فصل هفت
و با احتیاط به سمت آسانسور می روم. با کمترین فاصله ممکن همراهم می آید. به دیواره آسانسور تکیه می دهم اما تمام حواسم پی به حرکات اوست. دستش را روي پیشانی ام حس می کنم. دستی که در برابر کوره ي تن من، مثل یک تکه یخ است. با حیرت می گوید:
/
-تو چطور با این تب سرپایی؟
خدا را شکر که هنوز توانایی پوزخند زدن دارم. در دلم می گویم: » به مدد خدمات بیکران پدر تو! «
توي پارکینگ دستش را زیر بازویم می اندازد. نگاه معترضم را به صورتش می دوزم اما حرکت اعتراض آمیز انجام نمی دهم. در ماشینش را برایم باز می کند. با چشم دنبال ماشین خودم می گردم. در حالی که تقریبا از جا بلندم می کند و توي ماشین می گذارد می گوید:
-فکر می کنی می ذارم با این حالت رانندگی کنی؟
صورتم را به شیشه خنک می چسبانم و به محض سوار شدنش، آرام می گویم:
- ممنون می شم منو برسونی خونم.
استارت می زند.
-خونه؟ با این حال؟ هر لحظه ممکنه تشنج کنی!
بی حال می گویم:
-خوابم میاد. می خوام بخوابم.
بی توجه به التماس صدایم می گوید:
-اول دکتر، بعد خواب.
سرم را از شیشه جدا می کنم و دست داغم را روي دستش می گذارم.
-خواهش می کنم. دکتر نمی خوام. می خوام برم خونه!
سرش را به علامت تاسف تکان می دهد و دور می زند. دستانم را بغل می کنم و جمع می شوم. بخاري را روشن می کند و با اخم می گوید:
-تو دیگه چطور آدمی هستی!
مقابل خانه می ایستد. کمکم می کند که پیاده شوم. بعد از کمی این پا و آن پا کردن، در حالی که سفت بازویم را چسبیده می گوید:
-کسی رو داري بهش زنگ بزنی که بیاد پیشت؟
نگاهش می کنم. حرفم را می خواند. موهایش را مشت می کند و با کلافگی می گوید:
-نمیشه تنها باشی. من باهات میام.
اخم می کنم. دستم را می کشد و با خودش به طرف ساختمان می برد. کلید را از کیفم بیرون می آورد و بی توجه به مقاوت هاي بی حاصل من ،براي بار دوم پا به خانه ام می گذارد!
بی هدف و سردرگم وسط هال می ایستم. دوباره لرزش دندان هایم شروع شده. با دستم چانه ام را می گیرم بلکه این لرز خفت بار را متوقف کنم. رادیاتورها را زیاد می کند. سعی می کنم به یاد بیاورم که به چه نیتی او را تا این جا کشانده ام، اما ذهنم خالی شده؛ از هر نقشه اي ،از هر کینه اي. تمام فعالیت مغزم محدود شده به کنترل اعمال حیاتی بدنم! رو به رویم می ایستد. دستش به سمت دکمه هاي پالتویم می رود. سایه قدیمی دستش را پس می زند. چون او یک مرد غریبه است. مچم را می گیرد. در مقابل قدرتش خیلی ضعیفم. حرکت نوازش گونه انگشتانش را روي گونه ام حس می کنم. سرم را عقب می کشم. درست پشت سرش سامان ایستاده. برادر غیرتی و متعصبم. ازدیدنش بیشتر می لرزم. می ترسم، از واکنشش نسبت به حضور این مرد غریبه در خانه! غریبه حرف می زند. از حرکت لب هایش می فهمم. بابا را می بینم که با اخم به دستان مرد خیره شده .دستانی که کمر مرا محکم در بر گرفته اند. دستانم را روي دستانش می گذارم بلکه کمی این حلقه محکم شل شود، اما او دستم را پس می زند و جسم نیمه جانم را در آغوش می کشد و به اتاق می برد. در حالی که چشمان من هنوز دنبال نگاه هاي تلخ و پر از حرف خانواده ام کشیده می شود.
روي تخت فرود می آیم. بزاقم به شکل وحشتناکی ترشح می شود و مجبورم می کند مرتب آب دهانم را قورت بدهم. کاري که تبدیل به رنج آورترین فعالیت طبیعی بدنم شده. جورابم را از پاهایم در می آورد. از تشنگی هلاکم. لب هاي خشکم را از هم باز می کنم و می گویم:
-آب.
اما انگار فقط خودم صدایم را شنیده ام، چون از تخت من دور می شود و با موبایلش با کسی که نمی شناسم تماس می گیرد! دستم را روي سرم می گذارم. بوي عطر دیوان دولچه توي بینی ام زبانه می کشد. چشمان تبدارم توي یک جفت چشم روشن نگران می چرخد. سعی می کنم به یاد بیاورم اما بی فایده است. کیسه پر از یخی روي پیشانی ام می گذارد. تمام تنم رعشه می گیرد. دستپاچه کاپشنش را در می آورد و دورم می پیچد. ناله می کنم. بیهوش می شوم.
توي برزخ دست و پا می زنم. مکالمه ها کاملا مفهومند اما نمی توانم چشم هاي سنگینم را باز کنم. از جملاتی که می شنوم وحشت می کنم.
آنفولانزاي شدید، عفونت ریه، تب چهل درجه، اسپاسم عضلانی، خطر تشنج، دکتر، بیمارستان، بستري!
سوزش ناشی از سوزن را هم حس می کنم. احساس می کنم می خواهند تکانم بدهند. به بازویش چنگ می زنم و به هر مصیبتی که هست چشم باز می کنم. تمام توانم را به کار می گیرم و می گویم:
-بیمارستان نه، خواهش می کنم.
چشمان روشن مهربان و نگران روي لب هایم زوم شده. انگار نفهمیده چه گفتم. با عجز تکرار می کنم:
-منو از این جا نبر.
با دستش موهاي نمدارم را از پیشانی ام کنار می زند و می گوید:
-دکتر این جاست. نترس. جایی نمی برمت. فقط می خوام زیر سرت رو بلندتر کنم که راحت تر نفس بکشی.
آرام می شوم. دوباره چشمانم را می بندم. می ترسم. از مردن می ترسم. از این بی موقع مردن می ترسم. از مردن در شرایطی که این همه کار انجام نشده دارم می ترسم.
خدایا اجازه نده بمیرم. الان وقتش نیست خدا. نگذار بمیرم خدا.
شب پر از درد و بی خوابی جایش را به سپیده بی رنگ و روي زمستانی می دهد. پلک هایم به هم چسبیده انگار. سینه ام خس خس می کند و تنم همچنان می سوزد، اما فعالیت مغزم برگشته. از توهم خبري نیست. کم کم همه چیز یادم می آید. به زحمت چشم باز می کنم و چهره خسته اما هوشیار امیرحسین را نزدیک صورتم می بینم. براي یک لحظه، فقط یک لحظه، وجدانم نهیب می زند: » از این مرد بگذر. « اما فقط براي همان یک لحظه. طوري خفه اش می کنم که انگار هرگز نبوده و وجود نداشته! لبخند آهسته آهسته روي لبش جان می گیرد. پشت دستش را روي گونه ام می گذارد و زمزمه می کند:
/
/
-خدا رو شکر.
موهاي چسبیده به گلویم را کنار می زنم. هیچ وقت تا به این حد نفس کشیدن برایم سخت نبوده. با چشم دنبال موبایلم می گردم. کنارم روي تخت می نشیند و می گوید:
/
-چیزي می خواي؟
سرم را کمی به پایین خم می کنم و می گویم:
-ساعت چنده؟ دیرم نشه!
می خندد.
-نترس. هنوز پنج نشده. دیرت نمیشه!
می خواهم نیم خیز شوم. درد گردنم وحشتناك است. کمکم می کند. از شدت درد اشک در چشمم جمع می شود. با هر دو دستش عضلات گرفته و خشک گردنم را ماساژ می دهد و در همان حال می گوید:
-آنفولانزا گرفتی. این دردا به خاطر اونه. ریه هاتم عفونت کردن. دیشب امید نداشتم جون سالم به در ببري. تبت خیلی بالا بود. حامد تا همین یه ساعت پیش بالا سرت بود. تبت که پایین اومد خیالش راحت شد و رفت!
میان اشک و درد می گویم:
-حامد؟
بالش را پشتم می گذارد و گردنم را به آن تکیه می دهد.
-آره، دوستمه. پزشکه. اگه اون نبود بدون شک تشنج می کردي!
از اتاق بیرون می رود و بعد از چند دقیقه با ظرفی در دستش باز می گردد. قاشق را در تخم مرغ عسلی شده می زند و به طرف دهانم می آورد.
تصور قورت دادن هیچ نوع ماده اي را ندارم. سرم را می چرخانم. چانه ام را می گیرد و قاطع می گوید:
-باید آنتی بیوتیک بخوري. با معده خالی که نمیشه. از پا در میاي.
به هر ضرب و زوري که هست تخم مرغ را تا آخرین لقمه به خوردم می دهد. داروهایم را هم می خورم و دوباره دراز می کشم. با دستمال نمداري صورتم را خنک می کند و می گوید:
-یه کم دیگه بخواب. باز تبت بالا رفته. اگه پایین نیاد دیگه مجبوریم بریم بیمارستان.
می خواهم چشمانم را باز نگه دارم اما نمی شود. در حالی که خنکی دستمال را روي پوست گردن و سینه ام حس می کنم می گویم:
-می ترسم خواب بمونم.
پتو را تا زیر چانه ام بالا می کشد و می گوید:
-نگران نباش. من این جام. خواب نمی مونی!
نزدیک ظهر بیدار می شوم. بدون دیدن ساعت هم می توانم بفهمم چقدر دیر شده. خبري از امیرحسین نیست. با استرس پتو را کنار می زنم و روي تخت می نشینم. پاهایم انگار فلجند. جز یک لرزش خفیف هیچ حرکتی ندارند. این چه دردي است؟
دستم را به لبه میز می گیرم و سرپا می ایستم. مثل نوزاد تازه به راه افتاده، هر قدم را با هزار احتیاط و ترس بر می دارم. حس می کنم وزنم صد برابر شده. پاهایم تحملش را ندارند. هنوز به میانه اتاق هم نرسیده ام که در را باز می کند و داخل می شود. حیرت زده و خشمگین فریاد می زند:
/
-چرا بلند شدي دختر دیوونه؟
می خواهد دستم را بگیرد اما پسش می زنم. در شرایطی که می دانم احتشام مثل گرگ تیر خورده برایم کمین گرفته، محال است در خانه بمانم.
در شرایطی که چشمان افعی وارش یک لحظه از پیش چشمم نمی رود، هیچ قدرتی نمی تواند مرا به تخت برگرداند.
روي صندلی میز توالتم می نشینم و به آینه نگاه می کنم. در یک کلام، افتضاحم! چشمان ورم کرده، صورت سرخ و ملتهب، موهاي آشفته، لب هاي ترك خورده. تا حالا کسی سایه موتمنی را این قدر خوار و بدبخت ندیده!
کنار پایم زانو می زند. صورتم را به طرف خودش بر می گرداند و با مهربانی می گوید:
-نه تنها امروز، بلکه حداقل تا سه روز دیگه نمی تونی از خونه خارج شی. تموم بدنت رو عفونت گرفته. با این ضعف شدید، با این تب بالا، نمی تونی عزیزم!
نتوانستن از نظر من بی معنی است. من حتما می توانم!
توي چشمانش نگاه می کنم. دلم، می گیرد! دستم را بالا می آورم و روي صورتش می گذارم. با انگشت شستم گودي و کبودي زیرچشمش را لمس می کنم. نگاهش رنگ می بازد. چرا؟ نمی دانم! آرام می گویم:
- باید برم شرکت، وگرنه پدرت هر چی رو که ساختم خراب می کنه!
دوباره مهربان می شود. دستش را روي زانویم می گذارد و می گوید:
-خراب نمی کنه. نمی ذارم که خراب کنه!
برق چشمانم را خودم می بینم. کاش او ندیده باشد!
-تو پدرت رو نمی شناسی؟ تا همین الانش در شرکتم رو تخته نکرده باشه شانس آوردم!
می خندد؛ درست عین پدرش، در اوج جذابیت! بازوهایم را می گیرد و از جا بلندم می کند. تمام وزنم را روي دستان او می اندازم.
-اگه من بهت قول بدم که هیچ اتفاقی نمیفته آروم می شی؟
پیشانی ام را به تخت سینه اش تکیه می دهم. سینه اي که، بی خبر از همه جا، یک شب تا صبح پذیراي اشک هاي بی امانم بوده. رد دیوان لوچه باز هم توي بینی کیپ و گرفته ام جریان می یابد. زمزمه می کنم:
-نمی دونم!
مجبورم می کند توي چشمانش نگاه کنم! نگاهش هزار رنگ دارد. رنگ دلخوري، رنگ شک، رنگ آرامش! مردمکش مستقیم و بی حرکت صورتم را زیر نظر گرفته! آهسته می گوید:
-به من اعتماد کن. بهت قول شرف می دم تا وقتی که با سلامت برگردي سر کارت، هیچ اقدامی علیهت صورت نمی گیره. حالا مثل دختراي خوب برگردد تو تختت!
/
اطاعت می کنم اما، این جمله ي " تا وقتی که بر گردي سر کارت" بدجوري کلافه ام می کند.
با باز و بسته شدن مجدد در اتاق، چشم باز می کنم و از سوییچی که در دستش گرفته می فهمم که قصد رفتن دارد. چشمم را روي این صحنه می بندم. دلم در سینه فرو می ریزد. نکند برود و من از این بیماري وحشتناك بمیرم! دندان هایم را روي هم فشار می دهم تا مبادا نگرانی ام بر زبان جاري شود. نزدیک تختم می ایستد. صدایم می زند.
-سایه جان؟
با پلک هاي نیمه باز نگاهش می کنم. موبایلم را به سمتم گرفته.
-من باید یه سر برم شرکت. بیا زنگ بزن بگو یکی بیاد پیشت. نمیشه تنها بمونی.
از حرفش خنده ام می گیرد. موبایل را روي میز می گذارم. کمی تنم را زیر پتو تکان می دهم و می گویم:
-خوبم. جاي نگرانی نیست!
نگاه تیز و خیره اش اذیتم می کند.
-من بر می گردم. بهت سر می زنم ولی اي کاش یه خانوم ...
توي حرفش می پرم.
-گفتم که، خوبم. از عهده کارام برمیام. شما هم دیگه زحمت نکشین. تا همین جاش هم کلی مدیون شدم!
نگفتم همین چند جمله چه فشاري به گلویم آورده. نگفتم درد سینه، از نفس کشیدن بیزارم کرده. نگفتم اگر بروي ممکن است بمیرم.
سوییچش را مشت می کند. معلوم است که دلش به رفتن رضا نیست.
-اگه کاري داشتی، تماس بگیر!
سرم را تکان می دهم و چشمم را می بندم تا رفتنش را نبینم. صداي قدم هایش دور و دورتر می شود. زمزمه می کنم:
-امیرحسین؟
نمی خواهم سنگینی تشکر نکردن از او بر گردنم بماند.
-ممنونم!
از همان دور دور می گوید:
-تشکر نیاز نیست. هر کی جاي من بود همین کارو می کرد!
پوزخندم را زیر پتو مخفی می کنم. خیلی وقت است که از برودت آدم ها، سردم نمی شود!
صداي اذان توي گوشم می پیچد. موذنش همان است که پدرم دوست داشت. همیشه به مادرم می گفت:
ـ اذان یک طرف، این اردبیلی هم یک طرف.
صداي اذان می آید؛ اذان مغرب. چشم باز نمی کنم. تاریکی از پشت همین پلک هاي بسته هم قابل لمس است. بیماري ذهنم را حساس تر کرده. او می گوید اﷲ اکبر و من می گویم:
ـ الله لا إله إلا هو الحی القیوم لا تأخذه سنۀ و لا نوم ...
/
او شهادت می دهد که خدایی جز خداي یگانه نیست. و من شهادت می دهم که خدایی جز خداي یگانه نیست، اما خداي هر کس که هست ،خداي من نیست!
اشک می جوشد. لعنت به این آنفولانزا که همه چیز را از کار انداخته و به جایش این غدد اشکی لعنتی را فعال کرده.
اذان گو اذان می دهد و من قامت "قامت بسته" پدرم را تجسم می کنم و تسبیح سبز دانه درشتش و عطر یاس جانمازش. آن وقت ها چقدر خدا مهربان بود. چقدر نزدیک بود.
گونه ام را به بالش می چسبانم.
خدا دقیقا از کی رفت؟ از وقتی که مادر رفت؟ یا شاید بعد از رفتن پدر؛ یا پس از کوچ سامان! وقتی که جانماز پدر دیگر پهن نشد. وقتی آن تسبیح سبز نچرخید و وقتی صدایی نبود که زمزمه کند: » ألا بذکر الله تطمئن القلوب «و ترانه اي که روزي هزار بار در خانه تکرار شود: » دلواپسی وقتی میاد که اعتقاد بمیره. «همان روزها بود که خدا چمدانش را بست و نه تنها از خانه، بلکه از قلب من هم رفت!
خیسی بالش حالم را بدتر می کند. نه این که دلم براي خدا تنگ شده باشد؛ نه، تنگ نشده؛ فقط نمی دانم چرا نمی توانم فراموشش کنم. نمی دانم!
بلند می شوم. پرده ضخیم را کنار می زنم و پنجره را باز می کنم. باد سرد صورت تبدارم را تازیانه می زند. مناجات خاضعانه بعد از اذان بیشتر از موذن زاده اردبیلی اشک به چشمم می آورد. با آخرین توانی که دارم، با فریادي که بعد از خارج شدن از حنجره بیمارم، ناله اي بیش نیست رو به آسمان می گویم:
-تو که منو فراموش کردي، پس چرا نمی ذاري من فراموشت کنم؟ این کارو هم نمی تونی واسم بکنی؟
با خشم پنجره را به هم می کوبم. افتان و خیزان خودم را به حمام می رسانم. باید جایی خانه بخرم که تا چند فرسخی اش هیچ مسجد و امامزاده اي نباشد!
هر دو شیر آب گرم و سرد را تا انتها باز می کنم. پاهایم می لرزند. روي زمین می نشینم و مشت مشت شامپو روي موهایم می ریزم. بی توجه به این که حتی قدرت چنگ زدن به موهایم را هم ندارم. مگر از دیروز صبح تا حالا چه خورده ام؟ تنها یک تخم مرغ عسلی! با ضعف مبارزه می کنم؛ با اشک هم.
کارم که تمام می شود دستم را به لبه وان می گیرم و بلند می شوم. بند حوله را دور کمرم می پیچم و به اتاق تاریکم بر می گردم. از بیرون صداي پچ پچ می آید. گوش هایم را تیز می کنم. برق امیدي از دلم می گذرد. امیرحسین برگشته. ظاهرم نامناسب است اما خوشی بودن یک نفر در این تنهایی اسفناك، انرژي بخش تنم می شود. به هال می روم. می بینمش که با خنده، سر به سر پودي می گذارد. آن قدر قدم هایم کم جان و بی صداست که تا لحظه اي که درست کنارش نمی ایستم متوجه آمدنم نمی شود. با همان مهربانی عذاب آورش نگاهم می کند. نمی توانم لبخند نزنم. واقعا از بودنش خوشحالم. او هم به رویم می خندد و در حالی که دستش را روي پیشانیم می گذارد می گوید:
-بهتري؟
سرم را تکان می دهم. حرکت دستش به سمت گونه ام، تن تبدارم را خنکی می بخشد.
/
-رنگت که خیلی پریده ولی تبت کمتر شده.
پلاستیک روي کانتر را باز می کند.
-دادم واست سفارشی سوپ درست کردن. اینو بخوري زود خوب می شی.
از لحن حرف زدنش خنده ام می گیرد. خم می شوم و توي قابلمه را نگاه می کنم. به آشپزخانه می رود و تمام کابینت ها را یکی یکی می گردد.
دستم را بلند می کنم وبه زور می گویم:
-تو اون یکیه.
با نگاهش رد دستم را می گیرد و کاسه ها را بیرون می آورد. از پشت بررسی اش می کنم. چقدر این بشر به رنگ مشکی علاقه دارد. پیراهن مشکی، شلوار جین مشکی، جوراب مشکی .دنبال کاپشنش می گردم. روي مبل انداخته. آن هم مشکی!