گوهر مقصود

فصل ده

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

به علی و زنش چیزی نگفتم، فقط با مسررعود یه صررحبتی کردم و گفتم تو احتیاج به زمان داری و یه کم مرددی.

از روی تخت بلند شد و با صدای آرومی گفت:

که فکر می کنم باید وقتی برگشت، بگم دیگه به ساغر فکر نکن.

و با شونه های افتاده به سمت در رفت و در همون حال گفت:

چطور تو چشم های اون بچه نگاه کنم؟

دستش به دستگیره نرسیده بود که با صدای لرزان و لحن خیلی بدی گفتم:

دل اون بچه؟! منظورت مسعوده بابا؟! چی بینتون هست! واست دل مسعود مهمه و من هیچی آره؟

یهو بابا به س متم جهش کرد و پش ت دس تش رو به س مت مخالف بالا برد .جیغی زدم و جلوی دهنم و چس بیدم. با ص ورتی که از خش م جمع ش ده بود گفت:

خاطرت برام عزیزه ساغر، اما بخوای بلبل زبونی کنی مثل سری پیش ...

حرفش رو نیمه کاره رها کرد و قامتش رو راست کرد و در اتاق رو هم باز کرد و با صدای بلند در حالی که نگاهش به چشم های من بود گفت:

تا اطلاع ثانوی حرفی از ازدواج س راغر تو این خونه زده نمی ش ره. هیچ خواستگاری هم حق نداره پار و توی این خونه بذاره.

مامان وسط هال وایستاد:

حرفا می زنی! جلوی در پارچه بزنم؟!

بابا با غیظ تو صورت مامان نگاه کرد و گفت:

همین که گفتم.

و با انگشت من و نشون داد و گفت:

- تا وقتی این دختر بفهمه که بزرگ شده.

و از اتاق خارج شد و در رو محکم به هم کوبید. زیر لب زمزمه کردم:

- ازت متنفرم مسعود، متنفرم متنفرم متنفرم.

و سرم رو روی زانوهام گذاشتم و گریه کردم. تموم شب تا صبش رو گریه کردم.

اما ق شنگ ترین حماقتم رو فردا صبحش انجام دادم و الان که به اون روز فکر می کنم می بینم عجیب شجاع شده بودم!

برس رو از جلوی آینه اتاقم بردا شتم و به صورتم زل زدم، به چ شم هایی که به خاطر گریه از دیش رب تا حالا پف کرده بودن. پوزخند زدم و اولین برس رو روی موهای گره خورده ام کشیدم:

می بینی ساغر خانوم! بابات راست می گفت، بهترین انتخاب مسعوده.

به کبودی هایی که روی پوست سفید صورتم خود نمایی می کردن نگاه کردم و دومین برس رو کشیدم:

وقتی فرهاد که عاشق سینه چاکت بود بزنه این بلا رو سرت بیاره، از مسعود که سالی چهار پنج بار بی شتر نمی بینیش نمی شه توقع دا شت که قندون پرت نکنه!

اشررکم به روی گونه ام چکید. برس رو روی میز انداختم و بی خیال بقیه ی موهام شدم. با حرص به تصویرم خیره شدم و گفتم:

بابا دوست داره مسعود دامادر باشه؟ لبخندی غمگین زدم:

خب چرا نشه؟ چرا کار بابا رو راحت تر نکنم؟!

می دونسررتم اگر یه ذره دیگه فکر کنم پشرریمون می شررم. بنابراین فورا از اتاق بیرون رفتم و جلوی در اتاقم ایستادم و با صدای بلند گفتم:

مامان؟

صدای مامان از حیاط اومد:

تو حیاطم.

نفس عمیقی کشرریدم و به حیاط رفتم، مامان داش رت جلوی در با زن عمو ص حبت می کرد و یه کاس ه ماس ت هم دس ت زن عمو بود. روی پله ها قرار گرفتم و به زن عمو سلام کردم. در حالی که نگاه متعجبش به صورتم بود و به احتمال زیاد به کبودی ها، جواب سلامم رو داد.

و کاسه ی توی دستش رو اشاره کرد و گفت:

خواستم شیر و مایه بزنم دیدم ماست ندارم.

حالا انگار که من پر سیدم وا سه چی داری ما ست می بری! لبخندی ن صفه و نیمه زدم و رو به مامان گفتم:

مامان من فکرهام و کردم.

مامان با گیجی نگاهم کرد و گفت:

در مورد چی مامان؟

مجددا لبخندی به روی زن عمو زدم و گفتم:

زن عمو کی میاین رخت خواب ها رو بار بزنین؟ چشم هار درخشید و گفت:

قربون دهنت دخترم. همین امروز، رو ماست و بپوشونم میام.

مامان هاج و واج نگاهم می کرد. زن عمو گردن مامان که هم چنان با دهن باز به من نگاه می کرد و چ سبید و شروع کرد به ب*و* سیدنش و در همون حال گفت:

خدا رو شررکر. دیدی لیلا! گفتم دلنگرانیت بی خوده. این دو تا قسررمت هم دیگه بودن.

و به سمت من اومد و صورت من رو هم غرق ب*و*سه کرد و در حالی که از حیاط خارج می شد گفت:

من تا نیم ساعت دیگه میام.

به محض بسته شدن در حیاط، مامان به صورتش چنگ انداخت:

چه غلطی کردی ساغر؟! پدرت ما رو می کشه!

دست به سینه ایستادم و گفتم:

کار درست رو کردم. طبق خواست بابا!

چشم هار گرد شد و در حالی که دمپاییش و از پار در می آورد گفت:

خفه شو ورپریده واسه من زبون درازی نکن!

و قبل از اینکه دمپایی که هدف گرفته بود بهم بر سه پریدم تو خونه و به سمت اتاقم رفتم و در اتاق رو هم قفل کردم.

پشت در اتاقم ایستاد و در حالی که صدار از خشم می لرزید گفت:

تو بالاخره از این اتاق در میای دیگه! یک پدری از تو در آرم!

به در چسبیده بودم و قلبم بی نهایت تند می زد، تازه مغزم به فعالیت افتاده بود!

من واقعا چی کار کرده بودم؟! من به زن عمو چی گفته بودم! اگه بابا بفهمه؟!

وای یعنی حالا جدی می شه؟ کی می خواد اون مسعود نحس و تحمل کنه؟!

من چی کار کرده بودم!

تموم اون نیم ساعتی که زن عمو رفته بود خونه ار، من مثل سریش به در اتاقم چسرربیده بودم و مامان از پش رت در نفرینم می کرد. با خودم درگیر بودم که دوباره بزنم زیر همه چیز یا سررکوت کنم و ببینم چی میشرره؟ و مدام با خودم تکرار می کردم:

من چرا اینقدر احمقم؟ زن عمو از توی هال صدام کرد:

سرراغر جان چرخت و بیار، رو تشررکی ها و رو بالشرری ها رو برر بزن تا پش مش و بار بزنم. به س عید گفتم بعد از تعطیلی مغازه حاج محمد قاپانش و بیاره اینا رو وزن کنیم.

مامان به در اتاق ضربه زد و با لحن نه چندان دوستانه ای گفت:

بیا بیرون دیگه!

آب دهنم و قورت دادم و در رو باز کردم و به صورت مامان نگاه کردم. مامان با صدای آروم طوری که زن عمو نشنوه گفت:

جواب بابات و خودت می دی! من دیگه کاری ندارم.

و با صدای بلند تر گفت:

- چرخ و بیار تو هال بذار. زیرر هم چادر پهن کن، نخ رو فرر نریزه.

و از اتاق فا صله گرفت و به سمت زن عمو رفت. زن عمو با دیدنم لبخندی زد و گفت:

چلوار سفید گرفتم برای زیرر. واسه روشون هم خودت و بعدا می برم بازار به سلیقه ی خودت بخری.

لبخند گیجی زدم. زن عمو با تعجب گفت:

وا! چرا خشکت زده؟ چرخ و بیار دیگه!

***

کنار سعید ایستاده بودم و بهش نگاه می کردم. تقریبا با هم هم سن بودیم. البته سررعید یکی دو ماهی بزرگ تر بود. از موقعی که اسررما اومده بود، اخم های سعید هم چنان تو هم بود. آخر سر طاقت نیاوردم و گفتم:

چته تو؟ واسه چی این طوری برزخ شدی؟

سررعید پوفی کرد و هیچی نگفت. با این که می دونسررتم علت اخمش ممکنه واسه اسما باشه، اما گفتم:

سنگینه؟ می خوای علی رو صدا کنم بیاد کمک؟ سعید با اخم بهم نگاه کرد و گفت:

من حرفی از سنگینی اینا زدم؟ اون هم حالا که رسیدم به آخریش؟ و آخرین تشک رو هم وزن کرد، البته نمی شد هنوز اسمش رو تشک گذاشت، چون من فقط سه طرف م*س*تطیل رو دوخته بودم و پشم هاشون رو نامرتب توشون ریخته بودیم.

سعید کمرر رو راست کرد و رو به اسما گفت:

مگه مدرسه اجبار نیست فرم بپوشین؟

اسما با گیجی نگاهش رو بین من و سعید چرخوند و گفت:

چرا! چطور؟

سعید نگاهی به دامن اسما انداخت و گفت:

پس تو چرا توی راه هم دامن می پوشی؟ نمی تونی همونجا عوض کنی موقع برگشت با شلوار بیای؟

اسررما ابروهار و بالا برد و با تعجب به صررورت سررعید نگاهی کرد و هیچی نگفت. به اسما اشاره کردم بره داخل خونه. و به محض بالا رفتنش از پله های انباری به سعید که داشت با نگاهش اون و دنبال می کرد گفتم:

من و نگاه.

سعید به سمتم برگشت. با اخم گفتم:

اسما خیلی بچه س. هر فکر توی سرت داری بریز بیرون.

پوزخندی زد و گفت:

چی واسه خودت برداشت کردی؟ اسما خواهر منه!

حتی نگفت مثل خواهرم! عمیقا گفت خواهرم. من هم پوزخندی زدم و گفتم: ولی دختر عموته، سعید دارم بهت می گم...

وسط حرفم اومد و گفت:

دوس ت ندارم کس ی درموردر فکر بد کنه، چه در مورد اون چه تو! مطمئن بار سر و وضع تو هم بخواد به هم ریخته باشه..

قیافه ام و جمع کردم و گفتم:

بسرره! همین مونده که تو بخوای واسرره من قپی بیای! من به بابام جواب پس نمی دم چه برسه به کس دیگه.

خواس تم از کنارر رد بش م که بازوم و چس بید و با ص دای آروم ولی عص بی گفت:

فکر نمی کنم بتونی چنین حرفی رو به مسعود بزنی.

بازوم و با حرص از دستش بیرون کشیدم و گفتم:

سعید بدم میاد می خوای ادای بزرگارو در بیاریا!

خندید و گفت:

الان فکر کردی خیلی بزرگ شدی!

انگشت اشاره ام رو به سینه ار کوبیدم و گفتم:

الکی حرف و نچرخون. من بحثم سر اسما بود و تو داری حرف من و وسط می کشی.

خیلی جدی گفت:

من حرف و نپیچوندم. خیلی جدی گفتم اسررما خواهر منه؛ می خوای باور بکن. نمی خوای نه!

در حالی که خم می شد تا تشک ها رو برداره گفت:

کمک نمی کنی حداقل تو دست و پا نبار.

و تنه ای بهم زد و از انباری خارج شد. خدا کنه راست بگی سعید. اسما واسه تو زیادیه.

با قدم های آهسررته از انباری خارج شرردم و بابا رو دیدم که داره با غضررب به سمتم میاد. خ شکم زد. توی یه قدمیم وای ستاد و با صدایی که سعی می کرد بالا نره گفت:

می خوای من و سکته بدی؟ من و تو دیشب حرف نزدیم؟ چی پیش خودت فکر کردی؟

دست هام و توی هم پیچیدم و با صدای آرومی گفتم:

فکر کردم کارم درسته.

بابا چنان نگاهم می کرد که خودم توی دلم اشررهدم و خوندم و گفتم هر لحظه یه سیلی جانانه ازر می خورم. اما سعید به داد رسید و رو به بابا گفت:

سلام عمو خسته نباشی.

بابا لبخندی مصلحتی زد:

سلام سعید جان. تو خسته نباشی.

سعید لبخندی از ته دل زد و گفت:

تا باشه از این خستگیا!

درست می دیدم یا اشتباه؟! بابا هم لبخندی از ته دل زد و گفت:

همیشه به خوشی.

و به شونه های سعید زد و گفت:

بریم تو عمو جان.

سعید انبار رو اشاره کرد و گفت:

- بقیه رو هم بیارم، میام.

و بابا به سمت خونه و سعید به سمت انباری رفت. و من همچنان بین دو راه پله ایسررتاده بودم و به ین فکر می کردم که الان بابا خور حاله یا ناراحت! یا بیشتر خوشحاله؟ یا بیشتر ناراحت! چون نمی تونستم مطلقا بگم کدوم حس و داره. می شد گفت کاملا قاطی کرده بودم.

دست هام یخ کرده بود. مامان از توی آشپزخونه صدار می اومد:

ساغر کی بود در حیاط و زد؟

نامه توی دسررت هام می لرزید. باید بازر می کردم، حتی اگر بابا متوجه می شد و بازخواستم می کرد! دم عمیقی گرفتم و در جواب مامان گفتم:

عالیه بود، با من کار داشت.

اما عالیه نبود و قاسررم کارگر بابا بود ،یا بهتره بگم چشررم و گور بابا! خدا رو ش کر مامان پی گیر نش د، وگرنه مثل همیش ه گیر می داد، ممکنه بود بگه تو و عالیه که همیشه پای پنجره با هم حرف می زنین!

سررعی کردم با ظرافت چسررب روی در پاکت رو بار کنم، ذهنم رفت روی این یک ماهی که گذشررت. بابا واسرره خونه تلویزیون خرید. از همون ها که پدر فرهاد خریده بود؛