عسل

فصل شش

می شود آنقدر نگویی عشق؟ از این کلمھ بیزارم. دوست داشتن مرا بھ لجن می کشد

.من احساس دیگری بھ او دارم ، انگار نیمی از وجود من است . نگو عشق.. عشق احساس تو بھ آقای یگانھ است، آن غریبھ زندگی من و وجود مرا طور دیگری بھ ترسیم کشیده و احساس می کنم با او می توانم کس دیگری باشم کھ حالا بدون او نیستم...

البتھ کھ من عاشق آقای یگانھم .بھتر است بگویم مھیار...

خوش بھ حالت ، اسمش را می دانی!

تو ھم بھ زودی خواھی فھمید ،کمی صبر داشتھ باش و آرام باش دختر.

دلتنگم فاختھ می فھمی؟ ھر چند می دانم کھ دلتنگی...دل خوشی.. خوبی و بدی...

اشک و لبخند ...دقیقھ ھا و ثانیھ ھا ....می دانم اینھا ھمھ اش زندگی است.

پس از پایان کلاس و رسیدن بھ کوچھ با دیدن غریبھ در دل گفتم: ھر چند زندگی من فقط دلتنگی است.

باز ھم غریبھ با من ھم قدم شد ، کنار در خانھ ایستادم . ایستاد ، نگاھم در نگاھش گره خورد. قطره ای اشک بر گونھ ام لغزید ، با پشت دستم آن را پاک کردم. چشمان او ھم خیس بودند. در را کھ باز کردم زیر لب زمزمھ کرد: چشمان تو از غروب ھم دل تنگ تر است . بھ من فرصت حرف زدن نداد و بھ سرعت در پیچ کوچھ گم شد.

طنینش در ذھنم تداعی می شد ، عجب طنین غمگین و صادقانھ ای بود . در اتاقم را باز کردم و روی تخت خوابیدم در حالیکھ ملافھ ی سپید را تا کنار ابروھایم بالا کشیدم. نمی خواستم ھیچ تصویر دیگری در ذھنم بنشیند غیر از آن دو چشم مست. چھاحساسی داشتم؟ انگار ھمھ چیز خواب بود و من در دقیقھ ھا و ثانیھ ھا تکرار می شدم. در دلم عجب طوفانی بر پا بود کھ خدا فقط می فھمید... بھ جای ھر چیز بھتر است بنویسم ، امروز خوشبختم.

وقتی از مدرسھ بیرون آمدم یک بنز سیاه با شیشھ ھایی دودی رنگ بھ دنبالم آمد . سرعتش را بھ اندازه ی قدم ھای کوتاه من کم کرده بود. توجھی بھ او نکردم. در دل آرزو داشتم کھ آن ماشین وارد کوچھ نشود ولی آمد . با نگرانی بھ چشمان غریبھ خیره شدم . او ھم بھ من خیره شد و نگاھش بھ ماشینی کھ دنبالم بود افتاد. موجی از غم و پریشانی در چشمانش غوطھ ور شد . نمی دانستم چھ کنم ؟ بین دو غریبھ ایستاده بودم و با نگاه پاکم تلاش می کردم کھ بھ او بفھمانم آن ماشین ھیچ ربطی بھ من ندارد. اما ناگھان آن مرد شیشھ ی ماشین را پایین کشید و صدایم کرد:

عسل.

چیزی در قلبم فرو ریخت.

بیا سوار بشو. من بردیا ھستم ، دوست آقای نادر نیایش، پدرت را می گویم.

نفس عمیقی از غم کشید م ،در دلم بھ او ناسزا می گفتم.

خیلی ممنونم، راھی نمانده.

بیا سوار شو. باید حرف مھمی را بھ تو بگویم.

با بی میلی سوار ماشین شدم در حالیکھ غریبھ با بھت بھ ما خیره شده بود.

خوب عسل من را نمی شناسی؟

نھ اصلا.

حق ھم داری . عجس سوال احمقانھ ای پرسیدم ! من فقط یک بار بھ ایران آمده بودم آن ھم زمانی کھ تو خیلی کوچک بودی.

فکر می کنم می خواستید چیز مھمی بگویید.

آه ! البتھ . من بھ سختی نشانی منزل جدیدتان را پیدا کردم ، در حقیقت من برای فروش املاک پدری ام بھ کمک نادر نیاز دارم.

ھمین؟

منظورت چیست؟

ای کاش آن مرد می دانست من با سوار شدن بھ ماشین مدل بالای او دل غریبھ ام را شکستھ ام و شاید مجبور باشم تاوان سنگینی را پس بدھم .

وقتی از ماشین پیاده شدم نگاھی بھ انتھای کوچھ انداختم ،. غریبھ رفتھ بود.

مرجان در را برایمان باز کرد و بھ او خوش آمد گفت .

روی مبل نشست و بھ اطراف خیره شد، . مرجان برایش فنجانی قھوه آورد و گفت:

خیلی وقت است کھ ایران نبودید؟- البتھ . چطور مگر؟

کفش ھایتان!

با شرمندگی گفت: نوزده سال است کھ ایران نبودم .

معذرت خواستھ و بھ اتاقم رفتم ، بھ یاد چشمان مھربان غریبھ ام قطره ای اشک برگونھ ام لغزید.

وقتی چشمانم را باز کردم پدر روبھ رویم بود.

از تو می خواھم با بردیا بھ خوبی رفتار کنی .

مگر او کیست؟

تنھا شانس زندگی تو...

پدر چھ می گویی؟

بلند شو و لباس مناسبی بپوش.

پدر رفت و مرا با ھزاران سوال بی جواب تنھا گذاشت.

از اتاق خارج شدم. آن ھا با دیدن من صحبتشان را قطع کردند و پدر نگاه تحسین آمیزی بھ من انداخت و گفت: ھمانی است کھ برایت توصیف کردم؟

بردیا لبخند گرمی زد و گفت: عالی است ، آخرین بار کھ او را دیدم دو سالھ بود. با یک پیراھن قرمز کوتاه و جوراب شلواری سپید رنگ، موھایش کوتاه و خرمایی رنگ بود، اما حالا دختر زیبا و شایستھ ای شده .

روی مبل نشستم و بھ سرامیک قھوه ای رنگ خیره شدم .

نظرت چیست عسل؟

در مورد چھ پدر؟

صدای خنده ی بردیا در تمام سالن طنین افکند. مرجان با پریشانی از آشپزخانھ خارج شد و بھ من خیره شد. سرانجام او سکوت کرده و پدر ادامھ داد : نظرت را در مورد بردیا پرسیدم. ،می خواھم ھمسر تو باشد .

با نگاھی کودکانھ بھ پدر خیره شده بودم ، گیج از حرف ھایی کھ می شنیدم.

پدر بھ بردیا نگاه کرد و گفت: آخر ھمین ماه خوب است؟

من حرفی ندارم نادر عزیز، اما ھنوز نظر عسل را نمی دانم.

پدر بی توجھ بھ حضور من لبخندی زد و گفت: او از خوشبختی چھ می فھمد؟ من و تو می دانیم.

مرجان بھ بردیا چشم دوخت و زیر لب گفت: اما شما ھم سن آقای نیایش ھستید!

پدر با لحن عصبی گفت: شما نباید بھ فکر شام باشید؟

مرجان سالن را ترک کرد و بردیا با خنده ای جنون آمیزش تمام بدنم را بھ لرزه افکند.

خودم را بھ اتاقم رسانده و در را قفل کردم. قلبم بھ تندی می زد . آن ھا چھ می گفتند؟ مگر می شد؟ غمی عظیم قلبم را می فشرد . دستم را بر روی قلبم فشردم اما آرام نمی شدم.

پدر می خواست از دست من خلاص بشود ، بھ ھمین سادگی. ولی فکر نمی کردم آنقدر زود ...آنقدر بی رحمانھ...

پدر بھ در می کوبید ، اما من اعتنائی نکردم. خستھ و عصبی بودم . مسکنی خورده و بھ خواب فرو رفتم در حالی کھ تا سحر کابوس دیدم.

آن روز تعطیل بود و من مجبور بودم بیست و چھار ساعت دیگر دل تنگ آن چشمان سیاه بمانم . مرجان برای صرف ناھار صدایم کرد ، اما باز در را باز نکردم ...

اشتھایی بھ خوردن غذا نداشتم ...دیگر از پدر می ترسیدم.

شب برای صرف شام قفل در اتاقم را شکست و مرا بھ سوی میز آشپزخانھ کشاند .

مرجان برایش غذا بکش.

نمی خورم.

چیزی نگو عسل، عصبانی ام. تو بردیا را ناراحت کردی.

بردیا ؟ پس من چھ ! من ھنوز درس می خوانم .

درس؟

لبخند تمسخر آمیز پدر چشمانم را خیس از اشک کرد.

فواد را از آغوش مرجان گرفتم ، بھ من لبخند نمی زد. انگار او ھم نگران رفتنم شده بود .

تو ھم شبیھ مادرت ھستی، بھ دنبال خوشبختی می گردی اما نمی فھمی آن چیست؟ من از بردیا خواستم با تو ازدواج کند.

چشمانم را بر ھم فشردم تا مانع جاری شدن اشک ھایم بشوم، دیگر بد تر از این نمی شد .

ھفتھ ی گذشتھ با او تماس گرفتھ و گفتم مشتری خوبی برای املاک پدر ی اش پیدا شده است ... پذیرفت و بھ من گفت کھ قصد ازدواج دارد ، من ھم تو را معرفی کردم و یکی از عکس ھایت را برایش فرستادم . دیشب بھ من می گفت ھرگز بدون عسل نمی روم، اما با آن رفتار بد تو شاید تغییر نظر بدھد.

دیگر بی مھابا می گریسستم . بی توجھ بھ نگاه اعتراض آمیز پدر از آشپز خانھ خارج شده و بھ اتاقم رفتم. بھ خودم می گفتم فقط چند ساعت دیگر بھ سحر مانده و بس. مطمئن بودم پدر با من شوخی می کرد ، او ھرگز نمی توانست مرا مجبور بھ چنین کاری کند.

زود تر از ھمیشھ بیدار شدم، اشتیاق دیدن آن غریبھ پریشانم می کرد . در پیچ کوچھ ایستاده بود، چھره اش خستھ و غمگین نشان می داد . بھ صورتم نگاه نکرد، انگار نھ انگار کھ من برای دیدنش این چنین بی تاب شده بودم. ایستاده و بغض کردم ، دقیقھ ھای طولانی گذشتند اما او نگاھم نکرد شاید بھ خاطر اینکھ سوار ماشین بردیا شده بودم ، مرا نمی بخشید . قطرات اشک را از روی صورتم پاک کرده و بھ سرعت از او فاصلھ گرفتم . وقتی بھ مدرسھ رسیدم ، نفس نفس می زدم. خودم را در آغوش فاختھ رھا کرده و گریستم.

چھ شده عسل؟

ھیچی نپرس.

برای لحظھ ای احساس کردم از پدر ...مادر.... آن غریبھ ی نامھربان ... بردیا کھ ھمسن پدر بود و می خواست زندگی ام را بھ غارت ببرد بیزارم . این ھمھ نفرت در قلب کوچکم می تپید و من ھنوز زنده بودم!

فاختھ موھایم را نوازش کرد و گفت: الآن کلاس شروع می شود و آقای یگانھ می آید .

نمی خواھی کھ گریھ ات را ببیند؟

در دلم گفتم : آخ ! لعنت بھ آقای یگانھ.. لعنت بھ تو فاختھ ...لعنت بھ عشق.

با ورود او سرم را روی میز گذاشتھ و بھ آرامی گریستم. عجیب اینکھ اشک چشمانم را آن روز پایانی نبود ... از ھمھ چیز خستھ و دل شکستھ بودم ، مادر آنچنان رفتھ بود کھ گویی ھرگز خانواده ای نداشتھ انگار دیگر ما ھیچ سھمی از آن زن فوق العاده نداشتیم و مادر ھمان اندازه کھ از پدر بیزار بوده از من و فواد ھم بیزار بوده است . آخر مگر چنین چیزی می شود ؟ اگر او بود پدر ھرگز جرات نمی کرد با من چنین کند ...

با طنین محکم آقای یگانھ سرم را بلند کردم. نگاھی بھ چشمان خیسم انداخت و گفت:

برای ھمین ھیچ وقت نمی توانی مسئلھ ھا را حل کنی . دختر حواست کجاست؟نگاھی بھ چشمان قھوه ای اش کردم . بدون ھیچ احساسی ، درست شبیھ فرمول ھای روی تختھ سرد و بی تفاوت و من از آن نگاه چیزی نفھمیدم ، ھمان طور کھ از درس ھایم...

- می گویی یا نھ؟زیر لب گفتم: حوصلھ ندارم.

از جسارت من کلاس در سکوت سنگینی فرو رفت . نمی دانم چرا آن حرف را زدم؟- بیرون.

آنقدر محکم و جدی گفت کھ کیفم را برداشتھ و بدون گفتن ھیچ حرفی از کلاس خارج شدم.

فریاد زد: در را ھم ببند.

اما من این کار را نکرده و بھ سرعت خودم را بھ حیاط خلوت دبیرستان رساندم . عجیب اینکھ دیگر دلم نمی خواست گریھ کنم .احساس کردم آن لحظھ بیش از ھر کسی از آقای یگانھ بیزار ھستم. حالا چھ م یشد؟

در آن ساعت از روز ھیچ کس جز من در حیاط نبود ، ای کاش می توانستم از آن دیوارھای بلند و در بستھ بگذرم و بھ غریبھ ام برسم .. روبھ رویش ایستاده و فریاد بزنم : دوستت دارم.

اما اگر پوزخندی می زد و می گفت : خوب کھ چھ؟بابای مدرسھ کنارم نشست و گفت : بیرونت کرد؟

با شگفتی نگاھش کردم . ادامھ داد : خودت را ناراحت نکن. آقای یگانھ در تدریس واقعا جدی و سخت گیر است ، اما مرد بدی نیست... فقط با او دشمنی را آغاز نکن کھ برنده ی این بازی تو نخواھی شد.

با رفتن او دوباره در فکر رفتم. بلھ آقای یگانھ برنده می شد ، مثل مادر و پدرم،.حتی آن غریبھ ھم در تسخیر قلبم... روحم ... زندگی جاودانھ ام... برنده بود.

سر انجام زنگ خورد و من با قد مھایی بلند از مدرسھ گریختم . غریبھ ام در انتظارم بھ سر می برد، خواستم با نگاه نکردن بھ او کار صبحش را جبران کنم ، اما نشد. تمام وجودم نگاھی شد بھ سویش و این بار نگاھم کرد. عجب چشمان سیاھی داشت ! ھر بار شگفت زده ام می کرد . با من ھم قدم شد و دستش را درون جیب بارانی سیاھش فرو برد ، حتما سردش شده بود.

حرفی نزد و من وارد خانھ شدم احساس کردم نگاھش بر روی پنجره ای خیره مانده است، سرم را بلند کرده و بردیا را دیدم کھ بھ کوچھ خیره شده . غریبھ با گام ھایی بلند در حالی کھ شانھ ھایش از شدت خشم می لرزیدند در پیچ کوچھ گم شد .