فصل دوازده
سلاله با شوک و بغض به سردار نگاه میکرد،منم که انگار خشک شده بودم، همین طوری خیره به سردار و کارای غیر منطقی اش نگاه می کردم. قشنگ معلومه که دلش پره ،عصبیه، میخواد سر هر بهونه خودش رو تخلیه کنه.
«مجتبی اومد طرف سلاله و گفت»: سلاله خانم، من عذر خواهی می کنم، سردار که منظوری نداره...
سلاله با بغض گفت: فکر کردی من آلام؟
مجتبی - سلاله خانم... سلاله خانم تو رو خدا صلوات بفرستید، کشش ندید«بی صدا یه چیز به سلاله گفت و سلاله با بغض به مجتبی گفت»: من بابام سرم داد نزده تا حالا...
سردار - همون باباتون شماها رو لوس کرده.
سلاله - تو خوبی نه؟ دیوونه...
سردار باز از جایی که مجتبی نشونده بودش بلند شد و شاکی گفت: با کی بودی...
مجتبی بلند گفت: ای بابا بشین دیگه، با من بود اصلا، اهـــه! هیس ، هیس... ما یک خانواده ایم این چه طرز رفتاره که با هم داریم؟ آقا ماکان برادر من اون عکس رو پاک کن شر بخوابه... سلاله خانم بفرما بشین... بفرما...
«یه لیوان آب هم برای سلاله ریخت داد بهش و گفت»: بفرمایید خونسرد باشید...
«اون نگاه... مجتبی رو میگم! اون وسط مجتبی چه اومد به چشمم که داره ریز ریز از سلاله دل جویی می کنه»
برگشتم طرف سردار، دیدم با اخم داره نگام میکنه! این چشه!؟ جای اینکه من شاکی باشم سر خواهرم داد زده اون شاکیه!
از جاش بلند شد اومد سر جای قبلیش نزدیک من نشست و زیر لب گفت:
-چار تا بچه قرتی دور هم جمع کردید، چلیک چلیک عکس بگیرند لایک بگیرند.
-کف بازار طلا عکاس نداشت وگرنه حاجی می گرفت.
سردار شاکی سر بلند کرد و گفت :امروز به پای من نپیچ. من سرم الان مواد مذابه، بترکه فواره می زنه زبونم و کارم، همه رو می سوزونه.
نگاش کردم با غذاش بازی میکرد، فکرش درگیر بود، حتما پانته آ خط و نشون براش کشیده، پوزخندی زدم و گفتم : میخوای دلتو خالی کنی ادای با غیرتا رو در نیار برای من.
شاکی سرشو بلند کرد و گفتم: اخه سوء تعبیر می شه، غیرت یعنی عشق.
از جا بلند شدم...
توی باغ فقط ده تا عکس گرفتیم، چون باز دعوا شد، چون سردار واقعا دیوونه شده بود ،دوربین یه عکاس دیگه رو که داشت عکس میگرفت از ما رو، گرفت و شکوند...
خب برای ملت عجیبه بابا غیر عرفه لباس من! مگه اینو میفهمه سردار! آخه از دوتا چشم چی میخواد در بیاد!
خلاصه راهی باغ شدیم، باغی که سر و تهش مشخص نبود، صدای دف و کل از هر طرف باغ می اومد. حاج آقا صد تا دف زن گرفته بود. صد تا!!!
«برگشتم به سردار گفتم»:سفره ی حضرت ابوالفضله؟ دی جی کو؟ ارکستر کو؟ سردار - دی جی ؟؟؟!! حاجی دی جی می گیره؟
-پس عروسی با دف؟
سردار پوزخندی زد و گفت : میگه دی جی، انگار پارتیه!!!
همون اول عروسی وا رفتم! خب مگه مرض دارید عروسی میگیرید!؟ میزای بزرگ گرد با شمعدونی های بزرگ کریستال که پر از شمع پایه بلند و گل بود، ظرف شیرینی، میوه، نوشیدنی و... عروسی تمام و کمال اما نه دل خوش داشتیم نه حال خوش...
سلام و علیک کردن با مهمونا رو فقط به چند تا میز بسنده کردیم. به جایگاه عقد رفتیم، بگذریم از تعجب مردم، از پچ پچ شون .از عکس هایی که می گرفتن و فیلم های متفاوتشون که دیگه سردار نمی تونست جلوشون رو بگیره، بگذریم از حرصی که می خوردم چون تا چند وقت این بار من سوژه ی همه ی اپلیکیشن های مختلف بودم و خدا می دونه چه کامنت هایی میخوان بذارن و چی میشه.
بگذریم از هدیه هایی که که من فکرش رو نمی کردم و از فامیل سردار دریافت کردیم اما برام هیچ معنی و ارزشی نداشت.
شبیه یک نمایش بود که من فقط توش نقش آفرینی می کردم. اما رویای من یا حقیقت زندگی من نبود... مخصوصا اون جواهری که حاجی سر عقد داد! که یه لحظه همه سکوت کردن، من جای دیدن سینه ریز به مردم نگاه کردم که نمی دونند جواهر اصلی صورتشونه، سلامتیشونه، نه چهار تا نگین و الماس!...
فامیل من می دونستن چه اتفاقی برای من افتاده ولی فامیل سردار نه! باغ قشنگ به دو نیمه ی نا مساوی تقسیم شده بود. پنج شش تا میز فامیل من بودن، دویست سیصد تا میز فامیل و آشنای حاج آقا...
مهمون ها به سه دسته تقسیم شده بودن، فامیل راحت من که همه لباس شب پوشیده بودن، به قول حاج آقا خاندانش، که شبیه خونواده ی خودش بود و عده ی سوم که ما بین این دو گروه بودن.
طرف فامیل های من زن و مرد تصمیم گرفتن با همون دف هم برقصند و خوش گذرونی کنند، جوونای فامیل حاج آقا فقط مرداشون تصمیم گرفتن بلند بشن یه تکونی به خودشون بدن بقیه هم تصمیم گرفتن انقدر بخورن تا بترکن! چون دیگه کاری نمیشد کرد!
باغ عروسی ده تا فیلم بردار داشت فقط برای فیلم برداریه باغ، که من نمیدونستم از چی می خواستن فیلم بگیرن. تنها چیزی که جاذبه ی فیلم برداری داشت عقدمون بود...
البته جاذبه ی بعدی توی پنج و شش تا میز فامیل های ما هم بود. با اون لباس ها و آرایش هاشون که سعی داشتن نظر پسر حاجی های این ور رو جلب کنند، عروسی خودم برای خودم شبیه مستند و از عجیب ترین عروسی های سال بود.
سردار کلا تو حال و هوای خودش نبود. منم بدتر از اون فقط به دور و برم نگاه می کردم .
گاهی این وریا اون وریا یکی می شدن ولی سریع جدا می شدن... گاهی موزیکی قدیمی با خواننده ی دف زن ها برای همه آشنا می اومد و خواننده رو همراهی می کردن...
برگشتم به سردار نگاه کردم و گفتم : حوصله ام سر رفت، کمرم درد گرفته از بس نشستم.
سردار - پاشو راه بریم.
با حرص گفتم : حوصله ام سر رفته میگم.
سردار - چیکار کنم !؟
-این چه عروسی مسخره ایه!؟
صدای یه مردی از پشت بلندگو اومد و خودشو معرفی کرد. معلوم شد شو من اومده جوک بگه ملت بخندن و دار و دسته اش شیرین کاری کنند...
بی حوصله گفتم : فقط همین رو کم داشتیم. شبیه جنگ شادی شده که ماه رمضون ها تلویزیون پخش میکنه.
سردار با حرص و آروم گفت: چرا به من میگی؟ به حاجی بگو.
سرمو برگردوندم و گفتم : عروسی یعنی بزن و برقص.
سردار - آهان چون لخت نکردی خودتو اون وسط تو مردا بلولی ناراحتی؟
با عصبانیت نگاش کردم و گفتم : حرف دهنت رو بفهم. این قدر خودتو نزن به نفهمی.
جوابم رو نداد و دست به سینه شدم و با حرص به برنامه ی مسخره ای که ظاهرا برای مردم بدم نبود که می خندیدند نگاه کردم.
گوشی سردار زنگ خورد، به گوشی توی دستش نگاه کردم زده بود missis چنان پوزخند صدا داری زدم که سردار نگام کرد و گفتم: missis!?
سردار اخم کرد و گفتم : بزن my love براش کمه missi
سردار تماس رو بست و گذاشت تو جیبش و گفتم: قهر می کنه ها! جوابشو بده.
سردار با حرص و با دندونای روی هم گفت:
- آلا به خاطر سلامتی خودت خفه شو.
با حرص گفتم : ازت متنفرم سردار، تو زندگی منو ازم گرفتی جلوی چشمم هم داری به رابطه ی کثیفت ادامه میدی....
سردار یهو از جا بلند شد و ازم دور شد. با حرص و نفس زنان نگاش کردم دلم می خواد وسط همین عروسی جیغ بزنم همه بفهمند قضیه چیه...
-عروس خانم!
سر بلند کردم، دیدم حاج آقاست، اومد جای سردار نشست.
با اخم سر به زیر انداختم و گفت : هنوز با اون زنه است؟
یکه خورده سر بلند کردم و به حاج آقا نگاه کردم و پوزخند آرومی زدم و گفت:من پدرم .
می فهمم بچه ام خطا بره.
-سردار نمیدونه می دونید.
حاج آقا-سردار خودش رو به نفهمی زده که من نمی دونم، قبلا بهش التیماتوم دادم.
با اخم سر به زیر انداختم و حاج آقا گفت : زن ها همه چی رو تحمل میکنند جز خیانت رو. حتی اگر عاشق مرد زندگیشون نباشن.
تند و گزنده گفتم: برای من مهم نیست.
حاج آقا با تلخی لحنم سکوت کرد و آروم گفت: بهت نمیاد این قدر ضعیف باشی.
سر بلند کردم و نگاش کردم.
یه ابروش رو داد بالا و گفت: شبیه سرباز های همیشه آماده باش هستی، کی و چی باعث شده تسلیم بشی.
- تسلیم چی ؟!
حاج آقا - یه زن دیگه!!
نگاهم تو چشمای پر از حرف و منظور حاج آقا جا موند، آروم گفت:
-چه با صورت، چه بی صورت، چه با رویاهات، چه بی رویاهات این زندگی برای توئه. اسم تو توی شناسنامه ی سرداره. اسم تو میاد توی شناسنامه ی نوه ی من، این امپراطوری برای تو و بچه اته اینو یادت نره که من چه پوئن هایی برای تو قائلم ولی برای اون زن پشیزی ارزش قائل نیستم، جای این که بگی برای من مهم نیست از جایگاهت دفاع کن .
یقه ی شوهرت رو بگیر «با دست اشاره کرد به همین عمل» بشونش سر زندگی ای که خودتون انتخابش کردید.
تو چشمای حاج آقا ملتمسانه نگاه می کردم. باز شبیه اون حامیه شده!
آروم گفتم : نمی تونم.
حاج آقا - می تونی! تو اراده ای داری که هیچ کس نداره، من پشت توام، می خوای تهدیدش کنم؟
-نه! نه! نمی خوام با تهدید عقب بکشه بعد یواشکی ادامه بده.
حاج آقا - آهان! اگر دیدی تا الان اقدام نکردم برای همین بوده، وقتی می شینه سر جاش یه زنش بشونتش. سردار آدم سختی نیست، ساده است، همه ی بچه های من ساده اند ،نذاشتم گرگ بشن که پشتشون ناله و نفرین بیاد، فقط حلال و حروم این قدر تو گوششون خوندم که خطا نرن، سرشون تو کار خودشون باشه و محتاج کسی نشن، از رو سادگی هم اون زن هنوز تو زندگیشه.
-اون زن...«به دستم نگاه کردم، پر از انگشتر نبود... فقط حلقه ام تو دستم، مشت کردم و با غرور شکسته گفتم»:
-صورتی داره که من ندارم.
حاج آقا - مردا صورت رو زود یادشون می ره. اصلا مرد ها فراموش کارند وگرنه همه ی زن های زیبای دنیا خوشبخت بودن. چرا خیانت دیدن؟ چون مرده فراموش کرده که زنه زیباست. مسمومش کردن.
یکه خورده گفتم : چی!؟
حاج آقا - مسمومش کن! با محبت، با فن های زنونه ات، وابسته اش کن! بگیر تو دستت!
دون بپاش! زن شو براش! زن...نه مقابلش بایست نه مثل الان ده قدم عقب ترش، شونه به شونه اش باش. بذار به زندگیش گرم بشه ،من شصتو سه سالمه آلا ... می دونی پام برسه خونه چی می گم؟
پرسش گر نگاش کردم و گفت:
-صدا می کنم "شهین خانوم " ؛ می دونی چرا ؟ چون مردا همیشه مادر می خوان یا مادر خودشون یا زنشون؛ همه ی مرد های دنیا این طوری نیستن . مردهای ایران این طورین ، مردای سنتی این طورین پسر من شبیه منه میگیری چی میگم ؟
«سری آروم تکون دادم و گفت»: با شوهرت جوونی کن،با اون خوش گذرونی کن ، ببین چی اون زن این پسر رو سمتش کشونده.
به حاج آقا نگاه کردم و گفتم:
-اگه اونی که اون داره رو من نداشته باشم چی ؟!
حاج آقا دست منو گرفت و دست دیگه اش هم روی دستم گذاشت و گفت :خیلی دست کم میگیری خودتو ، خیلی !!«بهم نگاهی مطمئن کرد و از جا بلند شد و رفت و منو با دنیایی فکر تنها گذاشت»
حرفاش توی سرم میگشت ، یه حس رضایت و خوشی اومد توی دلم اون طوری که حاجی می گفت تویی صاحب ادامه نسل نه اون زن ... اما یه چیزی هست که شاید من هیچ وقت صاحبش نشم ... دلم می خواد سردار مثل همه ی اون مردایی که قبلا دور و برم بودن و هر کاری می کردن تا توجه منو به خودشون جلب کنن ، همون طوری رفتار کنه ...
امروز قد تموم دادایی که تو عمرم شنیدم سرم داد زده ... توی خیابون شبیه نمایش زنده برای مردم بودیم ...
فکر نمی کردم زندگیم این طوری بشه.
به باغ بی سر و ته و مهمون هایی که از سر شناس تا فامیل سببی و نسبی رج به رج نشسته بودن یا می رقصیدن نگاه کردم . به پذیرایی و تشریفاتی که توی مجلس بود ...
همه چی شبیه آرزوی یه دختر از دوره.اما اصلا شبیه رویا های من نیست ...