فصل شانزده
با نگاهی که به جولین کرد به طور جدی به او فهماند که دیگر ادامه ندهد. بابا در حالیکه از همان لبخندهای کج جذابش میزد گفت:
-البته که زحمات ایشون هم غیرقابل انکاره.
نگاهی به ماکان کرد و با نگاه تشکرش را به او ابراز کرد. ماکان در پاسخش لبخندی زد و گفت:
-زحمتی نبود آقای رادمنش!
خداحافظیهایشان زیاد طولی نکشید و من در دلم لحظهشماری میکردم نوبت به من برسد، تا ببینم ماکان چطور با من خداحافظی میکند. بالاخره اریکا بعد از قول گرفتن از من برای دیدار با او، به همراه جولین از من فاصله گرفت. در فاصلهی نیم متری از من ایستاد. نگاهم روی کفشهای سیاهش که مثل همیشه از تمیزی برق میزدند، ثابت مانده بود. جرئت نداشتم سرم را بالاتر بیاورم. با همان صدای مردانهی آرامشبخشش و با همان لحن مودبانهاش گفت:
-ممنونم که من رو هم دعوت کردید. مهمانی خیلی خوبی بود.
سرم سریع بالا آمد. در چشمانش نگاه کردم. در دریایی که مرا در آرامش بینظیرش غرق میکرد، غوطهور شدم. در سیاهی مطلقی که وقتی نگاهم میکند، یک ستاره در آن برق میزند محو شدم. با صدایی که خودم هم به زور میشنیدم گفتم:
-متشکرم که اومدی، خیلی خوشحالم کردی.
لبخندی گرم به رویم زد. گرم از جنس محبتی ناب که تا اعماق قلبم را با گرمایش به تپش تندتر میانداخت.
-من هم خیلی خوشحال شدم دیدمت! شبت خوش.
دلم دل کندن از چشمانش را نمیخواست اما خواست دل راهبر نیست. بالاجبار گفتم:
-ممنونم، شب تو هم خوش.
***
به منوی دستم نگاهی انداختم و زیر چشمی به هر دویشان که فکرشان درگیر انتخاب قهوه بود، نگاه کردم. ملودی منویش را روی میز گذاشت و در حالیکه با لبخند به من نگاه میکرد گفت:
-خب من انتخاب کردم.
-وایستا حدس بزنم.
-حدس بزن.
-موکا؟
لبخندش پررنگتر شد و در حالیکه چشمانش را به نشانهی تایید باز و بسته میکرد گفت:
-دقیقا!
نگاهم به نورا افتاد که همچنان که متفکرانه نگاهمان میکرد، گفت:
-هر دوتون موکا میزنید؟
-اگه تو هم پایهش باشی میشیم سه تا.
منویش را بست و لبخندی کج درست مثل خودم زد. گارسون را صدا کردم و در حالیکه با چشم و ابرو به آنها اشاره میکردم که اینبار را باید مهمان من باشند، سفارشات را دادم. با رفتنش نورا نگاهی محسوس به میز کناریمان کرد و گفت:
-این همه پا شدن اومدن کافیشاپ به این خوبی و فقط دو تا چای سفارش دادند!
-فکر کن آدم اینجا بیاد و قهوهشو نخوره!
لبخندی کج به رویشان زدم و گفتم:
-خب شاید اونا از چای خوردن بیشتر لذت میب رند!
ملودی چشم چپش را ریز کرد و نگاهی مشکوک به من انداخت. با لحنی مشکوک پرسید:
-از کی تا حالا تو میگی ممکنه آدمی هم باشه که چای بهش بیشتر از قهوه بچسبه؟!
-خب به من که نمیچسبه ولی به خیلی از بریتانیاییها که به چای خیلی علاقه دارند، بیشتر میچسبه!
هنوز هم مشکوک نگاهم میکرد. با همان نگاهش به من فهماند که شک کرده همان آدم سابق هستم یا سرم به جایی خورده است. طفلک نمیدانست تا اسم چای میشنوم، یاد ماکان و تجربهی چای خوردن با او میفتم. چای جای قهوه را نمیگیرد ولی در کنار کسی که همهی وجودش با نوشیدن یک جرعه چای غرق لذت شود، صفای دیگری دارد.
-حالا آرزو ما که فردا مجبوریم بریم ولی تو بیا پیشمون خوش میگذره.
با همان حرفش با تمام وجود دمغ شدم. یک هفتهی پیش یعنی دقیقا سه روز بعد از مهمانی، همهی خانوادهام و حتی عمه و عمو از لندن رفتند و امروز هم آخرین فرصت گردش من با دوستان قدیمی و تکرار نشدنیام است! فردا آنها هم میروند و باز باید در لاک تنهاییام فرو روم. بعد از آن برخوردی هم که من در مهمانی با ماکان داشتم، هر کس دیگری هم جایش بود مثل او دیگر ارتباطی با من برقرار نمیکرد. ندیدن او هم لاک تنهاییام را تنگتر و سفتتر میکند.
-آرزو کجایی؟!
دستم را در موهایم فرو بردم و پوفی کشیدم.
-ببخشید حواسم پرت شد! حتما میام سوئد پیشتون. قول میدم.
با دیدن لبخندی که مهمان ل**بهای خوش فرمشان شد، لبخندی کج زدم. چه حس خوبی داشت که با همین قول کوچک، میتوانستم خوشحالشان کنم.
***
با صدای زنگ تلفن از خواب شیرینم بیدار شدم. با صدایی گرفته گفتم:
-اگنس تلفن!
صدای زنگ قطع که نشد هیچ، ادامه هم پیدا کرد. با هر بار قطع تماس، دوباره زنگ بعدی شروع میشد. معلوم نیست کدام کنهی بیکاری، مصرانه میخواهد صبح زود یکشنبه هم مرا بدخواب کند. با صدای بلندتر از قبل گفتم:
-اگنس تلفن!
باز هم صدای زنگ قطع نشد! پتو را روی سرم کشیدم تا صدایش را نشنوم.
-اه لعنتی!
با اکراه پتو را کنار زدم و بیحال از روی تخت بلند شدم و به پذیرایی رفتم. دستم را در موهایم فرو بردم و در حالیکه زیر ل**ب فحش میدادم، با دست دیگرم گوشی را برداشتم و بیحوصله گفتم:
-الو.
صدای پرهیجان و سرحال رایان در جوابم گفت:
-سلام علیک!
-رایان! الان وقت زنگ زدن بود؟
-خواستم از خواب زمستانی بیدار بشی!
پوفی کشیدم و گفتم:
-حالا چرا زنگ زدی؟
-زنگ زدم حالتو بپرسم!
-خوبم تو چطوری؟
-عالی! ببینم نور و موزیک هنوزم پیش تواند؟
-چی میگی؟! مگه من مهمونیام و خودم خبر ندارم؟!
-همون دو تا دوستات دیگه! همونا که باهم تیم سه کله پوک رو میسازین.
-نورا و ملودی رو میگی؟!
-آره دیگه اسماشون همون معنیها رو دارن.
جلوی خندهام را گرفتم و با لحنی جدی گفتم:
-اسم دوستامو مسخره نکن!
-باشه بداخلاق! خب نگفتی الان پیش تواند؟
-نه، پنج روز پیش رفتند.
-چقدر زود!
با لحنی شدیدا مغموم گفتم:
-آره!
-خب پس زیاد توی خونه نمون که حوصلهت سر نره.
اخم ابروهایم را به هم گره زد.
-البته اگر بذاری خستگیهای هفتهم رو در کنم، بقیهی روز رو هم میتونم برم بیرون!
خندهای سر داد و گفت:
-باشه، برو بخواب کوالا!
-خداحافظ کانگورو.
خندهای کوتاه کرد و گفت:
-پرش از ارتفاع پوئن مثبت بزرگیه، مثل خوابآلودی تو که نیست!
با لحنی پرحرص گفتم:
-خداحافظ رایان.
با لحنی پرشیطنت گفت:
-خداحافظ کوالا.
لبخندی روی لبم آمد و تماس را قطع کردم. با اینکه او را خیلی به فحش کشیدم، تماسش ارزش خوشحال شدن برای شروع یک روز تعطیل بینظیر را داشت. به اتاقم رفتم و با خیال راحت روی تخت دراز کشیدم. همین که پلکهایم روی هم افتادند و به دنیای نیمه بیداریام رفتم، صدای زنگ تلفن ابروهایم را به اخم واداشت. چرخیدم و بالشت را روی سرم گذاشتم تا صدایش را نشنوم. هر چه منتظر ماندم منصرف بشود نشد که نشد! معلوم نیست چرا همه امروز دست به دست هم دادهاند تا همین لذت کوچک خوابیدن را هم از من بگیرند! بالاجبار بالشت را کنار زدم و با رخوت از روی تختم بلند شدم. در حالیکه غرولندکنان به سمت تلفن میرفتم به این فکر کردم که چرا اگنس امروز گم شده است! با حرص گوشی را برداشتم و با لحنی پرخشونت گفتم:
-رایان بسه دیگه شورشو در آوردی!
-چی؟! به چه زبانی حرف میزنی؟! چقدر هم عصبانی هستی!
با دست بر پیشانیام کوبیدم و گفتم:
-وای جولین ببخشید! فکر کردم برادرم بود!
-اوه مگه با برادرت مشکل داری؟!
-نه!
-اینطور که به نظر نمیاد.
-بگذریم.
-باشه، زنگ زدم یک چیز مهم رو بهت یادآوری کنم.
-چی رو؟
-قرار بود من و ماکان رو یک ویسکی ناب مهمون کنی.
از حرفش خندهام گرفت. سماجتش برایم از هر فیلم طنزی، خندهدارتر بود. به زور جلوی ادامهی خندهام را گرفتم و گفتم:
-جولین! یادم بود!
-از خندهت معلوم بود میخواستی از زیرش فرار کنی که من نذاشتم.
-کی یه همچین چیزی گفته؟!
-کسی نگفته، خودم فهمیدم.
-اشتباه فهمیدی. من همیشه پای قولم وایمیستم.
-پای قول وایستادن که به حرف زدن نیست! باید اثبات کنی.
-خب بگو باید چی کار کنم بهت اثبات بشه؟
-باید همین امشب ما رو ویسکی مهمون کنی!
دستم را در موهایم فرو بردم و پوفی کشیدم. آمادگی رویارویی با ماکان را نداشتم. آن هم بعد از این دو هفته قطع ارتباط و آخرین برخورد گستاخانهای که با او داشتم. به ناچار گفتم:
-باشه!
-خب چه ساعتی کجا بیایم؟
-هم ساعتش و هم جاش رو خودتون انتخاب کنید. فقط یک چیزی ازت بخوام؟
-پس بهت پیام میدم. تو که نباید چیزی بخوای! ما ویسکی میخوایم.
ریز خندهای کردم و گفتم:
-اوه جولین ویسکی تو جاش امنه، ولی من میخواستم بهت بگم اگه مشکلی نیست اریکا رو هم بیاری تا من حوصلهم سر نره.
-اتفاقا اریکا هم خوشحال میشه پس با هم میایم.
-عالیه! کاری نداری؟
-نه، خداحافظ.
-خدانگهدار.
تماس را قطع کردم و گوشی را روی قلبم گذاشتم. تپش تندتر شدهاش، هیجان زیادم برای دیدار دوباره با ماکان را نشان میداد. نفسی عمیق کشیدم تا تپشش آرامتر و منظمتر بشود. با صدای در خانه، متعجب به سمت در دویدم و به اگنس که پاکت نان به دست وارد خانه میشد، خیره شدم.
-اگنس! تا حالا کجا بودی؟!
لبخندی زد و گفت:
-بیدار شدین خانوم! صبحتون بخیر، من رفتم پیادهروی کردم و بعدش هم برای صبحانه نون خریدم.
-خب بیا زود صبحونه بخوریم که من خیلی گشنهام.
نگاهش رنگ تعجب گرفت و گفت:
-باشه خانوم.
مطمئن بودم از وفور هیجان من، آن هم صبح به این زودی در روز تعطیل، تعجب کرده است ولی تصمیم داشتم تا شب چیزی به او نگویم.
به یک چشم بر هم زدنی شب شد. اگنس متحیر به من که تمام لباسهایم را با
جالباسیهایشان روی تختم پهن کرده بودم نگاه میکرد. با این تعداد لباس، حس میکردم هیچ لباس مناسبی برای امشب ندارم! انگار میخواستم بدخلقیها و زشتی رفتار آن شبم را با زیبایی لباسم جبران کنم. درمانده به اگنس نگاه کردم و گفتم:
-اگنس واسه اولینبار توی زندگیم حس میکنم لباس خوب ندارم.
به تختم نزدیک شد و گفت:
-خانوم نگاه کنید.
با دستش به لباسهای روی تخت اشاره کرد و ادامه داد:
-همهی لباسهاتون زیبا و مناسب هستند.
-اونقدر که میخوام خوب نیستند.
-البته که هستند!
پیراهن سبزرنگی که جلویش بود را از روی جالباسی بیرون آورد و به دستم داد.
-این رو بپوشید و خودتون رو باهاش توی آینه نگاه کنید.
لحنش به قدری اطمینانبخش بود که بدون معطلی لباس را پوشیدم. با نگاه تحسینآمیزی که به من انداخت، شوقم برای نگاه کردن به خودم در آینه چندین برابر شد. سریع جلوی میز توالتم رفتم و به تصویرم دقیق نگاه کردم. چقدر وقتی چیزی را که میگویم بد است، امتحان میکنم به اشتباهم پی میبرم. اصلا خوبی و بدی وجود ندارند مگر اینکه با ذهن ساخته شوند. لباسم اصلا آنقدر که فکر میکردم بد نبود، بلکه خیلی هم زیبا و خوشدوخت بود. لبخندی کج به تصویرم در آینه زدم و به سمت اگنس چرخیدم.
-اگنس مرسی که واسه انتخاب لباس کمکم کردی.
-اوه خواهش میکنم خانم! من که کاری نکردم! هر لباسی بپوشید به تنتون زیباست.
لبخندم پررنگتر شد و دوباره به سمت آینه چرخیدم. دستهای از موهایم را در دست گرفتم و گفتم:
-اینا رو چی کار کنم؟
اگنس تل سبز رنگی به دستم داد و گفت:
-فکر کنم با این عالی بشید.
-اگنس تو فوقالعادهای!
-اوه خانم خیلی اغراق میکنید!
-نه اصلا!
سریع با دستم موهای وز شدهام را کمی خواباندم و تل را زدم. با همین ست کردن ساده، خیلی مرتب به نظر میرسیدم. ضربهای کوتاه بر شانهی اگنس زدم و گفتم:
-من دیگه برم که دیر شد!
-خوش بگذره خانم. پالتو هم یادتون نره!
-باشه. فعلا.
-فعلا.
سعی کردم محتاط رانندگی کنم ولی جلوی هیجان و سرعت بالایم نسبت به بقیهی اوقات رانندگیام را نمیتوانستم بگیرم. میدانستم از آنها زودتر میرسم، ولی باید میرسیدم! به درخواست جولین به جای آنکه به بار برویم، به رستوران رفتیم تا هم شام بخوریم و هم جولین و ماکان یک شیرینی حسابی از من بگیرند. جلوی رستوران توقف کردم و سوییچ را به پارکبان دادم.
دستی به پالتویم کشیدم که مرتب و بیعیب باشد. کفشهای پاشنه بلندم مرا وادار میکردند به آهستگی و با احتیاط بیشتر قدم بزنم و دقیقتر به موسیقی ضربهای که بر زمین مینواختند گوش کنم. به سمت پذیرش رفتم که خانم نسبتا جوان و خوش رویی پرسید:
-فامیلتون؟
-رادمنش.
-میز شمارهی چهار، یکی از مهمانهاتون هم منتظرند.
سریع به ساعتم نگاه کردم و سرم بالا آمد و متعجب نگاهش کردم.
-مطمئنید؟! اما اونا که باید نیم ساعت دیگه برسند!
-ایشون هم فقط چند دقیقهی پیش رسیدند. شما هم میز رو از قبل رزرو کرده بودید.
لبخندی به رویش زدم و گفتم:
-ممنون.
-خواهش میکنم.
به سمت میز رفتم که در فاصلهی پنج متریاش متوقف شدم. متعجب به ماکان که پشت میز نشسته و مشغول کتاب خواندن بود، نگاه کردم. او همیشه به موقع میرسید! درک نمیکردم چرا امروز تا این حد زود آمده است! نفسی عمیق کشیدم و به سمت میز رفتم. یکی از صندلیها را برای خودم عقب کشیدم که باعث شد چشم از کتابش بگیرد و نگاهش را به من بدوزد. قبل از اینکه در چشمانش نگاه کنم و لال شوم، گفتم:
-سلام.
-سلام.
در صدایش نوعی دلتنگی حس میکردم. نوعی دلتنگی از جنس همان دلتنگیای که م را هم آزار میداد. از ندیدنش آزار میدیدم چرا که دلتنگ دیدن مردی بودم که برایم عجیب با دیگر مردها متفاوت بود. نگاهم از کتاب دستش تا چشمانش بالا آمد. برای چند لحظه به هیچ چیز فکر نکردم. اگر می خواستم هم نمیتوانستم فکر کنم. چشمان سیاهرنگش انگار دو سیاه چالهاند که مغزم را از هر فکری، جز فکر عمیق شدن در جادوی نگاهش و وجودم را از هر حسی، جز حس آرامش خالی میکردند. او هم تشنه بود. تشنهی این نگاه کردن ساده بود ولی حتی یک دقیقه هم به تشنگیمان پاسخ نداد و سرش را پایین انداخت. برای اینکه فقط سرش را بالا بیاورد تا بیشتر نگاهش کنم گفتم:
-چرا انقدر زود رسیدی؟! همیشه دقیقا به موقع میرسیدی!
سرش بالا آمد ولی نگاهش دیگر رنگ تشنگی نداشت. به جای اینکه در چشمانم نگاه کند به موهایم چشم دوخت. با لحنی خالی از احساس گفت:
-چون میدونستم نیم ساعت زودتر میای، منم زود اومدم که تنهایی حوصلهت سر نره.
-از کجا میدونستی؟!
سریع در چشمانم نگاه کرد. به دنبال اثری از پنهانکاری میگشت که فکر کنم جوابش را هم گرفت. لبخندی پرشیطنت زد و گفت:
-تو که میدونی از کجا میدونستم!
-یعنی از اون قرار واسه پیتزا توی رم، هنوز یادت مونده؟!
-من خیلی چیزها از خیلی آدمها یادم میمونه.
حس شدید حسادتی تلخ به "خیلی آدمها"یی که گفت، مثل خوره به جانم افتاد. نمیدانم چرا دلم میخواست بگوید همه چیز را از من به یاد میسپارد. ناخودآگاه اخمی غلیظ کردم. کلافه دستم را در موهایم فرو بردم. از دیدن واکنش من، لبخند میهمان ل**بهایش شد. از اینکه بابت عصبانی کردن من خوشحال شده بود، حرص خوردم. اگر گارسون همان لحظه نمیآمد و دو لیوان آب را روی میز نمیگذاشت، ممکن بود هر نوع بیاحتیاطی از روی عصبانیتم سر بزند.
لیوان را برداشتم و یک نفس سر کشیدم. حس آرامشی که از سردی آبی که گلویم را خنک کرد گرفتم، لبخندی کج بر لبم آورد. نگاهم به سمت ماکان کشیده شد. با موجی از غرور در نگاهش به لیوان خالی جلویم چشم دوخته بود.
-خب آرزو تعریف کن ببینم این مدت که من مزاحم خلوتت نشدم، خوش گذشت؟
لحن طعنهآمیزش نوعی حس شیطنت را در وجودم به تح رک در آورد. میفهمیدم که امشب نگاهش به من رنگ و بوی دلخوری دارد و این طعنه زدنهایش، دلخوریاش را بیشتر به نمایش میگذاشت. لبخندم جان بیشتری گرفت و گفتم:
-آره، خیلی خوش گذشت!
در چشمانش دقیقتر شدم. حتی ذرهای خودش را نباخت. لبخندش، پرغرورتر از قبل خود را در صورتش آشکار ساخت. با لحنی تمسخرآمیز گفت:
-نگاهت همیشه صادقانهتر از حرفت، حس تو رو بهم میگه. خوب نیست چشم و زبان آدم با هم در تضاد باشند.
ته دلم از حرفی که زد خالی شد. انگار غرورم را در تکتک کلماتش گرفته بود و میفشرد. آنقدر میفشرد تا بشکند و تکهتکه شود. برای آنکه ذرهای به حس شکست من پی نبرد، تک خندهای کمصدا کردم. در حالیکه همچنان لبخند کجم پابرجا بود، گفتم:
-بعد از کجا میدونی مخاطب نگاه من خودتی؟!
لبخندش عمیقتر شد و گفت:
-کاملا واضحه.
دستم زیر میز مشت شده بود. آنقدر حرص مرا در آورده بود که هر لحظه ممکن بود یک مشت حوالهاش کنم. اصلا هم ناراحت نمیشدم، چون زیبایی بینظیری نداشت که با کتک خوردن خراب شود.
-خب اگه حرص میخوری بحث عوض کنیم. من که راضی نیستم کدورتی بین ما پیش بیاد.
لبخندم را که کمکم محو شده بود را بیش از پیش و کجتر از قبل نمایان کردم.
-حرص؟! چرا باید حرص بخورم وقتی مطمئنم واقعیت چیه؟! ولی خب هیچوقت فکر نمیکردم چنین برخوردی رو ازت ببینم! خیلی ناامیدم کردی!
-ناامید! چرا ناامید؟! مگه قبلا چقدر به من امید داشتی که الان هیچ امیدی از اون نمونده؟
-امیدوار بودم بعد از این مدت قطع ارتباط، برخورد محترمانهتری داشته باشی!
-مگه بیاحترامی کردم؟!
قبل از اینکه جوابش را دهم، اریکا و جولین که تازه رسیده بودند به ما سلام کردند. بیشتر از هر چیز، از لبخندی که هنوز هم روی لبش مانده بود حرص میخوردم. اریکا با لحن شوخی گفت:
-شما چرا مثل زن و شوهرها لباسهاتون رو با هم ست کردید؟!
با این حرفش، جولین و ماکان خندیدند و من در حالیکه با نگاهی که سعی میکردم بیتفاوت نشان دهم، به کراوات سبز رنگ ماکان که دقیقا هم رنگ پیراهن من بود، نگاه کردم و گفتم:
-اوه اریکا! جوری میگی ست کردیم انگار همهی لباسهامون شبیه همند! یک تیکه پارچهی سبز که توی انبار کارگاه خیاطی مونده واسه دوختن کراوات رو با پیراهن مجلسی مقایسه میکنی؟!
نگاهی پر غرور به ماکان انداختم. دلم میخواست حرصش را در بیاورم ولی امشب عجیب کبکش خروس میخواند! او و جولین که تازه خندهی قبلیشان بند آمده بود دوباره به خنده افتادند. نگاهم روی حفرههای روی گونهاش که مثل کودکان دلم می خواست نوک انگشتانم را در آنها فرو کنم، ثابت ماند. صدای خندهی اریکا مرا وادار کرد لبخندم را به نشانهی هماهنگی با جمعمان پررنگتر کنم. به محض اینکه گارسون منو را روی میز گذاشت جولین گفت:
-خب بالاخره امشب رسید!
خندهی کمصدای ماکان در جوابش در آمد. اریکا ریز خندهای کرد و گفت:
-باز به مارتین بگو شکمو! خوبه که دقیقا هم به خودت رفته و ازش ایراد میگیری!
جولین در حالیکه دقیق به لیست غذاهای منو نگاه میکرد گفت:
-من که از وقتی هم سن مارتین بودم انقدر غذا نمیخوردم و تازه تو انقدر آزادش گذاشتی دیگه ل**ب به غذایی جز فست فود نمیزنه.
سوالی نگاهشان کردم و پرسیدم:
-مارتین کیه؟
-توپ خونهمونه.