فصل نه
رد شدي،تو فقط رد شدي اما نفهمیدي که دلمم با خودت بردي...فکر میکردم همسن باشیم یا یک سال از من بزرگ تر باشي به ذهنم خطور نکرده بود که پنج سال با هم اخلاؾ سني داشته باشیم ... دلم پیشت اسیر بود... میخواستم یه جوري بهت نزدیک بشم اما بهونه اي نداشتم ... تا اینکه فهمیدم هم رشته هستم)علوم انساني(یادت یه روز کتاب روانشناسي اوردم وگفتم چیزي ازش سر در نمیارم ،گفتي اونایي هم که اینونوشتن سر در نیوردن که چي
نوشتن چه برسه به تو...تنها چیزي که میتونستم با هاش تو رو ببینم درسام بود...هر روز به یه بهونه میومدم پیشت ...موقع درس دادن حواسم فقط به خودت بود نه درس دادنت ..تا حالا بهت گفتم صداي قشنگي داري؟)اشک چشمام روي زمین میچکید( هر دفعه خواستم بهت بگم دوست دارم نشد یعني فرصتش پیش نمیاومد.. تا اینکه شب تولدتت اون لباس و برات گرفتم تصمیم گرفتم که بگم دوست دارم .. وخودم ورها کنم مرگ یه بار شیونم یه بار.. جوابت یا اره بود یا نه خودم و براي هر اتفاقي اماده کرده بودم )با خنده گفت(حتي اینکه بري به مامانت بگي چي اتفاقي افتاده اونم سرم داد و بیداد راه بندازه ...اما تو بزرگوارتر از اوني بودي که من فکرش ومیکردم که گذاشتي این اتفاق بین خودمون باشه
...الان من فقط یه چیز ازت میخوام)روسریمو کشیدم جلوتر تا اشکامو نبینه دستمم گذاشتم روي پیشونیم ( بزار رابطمون برگرده سر جاش تو بشو همون ایناز خانم ،منم میشم همون نویدي که جاي برادر نداشتت دوستش داشتي ...هر چند ته قلبم هنوز راضي نیست اما راضیش میکنم )بلند شد وگفت( قرمه سبزي که عاشقشي برات اوردم ...البته اگه میخواي
..زنده بموني وخودکشي نکني..... فقط ازت میخوام من وببخشي .. خدا حافظ
راهش وکشید ورفت، بعد رفتنش یه دل سیر گریه کردم .. بین دل خودم و دل نویدگیر افتاده بودم نمیدونستم چیکار کنم دل نوید میگفت دوست دارم ...دل خودمم میگفت اون فقط
برادرته.. اگه علاقه اي به نوید داشتم فقط برادري بود نه بیشتر با این محبتاش داره من
وگیج میکنه میبخشم این کارش ومیزارم به حساب بچگیش اون دل پاکي داره حتما کارش بي منظور بوده ...میبخشمت نوید ...از بیمارستان رفتم خونه یه دوش گرفتم ولباسامو شستم
..در کمدو باز کردم یه روسري برداشتم که یه صدایي از حیاط اومد از اتاقم اومدم بیرون دیدم بابام تو هال وایساده ونفس نفس میزنه ..با چشماي گشاد شده گفتم:تو اینجا چه ؼلطي میکني ؟ براي چي اومدي ؟ چي از جونمون میخواي ؟اومدي که خیالت راحت بشه مرده اره؟ برو توبیمارستان خوابیده برو نگاش کن برو ببین چه به حال و روزش اوردي نه زنده است نه مرده )یقه شو گرفتم (اگه مامانم بمیره نمیزارم یه روز خوش ببیني ..خودم میکشمت میندازمت جلوي سگا
دستمو از یقش جدا کرد وگفت:چرا نمیزاري من حرؾ بزنم .. فکر کردي من این بلا رو سر مادرت اوردم ؟یعني من اینقدربیرحمم ؟ بابا من ادمم هنوز دوستتون دارم هم توروهم
..ستاره رو
.. با اعصبانیت گفتم:دهنت ببند اسم مادرم به زبون کثیفت نیار
باشه باشه ...گوش کن آني تو باید از اینجا بري جونت در خطره اونایي که این بلا رو سر
.مادرت اوردن به تو هم رحم نمیکنن
کجا برم؟اینا کین که تو میگي ؟بابا چرا ما این کارو میکني ؟چرا مارو به حال خودمون نمیزاري؟
الان وقت این حرفا نیست...من که گفتم اگه پولو جور نکنم یه بلایي سرمون میارن باید بري یه جاي امن
من هیچ جا نمیرم ...تا زماني که مادرم زندست پیشش میمونم-
رفتم بیرون وکفشمو پوشیدم بابام با التماس گفت:بچه بازي در نیار ...از کجا معلوم ستاره زنده بمونه بیا جونه خودتو نجات بده
با اعصبانیت نگاش کردم وگفتم: یه دور از جونم بگي بد نیست ،مامان من زنده میمونه اگه تو نکشیش...مگه تو نمیگي دوستش داري چرا یه بار نیومدي ببیني زنده است یا مرده؟
سریع از خونه زدم بیرون وتند تند راه میرفتم بابام پشت سرم اومد وگفت: جرات نمیکنم پام وبزارم تو بیمارستان ،از نسترن حالش ومیپرسم ...بابا اني گوش کن وایسا یه لحظه
صفحه 61
با اعصبانیت گفتم:چیه؟چي میگي؟من خونه هیچ بني بشري نمیرم فهمیدي؟-
اونا هرروز جلو بیمارستان کشیک تو میدن دیدمشون ...فکر کردي ولت میکنن...بهم گفتن اگه چهار میلیون ندم دخترتم از دست میدي؟
برام مهم نیست ...بزار منو بکشن از دست تو این زندگي کوفتي راحت بشم-
رفتم به بیمارستان وقت ملاقت چند نفري اومدن ورفتن نسترن هم اومد :سلام عزیزم سلام-
کنارم روي صندلي نشست وگفت:حالش چطوره؟
همون طوره تؽییري نکرده...)یه نفس بلندي کشیدم وگفتم(نسترن من مي ترسم-
از چي میترسي؟ایشاالله حالش خوب میشه ..ادم میشناسم دو سه سال تو کما بوده به هوش
اومده مادر تو که الان فقط سه هفته است تو کماست
...بهش نگاه کردم وگفتم:منظورم این نیست
با تعجب گفت :پس چي؟-
با ترس گفتم:بابام امروز اومده بود خونه گفت اونایي که با مامانم این کارو کردن... میخوان
منم بکشن میگفت اونا هر روز دم بیمارستان کشیک منم میدن
الکي میگه بابا ...لابد خواسته بترسوندت که پولو براش جور کني-
نه ...داشت التماسم میکرد برم یه جاي امن ....نسترن من میترسم-
نسترن دستام وگرفت وگفت:نترس عزیزم هیچ ؼلطي نمیتونن بکنن ...مگه این شهر بي صاحب هر کي هر کاري دلش خواست بکنه
موبایلش زنگ خورد چند دقیقه اي حرؾ زد وقطع کرد وگفت:عزیزم منانه... باید برم
کاري نداري ؟
... نه-
مواظب خودت باش ...نگران چیزي هم نباش ...کاري داشتي بهم زنگ بزن-
...باشه خداحافظ-
نسترن که رفت پشت سرش نوید اومد کنارم ایستاد بهش نگاه کردم اونم نگام میکرد که
گفتم:چرا عین مجسمه ابولهول من ونگاه میکني خوب بشین
.. با یه لبخند نشست وگفت:سلام
سرم وتکون دادم وگفتم: سلام )تو دستش نگاه کردم وگفتم(اینا چیه خریدي؟
ها ؟!!اینا؟ اسنکه برات گرفتم ...میخوري که؟-
لبخند زدم وگفتم:بدم نمیاد ...)یکي از اسنک ها رو برداشتم و گفتم(نوید داشتي میاومدي یه ماشین مشکوک دم بیمارستان ندیدي
گفت:از نظر من هرچي ماشین دم بیمارستانه به ؼیر از امبولانس بقیه همه مشکوکه
..چطور چیزي شده؟
نه نه ...همین طوري پرسیدم-
مشؽول خوردن بودم که یکي گفت:سلام
من ونوید نگاش کردیم ستوده بود یه تیپي هم کرده بود انگار اومده عروسي اسنک وفرستادم
... تو معده وگفتم:سلام
میتونم چند دقیقه وقت تون وبگیرم؟-
..بله بفرمایید-
... به نوید نگاه کرد وگفت:ترجیح میدم خصوصي صحبت کنیم
اینجا ؼریبه اي نیست حرفتون وبزنید-
یه چیزي در مورد مادرتونه که فکر نکنم دلتون بخواد کسي بدونه-
به نوید نگاه کردم منظورم رو فهمید بلند شد اسنکم ودادم دستش رفت ته سالن نشست اقاي
... ستوده به شیشه نگاه کرد وگفت:حال مادرتون بهتر نشده
چرا خوبه فردا دیگه مرخصش میکنن ...میبریمش خونه-
روشو برگردوند طرؾ من با یه لبخند گفت :زبون مادرتو به ارث بردي )یه صندلي بینمون خالي گذاشت ونشست(بابت اتفاقي که براي مادرتون افتاد واقعا متاسفم امیدوارم هرچه
زودتر حالش خوب بشه
لطفا حرؾ اخرتون واول بزنید-
بله فکر کنم اینجوري بهتر باشه...خوب از کجا شروع کنیم؟-
.. از هر کجایي که میدوني زودتر تموم میشه-
باشه پس میرم سر اصل مطلب... ببینید خانم من و مادرتون قرار بود ازدواج کنیم یعني - پیشنهاد ازدواج بهش داده بودم )با تعجب بهش نگاه کردم(ظاهرا ایشون به
شما چیزي نگفتن درسته؟ ..ولي ایشون فقط بخاطر شما راضي به این ازدواج نمیشدن و از یه طرؾ دیگه میگفتن هنوز طلاق نگرفته
من بهش گفتم مشکل طلاق حله فقط میموند شما که بازم قبول نکرد باهاتون صحبت کنه چون میترسید از نظر روحي لطمه بخورید... چند دفعه بهش اصرار کردم بزارید خودم با هاش صحبت کنم اون دیگه بزرگ شده عاقل وفهمیدست شرایط شما رو درک میکنه بازم قبول نکرد وبه خاطر همین اصرار هاي من استعفاي خودشو نوشت ...خیلي خواهش کردم که این کارو نکنه اما بي فایده بود اومدم دم خونتون شاید شما رو ببینم با خودتون صحبت
کنم که نبودید وقتي هم اومدید مادرتون نذاشت ...این حرفا رو الان بهتون میزنم که راجبعش فکر کنید که هر وقت ایشون بهوش اومدن بدون اینکه نگران شما باشه با من ازدواج کنن
از دست حرفاش اونقدر عصباني بودم که دلم میخواست بیمارستان ورو سرش خراب کنم
ایستادم انگشت اشارم به طرؾ مامانم گرفتم وگفتم:نگاش کن عین یه تیکه گوشت رو تخت
افتاده من امید ندارم تا یک دقیقه دیگه زنده باشه اونوقت شما این جا نشستید دارید براي اینده خودتون نقشه میکشد ...یعني تو به اندازه سنت شعور نداري که بفهمي الان وقت گفتن این حرفا نیست .. اگه قراربود مادرم چیزي در مورد شما به من بگه حتما میگفت، لابد صلاح ندونسته که چیزي نگفته
...اونم ایستاد وگفت:خانم من توهین نکنید من فقط خواستم بدونید که
خفه شو ...قبل از اینکه بگم بندازنتون بیرون ....راهتو بکش وبرو-
فکر کنم صدام به اندازه اي بلند بود که نوید ویه پرستار اومدن طرفم پرستاره گفت:چه
خبرتونه خانم ...اینجا مریض خوابیده
ببخشید خانم معذرت میخوام-
نوید به ستوده نگاه کرد و گفت:بهتر نیست دیگه تشریؾ ببرید
میتونم بپرسم شما کي هستید؟-
!! با همون اعصبانیت گفتم:برادرمه
نوید نگام کرد اما من به نگاش توجه نکردم وبه ستوده نگاه میکردم که گفت:تمام هزینه
.. بیمارستان و میدم
من احتیاجي به صدقه ندارم....حتي اگه شده میرم گدایي میکنم ولي از کسي پول - نمیگیرم... خوش اومدید
با حرص و اعصبانیت از کنارمون رد میشد که گفتم:در ضمن دیگه هیچ علاقه اي به دیدار دوبارتون ندارم
وقتي رفت خودم ورو صندلي انداختم یه نفس کشیدم نوید برام یه لیوان اب اورد وقتي
خوردم گفت:چي گفت؟
چیزي نگو نوید... هیچي نگو میخوام تنها باشم-
باشه میرم ....خدا حافظ-
به مامانم که پشت شیشه بود نگاه کردم ...مامان رازت این بود که دلت نمیخواستي کسي
بدونه ..یعني من اینقدر ؼریبه بودم ...پس اخراج شدنتم دروغ بود اگه میدونستي با ستوده خوشبخت میشي باید باهاش ازدواج میکردي چرا بخاطر
من گفتي نه کاش من نبودم تا راحت تر میتونستي تصمیم بگیري ...مامان خواهش میکنم خوب شو تنهام نزاري..روي صندلي هاي بیمارستان خوابیدم هنوز چند دقیقه از خوابم
نگشته بودکه صداهاي وحشتناکي از کنارم عبور میکردن چشمام وباز کردن دیدم چندتا
پرستار ودکتر بلاي سر مامان وایسادن به مانیتوري که ضربان قلب مادرم ونشون میداد نگاه کردم یه خط صاؾ بود ...که داشت میگفت ایناز تموم شد ...دستگاه شوک واوردن نمیدونم چه جوري خودمو پرت کردم تو اتاق مامانم وصدا زدم..مامان ...مامان تو رو خدا چشماتو باز کن ...مامان نفس بکش یه خانم پرستار سرم داد زد تواینجا چیکار میکني؟خانم
موسوي ببرش بیرون خانمه هم میکشید با گریه بي جون گفتم:خانم خواهش میکنم مامان منو
...برگردونید ..نزارید بمیره من کس دیگه اي رو جز اون ندارم
من وکشون کشون انداختن بیرون دروبستن پرده شیشه هم کشیدن دیگه مامانم ندیدم هم
اشکام مانع دیدم شده بود هم دربسته و پرده کشیده یه چشمم به در بود یه چشمم به شیشه شاید یکیشون باز بشه وبفهمم مامانم زنده است یا نه هر یک ثانیه براي من یک عمر گذشت
...دعا میخوندم، نذر کردم ،ذکر میگفتم هر چي توي این چند سال یاد گرفته بودم که موقع مشکلات بگم همه رو با چشم گریون گفتم در بازشد دکترش اومد بیرون بود با قیافه ناراحت بهش نگاه کردم یه جواب میخواستم زنده است؟سرشو از روي تاسفم تکون داد وگفت:متاسفم تموم کرد ... تموم کرد !!!این کلمه برام اشنا بود .. وقتي یکي میمرد میگفتن تموم
کرده...تازه فهمیدم چه خاکي تو سرم شده، سر جام خشکم زد پاهام سنگین شده بود توان بلند
کردنش و نداشتم روي زمین مي کشیدمشون خودمو به اتاق رسوندم مامانمو دیم بالشت زیر سرش نبود یه ملحفه سفید روش کشیده بودن ...رفتم
لبه تخت نشستم خودم انداختم روش گریه میکردم، ناله کردم، صداش زدم اما فایده نداشت چشماشو باز نکرد، بیرحم شده بود حتي دلش به حال گریه هام هم نسوخت کسي نبود هیچ
کس توي بیمارستان نبود ارومم کنه نه فامیلي نه دوستي نه اشنایي ،چند تا پرستار به بهونه
اروم کردنم میخواستن من واز مامانم جدا کنن ،که ببرنش سرد خونه حالي دیگه برام نمونده بودبا همون بي رمقیم میخواستم از دست پرستارا رها بشم وگفتم: مامانم و دارید کجا میبرید
؟تو رو خدا نبریدش ؟اون زندست، مامانم وکه از اتاق بردن بیرون پاهام شل شد احساس فلج شدن میکردم افتادم رو زمین اتاق بیمارستان دور سرم میخرخید سرم گیج شد چشام سیاهي
... رفت