فصل پانزده
گارسون كه اومد اونا غذا سفارش دادن ولي من هيچي نگفتم. مي دونستم با اين كارا بيشتر غرورمو جريحه دار مي كنم ولي دست خودم نبود. نمي دونم چرا اينقدر برام مهم بود كه آرتان قبول كنه. خب اگه جوابش منفي بود مي يومد مي گفت ديگه! اين مسخره بازيها براي چي بود؟
كثافت! حتما مي خواست منو جلوي دوستام ضايع كنه كه موفقم شد! كاش مي شد يه بار ديگه ... فقط يه بار ديگه ببينمش تا اون چشاشو از كاسه
بكشم بيرون و هر چي لايقشه بارش كنم. اصلا نفهميدم كي غذا را روي ميز چيدند بنفشه با خنده تكه اي از جوجه كبابش را جلوي صورتم
گرفت و گفت:
بخور بابا اينقدر ناز نكن ... غصه خوردن نداره كه ...
از جا برخاستم و سريع به سمت دستشويي رفتم. جلوي آينه كه ايستادم قطره هاي اشك دانه دانه روي صورتم ريختند چشمانم دوكاسه خون
شده بود. شير آب سرد را باز كردم و چند مشت آب يخ توي صورتم پاشيدم .كسي حق نداشت اشك ترسا را در بياره! كسي لياقت نداشت كه
من بخوام به خاطرش گريه كنم. ولي آخه مگه من چي كم داشتم كه آرتان قبول نكرد حتي به صورت صوري با من باشه؟ شايدم حق داشت!
اونم توي فاميلشون سكه يه پول مي شد ...
بايدم بيشتر نگران خودش و آبروش باشه تا منو و بدبختيهام. نيم ساعتي توي دستشويي ماندم تا حالم بهتر شد. بيرون كه رفتم شبنم و بنفشه با
هر هر و كر كر خنده هايشون مشغول خوردن دسر بودند. دلم از دستشون گرفت! كيفمو برداشتم و با صداي گرفته گفتم:
بچه ها من مي خوام برم خونه ... شما نمي ياين؟
بنفشه سريع از جا بلند شد و گفت:
چرا وايسا حساب كنم ...
شبنم هم بلند شد و هر سه با هم از رستوران خارج شديم. بدون نگاه كردن به اطرافم يه راست به سمت ماشين رفتم و سوار شدم. شبنم و
بنفشه هم سوار شدند و راه افتادم. داشتم از ورودي پاركينگ خارج مي شدم كه يك دفعه ماشيني با سرعت جلوم پيچيد .سريع روي ترمز زدم و
خواستم سر فحشو بكشم به يارو كه يه دفعه بنفشه گفت:
اااااا اينه!
وقتي نگاه كردم ديدم ماشيني كه پيچيده جلوم همون فراريه خوشگله كه هميشه توي پاركينگ پارك شده بود. به درك! هر چي مي خواست
باشه باشه! مگه كور بود كه اينجوري پيچيد جلوي من؟ با عصبانيت داشتم مي رفتم پايين كه بنفشه دستمو گرفت وگفت:
ترسا زشته نري آبرو ريزي كنيا!
دستمو از دستش كشيدم بيرون و اومدم پايين. پرو همونطور هم سر جاش وايساده بود و قصد نداشت بره. با قدم هاي سريع به سمت ماشينش
رفتم كه در سمت راننده باز شد و آرتان اومد بيرون. حالا قيافه من اون لحظه ديدني بود! اگه كسي ازم عكس مي گرفت مي شدم سوژه خنده. بنفشه و شبنم هم اومده بودن پايين و مات مونده بودن به آرتان. يه كت سورمه اي خوشگل پوشيده بود با شلوار كتون مشكي ... كفشاي مجلسي
ورني هم تيپشو تمكيل مي كرد. خدايا تو چي آفريدي؟ يعني اين فراري خوشگل ماشين آرتان بود؟! حقا كه ماشين و صاحب ماشين حسابي به
هم مي يومدن. آرتان با ديدن من لبخند زد و گفت:
چيه؟ پيشي كوچولو يه جوري اومدي پايين كه گفتم الان پنجولم مي زني.
از استعداد ذاتي ام در خونسرد نشان دادن خودم استفاده كردم و خيلي راحت گفت:
اين چه وضع رانندگيه؟ خودم به درك اين دو تا اگه بلايي سرشون مي يومد جواب خونواده هاشونو شما مي دادين؟
فاصله ام باهاتون يه فاصله رعايت شده بود ...
چشم غره اي بهش رفتم و گفتم:
حالا مي شه لطفا ماشينتون رو از سر راه بردارين؟ من عجله دارم ...
جدي؟ فكر كردم امشب منتظر من مي موني ... هر چند كه فكر كنم تا حالا هم خيلي انتظار كشيدي و ديگه خسته شدي ... مگه نه؟
خدايا اين ديگه كي بود؟! قبل از اينكه من فرصت كنم حرفي بزنم گفت:
ماشينتو بده يكي از دوستات ببرن و خودت بيا سوار ماشين شو ... كارت دارم.
بايد قبول مي كردم؟ نه! هنوز نمي شد بهش اعتماد كرد. گفتم:
چرا نمي يان بريم داخل رستوران حرف بزنيم؟
انگار فهميد بهش اعتماد ندارم كه اخم كرد و گفت:
من عجله دارم ... الان هم به هزار زحمت اومدم اينجا ... حوصله نازكشي هم ندارم اگه مي ياي برو سوار شو اگه هم نه كه من به كارام برسم.
ترسيدم ول كنه بره از اين رو سوئيچو به نفشه دادم و با سر بلندي گفتم:
شما برين من با آرتان مي يام.
بنفشه هنوز هم خشك بود! همينجوري آرتان براي اونا خداي كلاس و غرور بود ديگه حالا كه فهميدن فراري هم ماشين آرتانه داشتن مي مردن
از حسادت. دوست نداشتم از ناراحتيشون شاد بشم ولي چرا اونا شدن؟ بنفشه سري تكان داد و به زور سوار ماشين شد .شبنم هم در حالي كه نگاهش روي ماشين و آرتان در نوسان بود كنار دستش نشست. آرتان رو به من گفت:
سوار شو تا ماشينو از سر راهشون بردارم.
تحكم توي صداش باعث شد خيلي سريع در جلو رو باز كنم و روي صندلي گرم و نرم ماشينش لم بدم. خدايا چه راحت بود! آرتان هم با يه
حركت پريد توي ماشين و راه افتاد. اينقدر نرم مي رفت كه داشت خوابم مي برد .آرتان كه سكوت منو ديد گفت:
نمي خواي چيزي بپرسي؟!
چه رويي داشت! انتظار داشت بازم من غرورمو بشكنم! با غرور نگاش كردم وگفتم:
سوالي توي ذهنم نيست كه بخوام بپرسم ... شما خودت اگه حرفي داري كه مي دونم داري مي توني بزني...
آرتان ابرويش را بالا انداخت و كمي سرعتش رو زياد كرد. پرسيد:
خونه تون كجاست؟
براي چي؟
مي خوام همينطور كه آروم آروم مي رم سمت خونه تون حرفامو بزنم ...
آدرس خونه رو دادم و آرتان كه ديد زياد هم دور نيست كمي از سرعتشو كم كرد. سپس شروع كرد به معرفي خودش:
اسمم آرتانه ... تك پسر يه خونواده ... به قول تو متمول! دكتراي روانشناسي باليني دارم و توي كلينيك شخصي خودم كار مي كنم. سي سالمه
و تا اين سن اجازه ورود هيچ دختري رو به زندگيم ندادم ... شايد علتش اين باشه كه تا حالا هيچ دختري ارزش خودشو به من نشون نداده. به
هر كسي كه سلام كردم خيلي راحت خودشو در اختيارم گذاشته ... ايراد دخترا اينه كه فكرمي كنن اگه همه جوره يه پسرو ساپورت كنن مي
تونن به دستش بيارن در حالي كه همه پسرا دنبال دست نيافتني ها هستن! بگذريم اينو گفتم كه اگه فكري در مورد من توي ذهنت هست همين
الان نابودش كني ... تواوني نيستي كه من يه روز واقعا بخوام انتخابش كنم.
به اينجا كه رسيد زير چشمي به سمت من نگاه كرد. داشتم ازش مي ترسيدم .اون روانشناس بود و از هر عكس العمل من براي خودش برداشتي
مي كرد. سعي كردم خونسردي خودمو حفظ كنم خيلي معمولي نگاش كردم وگفتم:
خب بقيه ايش؟
مادرم الان درست پنج ساله كه به من اصرار مي كنه كه ازدواج كنم ولي به نظرت كدوم دختري وجود داره روي اين كره خاكي كه لياقت
منوداشته باشه؟
اه غرورش داشت حالمو بهم مي زد! بعد از چند لحظه مكث گفت:
اينقدر عصبي نشو همه پوست لبتو كندي! ولش كن بيچاره رو ...
اي خدا ... همه اعمال منو گذاشته بود زير ذره بين. منم دست رو چه آدمي گذاشته بود! حرفي نزدم و اون خودش با صدايي كه توش خنده موج مي زد گفت:
آره مي گفتم ... من تصميم داشتم هيچ وقت ازدواج نكنم ... اينو به خونواده ام هم گفتم ولي متاسفانه اونا زير بار نمي رن و هر چند وقت يه بار
منو مجبور مي كنن توي يه مراسم خواستگاري مسخره شركت كنم. مادرمو خيلي دوست دارم و براي اينكه دلشو نشكنم باهاش اين خونه اون
خونه مي رم ولي روي هر كس يه ايرادي مي ذارم و از زيرش در مي رم .چند وقت پيش مادرم بهم گفت خودم دختر مورد علاقمو پيدا كنم و به
اون معرفيش كنم. گفت اينجوري ديگه جنبه تحميلي هم نداره. منم واقعا فكرم مشغول بود كه تو وارد شدي ... تو بهترين گزينه هستي كه مي
توني نقش معشوقه منو بازي كني ... تو از من مي خواي شوهرت باشم تا بتوني ازادانه از ايران بري و من از تو مي خوام همسرم بشي تا مادرم
دست از سرم برداره وقتي كه از هم جدا شديم ديگه مادرم به خودش اجازه نمي ده واسه ازدواج به من اصرار كنه توام اونور مي ري راحت
زندگيتو مي كني ... ولي اينو بدون نقش بازي كردن جلوي مامان من خيلي سخته خانوم ... تو بايد جوري نشون بدي كه انگار من و تو از خيلي
وقت پيش با هم رابطه داشتيم...
بالاخره دهان گشودم وگفتم:
شايد اينجوري نظرشون نسبت به من عوض بشه!
نمي شه ... مادرم عاشق منه و مسلما كسيو هم كه من دوست دارم رو دوست خواهد داشت ... البته مثلا!
درد! حالا انگار من سريع بل گرفتم از حرفش كه براي من اينجوري صحيحش مي كنه. كاش مي شد با كف پام بزنم پاي چشمش ... اي خدا اون
روزو بيار كه من با يه دل سير آرتانو بزنم. آرتان كه سكوتمو ديد گفت:
قبوله؟!
قبوله ...
خوبه ... اينجوري نه من به تو مديونم نه تو به من...
آره ...
كوچه تون رو رد نكنيم...
نه بالاتره ...
به كوچه كه رسيد بهش گفتم بپيچه ... جلوي در خونه كه ايستاد خواستم پياده بشم كه صدام كرد:
ترسا ...
لحن صداش خيلي معمولي بود. برگشتم و معمولي تر از خودش گفتم:
بله ...
شماره باباتو بگو بزنم توي گوشيم ... مي خوام بدم به مادرم ...
شماره بابا رو گفتم و اون زد توي گوشي آيفونش ... قبل از اينكه پياده بشم گفتم:
مي شه دليل تاخير امشبتو بدونم؟
خنديد نرم و بي صدا سپس گفت:
بهت گفتم كه اگه سوالي داري بپرس ... خودت نپرسيدي
لجم گرفت و گفتم:
خب حالا كه پرسيدم.
عروسي يكي از دوستام بود ... بيقه بچه ها هم اونجا بودن ... منم به زور اومدم الان هم بايد دوباره برگردم.
اهان ...
ارضا شدي...
با يه حالت بدي نگاش كردم. نمي دونم چي توي نگام ديد كه اونجوري از خنده منفجر شد. منم از خجالت سرخ شدم. ميون خنده اش گفت:
كنجكاويتو گفتم ...
با غر غر گفتم:
حالا مگه من حرفي زدم ؟
ديگه موندنو جايز ندونستم و از ماشين پياده شدم. آرتان هم بوقي زد و راه افتاد. عجب چيزي بود اين بشر من چه جوري مي تونستم يك سال
با اين بشر زير يه سقف زندگي كنم؟! آب مي خوردم اين مي فهميد .خدا به دادم برسه... ولي كم كم داشت ازش خوشم مي يومد ... از شيطنتش
... از كلاسش ... از غرورش!
يك هفته اي طول كشيد ولي هيچ خبري از آرتان نشد. همه ناخن هامو از زور حرص جويده بودم بنفشه و شبنم هم مدام منتظر خبر بودند و
ديوونه ام كرده بودن. خدايا نكنه اين بار ديگه منو سر كار گذاشته باشه؟ ولي مگه مي شه؟ كار خودش هم به من گير بود ديگه فقط من محتاج
اون نبودم. شايدم منو اسكل كرده بود و اصلا مشكلي توي زندگيش نبود. همون شبي كه ازش جدا شدم از فرداش منتظر بودم بابا بگه مامان
آرتان تماس گرفته ولي هيچ خبري نشد كه نشد. بازم شماره شو به من نداده بود كه بتونم در صورت لزوم خبري ازش بگيرم .لعنتي حتي
شمارمو هم نگرفته بود ... انگار اصلا براش مهم نبود. مثل مرغ پر كنده هي پله ها رو بالا مي رفتم و از روي نرده سر مي خوردم پايين. عزيز
مدام غر مي زد و حرص مي خورد. ولي دست خودم نبود حسابي عصبي شده بود بابا هم مي دونست يه چيزيم شده ولي به پر و پام نمي پيچيد
مي دونست كه اينجور وقتا نبايد ازم سوالي بپرسه چون بدتر مي شم. بالاخره بعد از گذشتن دو هفته يه روز كه توي اتاق نشسته بودم و بي هدف
با لب تابم بازي مي كردم در اتاق باز شد و عزيز اومد تو. برعكس هميشه حتي حوصله عزيزوهم نداشتم. توجهي نكردم و به بازيم ادامه دادم
عزيز نشست لب تخت و گفت:
ببند در اون ماسماسكو كارت دارم مادر ...
بگو عزيز مي شنوم ...
د نه نه ببند در اونو بذار من حرفمو بزنم بعد كه رفتم بشين كارتو بكن اينجوري منم حواسم مي ره تو اون يادم مي ره چي مي خواستم بگم.
براي اينكه زودتر حرفشو بزنه و بره در لب تابو با غيض بستم وگفتم:
بفرماييد مي شنوم!
اووه! كي مي ره اين همه راهو! اخلاقه تو داري يا زهر هلاهل؟
بگو عزيز دل و دماغ ندارما!