فصل بیست و هفت
یه چپ چپ دیگه بهش نگاه کردم که برگشت طرف عربه وگفت:
-من هیچگاه عشق را به زروگوهر نمی فروشم ای عرب شیر شترخور!
عربه-ولی بانوی من ازوصلت ما دوکشور بایکدیگر متدد خواهند شد وعلیه دشمن خواهند ایستاد !من دربغداد کاخی زیبا برای شما آراسته ام!
کامیار-تومال عراقی؟پدرسوخته تاچندوقت پیش ازدست موشک ها وراکت های تو طویله های شمال به قیمت قصر های زرین اجاره داده می شد!حالا که قراره بمب بارونت کنن دست اتداد به ماخواهی داد؟برو پدرسگ که ما خر نمی شیم!
تااینو گفت مردم ازجاشون بلند شدن!کف می زدن!سوت می کشیدن!هلهله می کردن!اصلا باورم نمی شد که این مردم انقدر به هیجان بیان!مدیر تئاتر که اینو دید بدبخت ازترسش پرده رو انداخت!تاپرده افتاد ماها بادل راحت شروع کردیم به خندیدن!ماها این طرف می خندیدیم ومردم اون طرف پرده!این کورشده فقط واستاده بود وماها رو نگاه می کرد! انگار نه انگار که ولوله انداخته بین مردم!
رجب خان اومد بغلش کرد وگفت:
-واقعا شیر مادرت حلالت باشه!
کامیار-خیلی ممنون اما من باشیر خشک بزرگ شدم!دست گاوه درد نکنه!
یه مرتبه بادست زد رو پاش وگفت:
-دیدی بازم اون جمله ها رو نگفتم!ای دل غافل!ازبس که رو صدنه هول می شم یادم میره اونا رو بگم!چی بود اونا؟ بلایت به جانم...دیگه چی بود؟
ماها دوباره زدیم زیر خنده که درصدنه واشد و اون دختره وپسره درحالی که ازخنده اشک از چشماشون می اومد اومدن تو وتا رسیدن دختره به کامیارگفت:
-واقعا عالی بود!باید بگم تاحالا همچین هنر پیشه ای ندیده بودم!
کامیار-خیلی ممنون اما بیا خانم جون این کلاه گیس رو بگیر وپرده اخر رو خودت بازی کن!
رجب خان- باز شروع کردی؟
کامیار-بابا من خراب می کنم آ!من دوتا جمله رو نتونستم بگم اخه!
رجب خان- توانقدر قشنگ بازی کردی که دیگه اون جمله هارو لازم نداریم!
کامیار-نه میخوام نونی که می خورم حلال باشه!می ترسم تو پرده آخرم اینا یادم بره بگم!خب عیبی نداره آخر شب صد تومن بابت این سه تا جمله ازمزدم کم کنین!
توهمین موقع ارگیست اومد جلو وگفت:
-خوب زدم؟
کامیار-عالی بود!دستت درد نکنه!چی بود اون هزار ویک شب؟مال آدما ی تنبل بی عرضه!
پسره خندید وگفت:
-تنبل بی عر ضه برای چی؟
کامیار-آدمی که هزار ویک شب ساکت بشینه وقصه گوش بده وبه قصه گو کاری نداشته باشه هم تنبله هم بی عرضه!
همه زدیم زیر خنده ورفتیم اتاق پشت صدنه که دیدیم مدیر تئاتر برامون ماءالشعیر فرستاده بالا!گلوی من یکی که شده بود عین چوب کبریت!تواون گرمای پشت صدنه ماءالشعیر خنک چه مزه ای بهمون داد!
خلاصه پرده سوم اجراشد وانقدر مردم خندیده بودن واشک ازچشماشون اومده بودکه همه یکی یه دستمال دستشون بود!
بالاخره کارمون که تموم شد ونصرت حساب کتاباش روبارجب خان کرد ودست دختره روکه اسمش میترا بود روگرفت وبه ماگفت بریم چهارتایی ازتئاتر اومدیم بیرون ودم در بهمون گفت دنبالم بیاین ماهام دنبالش رفتیم تویه خیابون فرعی ه رفت وامد توش کم بود نصرت رفت یه گوشه پیاده روواستاد ویه نگاهی به ماها کرد وگفت:
-من هنوز اسم شماهارو نمی دونم!
کامیار-من کامیارم این سامان
نصرت-دست جفت تون درد نکنه امشب خداشماهارو ازروهوا برای من فرستاد!اما حساب حسابه کاکا برادر!پونزده هزار تومن اونجا بهم قرض دادین بازی م که کردین!من اینجا شبی سه تومن می گیرم بازی می کنم این میترام شبی یک و نیم.حالا بگو پنج تومن!مک بیست تومن بهتون بدهکارم!
کامیار-فعلا حرفش رونزن تابعد!
نصرت یه چیزی آروم در گوش میترا گفت که اونم سرشو تکون داد وبعد برگشت طرف کامیار وگفت:
-یه چیزی می خوام بهتون بگم ناراحت نمی شین؟
کامیار-نه،بگو!
نصرت-بیااین ور!
دست من وکامیارروگرفت ویه خرده برد اون طرف ترو گفت:
-ببین،من این بیست تومن روحالاحالاها نمی تونم بهتون پس بدم!
کامیار-ماهام ازت پول نخواستیم که!
نصرت-نه اینطوری که نمی شه!
کامیار-خب پس چی کار کنیم؟
نصرت-اینو وردارین امشب ببرینش حساب به حساب در!
کامیارداشت نگاهش می کرد من اصلا متوجه نشدم چی می گه!ازش پرسیدم:
-چی روور داریم ببریم؟
کامیاریه نگاه به من کرد که تازه متوجه منظور نصرت شدم!یه مرتبه خون ریخت توصورتم کامیاربهش گفت:
-مگه اینکاره س؟
نصرت سرشو تکون دادوگفت:
-زندگی یه دیگه!
کامیار-تواسم اینو میذاری زندگی؟این زندگی سگ م نیس!
نصرت سرشو انداخت پائین ویه خرده مکث کرد که کامیار گفت:
-اون پول حلالت باشه اما مدبت رواینجری جواب نمی دن!
نصرت آروم سرشو بلند کرد ویه نگاه به من وکامیار کرد وبعد گفت:
-یعنی دیگه ازم پول نمی خواین؟
کامیار-گفتم که!حلال!
یه مرتبه یه قطرع اشک ازگوشه چشمش اومد پائین که باآستینش پاک کرد وگفت:
-شماها دیگه چه جورشین؟
کامیار-ماهام نذری کار برات نکردیم اما پول وازاین چیزا نمی خوایم!
نصرت-پس چی؟
کامیار-بعدابهت می گیم!
نصرت-هرچی بخواین مضایقه نمی کنم ازتون!
کامیار-مرد مردونه؟
نصرت-مرد مردونه!اصلا بیاین بریم خونه ی ما!خونه که چه عرض کنم؟یه دونه اتاقه!بیاین امشب رو فقیرونه بگذرونین!شام که نخوردین!کالباس مالباس می گیریم دورهم می خوریم!
من وکامیاریه نگاه به همدیگه کردیم که کامیارگفت:
-باشه بریم!
آروم به کامیار گفتم:
-ماشین روچیکارکنیم؟باماشین خودمون بریم؟
کامیار-نه بذاریم همینجا باشه اینا نباید بفهمن که وضع ما خوبه باهرچی اونا رفتن می ریم!
نصرت داشت بادختره حرف می زدانگار بهش گفت که ما قبول نکردیم دختره سرشو انداخته بود پائین وهیچی نمی گفت وقتی حرفش تموم شد اومد جلووگفت:
-شماها همینجا واستین تامن ازاین مسیو خرید بکنم وبیام!
اینو گفت ورفت طرف یه اغذیه فروشی موندیم من وکامیارو دختره.که پشتش روبه ماکرده بود وداشت توخیابون رو نگاه می کرد کامیاررفت طرفش وگفت:
-اسم من کامیاره!اینم پسرعموم سامانه!
دختره برگشت اما هنوز داشت یه طرف دیگرو نگاه می کرد انگار خجالت می کشید توصورت ما نگاه کنه فقط گفت:
-اسم تونو فهمیدم منم اسمم میتراس!
کامیار-هرشب اینجا بازی می کنین؟
میترا-آرهکامیار-شبی هزار و پونصد که ماهش می کنه چهل وپنج تومن!پولی نمی شه که!
میترا-جمعه ها دوسانس داریم.
کامیار-بازم چیزی نمی شه که!
میترا-بالاخره یه کاریش می کنیم کمتر می خوریم!شماها چیکار می کنین؟
کامیار-درس می خونیم!
مترا-دانشجوئین؟چه رشته ای؟
کامیار-داریم جامعه دور وورمون رو می شناسیم!
میترا-آهان جامعه شناسی؟
کامیار-یه همچین چیزی!
یه خرده ساکت شدیم هنوز داشت یه طرف دیگه رو نگاه ی کرد که کامیارگفت:
-زندگی بهت سخت گرفته اره؟
یه مرتبه عصبانی شد وبرگشت توصورت من وکامیار نگاه کرد وگفت:
-شماها که فهمیدین چه کار دیگه ای می کنم!دیگه چرا می پرسین؟
کامیار-اگه اینکارو می کنی اون کارت چیه؟اگه اون کاررو می کنی این کارت چیه؟
میترا-باپنجاه هزار تومن می شه تواین مملکت زندگی کرد؟تازه اومدی تواین شهر؟؟
کامیار-نه تازه نیومدم اما...
بقیه حرفش روخورد که میترا گفت:
-اما چی؟
کامیار-اما خبرنداشتم توتاریکیای این شهر چه خبره!
میترا یه لدظه به من وکامیار نگاه کرد وکمی اروم شد وگفت:
-کم وکسری زندگیم رو جور می کنم!هروقت کم می ارم مجبورم بایکی برم می فهمین که؟
من سرمو انداختم پائین که دوباره عصبانی شد وگفت:
-سامان خان تروخدا برای من ادای آدمای عابد زاهد رو درنیارین که حالم بهم می خوره!چیه؟ماها نجسیم؟کافریم؟باید سنگسار بشیم؟بهتون نمی آد که شماهام همچین طیب وطاهر باشین!
توچشماش نگاه کردم وگفتم:
-نه!شما نباید سنگسار بشین!ماها باید سنگسار بشیم که چشم مونو روخیلی چیزا بستیم!ماها خیلی به شماها بدهکاریم!
یه مرتبه اشک توچشماش جمع شد!چیزی نمونده بود که بزنه زیر گریه!یعنی اگه نصرت نرسیده بود حتما گریه می کرد صدای نصرت که ازپشت مون اومد روش روکرد اون طرف!
نصرت-بریم!همه چی گرفتم!بریم بااتوبوس بریم!
کامیار-اتوبوس حالا کجابود؟
نصرت-نه می آد یه خرده واستیم می اد کار هرشب مونه!
کامیار-امشب روبیاین بایه آژانسی چیزی بریم!
نصرت-می دونی پولش چقدر می شه!؟
کامیار-یه شب هزار شب نمی شه مهمون ما!
اینو گفت وجلوی یه پیکان روگرفت وچهارتایی سوار شدیم راننده پرسید کجا که نصرت گفت:
-...شهر!!
تااینو گفت راننده هه ترمز دستی روکشید وگفت:
-آقاجون پیاده شین!
کامیار-چرا؟
راننده-من اصلا امشب دیگه کار نمی کنم!
کامیار-آخه برای چی؟
راننده-برادر می دونی اینجا که می گی کجاس؟
کامیار-خب؟
راننده-من برم وبرگردم می شه صبح!
کامیار-خب شما پولت روبگیر!
راننده-چهارتومن میدی؟
کامیار-می دم بابا حرکت کن!
راننده هه ترمز دستی روخوابوند وحرکت کرد وگفت:
-ببخشین واله!آخر شبه ومام خسته ایم!ازاینجا تا اونجام که یه مسافرت راهه به دل نگیرین تروخدا! کامیار-شمام حق دارین آقا راه طولانیه!
راننده-اصلا مهمون خودم باشین!
کامیاربهش خندید که اونم شروع کرد خندیدن وگفت:
-حالا یه چیزی بگم بخندین به یارو که همشهری خودمم بوده می گن اگه دنیارو بهت بدن چی کار می کنی؟یارو یه فکری می کنه ومیگه هیچی!می فروشمش ومی رم خارج زندگی می کنم!
ماهام زدیم زیر خنده!همچین جک روبالهجه تعریف می کرد که آدم خوشش می اومد!
راننده-یه روزبه یه همشهری دیگه ما می گن اگه یه کامیون اسکناس بهت بدن چیکار می کنی؟یارو زود گفت چهار تومن می گیرم وخالی ش می کنم!
دوباره ماها زدیم زیر خنده که کامیار گفت:
-حالا من یه جک می گم که هم بخندی وهم گریه کنی!یه روز یه یارو خواب میبینه که مرده وبردنش یه جایی وبهش می گن تو گناهکاری!حالا خودت ازاین مجازات ها یکی روانتخاب کن !یارو نگاه می کنه ومی بینه یه آدم اونجان ودارن زار زار گریه می کنن ویه دیگه م اون طرف دارن می خندن!می پرسه اینا که گریه می کنن جریان شون چیه؟
می گن اینا آمریکائی ن!هفته ای یه بار خودشون قیر رو داغ می کنن وباقیف می ریزن توحلق شون!امروز که اینکارو کردن تا هفته دیگه که نوبت بعدیشون بشه اینا گریه می کنن!
یارو اونایی رو که اون طرف داشتن می زدن ومی خندیدن ومی رقصیدن نشون میده ومیگه من می خوام برم پیش اونا!طرف برمیگرده بهش می گه ببین اونا هرروز قیرداغ رو باقیف می ریزن نوحلق شونا!یارو می گه باشه من میخوام برم پیش اونا!خلاصه طرف رو میبرن ومیندازن تواون قسمت!اونایی که اونجا بودن بهش خوش امد می گن وتعارفش می کنن وخلاصه خیلی تدویلش می گیرن!یه خرده که می گذره یارو ازبغل دستی ش می پرسه برادرجریان چیه؟اونایی که هفته ای یه بار قیر داغ رو میریزن توحلق شون دارن زار زار گریه می کنن وشماها که هرروز این برناه براتون هس دارین می خندین؟یارو بغل دستی یه می خنده ومیگه آخه نمی دونی جریان چیه!اون آمریکائی ها برنامشون دقیق و مرتب ومنظمه!هرهفته سر ساعت قیف وقیر وهیزم حاضره وخودشون ترتیب کاررو می دن اما ماها یه روز قیر هس قیف نیس!یه روزهم قیف هس قیر نیس!یه روزم هم قیر هس وهم قیف،هیزم نیس!یه روزم که همه اینا حاضره مسئولش نمی اد اینه که مافعلا دوساله اینجاییم واین برنامه مونه!
همه زدیم زیر خنده که راننده هه گفت:
-خنده ش درست اما گریه ش کجابود؟
کامیار-اینه ش دیگه معماس!اگه فهمیدی اونا کجایی بودن گریه ت میگیره!
راننده هه دیگه چیزی نگفت ماهام نگفتیم همه مون فهمیده بودیم که اونا کجایی هستن!
یه ساعت بعد رسیدیم تویه کوچه خاکی ودرب وداغون!اصلا باورم نمی شد که یه همچین جاهایی م توتهران باشه!از خونه ها که چی براتون بگم!یه وضع افتضاحایی اونجابودکه نگو!
وقتی پیاده شدیم وکامیار خواست به راننده هه پول بده واون تعارف کرد وبالاخره گرفت برگشت به کامیار گفت:
-دستت دردنکنه اما تاهمینجا داشتم توخودم گریه می کردم !فهمیدم اونا کجایی بودن!
***
فصل پنجم
داشتم کوچه ها وخونه ها رونگاه می کردم که کامیار گفت:
-به چی نگاه می کنی؟
-به اینجاها!اصلا فکر نمی کردم یه همچین جاهایی م توتهران باشه!یعنی بعضی وقتا توفیلما می دیدم که مثلا یه خونواده ی فقیر اینجاها زندگی می کنن اینجاها خیلی ناجوره که!
کامیارم یه نگاه به خونه ها که آجری ودرب وداغون بود کردوگفت:
-خونه های یه طبقه زشت وتوسری خورده!کوچه خاک وخلی!جوب آب بوگندو!دروپنجره شیکسته!اینا می دونی چیه؟
-یه مدله فقیر نشین شهر!
کامیار-نه!علت صدتا فساد و فدشا وهرزه گی وجرم وکثافت!
ماداشتیم آروم حرف می زدیم اما میتراشنید وگفت:
-پس اگه توخونه روببینین چی می گین؟حتما یه دلیل قانع کننده برای جنایت واعتیاد ومواد خرید وفروش کردنم پیدا می کنین!
کامیار-اینجا دلیل کافی برای خیلی کاراهس!
نصرت یه لگد مدکم به یه درچوبی زد که بایه صدای بد واشد وبرگشت طرف ما وگفت:
-