ارباب زاده مغرور من

فصل ده

یس نا هم داش ت با چش مای گش اد ش ده به ملیحه نگاه میکرد.اخه اون به پام افتاده بودبلندش کردم...

_:مواظبشم

یک قدار پول و یک گردنبند گذاشت تو دستم.

_:با گاری سالار برین تا ده پایین.بعدشم خدا بزرگه

یسنا رو تو ب*غ*لش چلوندو انقد فشارش میداد که داشتم عصبی میشدم آخهببین با اون هیکلش یس نا توش گمه.با چش ای گریون رفت خانم دل نازک منمخواست دوباره شروع کنه که خودم نذاشتم

فقج سعی کردیم بی سر و صدا خودمونو به گاری پر از کاه سالار برسونیم _:نذار غصه بخوره اون خیلی مهربونه

_:برو انقد حرف نزن سالار

جقله ب ه داشت به من یاد میداد چه جوری با زنم رفتار کنم

_:بیا اینا رو ننه ام داده یک ذره غذا برای تو راهی

ســرمو انداختم پایین.همین دیگه ببین کارمون به کجا کشــیده خداهمینمون مونده بود از این خرک تو راهی بگیریم

تازه اولایل تابستون بود اما شبا خیلی باد خنک میزیسنا بازم چشماش اشکی بودتموم سعیمو کردم که درکش کنم ****

خیلی زود به تهران رســیدیمو از اونجا دو تا بلیج گرفتم برا اهوازیســنا اصــلا حرف نمیزدسوالم نمی پرسید.منگ بودعین ب ه ها ها اما من ارومم خیلی چه طعمی داره این ارامش یک حس خوب

خیلی زود خوابش بردبرخلاف من که برای با اون بودن حریصم همش میترسم یکی ازم بدزدتش.همش میترسم بفهمه.بفهمه چه کلاه گشادی رفته رو سرش میترسم از اون روزی که منو نخواد

ان گار همین دیروز بود.اون موقع ها ده ســـالم بود و چشــمو گوش ار باببودم.ارباب عاشق یه دختر کم سن و سال و خیلی خیلی قشنگ شده بودگویا دختره از اقوام دور

پدرش بودخیلی خیلی ملیح و قشــنگو مهربون بودهمش به من میگفت اقا رحیم .ازش بدم نمیومدخانم اون موقع ها همش چشــم قره میرفت.اما ارباب هیچ توجهی به

خانم نداشــت خانمم بهه حالت قهر میره تهرانو ارباب با کلی وعده و وعید به پدر مهلا اونو عقد میکنه

خیلی زود مهلا حامله میشه .خانم با شنیدن خبر دوباره برمیگرده

چقد از خانم بدم میومدتو تموم کودکیم دلم میخوا ست یک جوری بک شمش با فیس و افاده با همه برخورد میکردادای از ما بهترونو در میاوراونقد مهلا رو اذیت

کرد اونقد تهمت به ناف مهلا بســت که اربابو عصــبانی کرد مهلا از چشــم ارباب افتاد.میدیدم.نه همه میدیدیم که مهلا چه جوری به دســتای اون عفریته اب شد..دختر

کوچولوش به دنیا اومد.و خانم جان زهر چش می از همه گرفت که نگو که این دختر منه ا سم اون کوچولو ی سنا بودی سنای من.نکنه خدا مهلا یه فرشته بود تا یسنا رو ا

برام از اسمون بیاره

می دونم خودخواهم اما این جریانو بهش نمیگم

.میدونم قلب کوچوشو طاقت اینهمه غصه رو نداره یسنای من مهربونه حتی بعد از شنیدن خبر دختر نبودن ی سنا بازم بهش اعتماد دارم میدونم حتماکلی زجر کش ـ یده خانم کوچولی من روحش زخمی شـــده.نم یذارم خانمم...نمیذارم دوباره بهت

اســیب برســه همش میگه با هی کس هیچ ارتباطی نداشــته یا یادش نمیاد میدونم خجالت میکش ـه...میدونم بمیرم براش که تو این چند روزه همش چشماش اشکی بودعین

این ب ه قنداقی ها اونقد باید ب*غ*لش میکردمو با اون صدای نکره ام باهاش حرف میزدم تا اروم شه تا ساکت شه

خدایا میدونم.کوچیک که بودم کلی قس م خوردم خیلی عهد بس تم باهات که زبون کل ادمایی که بهم گفتن بی همه چیز ونجس از حلقومشون در بیارم

اما بیا یک قول به هم بدیم خدایســنا مال من کل دنیا مال ادمای تودیگه به کسی کاری ندارم

انقد میگن مهربونی اینهمه میگن رئوفی پس نشونم بده

این خانم کوچولوم مال من این تموم دنیای منه که نمیتونم یه ذره هم در برابرش خودخواه باشم تموم نیازامو میذارم زیر پام میخوام یسنا ازم نترسه دلم میگیره وقتی ازم میترسه.دلم میشکنه وقتی گاهی بی اعتمادیو تو چشاش میبینم من پا میذارم رو غریزه ام تا خانمم امنیتو حس کنه تا اغوش م همیش ه همیش ه براش امن باشه

تا بدون اینکه نگران حرارتم باشه نازم کنه دوستم داشته باشه اره من دلم میخواد حتی دروغیم دوستم داشته باشه

از صبح در به در دنبال خونه میگردم.اما کسی بهمون اعتماد نمیکنه هی کس

به دو تا ادم غریبه خونه نمیده

_:داش میخوای برو خونه ننه ح سنم ببین.خدا رو چه دیدی شاید باهات کنار اومد

هر چند بهم گفته بودن این پیرزنه چون تنهاست خونشو به مرد جماعت اجاره نمیده اما اخرین تیر ترکشــم بوداین جا از محله های یه ذره پایین تر تو اهواز بود و قیمت

خونه ها یه ذره مناسب تریسنا خسته شده بود.دستمو گرفته بود تو دستشو عین این دختر کوچولو ها که همراه بابا شونن هی ی نمیگفت.فقج با مع صومیت به صاحب خونه هایی که با پوزخند ردمون میکردن نگاه میکرد.

یک در کوچیک بود که روش طرب گل لاله زده بودن کلا رنگش پو سته پو سته شده بود و نمایی از زنگ زدگیو سفید داشت ننه حسن-ها کیه

_:خانم جان در باز میکنی

درو باز کرد.ننه حسن یک زن چاق و پیر که یک دندون طلا هم داشت معلوم بود از اون زنای نترس ـه ما رو برد تو اتاق خودش.برامون چایی اورد چند تا خرما.خدا

میدونه چقد به همون یک دونه خرمایی که تو دهنم گذاشتم احتاک داشتم ننه حسن-خو غزیزجان حامله ای

یسنا انن چند رنگ عوک کرد اما من عصبی شدم از این سوال یهویی دوست نداشتم کسی تو زندگیم سرک بکشه دلم حسابی چرکی شد _:نه

ننه حسن-ببین پسر جان من یک زن تنهام ..زندگانیمم از اجاره اتاق بالایی در می اد.اما تو ای یک ساعت ها..مهر زنت افتاد به دل موخونه رو اجاره مدم اما چند تا شرد دارم

نگاه التماس گونه یســنا برای اینکه دوباره اون رگ خرکیم تو این موقعیت نزنه بالا و خستگی بیشتر از حدم باعث شد بی چون و چرا عصبانیت به حرف ننه حسن گوش کنم

_:اول اینکه یک چی واس ه ض مانت موخوام بعدش م اجاره امو ها س ر موقع میگرم از چشم چرانی هم خبری نباشه..وسلام

زنیکه خرفت پاش لب گور بود چی دا شت میگفت من زن به این خو شگلیمو ول کنم برم سراغ اون .پیری بی عقل.بهم بر خورده بود..با غیرتم بازی شده.از چهره برزخی

نمیدونم چی خوند که به بهونه دوباره چایی اوردن رفت تو اشپزخونه

_:رحیم لج نکن دیگه به خدا خســته شــدم..از صــبح دنبال خونه ایم .دیدی هی کس بهون خونه نمیده

_:چی داری میگی وا سه خودت ندیدی چی گفت بهم..من هر چی با شم این یک قلمو نی ستم..من هیزم ی سنا؟ بهم توهین کرد.هر چیو میتونم قبول کنم جز اینو

نگاهش.نگاه پر ارام شش لبخند رول*ب*ا*ش بهم قوت قلب داد.هی ی بهتراز این نیســت که ادم جلو زنش اینجوری حس مرد بودن بکنه.همونجور کنارمنشسته بود

_:این پیر زنه عقلش کمه من که میدونم شــوهرم همه چی تمومه شــوهرم چشماش پاکه..اگه موندن تو اینجا عذابت میده پاشو بریم

فقج دستشو تو دستم گرفتمو فشار دادم وقتی داشت ازم تعریف میکرد احساس قدرت کردم.حس قوی بودن.مهم این بود که زنم قبولم داره بقیه باد هوا با کلی حرف زدنو چونه زدن ننه ح سنو را ضی کردیم که ضمانت نگیره ازمون پیر زنه اصــلا قبول نمیکرد مرغش یک پا داشــت یســنا راضــیش کردگردنبند ملیحه رو به قیمت

خوبی فروختیمو با بقیه پول که دسـتم بود تونسـتم چند تا وسـیله ضـروری برا خونمون بخریم .خونمون یک اتاق 14-15متری بود با یه اشــپزخونه کوچیکیه پنجره هم رو به کوچه

دا شت سقفش یک ذره کوتاه بود.از نگاه ی سنا معلوم بود که اونم را ضیه خونه نقلیمونو دوست داشتم..بالاخره منم خونواده دار شدم.

خیلی زودتر از اونی که فکر میکردم کارامون ســرو ســامون گرفت که همشــو مدیون ننه حسنیم اول از همه اینکه ضامن من شد تو یک آهنگری مشغول شدم نمیدونم.واقعا نمیدونم

دلیل اعتمادش چیه.اما شاید جز معدود ک سایی با شه که تو زندگیم اینجوری کمکم کرد..زبونش تلخ بود..تا دلتم بخواد نیشو کنایه میزداز من بدتر اعصابم نداشت

اما خیلی کمکمون کرد.مخصوصا وجودش برای یسنا موقع هایی که من نبودم نعمتی بود..زور زوری داشت به خانم ناز نازی من غذا پختن یاد میداد

یاد قیافه چند س ـاعت یســنا میفتم ناخوداگاه دلم ضــعف میره براش مثلا مردما....به رو خودم نمیارم اصلا.اما عجیب از کارا خنده ام میگیره خانمم امشب قرمه سبزی درست کرده بودسفره رو چیده بود کلی خوشگلش کرده بودخیلیم ساکت بود

_:خســته ش ـد یســناچرا خودتو اذیت میکنی...بابا نمیخواد از این غذاهای سخت سخت درست کنی

_:-تو که انقد کار میکنی باید یک غذای خوبب بذارم جلوت تا نری ســراغ زنای دیگه

شصتم خبر دار شد این حرفا از دهن ننه حسن اب میخوره خانم منو میترسونه و وادارش میکنه که از این کارا بکنه

برام غذا کشید اولین قاشقو که گذاشتم دهنم چشمام گرد شد

چ قد تلخ بودچی ریخ ته بود توش م گه خواســتم یک چیزی بهش بگم که چشمم افتاد به چشمای ملوسش که با نگرانی به من خیره شده بود.میخواست عکس العملمو ببینه خنده

دار نگام میکرد.مثل این کارگاهایک لبخنند تشــکر امیز زدم.البته لبخندم مثلهمیشه نامحسوس بوددست خودم نیست نمیتونم مثل همه مردای دیگه راحتباشم.راحت

حرف بزنم قربون ص ـدقه اش برم حتی نمیتونم بگم که تموم دنیای من دنیای جنگل چشماشه

خودم میدونستم اینکه اینجوری بق کرده نشسته و منو زیر نظر داره کافیه من یه چی بگم زرتی بزنه زیر گریه.زن لوس و ناز نازیم داشتن نوبره والا بالاخره رضایت داد خودشم م

شغول شه فک کنم کلا نه ننه ح سن نه اون غذا رو ن شیده بودن آخه قیافش بدجوری جمع شده بود ...

_:این..این چرا انقد تلخه...

خونسر نگاش کردم بدون هیچ تغییر ظاهری تو لحن حرف زدنم گفتم بهش _:نه تلخ نیست.حتما تو دهنت تلخه.

با تردید یک قا شق دیگه تو دهنش گذا شت.اما انگار بازم نتون ست تحمل کنه من اما ن صف غذای بشقابمو خورده بودم..نه.بلعیده بودم.وگرنه صد دفعه بالا اورده بودم..طعمش هم تلخ بود..هم ترش ابغوره اییهو از پای سفره بلند شدوموهام نوازش کرد _:چیکار میکنی دختربذار شاممونو بخوریم

_: تلخه نمیخواد بخوری

یه چ شم غره بهش رفتم..از خدام بود کنارم با شه.اما دلم میخوا ست خودش بیاد هی روپام

دس تش و میکش ید تو موهام.هی موهام اینورو اونور میبردحالا این وس ج منم خوابم گرفته.از صــبح تو دکون کلی کار ریخته بود رو ســرم.این حاجیم برای نص ـب درا رفته بود بیرون تموم ســفارشــو رو خودم یک تنه زدم.ما همه نوع سفارش قبول میکردیم از نرده های کنار خیابون گرفته تا در و صندلی خلاصه کلی چیز میز دیگه

دســتای نرمش و گذاشــته بو رو گردنم.طعم تلخ تو دهنم شــیرین شــد.حس مردونم بیدارشــده بود حس خوبی بودیه مرد وقتی احســاس قدرت میکنه که زنش با تحسین نگاش کنه.که زنش هم زیبا باشه هم ادمو دوست داشته باشه سرش رو شونه ام بود خواستم خودمو وحسمو

سرکوب کنم .با خودم که تعارف ندارم..میتر سم بدم بیاد میتر سم دوباره یاغی شم بعد از اینکه حس کردم یسنا رو

پس ش زدم دوباره چش ماش خیس ش دهر وقت تو فکرم به اینجا میرس م این حالی می شم کاش اینجوری نبودکاش ی سنا تمامو کمال همی شه و همی شه مال من بودکامل ..من هی وقت هی یو کامل به دســت نیاوردم.هیچ وقت هی ی کامل ن صیبم ن شدهمش غذای مونده خوردم لبا سای مردمو پو شیدم.تو ظرف دور انداخته مردم غذا خوردم..خدایا این انص ـاف نبود زنم دس ـت خورده باشـه.خدایا میشـنوی این انصـاف نبود.تو خدا بودی .بزرگ بودی یعنی تو هم دلت نیومد به این رحیم یک چیز کامل بدی

سریع بال شتو بردا شتم یک گو شه اتاق دراز ک شیدم به سقف اتاق خیره شدمخسته شدم از این جدال از این حس.چقد قبل از دوست داشتن یسنا بهتر بودمیسنا بی صدا