شاه شطرنج

فصل ده

اي بابا! مثل این که یادت رفته این طفلی جغده. آخه کدوم جغدي شبا رو می خوابه که این دومیش باشه؟با عشق به چرت زدنش نگاه می کنم. صداي خرخر ضعیفی که از گلویش بلند می شود وجودم را غرق لذت می کند!

-خدا رو شکر حداقل یه نفر تو این دنیا هست که تو دوسش داشته باشی و این جوري عاشقانه نگاش کنی!

چشم از هیکل گرد و تپل پودي می گیرم و به چشمان دلخورش خیره می شوم!

-مگه کسی به جز این حیوون واسم مونده که دوسش داشته باشم؟

چند ثانیه نگاهم می کند؛ پر از حرف، پر از سرزنش و بعد مایوس از نگاه خالی من، چشم به زمین می دوزد.

-قدم بعدیت چیه؟

ذهنم را از این همه تنهایی که هر بار به شکلی به زندگی ام هجوم می آورد، دور می کنم.

/

-نمی دونم. فعلا که همه چی خراب شده.

-خراب؟ چرا؟ الان که بازي به نفع توئه!

پاهایم را توي شکمم جمع می کنم.

-نه، من امیرحسین و توجه محبت آمیزش رو به خاطر اشتباهات احمقانم از دست دادم. آره، هدفم این بود که امیرحسین رو تو مشتم داشته باشم، اما نه این جوري. نه با زور و ارعاب! اصلا دلم نمی خواست از اون گواهی استفاده کنم. چون از نظر من فقط یه مدرك بود براي روز مبادا ،ولی طوري پاشو گذاشته بود رو شاهرگم که واسه نجاتم مجبور شدم به این حربه متوسل شم. شاید به ظاهر برنده باشم اما از دست دادن دوستی و اعتماد امیرحسین و همین طور خروج تو از اون شرکت یه باخت خیلی بزرگه!

مستقیم و تیز نگاهم می کند.

-خب حالا می خواي چی کار کنی؟

موهایم را چنگ می زنم و روي سرم جمع می کنم.

-بازي سخت تر شده. این همه زحمت کشیدم که امیرحسین رو حذف کنم، غافل از این که مغز متفکر پشت پرده و بازیگردان خودشه. باید روکارمون متمرکز شیم. می خوام فعلا از سیستم دفاعی استفاده کنم. تا اطلاع ثانوي حمله اي در کار نیست!

از جا برمی خیزد. کیفش را روي دوشش می اندازد و می گوید:

-من که حریف تو نمی شم. به حرفامم که گوش نمی دي اما بازم تاکید می کنم. امیرحسین با پدرش متفاوته. اگه اون جوري مقابلت گارد گرفتهبود و می خواست اذیتت کنه فقط به خاطر کلاهی بود که سرش گذاشته بودي. تاکتیکت رو در مورد اون عوض کن. نمی خوام پس فردا شرمنده اون و خداش بشی.

هــه، خدا!

سرد نگاهش می کنم. دلم به گفتنش راضی نیست. هنوز راضی نیست؛ اما می گویم:

-خدا؟ اگه دیدیش سلام منو هم بهش برسون!

کوباندن در، اوج اعتراضش را نشان می دهد!

غروب دلگیر جمعه، با این حجم فزاینده ابرهاي تیره، با این سرماي خشک و کشنده، با این زمستان طولانی و ابدي، با این تنهایی جذام گونه ،قلبم را تحت فشار گذاشته! احساس می کنم دست قدرتمندي روح و جانم را توي مشت گرفته و با تمام وجودش می فشارد! حتی جغدم هم حاضر به شکستن این سکوت وهم آور و دردناك نیست!

مقابل مینی بار شیشه اي می ایستم و بطري هاي رنگارنگ را بررسی می کنم. دستم را جلو می برم و پس می کشم.

چه فایده از مستی وقتی که فراموشی و بی خبري نمی آورد؟

روي مبل دراز می کشم و چشمانم را می بندم. کلافگی فشار می آورد. کوسن را بغل می کنم. فایده ندارد. پرتش می کنم. صداي شکستن گلدان هم نمی تواند چشمان خسته ام را بگشاید. می چرخم و سرم را توي درز بین پشتی و کفی مبل فرو می برم. بغض هست انگار، اما اشک، نه!

خودم را در آغوش می گیرم. دستم را نوازش وار روي بازوهاي برهنه ام می کشم. گویی گول می زنم قلب تنها و بی کسم را! دلم باور می کند.

/

لب برچیده و بغض کرده، به خواب می روم!

می خوابم تا وقتی که گرماي دستانم روي بازوهایم شدت می گیرد! آنقدر که پوستم می سوزد. دستم را بر می دارم اما منبع حرارت هنوز به قوت خود باقی است، منبع نوازش هم! مغزم آرام آرام شروع به فعالیت می کند و حس بویایی ام را به کار می اندازد؛ دیوان لوچه! چشمانم به یک باره باز می شوند. مردمک گشاد شده ام نور را تاب نمی آورد. دستم را روي چشمم می گذارم و می چرخم. تنم در تماس با داغی بی حد جسمی است که خوب می شناسمش. دستم را برمی دارم و نیم خیز می شوم. کنارم نشسته. لبخند بر لب و آرام! نفسم را برق تند چشمانش قطع می کند! شومی هدفش را از نگاهش می خوانم! عقب می روم تا آن جا که می توانم، اما دسته مبل سدم می شود. تلاش بیهوده ام، لبخندش را عمق می دهد! لب هایم را به زور از هم باز می کنم.

-این جا چکار می کنی؟مسخره ترین سؤال ممکن!

دستش را روي گونه یخ کرده ام می کشد. چندشم می شود. سرم را می چرخانم. با خشونت چانه ام را می گیرد و مجبورم می کند تويچشمانش نگاه کنم. با نگاهش زجر می دهد، شکنجه می کند، هشدار می دهد!

-از تهمت متنفرم. از نامردي خیلی بیشتر! رو دست خوردن از یه الف بچه داره اذیتم می کنه!

سفیدي چشمانش به سرخی می گراید! سرم را تکان می دهم بلکه چانه ام را خلاص کنم اما فشار دستش روي استخوان هاي فکم، دادم را بهآسمان می برد!

برق چشمانش خاموش می شوند!

-تو اون گواهی چی نوشته بود؟ تجاوز همراه با خشونت؟

احساس می کنم ریشه تک به تک دندان هایم از لثه جدا می شوند! اشک در چشمم می نشیند! صورتش را جلو می آورد؛ خیلی جلو. جایی براي عقب رفتن ندارم. سوزش وحشتناکی در لب پایینم حس می کنم و بعد طعم خون! سرش را عقب می برد!

-گریه می کنی؟ حالا کو تا معنی خشونت و تجاوز رو بفهمی! امشب به اون گواهی قلابیت، سندیت می دم سایه خانوم!

با خشم اشک جاري شده روي گونه ام را پاك می کنم. هر چه می خواهد بشود، اما زانو نمی زنم! التماس نمی کنم!

به استقامتم پوزخند می زند.

-خیلی روت زیاده بچه!

نفرت زبانه می کشد و غروري که توي وجود هر شاهی نهادینه است!

- اومدي این جا منو بترسونی؟ عذابم بدي؟ انتقام بگیري؟ مثلا می خواي چی کار کنی؟ چی دارم که ازم بگیري؟ می خواي تجاوز کنی؟ د یالا!

معطل چی هستی؟ می خواي بکشی؟ من از خدامه! بکش و راحتم کن! فقط زودتر کارت رو تموم کن و از این جا برو. نمی خوام ببینمت. نه تو رو ،نه هیچ کس دیگه رو!

گرمی اشک اعصابم را بیشتر به هم می ریزد. هر چه پاك می کنم، تمام نمی شود این لعنتی مزاحم!

نگاهش خیره مانده به صورت تر و اشک هاي بی امانم! داد می زنم:

/

-به چی نگاه می کنی؟ زود باش دیگه!

لحظه اي از صورتم چشم بر نمی دارد. به سمتش هجوم می برم و با مشت به بازویش می کوبم.

-چته؟ چرا ماتت برده؟ یا کارت رو تموم کن یا گمشو برو بیرون!

می زنم. تمام دردم را مشت می کنم و بر جسم او فرود می آورم. شانه هایم را می گیرد. هنوز توان دارم. هنوز ضربه می زنم. بازوانم را می گیرد. فشار دستش رمق از تنم می برد. توي چشمانم خیره می شود؛ چشمان گریانم، چشمان طوفانی و آزرده ام! نگاهش پر از ترحم است. حرصم می گیرد. دندان هایم را روي هم می سابم و دوباره می غرم؛ اما قبل از خروج هر کلمه اي دستش را روي دهانم می گذارد. کف دستش را گاز می گیرم. چهره اش از درد فشرده می شود. با هر دو دست هلش می دهم.

-این جوري نگام نکن لعنتی. اگه مردي رو حرفت بمون. اگرم نیستی از خونم برو بیرون.

هیجان زیاد، گلوي ملتهبم را کلاپس می کند! لحظه اي نفسم تنگ می شود. براي حفظ حیاتم سرفه می زنم. براي حفظ حیاتم ناخوداگاه به دست حریفم چنگ می زنم. ضربه محکمی که به پشتم می زند، راه نفسم را باز می کند. با ولع هوا را فرو می دهم. ته مانده توانم، با این بی نفسی ازبین می رود! با پشت دست، رد اشک هایم را محو می کنم و با خستگی دراز می کشم. تنهایی، جانم را گرفته. مقاومتم را در هم شکسته. روحیهمبارزه ام را سرکوب کرده!

گونه ام را به دسته مبل می چسبانم و خس خس کنان می گویم:

-ولم کن امیر. حالم خوب نیست. جنگ رو بذار واسه یه وقت دیگه. از این جا برو. خواهش می کنم!

جواب نمی دهد. زمزمه می کنم:

-جمعه ها تعطیله. این یه روز رو بذارین به حال خودم باشم. این یه روز رو بذارین با خودم باشم. فقط همین یه روز بذارین که خودم باشم!

نفس هاي عمیق او، اکسیژن مغز مرا هم تامین می کند! از گوشه چشم نگاهش می کنم. چشمان باهوش و متفکرش را به من دوخته!

-به جاي بازي کردن با من، حرف بزن. بگو کی هستی. چی می خواي؟ شاید بتونم کمکت کنم!

نه اشک هایم را باور کرده، نه اوج تنهایی و بدبختی ام را. سر و پاهایم را توي شکمم جمع می کنم و می گویم:

-بزرگ ترین کمکت اینه که تنهام بذاري!

خشمگین دستم را می گیرد و با یک حرکت هیکل نحیفم را به طرف خودش می کشد. استخوان ترقوه ام صدا می دهد. حتی آخ بلندم هم از خشونتش نمی کاهد.

-سایه! بهت هشدار می دم. دیگه منو بازي نده. چون دیگه گولت رو نمی خورم. اگه این جوري اشک ریختن، ترفند جدیدته، باید بگم کور خوندي. یا همین الان می گی دردت چیه یا ...

بی حال نگاهش می کنم و به سردي می گویم:

/

/

-همون یا!

صورتش از شدت خشم یکپارچه خون می شود. با تمام قدرتش هلم می دهد. نمی توانم خودم را نگه دارم. پشت سرم به شدت با دسته مبل برخورد می کند. نفسم قطع می شود و این بار براي زنده ماندنم هیچ تلاشی نمی کنم. صداي سایه، سایه گفتن امیرحسین، میان زمزمه هاي شبانه پدر گم می شود.

درد اگر سینه شکافد، نفسی بانگ مزندرد خود را به دل چاه مگو!

استخوان تو اگر آب کند آتش غمآب شو، آه مگو!

گوش به زنگ صداي در، روي تاب، توي حیاط نشسته ام. بوق هاي ممتد ماشین، خبر از آمدن پدر می دهد. با ذوق فریاد می زنم:

-سامان بیا. بابا اومد.

و خودم بال در می آورم و به سمتش پرواز می کنم. به محض گشودن در و دیدن دوچرخه قرمز، در آغوش پدر فرو می روم و مشتاقانه فرمان دوچرخه را از دستش می قاپم. زیباتر از این قرمز خوشرنگ، نگاه شفاف و پر محبت پدرم است. بابا! زمزمه می کنم: » بابا! « من فقط چند ساعت است که او را ندیده ام؛ اما چقدر این بابا گفتن، غریب و دور به نظر می آید. به اندازه سال ها، باباي نگفته دارم! به لبخندش لبخند می زنم. درددر سرم می پیچد. ناله می کنم:

-آخ بابا!

توي حیاط، با دوچرخه دور می زنم. مادر با شربت آلبالو بیرون می آید. پیراهن حریرش قرمز است. مثل دوچرخه من، مثل شربت آلبالو! نگاهپدر روي موهاي طلایی پر چین و شکنش می لغزد. صدایش را می شنوم:

-فتبارك الله أحسن الخالقین!

صورت گلگون مادر را می بینم که هنوز از این نگاه هاي پدر، شرمزده می شود. مادر محجوب من، مادر زیباي من!

از دامانش آویزان می شوم.

-چرا من شبیه تو نیستم؟ چرا همه می گن سایه شبیه خالشه؟

این بغض همیشگی من است. من با داشتن چشم هاي عسلی، موهاي طلایی و پوست سفید، شبیه مادرم نیستم. زیبایی وحشی و مثال زدنی او را ندارم. از مخموري چشمان و سرخی لبانش بی بهره ام. ناز صدا و اندام پر کرشمه او، استثنایی است. پدر می گوید: » مادرت استثناست! «درد توي سرم کوران می کند.

-آخ مامان!

دستم را روي سرم می گذارم. همه چیز می چرخد. سامان می خندد.

-پاشو تنبل! کلی کار ریخته رو سرمون. تو هنوز خوابی؟ضجه می زنم.

/

/

-نمی تونم. سرم خیلی درد می کنه.

دستش را روي پیشانی ام می گذارد.

-تو می تونی سایه. باید بلند شی. الان وقتش نیست.

/

انگار با پتک توي سرم می زنند.

-آخ سامان!

نور چشمم را می زند. انگار توي یک تونل خلا افتاده ام. می پیچم و می چرخم. صداها واضحند؛ اما ناآشنا!

-فقط می خواستم بترسونمش. نمی خواستم اذیتش کنم. نمی دونم چرا این جوري شد!

-سایه تنهاست. هیچ کسو نداره. خدا رو خوش نمیاد.

-چقدر عجیبه این دختر. چقدر همه چیزش عجیبه.

-سایه تنهاست. هیچ کسو نداره. خدا رو خوش نمیاد!

خدا! لب می زنم: » خدا! « نور خاموش می شود. دیگر نمی چرخم.

-آخ خدا!

زور می زنم تا این پلک هاي سنگین از هم باز شوند. نمی توانم گردنم را بچرخانم. دستی صورتم را لمس می کند. چشمان غمگین و مهربانش ،پر از رنجش، پر از پشیمانی، پر از درد است. سعی می کنم به یاد بیاورم. به مغز گیج و آسیب دیده ام فشار می آورم. آرام آرام پرده ها کنار میروند. با بغض می گویم:

-پس همه چیز خواب بود.

صداي مردانه اش توي گوشم می نشیند.

-چی خواب بود؟آه می کشم.

-بودن پدر و مادرم.

تخت از سنگینی اش فرو می رود. دستانش لحظه اي صورتم را رها نمی کنند. مقاومت نمی کنم! من تشنه، این محبت را پس نمی زند!

انگشتش را روي پلک هاي بسته ام می کشد.

-بهتري؟

نیستم. بغض درصدایم می شکند.

-پریسا کجاست؟

موهایم را، تار به تار، نوازش می کند.

-دیروقت بود. برادرش اومد دنبالش. رفت!

زمزمه می کنم:

/

/

-برادرش؟ پویا؟سرش را تکان می دهد.

پوزخند می زنم. حتی نخواسته مرا ببیند! باز پوزخند می زنم. اگر این مرد نبود، احتمالا تنها مریض بدون همراه این بیمارستان، من بودم!

/

سعی می کنم بنشینم. کمکم می کند و در همان حال می گوید:

-خیلی ترسوندیم. داشتم دیوونه می شدم.

نگاهش نمی کنم. دلم حرف زدن نمی خواهد.

-نمی خواستم بهت آسیب بزنم سایه. درسته عصبانی بودم، اما نمی خواستم اذیتت کنم.

دستی به برآمدگی پشت سرم می کشم و می گویم:

-اگه می خواستی آسیب بزنی چی کار می کردي؟

نزدیکم می آید. قهوه اي چشمانش از همیشه روشن تر است. به زردي می زند انگار!

-این دفعه حاضرم خودمم باهات بیام پزشکی قانونی. هر چی بگی حق داري.

نگاهم را به تاریکی محض پشت پنجره می دوزم و زمزمه می کنم:

-سرم خیلی درد می کنه.

بغض دوباره هجوم می آورد.

-کاش پریسا نرفته بود.

دستانش را از زیر بغلم رد می کند و با یک حرکت سریع در آغوشم می کشد. پیراهنش را مشت می کنم. لبم را گاز می گیرم؛ بلکه این بغضنشکند. بلکه بیش از این نشکنم، اما اشک است که می ریزد. نه یک قطره و دو قطره، نه یک ثانیه و یک دقیقه! سیل وار! بی انتها! نباید در این آغوش بمانم. جایم این جا نیست، می دانم؛ اما التماس می کنم. به صداي سیاه التماس می کنم: » تا همین سپیده صبح بهم وقت بده. تا همین سپیده! «

سرم را بیشتر توي آغوشش فرو می برم. دستانش حمایت وار و بی پروا، تن سرما دیده ام را نوازش می کند و صداي آرامش، کنار گوشم ،نجواي دلداري سر می دهد. سعی می کنم او را سامان فرض کنم، یا پدرم، اما نمی شود. صداي سیاه نمی گذارد. سرم را بالا می گیرم و توي چشمانش نگاه می کنم.

-منو ببر خونه. از بیمارستان متنفرم!

با انگشتانش اشکم را پاك می کند و می گوید:

-باید تحت نظر باشی. حداقل تا فردا صبح!

درازم می کند و پتو را روي تنم می کشد. کنارم می نشیند و دستش را روي دستم می گذارد. صداي سیاه غلبه می کند. لبخند می زنم: » اگه پرستار بودي، حتما تو کارت موفق می شدي! «او هم می خندد.

/

-تعداد شب هایی که بالا سرت بیدار بودم از دستم در رفته. یادم باشه مرخص که شدي خشکه باهات حساب کنم!

توي چشمانش خیره می شوم. هنوز لبخند بر لب دارم.

آه، می ترسم از آن لحظه ي پر لذت و شوقکه تو خود را نگري

مانده نومید ز هر گونه دفاع

زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی چه نشستی غافل؟

کز گزندم نرهی، گرچه پرستار منی!

گرماي نصف و نیمه خورشید صبحگاهی، تلخی و تیرگی جمعه سیاه را محو می کند. سر درد همچنان ادامه دارد اما وقتی براي استراحت نیست. نگاهی به امیرحسین که روي مبل گوشه اتاق خوابش برده می کنم و بلند می شوم. خوشبختانه سرم به دستم نیست. سرم گیج می رود. دستم را به دیوار می گیرم و آرام قدم بر می دارم. کمد فلزي را باز می کنم و مانتو و شلوار و شالم را بیرون می کشم و می پوشم. تیپ محشرم را از نظر می گذرانم و لبخند می زنم. مانتوي سبز، شلوار راحتی، شال زرشکی و دمپایی ابري زرد! از جیر جیر مبل می فهمم که بیدار شده. بدون این که بچرخم می گویم:

-شانس آوردي واسه خودت این جوري لباس ست نمی کنی!

کنارم می آید. با اخم هاي درهم گردنش را ماساژ می دهد و می گوید:

-کجا به سلامتی؟

شالم را روي موهاي به هم ریخته ام مرتب می کنم و می گویم:

-خودمم دارم به این فکر می کنم که با این تیپ خارق العاده کجا می تونم برم.

بازویم را می گیرد.

-تا وقتی دکتر ویزیتت نکنه جایی نمی ري!

به سمتش می چرخم و به صورت بداخلاقش نگاه می کنم.

-من تا رسیدن دکتر وقت ندارم. باید برم شرکت!

اخم هایش را غلیظ تر می کند.

-یا همین الان دونه به دونه لباساتو با لباساي بیمارستان عوض می کنی، یا اینکه مجبور می شم خودم این کارو انجام بدم.

بی توجه به حرفش، کیفم را روي دوشم می اندازم. با عصبانیت کیف را از دستم می کشد. شالم را بر می دارد.

-جهت اطلاع؛ من وقتی از خواب بیدار می شم به طرز وحشتناکی بداخلاقم. اصلا هم حوصله ناز کشیدن و ادا و اطوار ندارم. عین بچه آدم برو بشین رو تختت و با اعصاب منم بازي نکن، وگرنه مجبور می شم از روشاي دیگه استفاده کنم!

معترضانه می گویم:

/

/

-امیر!

با بی حوصلگی دستم را می کشد و به سمت تخت می برد.

-تا دکتر ویزیت نکنه از این در بیرون نمی ري.

/

-من باید برم شرکت.

اولین دکمه مانتویم را باز می کند و می گوید:

-بشین بابا. همچین میگه شرکت، هر کی ندونه فکر می کنه رییس مایکرو سافته!

دستش را می گیرم و توي چشمانش خیره می شوم.

-