خوابگاه

فصل چهارده

هرکی سهم کیکش رو برداشت و مشغول شد، بعد از کیک رفتیم سراغ کادو ها، فرشته برای پرهام یه عطر گرفته بود با یه ست کمربند و کیف و این چیزا یاسی یه کارت هدیه داده بود و منم یه گوشی موبایل

پرهام حسابی ذوق کرده بود، بعد باز کردن کادوها فرشته و یاسی رفتن شام بیارن

روی همون میز وسط مبلا رو خلوت کردیم، یاسی دیس برنج و سالاد رو گذاشت، بعد فرشته بشقاب ها رو آورد، پرهام عاشق فسنجون بود و براش یه فسنجون سفارشی درست کرده بودن یاسی نشسته بود و داشت میز رو مرتب میکرد و فرشته هم رفته بود ظرف خورشت رو بیاره، من و پرهامم داشتیم با گوشی پرهام ور میرفتیم، فرشته اومد تو اتاق و با گفتن بیاین دیگه رفت سمت میز، اما رفتنش مصادف شد با لیز خوردن روی کاغذ های کادویی که کف اتاق ریخته بود، خورد زمین، ظرف خورشت هم پخش زمین شد یاسی دوید سمت فرشته،

حالت خوبه

با حالت زار به محتویات خورشتش خیره شد و گفت: نه... دیدی چی شد؟ پرهام بغلش کرد و گفت: فدای سرت،

واسه تو درست کرده بودم

بغضش شکست، دوست نداشتم خوشیشون خراب شه... دلم میخواست یه کاری کنم حال و هواشون عوض شه، میدونستم حالا میشینه و خودخوری میکنه، حساس بودنش رو میشناختم، یه فکری به سرم زد

پاشو ببینم، نشسته تو بغل شوهرش آبغوره میگیره و اونم هی قربون صدقه اش میره ،اتاقمو کثیف کردین

پرهام بهم چشم غره رفت اما محل نداشتم

به یاسی نگاه کردم و گفتم: پاشو سر این مبل رو بگیر بذاریمش اونور یاسی هاج و واج نگاهم کرد و بلند شد

پرهام اومد یه چیزی بگه که فکرم رو توی گوشش گفتم اونم به شدت پایه بود فرشته از جاش بلند شده بود

با پرهام و یاسی روی فرش رو خالی کردیم، با پرهام تاش کردیم و بردیمش تو حیاط دخترا هم دنبالمون اومدن

پرهام شلنگ رو باز کرد و منم گفتم:

چیه؟ توقع نداری بذارم اینطوری تا صبح بمونه؟ خراب میشه فرشم و صدامم زنونه کردم و ادامه دادم:

الاناست شوهرم بیاد ببینه، واااای طلاقم میده به همین سوی چراغ

دخترا زدن زیر خنده

شلنگ رو از دست پرهام کشیدم و گرفتم روشون و گفتم:

میاین مثل بچه آدم فرش میشورین، گفته باشم یاسی خیلی شیک پاچه هاشو داد بالا اومد کمک

فرشته هم که دیگه ماجرای خورشتش یادش رفته بود، اونم اومد کمک، چراغای حیاط رو روشن کردیم و مشغول شدیم، تاید رو ریختیم و افتادیم به جون فرش، فرشته وایساده بود و فقط نگاه میکرد، پرهام نامردی نکرد و هولش داد، اونم لیز خورد و افتاد روی یاسی من و پرهامم زدیم زیر خنده

حسابی خیس و کفی شده بودن، یاسی هم که حرصش گرفته بود پاشو گرفت جلوی پای پرهام و اونو انداخت زمین، به خاطر کف روی فرش حفظ تعال سخت شده بود، هنوز حریف من نشده بودن، منم واسشون زبون دراز میکردم و می خندیدم پرهام هم دستمو کشید و افتادم روش

دخترا منفجر شدن از خنده، فرشته هم شلنگ رو گرفت رومون... دستمو انداختم به پاچه شلوار یاسی و کشیدمش

افتاد درست بغل دستم روی فرش، از آخی که گفت دلم ریش شد، دلم نمیخواست اذیت بشه...

اما پر رو تر از این حرفا بود، بلند شد و هرچی دستش اومد انداخت رو سر و کله من و پرهام یکی دوساعتی داشتیم بازی میکردیم، وقتی حسابی خسته شدیم فرش رو آب کشیدیم و با پرهام انداختیم لب دیوار و رفتیم تو...

" یاسمین "

لباسام حسابی خیس و کفی شده بودن... این اب بازی خیلی بهم حال داد... شلنگو گرفتم به پاهام که کف هاش شسته بشن...

این کتاب در سایت یک رمان ساخته شده است(roman.ir1) اومدم برم بالا که هانی گوشه ی آستینمو گرفت...

اجازه بده امشب رو تنها باشن... تو بیا اینجا... قلبم اومد توی حلقم... یعنی من امشب برم پایین ؟!

بهش نگاه کردم... سرمو تکون دادم و گفتم:

برم لباسامو عوض کنم... میام...

سریع رفتم بالا... پیراهن یاسی رنگی که 75 هزار تومن پول به جاش داده بودم رو از تنم در آوردم... آوردمش نزدیک بینیم و بوش کردم... از بوی تیز تاید حالم بد شد... سریع انداختمش توی سبدِ رخت چرکا و یه پیراهن دیگه از توی کمد برداشتم... پوشیدمش ...

شلوارمو هم با یه شلوار ورزشی مشکی رنگ عوض کردم...

خودمو توی آیینه نگاه کردم... خوب بود... سبدو برداشتم و رفتم توی حموم... یه آب ریختم روی لباس تا فردا بشورمش... داشتم از پله ها میرفتم پایین... فرشته هم داشت میومد بالا...

ایستاد جلوم و گفت:

کجا داری میری یاسی ؟!

سرمو بردم جلو و نزدیک گوشش گفتم:

امشب شِبِ شماست... مزاحما دک میشن...

نگاهش کردمو بهش چشمکی زدم...

خندید و گفت:

شب ماست یا شب شما ؟!

گنگ نگاهش کردم و گفتم:

منظورت چیه ؟

داشت شیطون نگاهم میکرد... وای خــــدا... تازه منظورشو فهمیدم... زدم به بازوشو گفتم:

بی ادب... برو لباساتو عوض کن...

بازوشو گرفتم و پرتش کردم سمت بالا... خودمم دوییدم پایین... در زدم... پرهام درو باز کرد و آروم اومد بیرون... آروم گفت:

شرمنده که امشب مجبور شدید...

حرفشو قطع کردم و گفتم:

نه... این چه حرفیه... شب بخیر...

پرهام هم شب بخیر گفت و رفت بالا... آروم رفتم تو... هانی هم لباساشو عوض کرده بود و با یه حوله داشت موهاشو خشک میکرد... تیشرت سفیدش نظرمو جلب کرد... آرم آدیداس مشکی رنگی گوشه ی پیرهنش بود... مثل من یه شلوار ورزشی مشکی پاش بود... حوله رو پرت کرد جفتش... تازه نگاهش به من افتاد... نگاهمون صاف توی چشمای هم بود... تند تند نفس میزدم... خدایا چم شده ؟! همزمان با هم به خودمون اومدیم و نگاهمون رو از چشمای هم گرفتیم... هانی ایستاد سِرِ پا و گفت:

خب... خب تو... میتونی بری توی اتاقِ من... من همینجا روی مبل...

سریع حرفشو قطع کردم و گفتم:

نه... من همینجا راحتم... تو برو...

از تعارف تیکه پاره کردن اصلا خوشم نمیاد... خندیدم و گفتم:

پس شب بخیر...

رفتم سمت اتاقش... خواستم درو باز کنم که گفت:

یاسمین...

سرِ جام خشک شدم... چرا وقتی اسممو از زبونش میشنوم اینطوری میشم ؟! مگه اون با بقیه چه فرقی داره ؟ چرا وقتی پرهام صدام میکنه اینطوری نمیشم ؟!

من دیگه کی بودم که اونا رو باهم مقایسه میکردم.

برگشتم سمتش و گفتم:

ب... بله ؟

هیچی خواستم بگم شب بخیر...

به چشماش نگاه کردم... چشماش میچرخیدن توی چشمام... سرمو انداختم پایین و گفتم:

خوب بخوابی... شب بخیر...

رفتم تو اتاق و درو بستم... قلبم تند تند میزد... خدایا چم شده ؟ چشمامو محکم بستم و باز کردم...

نگاه خیره موند روی دیوار اتاقش...

یه عکس از خودش زده بود توی اتاق... رفتم جلو و نگاهش کردم... با دستش یقه ی کتشو گرفته بود و به حالت سه رخ ایستاده بود و به دوربین نگاه مکیرد... هیچ لبخندی هم روی لبش نبود... همیشه از این مدل ابروها خوشم میومد... دوست نداشتم پسر به ابروهاش دست بزنه... همینطوری پر پشت خوب بود... ابرو های هانی هم پر پشت بودن و کشیده... دقیقا همونطوری که همیشه دوست داشتم...

نه مثل بابک که هر هفته باید ابروهاشو اصلاح میکرد... رنگ چشماش بر خلاف رنگ چشمای من تیره تیره بود... مشکی...

من باز هم رگه هایی از قهوه ای رو میشد تو چشمام پیدا کرد... حتی تو رنگ موهام...

اما این پسر...

مشکی... مشکیه مشکیه...

خب چکار کنم که به نظرم زیباترین رنگ برای چشم مشکیه ؟!

موهاشوم خیلی زیبا داده بود بالا... یه لحظه با خودم فکر کردم... فقط یه لحظه...

خوشبحال زنش... یه مانکن گیرش میاد...

سرمو تکون دادم... دراز کشیدم روی تخت... بوی ادکلنش کل تختو پر کرده بود... نکنه این پسر شبا هم با ادکلنش میخوابه...

دوباره خودم با خودم ذوق کردم...

خدایی خوشبحال زنشه... نه تنها قیافه و هیکلش خوبه بلکه اخلاقشم خوبه... خوب که عالیه...

توی این مدتی که باهاشون اینجا دارم زندگی میکنم فهمیدم که توی مرام و مردونگی یکه...

اینقدر فکر کردم که همون طوری بدون پتو خوابم برد...

دو هفته از اون روز گذشت... هنوز تا شروع امتحانات وقت داشتیم... به پیشنهاد فرشته قرار شد امروز با هم بریم بیرون خوش بگذرونیم... اولش قبول نمیکردم... چون اصلا حوصله نداشتم اما وقتی اصرار های فرشته رو دیدم قبول کردم... مانتوی کوتاه مشکی و شال مشکی و شلوار لیآبی...

موهامم که

مانتوی کوتاه مشکی و شال مشکی و شلوار لی آبی...

موهامم که طبق معمول کج... کیفم که نداشتم... گوشیمو گذاشتم توی جیب ماتونم... رژ لب صورتیِ فرشته رو برداشتم و زدم به لبام... تموم شد... همین... مثل همیشه ساده ...

و... زیبا...

فرشته رفته بود از اتاق بیرون... منم رفتم بیرون... از پله ها رفتم پایین... هانی هم همون موقع اومد بیرون... چه خوشتیپ شده بود... یه شلوار لی پوشیده بود با یه پیراهن چهارخونه ی آستین سه ربع قرمز و مشکی... موهاشم خیلی قشنگ داده بود بالا و حسابی بهش میومد...

گوشیشو گذاشت توی جیبش و مشغول بستن ساعتش شد... مشغول کلنجار رفتن با ساعتش بود... رفتم جلو و گفتم:

- بده من ببندمش...

نگام کرد... بدون هیچ حرفی ساعتشو داد بهم... از دیدن مارکش کفم برید ...بابا ایول ...ساعتشم همرنگ ساعت خودم بود... مشکی... دست چپشو آورد جلو... ساعتشو گذاشتم روی مچش و بستمش... دستشو کرد توی جیب شولارش... منم دوتا دستامو کردم توی جیب مانتوم و از خونه زدیم بیرون... فرشته و پرهام زودتر سوار ماشین شده بودن ...پرهام پشت فرمون بود و فرشته هم جفتش... هانی رفت سمت فرشته... منم پشت سرش... چند تا زد به شیشه و گفت:

هانی: بده پایین اینو...

فرشته نگاهمون کرد... شیشه رو داد پایین و گفت:

فرشته: سوار شید دیر شد...

هانی: چه زودم رفته جا گرفته... بیا پایین ببینم...

پرهام سرشو آورد جلو و گفت:

پرهام: جوِنِ هانی گیر نده... سوار شید بریم...

هانی...

نگام کرد...

ولشون کن بابا زن و شوهرو...

آروم خندید سری تکون داد و گفت:

هانی: چشم...

درو باز کرد و با دستش به داخل ماشین اشاره کرد... بهش نگاه کردم... لبخند قشنگی روی لباش جا خوش کرده بود... آروم نشستم... نشستم پشت سِرِ پرهام... اونم نشست پشت سرِ فرشته و پرهام حرکت کرد...

فرشته: پرهام یه اهنگ بذار حال کنیم دیگه...

پرهام آروم خندید و گفت:

پرهام: چـــشم... یه اهنی برات بذارم کیف کنی...

فلششو از توی جیبش دراورد و زدش به پخش... با شنیدن آهنگ همه مون ترکیدیم از خنده...

""کفتر کاکل به سر های های... این خبر از من ببر های های... بگو به یارم نکن آزارم بگو برگرده چشم به راشم من خاطر خواشم من... هر چی من برایش میگفتم همه از دل بود همه از دل بود همه از دل بود... هر چی تو برام میگفتی همه باطل بود همه باطل بود همه باطل بود. جلوی یه مرکز خرید نگه داشت... چند باری با روشا اومده بودم اینجا ...پیاده شدیم... پرهامرفت تا ماشینو پارک کنه... خواستیم بریم تو اما هانی نذاشت و گفت که صبر کنیم تا پرهام هم بیاد... ربع ساعتی همونطور جلوی مرکز خرید ایستاده بودیم تا پرهام پیداشت شد... فرشته رفت سمتش و گفت:

فرشته: چرا اینقدر لفتش دادی ؟

پرهام: خب خانوم خیابونا شلوغه همین جایی هم که پیدا کردم با بدبختی بود... رو کرد به سمت هانی و گفت:

پرهام: ما میریم یه جا کار داریم زود برمیگردیم... شما برید یه گشتی بزنید تو پاساژ ...

چیزیم دیدین بخرین... دست فرشته رو گرفت و سریع رفتن توی پاساژ...

صدای هانی من و به خودم آورد...

هانی: خب... اول کجا بریم ؟

نمیدونم...

هانی: بریم تو... حالا یه چیزی پیدا میکنیم...

سری تکون دادم و رفتیم تو مرکز خرید...

با خستگی در خونه رو باز کردیم و رفتای تو... من که سریع وسایلو جلوی در گذاشتم و پرت شدم روی مبل... ساعت 2 بود... اینقدر خسته بودم که نفهمیدم کجا خوابم برد... " هانی "

با ناله های پرهام چشمم رو باز کردم، از شدت دل درد به خودش میپیچید و ناله میکرد.از رو تخت بلند شدم و رفتم سمتمش و تکونش دادم و گفتم:

چی شده پرهام؟

صورتش از شدت درد قرمز شده بود

حالم بده، بیدارت کردم داداش؟ شرمنده

فدا سرت، چرا دلت درد میکنه؟

فکر کنم پیراشکی ها بهم نساخته هانی

الان میام...

مامانم همیشه اینطور وقت ها یه نبات داغ میداد دستم، نمیدونستم نبات داریم یا نه آروم خزیدم تو آشپزخونه و چای ساز رو روشن کردم، کل کابینت ها رو گشتم دریغ از یه نباتکلافه یه لیوان آب جوش ریختم و با یه ذره عرق نعنا و قند عجینش کردم و بردم واسه پرهام به زحمت از جاش بلند شد و لیوان رو بهش دادم - بریم دکتر؟ - نمیخواد، برو بخواب داداش، خسته ای

کلافه روی تخت نشستم و بهش خیره شدم، سرمو به دیوار تکیه دادم اونم دراز کشید و سعی کرد بخوابه نمیدونم چی شد خوابم برد...

صبح با تنی کوفته بیدار شدم، انقدری که نا نداشتم از جام بلند شم دستشویی تو حیاط خرابشده بود و مجبور بودیم از دستشویی داخل استفاده کنیم تو راهرو به فرشته برخوردم - سلام پرنسس صبحت بخیر از اینورا...

و به دستشویی اشاره کردم فرشته خندید و گفت:

مسخره میان اینجا احیانا چیکار؟ نمیان که برقصن

خندیدم.- نه خب ما معمولا کارمونو با رقص انجام میدیم... شما اینجور نیستین؟ فرشته قهقهه زد...

ای پسره ی...

با یالله گفتن پرهام حرف فرشته نصفه موند - بچه ها شرمندم من زودتر برم، اورژانسیه یاسی که تازه از دستشویی بیرون اومده بود بیرون خودشو کشید کنار و پرهام پرید تو دستشویی در رو بست و گفت:

برین یه جای دیگه حرف بزنید یاسی سرش رو تکون داد و گفت:

سلام هانی صبحت بخیر، چایی گذاشتی؟

من تازه بیدار شدم بذار دست صورتمو بشورم بعد میذارم...

پرهام باز داد زد:

نمیرین؟ گفتم برین دیگه

تو کارتو بکن چیکار به ما داری؟ زودم رفته دستورم میده...

اصلا حواسم به حال خرابش نبود

هانی برو.... هنوز حرفش تموم نشده بود که صداهای گوش خراشی کل راهرو رو برداشت...

دخترا که منفجر شده بودن از خنده سریع رفتن تو اتاقشون پرهام بدبخت هم یه بند می دمید و ارکستر سمفونی که راه انداخته بود تمومی نداشت منم داشتم به محتویات پیراشکی ها و آناتومی بدن انسان و وضعیت روده ها فکر میکردم...

یه چند دقیقه ای بچه برامون نواخت که صداش قطع شدآروم به در زدم و گفتم:

عزیزم میخوای برات سوزن نخ بیارم؟

دیگه نفهمیدم چی گفت چون سریع جیم شدم اتاق...

یاسی داشت سفره پهن میکرد و فرشته هم داشت چایی میریخت...

براشون کف زدم...

به به چه دخترای خوبی فرشته سرش رو بلند کرد و گفت:

پس پرهام کو؟

تازه کنسرتش تموم شده میاد...

با حرفم دوباره دخترا خندیدن و چند لحظه بعد سر و کله پرهام که حسابی خجل بود پیدا شداز شدت خجالت سرش رو بلند نمیکرد و فکر کنم اصلا نفهمید چی خوردسریع رفت پایین...

یاسی گفت:

بنده خدا فکر کنم حالا حالا ها روش نمیشه باهامون حرف بزنه...

فرشته حرفی نزد و منم گفتم:

ببخشید چرا روش نشه؟ شما دیگه چرا خانوم دکتر؟ با تعجب نگام کرد... ادامه دادم...

میدونید همین گاز معده چقدر تو حیات یه انسان مهمه؟ یاسی هاج و واج نگاهم کرد

جدی میگم... یکی از فامیلامون عمل کرده بود، دکترش یه بند نگران بود این دفع میکنه یا نه، بدبخت داشت سکته میکرد تا بالاخره خانوم یه گازی داد و اونم خیالش راحت شد...

یاسی هم مثل پرهام هی رنگ به رنگ شد و فرشته هم ریز ریز می خندید...

خانوم دکتر مارو باش...

مگه چمه؟

چیزیت نیست اما دخترجون این چیزا خجالت نداره

حتی جلو همه؟

نه تا اون حد، اون پشت مشت ها، بالاخره یه راهی هست...

یاسی حسابی خندش گرفته بود از حرفهام... بعد صبحانه میخواستم برم دانشگاهوقتی حاضر شدم یاسی رو صدا کردم و گفتم:

دانشگاه نمیای؟

امروز کلاسم ساعت 12 برگزار میشه

بیا بریم زوده برو خودم میرم

بیا بریم مهمان بیا سر کلاس ما بشین

آخه

آخه نداره، رجایی رات میده نگران نباش...

سری تکون داد...

الان حاضر میشم...

پرهام که همچنان حالش بد بود جلوم سبز شد و گفت:

به به باشه از این مهمان رفتن ها باشه...

زبون دراوردم براش...

اخم کرد...

حالا واسه من میخوای نخ سوزن بیاری؟ هان

نیاز نداشتی؟

میزنم لهت میکنما .

ریز میبینمت

بچه پررو...

از دستش در رفتم و بلند داد زدم - یاسی تو ماشینم زود بیا...

" یاسمین "

صدای هانی از پایین اومد... سریع مقنعه امو پوشیدم... جزوه هامو ریختم توی کیفم و گذاشتمش روی شونه م و از فرشته خداحافظی کردم و دوییدم از خونه بیرون... هانی توی ماشین نشسته بود... رفتم طرف ماشین... درِ جلو رو باز کردم و نشستم توی ماشین ...

باد خنکی که بهم خورد حالمو جا آورد...

آخیش... حرکت کرد... نگام کرد و گفت:

-هانی: گرمته ؟

خیلی...

تو که خودت بچه گرمایی باید به اینجور هوا ها ها عادت داشته باشی...

عادت دارم... ولی خب... ادامه ندادم حرفم رو...

هانی: ولی خب ؟اروم خندیدم و گفتم خب دیگه... گیر نده... خندید و گفت:

باشه... خواست چیز دیگه ای بگه که تلفنش زنگ خورد... همونطور که داشت رانندگی میکرد گوشیشو از توی جیب شلوارش دراورد و جواب داد...

سلام گلم...

...........

قربونت خوبم... تو چکارا میکنی ؟

.............

فقط وقتی کار داری زنگ بزنیا... یه وقت زنگ نزنی حاِلِ داداشتو بپرسی...

..........

فعلا پشت فرمونم... تا شب اسماشونو برام بفرست... دیگه ببین... داداشت چقد ماهه...

............

نه عزیزم... سلام برسون... خدافظ...

تلفنشو قطع کرد و گذاشتش بالای داشبورد... به ساعتش نگاه کرد... با دیدن ساعت سرعتش بیشتر شد...

*******

با هانی رفتم سِرِ کلاس... باحال بود... اگر مینشستم تو خونه باید تا الان چکار میکردم ؟! حوصله م سر میرفت... عوضش کلی خندیدم... از کلاس رفتم بیرون... هانی اومد پشت سرم و گفت:

کلاست کی شروع میشه ؟

الانا دیگه شروع میشه... باید برم کلاس...

تا چند کلاس داری ؟

تا دو...

پس منتظرت میمونم... فعلا...

اینو گفت و از پیشم رفت... شونه ای بالا انداختم و رفتم سمتِ کلاس... این دو ساعت آناتومی تنه داشتیم... با یه مرد چاق و شکم گنده... از همون اول ترم هم دل خوشی از این یاروئه نداشتم... رفتم توی کلاس لیدا و سامان و رضا و نگار با هم حرف میزدن و صدای خنده شون کل کلاسو برداشته بود... رفتم و نشستم... لیدا حواسش به من نبود ...

سامان بلند گفت:

به به... خانم یاسی خانم... تا اینو گفت لیدا به من نگاه کرد... بلند شد و اومد سمتم ...

نشست کنارم و گفت: چه خبرا ؟ سری تکون دادم و گفتم:

هیچی...

داشتیم با فرشته و پرهام و هانی یه فیلم سینمایی نگاه میکردیم... از اول که شروع شد اشکمونو درآورد... از اولش درباره بدبختی دختره بود... گوشیم زنگ خورد... از روی مبل بلند شدم و رفتم سمتش... بابا بود... یعنی چکارم داره ؟! نکنه روژمان چیزی درباره اون روز بهش گفته ؟ ای بمیری الهی روژمان... گوشی رو توی دستم گرفتم... انگشتمو روی صفحه کشیدم و تماسو جواب دادم...

سلام بابا...

سلام دخترم... خوبی ؟!