عسل

فصل بیست

سرم را بھ نشانھ ی تایید پایین بردم اما او دوباره خندید .

چرا می خندی؟

نمی دانم عسل ! شاید چون ھنوز خیلی زود است کھ تو مرا بشناسی .

من منظور تو را نمی فھمم !

منظوری ندارم فقط اینکھ بھتر است کمی زمان بگذرد ، فقط این را بدان کھ دوستت دارم و بس .

ھمین؟

حالا من منظور تو را نمی فھمم عسل !

خدای من ! چرا داشت با کلمات بازی می کرد؟ دلم می خواست بھ نشانھ ی قھر ترکشکنم اما نیرویی مرا روی آن نیمکت نگھ داشتھ بود کھ بھ یقین عشق بود و عشق .

من سر درگم شدم امید ، بھ من بگو حالا چھ کنیم!

گمان می کردم حرفی از ازدواج و با ھم بودن بزند اما او در سکوت بھ سنگفرش پارک چشم دوختھ بود . زیر لب گفتم : آن روزھا کھ بھ دیدنم می آمدی تنھا این حس را داشتم کھ باید ببینمت . اگر یک روز نمی آمدی تمام شب بغض می کردم .

امید خندید و گفت : شبیھ خودم ھستی ، خیلی دلم می خواست با ھم حرف بزنیم اما از چشمانت می خواندم کھ می ترسی و از من می گریزی . نمی خواستم مزاحمت بشوم ، دنبال یک فرصت خوب می گشتم اما پیش نیامد . حدس من زمانی بھ یقین تبدیل شد کھ تو را ھمراه با آن مرد دیدم . باور کن آن روز سخت ترین روز زندگی ام بود ، نمی دانی چقدر سخت بود ! تو درست کنار من بودی اما با دیگری . می خواستم بروم و فراموشت کنم . در واقع رفتم اما نتوانتسم ، خوب کار سختی بو د. برای ھمین دوباره بر گشتم و چھ دیدم ! یک عروس زیبا در کنار مردی میانسال وارد خانھ شد .

آن عروس زیبا تو بودی عسل ،. مگر نھ؟

وقتی می خواست از من خدافظی بکند ھرگز نپرسید چرا آن عروس زیبا بھ دور از شوھرش کناراو روی نیمکت پارک نشستھ؟ حتی نپرسید چھ بر من گذشت ، فقط زیر لب گفت : بھ راستی دوستم داری؟گفتم: این را ھم می دانی من مطمئنم .

لبخند بیرنگی زد و رفت ، من دقایق طولانی روی نیمکت نشستھ و بھ حرف ھایش فکر کردم. بھ راستی ھنوز ھم یقین نداشتم دوستم دارد ؟ انگار از چیزی می ترسید ، چیزی کھ عشق او را نسبت بھ من کم رنگ می کرد و شاید او نمی خواست من متوجھ ی نگرانی اش بشوم .

شب دوباره برایم زنگ زد و من در حالیکھ کنار پدر نشستھ بودم گوشی را بر داشتم ، نگرانی و اشتیاق در تمام صورتم موج می زد و طنین صدایم می لرزید: بفرمایید .

امروز دلم می خواست چیزی را بھ تو بگویم ، اما نشد .

چھ چیزی را ؟

نمی دانم . بھ خیالم می توانم پشت تلفن برایت بگویم اما انگار سخت تر است .

پدر وانمود می کرد روزنامھ می خواند ، اما تمام حواسش بھ من بود . سرانجام پرسید:

چھ کسی است عسل؟

فاختھ .

صدای خنده ی امید را شنیدم .

پس من فاختھ ھستم؟ خیلی جالب است .

کمی مرا درک کن .

دوباره خندید و گفت : فردا تماس می گیرم .

گوشی را گذاشتھ و نفسی بھ آسودگی کشیدم. نمی دانم چھ حرفی بود کھ نمی توانست برزبان بیاورد و نمی دانم چرا با وجودی کھ بھ بزرگترین آرزوی زندگی ام رسیده و بااو ھمکلام شده ام ، اما احساس خیلی خوبی ندارم شاید ھمھ چیز آنگونھ نبود کھ من میخواستم .

نمی دانم چرا در عمق صدای امید عشقی نبود و با این حال او تظاھر می کرد دوستم دارد! شاید ھم واقعا دوستم داشت و من دیوانھ شده ام و افکارم بیمار ھستند بلھ بھ یقین من خیلی خستھ ھستم و ھذیان می نویسم .

امروز مریم در خانھ مانده و ھر کجا می روم بھ دنبالم می آید ، انگار فھمیده در زندگی کوچک من اتفاقی بزرگ و تکرار نشدنی افتاده و می خواھد پرده از این راز بیرون بکشد .

در دل آرزو می کنم امید تماس نگیرد اما با شنیدن صدای تلفن مریم با گام ھایی بلند بھ سوی تلفن رفت و پس از دقیقھ ای سکوت گفت : لعنت بر تو مردم آزار .

دلم می خواست از شدت خشم و عصبانیت فریاد بزنم اما تظاھر کردم کھ برای من اھمیتی ندارد . دوباره زنگ تلفن و دوباره نا سزاھای مریم ، چقدر دلم می خواست او خانھ نبود و با امید ھم کلام می شدم ، بھ یقین تا زمانی کھ نتوانم صدایش را بشنوم تمام بدنم خواھد لرزید و در تشویش بھ سر خواھم برد .

در فرصت کوتاھی کھ او برای خرید خانھ را ترک کرد ، تلفن زنگ خورد و من با قلبی لبریز از ھیجان گوشی را برداشتم .

سلام . پس کجا بودی؟

نا مادری ام گوشی را بر می داشت .

نا مادری ات؟

خدای من ! پس او ھمھ چیز را نمی دانست .

بلھ آخر مادرم...

بغض سینھ ام را می فشرد ، انگار از خاطرم رفتھ بود کھ مادر مرده و ھنوز خیال می کردم در کنار شاھین است و روزی بر می گردد . مادر دیگر بر نمی گشت ، ھرگز امید مرا نمی دید و نمی فھمید پسری این چنین! دوستم دارد .

چھ شده عسل؟

می خواستم بغضم را فرو بدھم اما شکست و قطرات اشک روی صورتم نقش بست .

-عسل نگرانم می کنی ، خواھش می کنم بگو چھ شده؟

دلم نمی خواست کسی کھ قلبم برای او می تپید این چنین پریشان شود برای ھمین بھ سختی گفتم: چیزی نشده ، برایم حرف بزن خواھش می کنم .

نفس عمیقی کشید و گفت: من خیلی فکر کردم و بھ این نتیجھ رسیدم کھ بھتر است چیزی را کھ می خواستم بھ تو بگویم ندانی .

اما این خیلی بی انصافی است .

بی انصافی این است کھ آن را بدانی ، برای ھمیشھ فراموش کن . حالا تنھایی؟

فکر می کنم تنھا باشم....

صدای در را شنیده و با پریشانی گفتم: کی می توانم ببینمت؟- فردا ھمان ساعت . می آیی؟

می آیم .

وقتی گوشی را گذاشتم ، مریم کنارم ایستاده بود و با طنینی پرسش گر گفت : با تو کار داشت؟- چھ کسی؟

پوزخندی زد و گفت: ھمان کسی کھ شنیدن صدای من ناراحتش می کرد.

با قدم ھایی بلند بھ سوی اتاقم رفتھ و در را بستم . مریم از من چھ می خواست؟ چرا می خواست اندک لحظھ ھا ی قشنگ زندگی ام را از من بگیرد؟ اصلا او کھ بود و در زندگی ام چھ نقشی داشت؟

وقتی پدر بھ خانھ بر گشت بھ سوی او رفت و گفت: بھتر است کمی بیشتر مواظب عسل باشی ، تو خیلی او را آزاد گذاشتھ ای در حالی کھ بارھا ثابت کرده کھ لیاقت این آزادی را ندارد .

پدر کتش را آویزان کرد و روی راحتی نشست . نگاھش کردم اما انگار حرف ھای مریم برایش تازگی نداشتند .

شنیدی چھ گفتم نادر؟

پدر سیگاری آتش زد و گفت: مگر اتفاقی افتاده؟

خدای من! حتما باید اول اتفاق بیفتد تا تو نگران بشوی.

پدر با طنینی عصبی و خستھ گفت: امروز اصلا حوصلھ ندارم مریم تمامش کن .

لبخند بی رنگی بر روی لب ھایم نقش بست کھ از نگاه مریم پنھان نماند. اما در اعماق وجودم غمگین بودم و یقین داشتم کھ او خیلی زود ھمھ چیز را خواھد فھمید و این خوشبختی بھ انتھا می رسد .

امروز دیدمش و ھر بار کھ کنار او روی نیمکت می نشستم دنیای تازه ای را تجربھ می کردم دنیایی کھ از ھر غم و اندوھی تھی بود ، دنیایی کھ مرا شیفتھ ی زنده بودن می کرد ، شیفتھ ی بیشتر نفس کشیدن و شیفتھ ی بودن... احساسی کھ ھرگز در کنار پدر و مریم بھ سراغم نمی آمد. در این افکار بودم کھ گفت : این نامادری کھ گفتی !

دوستش داری؟

لبخند تلخی بر لبانم نقش بست و گفتم: حتی در این کھ بگویم پدرم را دوست دارم یا نھ شک دارم .

نگاه سنگینی بھ چشمانم انداخت و گفت : راست می گویی ؟

خدای من! چرا اینگونھ نگاھم می کرد ؟ بی اختیار گفتم: چرا اینگونھ نگاه می کنی؟زیر لب گفت: چون چشمان تو را خیلی دوست دارم . نگاه ھایت را...

آخ ! بھ راستی او دوستم داشت ، این را از نگاھش خواندم .

چرا پدرت را دوست نداری؟

نگفتم کھ دوستش ندارم ، گفتم شک دارم ، چون بعضی وقت ھا کارھایی می کند کھ می فھمم اصلا سرنوشت من برایش مھم نیست .

حرف را عوض کرده و ادامھ دادم : من ھم می توانم شماره ات را داشتھ باشم؟

البتھ ، اما ھنوز نمی دانم چرا خانواده ات را دوست نداری؟

خدای من! عجب حماقتی کردم کھ این حرف را زدم ، کاش می توانستم فکرش را از این موضوع دور کنم .

امید ، نمی خواھی بگویی چھ می شود؟ یعنی چھ زمانی...

حرفم را قطع کرد و گفت: مگر ھمین طوری بد است؟ گمان می کردم اگر من را ببینی خوشحال می شوی .

با اینکھ خیلی دوستش داشتم اما این حرف او مرا خشمگین کرد . لعنت بر من کھ غرورم را شکستھ و در عشق پیشقدم شده بودم .

پس فقط من خوشحال می شوم؟ اگر این گونھ است بھتر است خودت را برای خوشحال کردن من خستھ نکنی ، دیگر مزاحم تو نمی شوم .

می خواستم از جای بر خیزم کھ گفت : بنشین عسل ، من قصد نداشتم ناراحتت کنم .

چرا تو از ھمھ چیز برداشت دیگری می کنی .

-شاید چون سعی می کنم واقع بین باشم .

لبخند گرمی بر لبانش نقش بست و گفت : پس من نتوانتسم منظورم را بھ درستی برسانم. بدان من دوستت داشتھ و برای دیدن تو ثانیھ ھا را می شمارم، وقتی بھ مدرسھ می رفتی تنھا اشتیاق دیدن تو بود کھ مرا ساعت ھا در آانجا نگھ می داشت .

بھ یکباره قلبم آرام گرفت و گفتم : واقعا تمام آن مدت را آنجا می ماندی ، فقط بھ خاطر من؟ - البتھ ، چون اگر می خواستم بروم و برگردم ھمان اندازه طول می کشید و ممکن بود شانس دیدن تو را از دست بدھم.

مگر از کجا می آمدی؟

دوباره لبخندی زد و گفت: یک جای خیلی دور... مھم نیست کجا ؟ مھم این است کھ برای دیدن تو می آمدم ، این تو بودی کھ مرا بھ آنجا می کشاندی .

خدای من ! وقتی از آن روزھا می گفت احساس می کردم سال ھاست کھ می شناسمش چقدر دوستش داشتھ و چقدر شیفتھ ام کرده بود.

-بھ چھ فکر می کنی عسل؟

بی اختیار گفتم: بھ اینکھ اگر تو نبودی ، من چقدر تنھا بودم .

واقعا این احساس تو است؟

پاسخی ندادم چرا کھ از چشمان خیس من احساسم را فھمید . چشمانش خیس و نمناک شدند و زیر لب گفت: من ھم ، ھمین احساس را دارم .

در دل گفتم پس چرا با ھمدیگر نباشیم تا این تنھایی بمیرد؟ اما شھامت بر زبان آوردنش را نداشتم .

راستی عسل ممکن است نتوانیم مدتی ھمدیگر را ببینیم .

خدای من! او چھ می گفت؟

در واقع باید برای کاری از این شھر بروم ، اما خیلی زود بر می گردم .

قطرات اشک روی صورتم جاری شدند .

خواھش می کنم عسل، من مجبورم کھ بروم .

احساس می کردم او بی رحم تر از آن است کھ بتوانم حتی با زانو زدن قلبش را بھ رحم بیاورم ، چرا او نمی فھمید اگر روزی نبینمش می میرم؟با طنینی لرزان گفتم: نمی توانی بگویی بھ کجا می روی؟

لبخند گرمی بر لب نشاند و گفت: من کھ گفتم خیلی زود بر می گردم شاید فقط چند ھفتھ ...

چند ھفتھ!

آنچنان اندوھگین و ناامید شده بودم کھ حتی حضور او در کنارم بھ من آرامش نمی داد .

مدتی خیره نگاھم کرد و گفت : آخر چراگریھ می کنی ، من ناراحتت کردم؟

نمی خواھم بروی ، آن ھم جایی کھ نمی دانم کجاست ؟ بھ قصدی کھ نمی دانم چیست؟ حتی برای یک روز...

دستمال سپیدی بھ من داد و گفت : آنقدر نگران نباش ، از چھ می ترسی؟

بھ چشمانش خیره شده و دوباره پا بر روی غرورم گذاشتھ و گفتم : می ترسم بروی و دیگر بر نگردی ، می ترسم بخواھی این گونھ از دست من خلاص بشوی ، می ترسم ھمھ چیز یک خواب باشد، بیدار بشوم و تو در کنارم نباشی ، می ترسم اصلا عشقی در میان نباشد و تو را برای ھمیشھ از دست بدھم ، بگذار راحتت کنم می ترسم دیگر ھرگز نبینمت .

در برابر تمام حرف ھای من سکوت کرد ، سکوتی نگران کننده و عمیق .

خواھش می کنم چیزی بگو امید ، بگو کھ نباید بترسم .

اما او تنھا با گفتن اینکھ ، بھ زودی می بینمت مرا ترک کرد . با صدای بلند گریستم ، چرا کھ احساس بدی داشتھ و او ھیچ تلاشی برای آرام کردن من نکرد .