آرشیدا با پاشنهی کفشش پای آرش را له کرد که صدای آخش بلند شد.
-حقته. تا تو باشی چشمچرونی نکنی.
-اصلا از چشم من جز پاکی نمیبینی.
-همه چیز ازش میبینم جز پاکی!
-خب بچهها بحث نکنید!
به سمت اگنس رفتم و لیوان آبی که برایم آورده بود را از دستش گرفتم و مشغول شدم. در کمتر از یک ساعت بیش از نیمی از مهمانان آمدند. خودم را با راه رفتنی که به دروغ نشان میداد به عنوان صاحب مجلس، مشغول رسیدگی به مهمانی هستم سرگرم کردم. با صدای قدمهای تند اگنس که به سمتم میآمد، سرم به سمتش چرخید و پرسیدم:
-کی اومده انقدر عجله داری؟
-وای خانوم باورتون نمیشه!
-چی رو؟!
-دو تا از دوستان قدیمیتون که خیلی دلتنگشون بودید اومدند!
-کدوم دوستام؟!
-ما رو یادش رفته! من که میگفتم این ما رو یادش میره!
به گوشهای خودم شک کردم. ناباور به سمت منبع صدا چرخیدم. به سر تا پایشان خیره شدم و متحیر پرسیدم:
-شما ک ی اومدید؟!
-سلامت کو بیادب؟
به چهرهی به ظاهر پرشیطنت ولی در باطن مهربانش با لذت نگاه ک ردم و گفتم:
-نورا!
به سمتش رفتم و محکم بغلش کردم. آرام بر کمرم ضربه میزد و میگفت:
-آرزو جان آروم باش مادر!
مثل خودش گفتم:
-سلامت کو بیادب؟
ا ملودی ببینش چه پررو شده!
آغوشم را شل کردم و گفتم:
-یادت باشه هیچوقت شما رو یادم نمیره! دیگه نشنوم اینو بگی ها!
-مگه دروغ گفتم؟!
-بله.
ا !
بو*سهای سریع روی گونهاش زدم و از او فاصله گرفتم. چشمکی زدم و به سمت ملودی چرخیدم.
با چشمان میشی روشن آرامش بخش، لبخند دلنشینش و چهرهی مهربانش تمام خاطرات قدیمیمان را زنده کرد. بغلش کردم که دستهایش دور کمرم حلقه شدند.
-دلم برات تنگ شده بود!
-دل ما هم برات تنگ شده بود.
-خب بسه دیگه این فیلم هندی بازیها.
-نذاشتی واسه تو هم اجرا کنم که!
-منم نخواستم!
-نورا!
از آغوش ملودی بیرون آمدم و ادامه دادم:
-واقعا دلت نمیخواست همچین سعادتی نصیبت بشه؟
-خیلی روت زیاد شده ها!
لبخندی زدم و گفتم:
-بود از اول ولی فعلا بریم حرف بزنیم که خیلی وقته ندیدمتون.
-بابا تو که قدیم هر روز ما رو میدیدی حرف میزدی، حالا که خیلی وقته ندیدی خدا میدونه چی به سرمون میاد!
-هیهی! باید خیلی هم خوشحال باشی، من که با کسی زیاد حرف نمیزنم با شما دو تا انقدر راحتم!
نگاه عاقلاندرسفیهی به من انداخت و گفت:
-پس این دفعه به احترام راحتی با ما، دو دقیقه سکوت کن.
لبخندی کج به رویش زدم، طوری که نیمی از دندانهایم دیده میشد. با شیطنت گفتم:
-آخه نمیشه.
خندهای کوتاه سر داد و گفت:
-پررو!
با دست به یکی از میزها اشاره کردم و همراهشان به آن نزدیک شدم. شاید بیش از دو ساعت از آمدنشان میگذشت، ولی هنوز هم غرق صحبت و تعریف خاطرههایمان برای هم بودیم. با خودم فکر کردم دوستی ما چه عمیق است. نامی که روی سلام و احوالپرسی و خوش و بش کردن با دوستی که هر روز میبینیم میگذار یم، دوستی واقعی نیست! دوستی واقعی، یعنی پس از مدتها دوری با همان صمیمیت قبلی، دوباره با هم دیدار کنیم و وقت بگذرانیم.
-یعنی دیگه نمیاید انگلیس زندگی کنید؟!
ملودی در حالیکه جرعهای دیگر از نوشیدنیاش مینوشید گفت:
-دیگه وقتی پیشنهاد کاری به این خوبی بهمون شده، زندگی توی لندن برامون نمیصرفه اما برای مسافرت بازم میایم لندن پیش تو، که دلت نشکنه.
دستم را در موهایم فرو بردم و با صدایی بلند نفسی طولانی کشیدم.
-خب تو چرا میخوای لندن بمونی؟ درآمد پزشکها توی سوئد هم خیلی بالاست.
-نورا تو میدونی که من نمیتونم از لندن دور بشم!میدونی عاشق این شهر و آب و هواشم!
-پس الکی ناراحت نشو دیگه! از این به بعد بیشتر هم میایم دیدنت.
لبخندی زد که باعث شد کمی دلگرمتر شوم، ولی افسوس که من نمیتوانستم بر غم بزرگی که از دور شدن همیشگی آنها از من، بر من هجوم آورده بود چیره شوم.
-از این چیزا بگذریم. یادم رفت تبریک بگم بابت معالجهی مادرت!
نورا که انگار خودش هم تازه چیزی را به یاد آورد، سریع در جوابش گفت:
-آره دیدی چی شد؟ یادمون رفت تبریکشو بگیم!
-مرسی بچهها! همین که اومدید خودش کلی واسم ارزش داره.
صدای جولین را از پشت سرم شنیدم که گفت:
-آرزو هنوز اون ویسکی اختصاصی رو به من بدهکاری.
سرم به سمتش چرخید. چشمکی به رویم زد و ادامه داد:
-با مهمونی امشب هم نمیتونی از زیرش در بری.
از روی صندلیام بلند شدم و به او نزدیکتر شدم. جولین و زنی که تقریبا هم سن خودش مینمایید و با لباسی شیک و ظاهری مرتب حاضر شده و دستش را دور بازوی جولین حلقه کرده بود، به ما نزدیکتر شدند. جولین در حالیکه با لبخند به آن زن نگاه میکرد، با دستش به من اشاره کرد و گفت:
-آرزو.
سپس به من نگاه کرد و با نگاهش به آن زن اشاره کرد و گفت:
-اریکا؛ همسرم.
لبخندی به رویش زدم و دستم را جلو آوردم. دستم را صمیمانه فشرد و گفت:
-خوشحالم میبینمت آرزو.
ل**بهایم را با زبان تر کردم و گفتم:
-منم از دیدنتون خیلی خوشحال شدم. خانم بسیار زیبا و موقری هستید.
لبخندی زد و گفت:
-اوه متشکرم! تو هم نجیبزادهی زیبا و برازندهای هستی.
لبخندم پررنگتر شد. قبل از اینکه حرف دیگری بزنم، جولین گفت:
-ماکان کجاست؟
لبخند روی لبم ماسید و با بیمیلی گفتم:
-اون امشب نمیاد!
چشمانش از تعجب گرد شدند و ناباور پرسید:
-مگه میشه نیاد؟! خودش گفت میخواد بیاد!
-لابد بهت دروغ گفته که پاپیچش نشی برای اومدن.
-ماکان و دروغ! اون هیچوقت دروغ نمیگه!
-خب پس چرا حتی دیشب هم به من گفت معلوم نیست بیام و به احتمال زیادی نمیام، ولی به تو گفته میاد؟
-خب به تو هم که نگفته قطعا نمیاد! شاید خواسته سورپرایزت کنه.
-من که بعید میدونم.
-تو هنوزم بدبینی.
اریکا سقلمهای به پهلویش زد و گفت:
-آرزو خیلی بدبین به نظر نمیاد.
چشمکی به اریکا زدم و به جولین گفتم:
-از همسرت یاد بگیر جولین!
-خب همسرم بینظیره. من که مثل اون بینظیر نیستم!
با تحسین به اریکا نگاه کرد. ریز خندهای کردم. نمیدانم چرا این حرکتهای رمانتیک از جولین، فراتر از تصورم بود.
ریز خندههایم به لبخند مبدل شدند و گفتم:
-حق با توئه جولین. بانو اریکا واقعا بینظیره.
اریکا لبخندی تشکرآمیز به رویم زد و گفت:
-اینطوریا هم نیست!
-دقیقا همینطوره. خب چطوره کمی از خودتون پذیرایی کنید؟
دستم را به سمت میز خالی کنارمان دراز کردم که هر دویشان راهی شدند. برگشتم که روی صندلیام جای بگیرم اما به محض نشستن، صدای آشنایش مرا در جایم خشکاند. مطمئن بودم صدای خودش بود که گفت:
-سلام آرزو.
بلند شدم و به عقب چرخیدم. مات چشمان سیاهرنگش شدم. موجی از آرامش از چشمانش به تمام وجودم هجوم آورد. بیاراده لبخندی کج زدم. لبخند زد و لبخند کمرنگ مرا پررنگتر کرد. با ذوق و ناباوری گفتم:
-ماکان! س لام!
به من نزدیکتر شد و دستش را جلو آورد. دستم را در دستش گذاشتم تا گرمای عجیب
آرامبخشش در تمام وجودم نفوذ کند. در فاصلهی بیست سانتیمتری از او، با لذت در چشمانش غرق شدم. آرام طوری که فقط خودش بشنود ل**ب زدم:
-ممنون که اومدی! خیلی ممنون!
لبخندش جان بیشتری گرفت و گفت:
-تشکر لازم نیست! خودم هم دوست داشتم بیام.
با نگاهم حس قدردانیام را به او ابراز کردم.
-خب آرزو مزاحمت نمیشم. من میرم پیش جولین.
-مزاحمتی نیست! جولین هم اون طرفه.
با دستم به میزش اشاره کردم. دستم را رها کرد. زیر ل**ب تشکری کرد و به سمت میز جولین و اریکا رفت. با شوق به مسیر رفتنش نگاه کردم. نمیدانم چرا وقتی او را میبینم، تا این حد هیجانزده و ناشی میشوم! به سمت میز خودمان رفتم و با لبخندی که روی لبم مانده بود، روی صندلی نشستم و به ظرف شیرینی روی میز خیره شدم. صدای پچپچ نورا و ملودی را میشنیدم ولی همچنان به این فکر میکردم که چه خوب شد، او امشب آمد. با حرکت دست نورا به چپ و راست در جلوی چشمانم، سرم به سمتش چرخید و مبهم نگاهش کردم.
به ملودی نگاهی کرد و گفت:
-نگاش کن! مثل اینکه واقعا عاشق شده!
گنگ پرسیدم:
-چی؟! من عاشق شدم؟
-خیلی هم عاشق شده!
-یعنی چی که عاشق شدم؟! چی دارید میگید؟!
-خودت میدونی چی میگیم. خودتو نزن به اون راه!
سوالی نگاهش کردم که گفت:
-با این کارهات نمیتونی خرم کنی، زور بیخود نزن!
من که گویا تازه به خودم آمدم، اخمی کردم و گفتم:
-واقعا که! با خودتون چی راجع به من فکر کردید؟!
نورا در حالیکه نوچنوچی زیر ل**ب میکرد گفت:
-ببین خودت فهمیدی خودتو به خری میزدی!
-نه خیر! فکر نمیکردم همچین برداشتی بکنید!
-مگه ما گفتیم چه ب رداشتی کردیم؟ به خودت شک داری؟!
هر دویشان ریز خندیدند که باعث شد من باز هم اخم کنم. دستم را در موهایم فرو بردم و گفتم:
-خب دیگه بحث رو عوض کنیم.
-تا دید به ضررشه میگه بحث عوض کنیم!
-نورا!
-هان؟!
کلافه پوفی کشیدم و از جایم بلند شدم. به سمت یکی از خدمتکارها رفتم و از او آب سرد خواستم. بسیار داغ شده بودم و برایم تعجبآور بود که چه چیزی، مرا تا این حد از بحث دربارهی حسی که به ماکان دارم، خجالتزده میکرد! لیوان آبی که به من داد را یک جا سر کشیدم. کمی از داغیام کم شد، ولی آنقدر که باید خنک نشدم. با خود گفتم تا من باشم با زیادی خوردن، خوش نگذرانم. به سمت میزمان برگشتم که صدای گروه ارکستر بلندتر شد. یکی از خوانندههایش اعلام کرد از حالا تا آخر شب، آهنگ تانگو میزند و زوجهایی که مایلاند را به هنرنمایی در وسط سالن دعوت کرد. روی صندلیام نشستم که نورا گفت:
-حالا چرا حرص میخوری؟
-حرص نخوردم! فقط توی خوردن زیادهروی کردم، رفتم آب بخورم حالم بهتر بشه.
-اونقدرا هم زیاد نخوردی، ولی خب حرص نخور، دیگه ازش حرف نمیزنیم!
لبخندی به هر دویشان زدم و گفتم:
-مرسی بچهها!
خودم را با شیرینیها مشغول کردم. بعد از مدتها رژیمشکنی کردم. با اینکه با استعداد شدیدی که در چاقی دارم، نباید ل**ب به شیرینیجات بزنم ولی میل و علاقهی شدیدی که به آنها دارم، گاهی برنده میشود. قبل از اینکه حرف دیگری بزنیم، عمه به سمتمان آمد و بعد از سلام و احوالپرسی گرمش با دوستانم، آرام در گوشم گفت:
-بلند شو با من بیا.
زیر ل**ب "چشم"ای گفتم و با خداحافظی کوتاهی از میزمان فاصله گرفتم. کمی عقبتر از عمه، محتاطانه قدم میزدم. بالاخره ایستاد و در حالیکه به سمت من میچرخید گفت:
-نگفته بودی ماکان میاد!
-آخه از حرف زدنش اینطور به نظرم اومد که نمیاد.
-خب به هر حال کاش گلنوش رو هم دعوت میکردی!
-مگه الان لندن هستند؟!
-نه، ولی میتونستم راضیش کنم بیشتر بمونه تا به مهمانی امشب هم بیاد.
دستم را در موهایم فرو بردم و گفتم:
-ببخشید اصلا حواسم بهشون نبود!
-دیگه کاریش نمیشه کرد خودتو سرزنش نکن، ولی از این به بعد بیشتر حواستو جمع کن.
-چشم عمه.
لبخندی به رویم زد و بازویم را با دستش نوازش کرد.
-ببخشید.
نگاهم به سمت منبع صدای مردانهی آشنایی که این کلام را گفت کشیده شد. با همان ژست محترمانهاش کنارم ایستاده بود. لبخندی کج به رویش زدم و گفتم:
-بفرمایید!
لبخندی کمرنگ زد و پرسید:
-افتخار همراهی در رقص رو به من میدید؟