نقاب دل

فصل بیست

رفتم به اتاقم و خودمو سرگرم کارهای دانشگاه کردم. اما حواسم پیش آریا بود. می خواستم بدونم چه جوری می خواد قیمه درست کنه. نکنه می خواست تلافی الویه رو سرم در بیاره؟ فکر و خیال بود که دسته دسته به سرم هجوم آورده بود و نمی ذاشت حتی یه خط از درس هام رو بخونم. آخرش کتابم رو بستم و دراز کشیدم روی تختم. کم کم چشمهام گرم خواب شد و خوابیدم.

هوا تاریک شده بود که از خواب بیدار شدم. پر انرژی و سرحال از اتاق بیرون زدم. بوی قیمه ای که قرار بود آریا درست کنه توی خونه پیچیده بود .یه راست رفتم سمت آشپزخونه. داشت سیب زمینی و بادمجون سرخ می کرد، اگه با چشمهای خودم نمی دیدم باورم نمی شد که اون قدر با حوصله داشت آشپزی می کرد. زیر لب هم شعر می خوند. گوشهام رو تیز کردم. شعر حافظ بود. همونی که قرار شد من حفظ کنم. اما با لحن آهنگین صدای او، انگار زیباتر هم شده بود:

_گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم

گفتا که شب رو است او، از راه دیگر آید

بی اختیار لبخند زدم و گفتم:

_باورم نمی شه!

سرش سمتم چرخید جلو رفتم و از بشقاب سیب زمینی های سرخ کرده اش یکی برداشتم و گفتم:

_چقدر با سلیقه، گفتم الان آشپزخونه رو منفجر کردی تا یه غذا درست کنی!

لبخند قشنگی زد و گفت:

_ توی خونه ای که مادر نباشه و دوتا مرد با هم زندگی کنند معلومه که مردها می شن آشپز حرفه ای.

_این قیمه خوردن داره.

در حالیکه بادمجان هارو توی روغن برمی گردوند گفت:

_ جایزه اش، دیدن داره.

_جایزه ی چی؟

خودت گفتی اگه بتونم قیمه درست کنم جایزه دارم، هر چی که بخوام.

سیب زمینی پرید وسط گلوم. با یه ضربه ی محکم وسط کتفم، سرفه ام رو بند آورد و گفت:

_ باز که جا زدی!

_نخیر جا نزدم، هیچم معلوم نیست قیمه ات خوب بشه.

یه دست به کمر گرفت و گفت:

_ اگه خوب شد جایزه ام رو می دی.

لحظه ای خیره نگاهش کردم که ادامه داد:

_جایزه ام اینه که عدد بوسه ی امروزم رو خودم تعیین می کنم.

چشم هام از حدقه بیرون زد.

_ چی؟

با اخم گفتم:

_احیانا خیلی پررو نشدی؟

با حالت تمسخر گفت:

_ احیانا منصرف نشدید؟ مثل اینکه یادت رفته؟ دستور استاد صالحیه. من بوسه ی امروزم رو بهت تحویل دادم ولی سرکار انگار قصد درمان نداری!

حرصی شدم. لب هام رو محکم روی هم فشردم و گفتم:

_ باشه، اگه قیمه ات خوب بشه و من خوشم بیاد.

ابرویی بالا انداخت و گفت:

_ خوشت میاد.

نشستم پشت میز ناهارخوری و رفتم توی فکر لعنتی واقعا یکی دوروزه اینقدر تغییر کرده بود! واقعا کارهاش روی مخم بود. دیگه امنیت جانی نداشتم که کنارش بمونم.

بادمجون هارو که سرخ کرد، نگاهی به من انداخت و گفت:

_شام تقریبا حاضره من می رم یه دوغ از سوپرمارکت بگیرم و بیام.

همونطور که دست مشت شده ام رو زده بودم زیر چونه ام، نگاهش کردم. تا از خونه زد بیرون فوری رفتم سراغ قابلمه ی خورشت و درش رو برداشتم. لعنتی چه خورشتی بار کرده بود چه بویی چه رنگی! یه قاشق برداشتم و مزش رو چشیدم.

خدا خفه ات کنه آریا این چه خورشت خوشمزه ایه درست کردی، لبم رو زیر دندون گرفتم و نالیدم:

_حالا من چکار کنم؟

یک دفعه به سرم زد که خورشتش رو خراب کنم. نصف قاشق فلفل، نصف لیوان آب لیمو، سه قاشق نمک زدم و قشنگ مخلوط کردم. بعد با حسرت به خورشت نگاه کردم و گفتم:

_ حیف که مجبورم می فهمی... مجبور.

در قابلمه رو گذاشتم و خودمو مشغول چیدن میز کردم. برگشت .یک دوغ خریده بود و یه پفک بزرگ و یه پاکت چیپس. با خودم گفتم:

_ خوبه لااقل اگر خورشتش رو خراب کردم یه چیزی واسه خوردن داریم. یه بشقاب خورشت کشید و گذاشت سر میز.

کفگیر رو برداشتم و واسه خودم برنج کشیدم و بعد یه قاشق خورشت ریختم روش. با اونکه می دونستم چه بلایی سر اون خورشت آوردم ولی مجبور بودم جلوی چشم آریا، ازش بخورم. اما اولین قاشق رو که گذاشتم توی دهنم، هم سوختم هم از شوری و ترشی خورشت به سرفه افتادم. نگاهش روی صورتم یخ زد. فوری شستش خبردار شد و یه قاشق خورشت گذاشت دهنش و اونم صورتشو از چشیدن اون مزه ی شور و تند و ترش، جمع کرد و گفت:

_این چرا این شکلی شده؟!

با اخم گفتم:

_دست پخت جنابعالیه دیگه.

فریاد زد:

_حرف مفت نزن من اینجوریش نکردم، کار خودته.

خودمو متعجب نشون دادم و گفتم:

_ من خیلی رو داری واقعا زدی خورشت رو خراب کردی خب بگو بلد نیستم، چرا منو متهم می کنی؟!

سرش رو تکون داد و گفت:

_ پس تو بی خبری؟

بعد از پشت میز برخاست و در یکی از کابینت هارو باز کرد و یه ظرف در بسته از توی کابینت کشید بیرون و گذاشت روی میز. در ظرف رو که برداشت، رنگم پرید. خورشت قیمه بود!

با سرش اشاره کرد ب چشم. ی؟ قاشق برداشتم مزه کردم. وای لعنتی چقدر خوشمزه بود! بعد ابرویی بالا انداخت و گفت:

_ پس من خورشت رو خراب کردم؟!

با ناله ای که بیشتر شبیه التماس بود گفتم:

_ خب تلافی اون دمی گوجه بود که خرابش کردی.

لبخندش که روی لبش ظاهر شد، ترسم کمتر شد و با جرات شدم و با عصبانیت گفتم:

_اصلا من شام نمی خورم خودت تنهایی شام بخور.

خواستم بلند شم که صداش زو بالا برد:

_ بشین ببینم.

دوباره نشستم که نیش خند کنایه آمیزش، قلبمو به تپش وا داشت.

_ پنج تا بوسه واسه خورشت قیمه، پنج تا واسه گندی که بهش زدی ازت می گیرم.

صدام رو به اعتراض بلند کردم:

_ ا ... چطور دمی گوجه ی منو دستمالی کردی من هیچی نگفتم؟

_خب بگو در عوض چندتا بوسه می خوای؟

چشمهام چهارتا شد و به زحمت گفتم:

_ هیچی ولش کن اصلا بخشیدمت.

صدای خنده اش بلند شد و من کلافه و عصبی فقط نگاهش کردم.

خداروشکر که من رو خوب شناخته بود و همون یک ظرف خورشت رو کنار گذاشته بود وگرنه من می موندم و حسرت خوردن اون خورشت خوشمزه.

بعد از ناهار وقتی اون داشت ظرف هارو می ذاشت توی سینک خیلی نامحسوس از جلوی چشمهاش در رفتم تا یاد ده تا بوسه ای که طلب داشت نکنه. اما هنوز پام به سالن نرسیده، صداش بلند شد:

_کجا حالا؟ تشریف داشتید!

برگشتم سمتش و گفتم:

_ ممنون خیلی خوشمزه شده بود. در ضمن ظرف ها پای آشپزه.

لبخند روی لبش داشت بهم می گفت که بوسه هام رو ازت می گیرم. فقط نگاهش کردم که از آشپزخونه بیرون اومد و درحالیکه می دونست چطوری رفتار کنه تا باز راه دلهره رو توی دلم باز بشه، آروم آروم جلو اومد. قدم به قدم عقب رفتم که خوردم به کاناپه و گفتم:

_خب حالا یه خورشت خراب کردم چیزی نشده.

لبخندش واضح تر شد.

_ فقط یه خورشت داشتی؟! ده تا بوسه ی جایزه ام رو چی؟

با اخمی که می خواستم نقاب ترس نشسته توی قلبم رو کم کنم گفتم:

_ چرا تازگیها جایزه هات و تنبیه هات همه غیراخلاقی شده؟

پقی زد زیر خنده و گفت:

_غیراخلاقی؟ چیش غیراخلاقیه؟ ما به هم محرمیم...

آب گلوم رو قورت دادم و گفتم:

_پس انگار هفته ی اول فقط محرم نبودیم که ...

نذاشت حرفم رو بزنم و وسط حرفم پرید.

_